Elmi vertelt over de Tong Tong Fair 30 mei. Zie de foto’s .
Impressie TTF, 30 mei 2017
De middag startte om 12.30 uur in het Tong-Tong-Theater met de Eerste Generatie Show: The Doop Brothers uit Palembang door Vilan van de Loo.
De broers zijn allen na de oorlog in Indonesië geboren (Bob begin 1947, Pim eind 1947 en Rick in 1949). Er werd al vroeg muziek gemaakt, met potten en pannen, lepels, als er maar geluid uitkwam. De broers verhaalden gezellig over vroeger, over hun opa, de burgemeester van Palembang, en hun strenge vader. Tot hun 12e jaar hebben de broers de broekriem van hun vader gevoeld. Daarna niet meer, want dan had het toch geen nut meer. Ook moest Rick een keer voor straf meisjeskleren aan….
De band is, nadat 3 van de 4 broers met vervroegd pensioen gingen, serieus opgestart. Gitaarlessen werden er bij Eddy Chatelin (van o.a. The Crazy Rockers) genomen en optredens gepland. Benno, die ook in de band speelde, is helaas overleden.
In de band speelt, op steelguitar, Wil Steel (1925). Toen hij ‘auditie’ bij de band deed, werd gezegd, dat als hij niet goed speelde, hij geen plekje bij de band zou krijgen. Gelukkig speelt Wil al jaren bij de band!
.
Daarna gauw naar het Tong-Tong-Podium waar Wouter Muller samen met Bep Kamphuis en Nick de Vos klaarstonden voor hun muzikale programma ‘Tussen Trots en Twijfel’. En uit de reacties van het publiek blijkt, dat Wouter blijft boeien en emotioneren!
Na Wouter Muller volgde een staaltje Indo rock gespeeld door de formatie Wipe Out Selection. Later in de middag traden zij, met Remy sonneville, nog op in het Indorockcafé. En daar werd enthousiast gedanst!
Om 15.00 uur werd er in de Bengkel een muziek-clinic gegeven door Balawan & The gamelan Maestro’s. Balawan, a.k.a. ‘Magic Fingers’ is een Balinese worldjazz- doubleneck gitarist. Hij is één van de beste gitaristen in Indonesië. Traditionele Balinese gamelanmuziek wordt gemengd met moderne jazz.
..
Na een saté kambing gegeten te hebben bij de zilveren rijstlepel winnaar Ranis satébar was het weer tijd om naar het Tong-Tong-Theater te gaan voor ‘Zwijgen in alle talen’ door Riboet Verhalenkunst i.s.m. het Indisch Herinneringscentrum Yvonne van Genugten meldde, dat het IHC dit jaar al naar Den Haag komt. Waar en wanneer wilde zij nog niet vertellen, maar wel dat het niet ver van het Malieveld is en in een ‘passende’ buurt. Dat moet dus wel de Archipelbuurt zijn!
‘Het Indisch Zwijgen? Me Hoela!’ is inmiddels een van de projecten van Riboet Verhalenkunst. De Verhalenkast is gebleven en aangevuld met een Vertelparasol voor straatinterviews tijdens festivals. Ook het ‘Storyboard’ is geïntroduceerd, met deze theatrale dienbladen zorgt Riboet voor interactie en reuring tijdens evenementen. De verhalen en filmpjes brengen exposities tot leven en maken het publiek onderdeel van het verhaal en het museum. Vandaag werd gebruikt gemaakt van de voorbank van een oude Eend en werden de gasten Reggie Baay, Hans Slijp en Lennart Pieters in ‘de auto’ door Martijn Grootendorst geïnterviewd. Het geheel werd muzikaal omlijst door singer-songwriter Robin Block, Saskia Meijs en Marko Bonarius. Elsbeth Vernouth droeg tot slot een ‘gedicht’ voor, gemaakt door het publiek. Voor aanvang waren er kaartjes uitgedeeld met de vraag wanneer je gestopt was met zwijgen. Al deze antwoorden werden voorgelezen.
Als laatste programma in het theater was de voorstelling ‘Adieu Indié’ door Het Portret Spreekt. Een historisch spel in sènes en liedjes van historicus en toneelschrijver Philip Walkate. Het geheel is geïnspireerd door de politiek, cultuur en literatuur van Nederlands-Indië , van Max Havelaar tot Indonesia Merdeka. Een aantal scènes zijn geïnspireerd door verhalen van schrijvers, zoals o.a. Kartini, Multatuli, Couperus, Haasse.
Het verhaal begint bij de kritiek van Multatuli op het koloniale beleid en via de opkomst van het nationalisme, de gevolgen van de WO II komen we tot het onvermijdelijke:
het afscheid dat Nederland moet nemen van ‘Ons Indië’. Gepke Witteveen, Linda Möller, Casper van Bohemen, Robert Rosier en Aron Tringali brengen het allemaal op een klein podium prachtig in beeld.
Ook de settingwisselingen en de bijbehorende verkledingen gebeuren op het toneel.
En zo kwam er een einde aan een lange dag en avond. Uiteraard tussendoor gekletst met bekenden, op de Pasar kom je altijd bekenden tegen, beetje proeven hier, beetje proeven daar (zoals bij Warung Tamalinda, waar de lekkerste babi panggang van de pasar mét taotjosaus te verkrijgen is), beetje shoppen, beetje slenteren. Qua aantal bezoekers zag het er rustig uit. Je hoefde bijv. niet te vechten voor een plekje in de Eetwijk. Gelukkig werd het in de loop van de middag wel drukker. Al met al was het weer een geslaagde dag!
update 11 juni 22.45
.
.
.
...................
Indisch4ever 
