Indisch in Beeld


Arthur William Crain en Tjian Poen Keouw

….
Zo in Indië met het kindermeisje en toen met de Sibayak in 1955 naar ver weg.
Om voorlopig in pension Amicitia te Hoensbroek  terecht te komen.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Indisch in Beeld. Bookmark de permalink .

11 reacties op Indisch in Beeld

  1. Griselda Molemans zegt:

    Zou ik contact mogen opnemen met de eigenaar van de foto’s in verband met een publicatie over de opvang in contractpensions, die in 2013 verschijnt?

  2. Eric Neyndorff zegt:

    Ik ben op 24 december 1954 met de Sibajak naar Nederland gekomen en op 18 januari 1955 in Rotterdam aangekomen, Toen we de Nieuwe waterweg opvoeren zag ik voor het eerst van mijn leven sneeuw. Later op de dag van aankomst zijn we naar een contectpension in Wassenaar gebracht.

  3. Sylvia Groot zegt:

    … met de sibayak in 1955 naar ver weg…. om voorlopig in pension Amicitia te Hoensbroek terecht te komen.
    Dat is leuk, ik woonde toen als klein blandameisje in Hoensbroek en zag toen allemaal indische mensen het dorp binnenkomen.
    Ik herinner mij dat toen het pension volliep, de burgemeester alle Hoensbroekse gezinnen opriep om zoveel mogelijk indische mensen in huis op te nemen.
    Het werd heel leuk om met elkaar te spelen.
    Jammer dat op school amper werd gesproken over de tragedie die had plaatsgevonden in Nederlands Indie. De overheid schaamde zich.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Goed dat u de moeite neemt dit te schrijven, mevrouw Groot.

      Uw geluid mag ook luid en duidelijk worden gehoord, de ontvangst van de Indische “repatrianten” was niet overal “koud en kil”.

      Pak Pierre

      • Sylvia Groot zegt:

        De ontvangst bij ons in Hoensbroek was zeker niet koud en kil, integendeel gezellig. Wij kinderen speelden samen op straat, kwamen bij elkaar over de vloer. Spelenderwijs vond er culturele overdracht plaats, we wenden aan elkaars eten, indische vriendjes
        lieten ons griezelen met verhalen over boomgeesten, en wij
        leerden hen nieuwe straatspelletjes, zoals diabolo, knipsen met kralen, kaatseballen, tollen en hoelahoepen.

        Wij, de blanda- en ook veel indische kindjes, realiseerden ons nog niet het verdriet en de heimwee van de ouders. We waren ongecomplicerd gelukkig in het spel zoals het hoort te gaan.

        Maar toen ik later verkering had gekregen met een indisch vriendje, ondervond ik van nabij de tragiek toen zijn vader zelfmoord pleegde omdat hij de trauma’s van het jappenkamp niet had kunnen verwerken. Daardoor veranderde zijn gedrag dramatisch. Toen het uit de hand liep en in therapie moest, kreeg hij de indicatie borderline.
        Het gevolg was dat het uit ging tussen ons maar nog altijd zit hij in mijn hart.
        Als “erfenis” uit deze jeugd hield ik een mooi gevoel over voor alles wat indisch is, van kamelan tot geloof aan geesten.

        Dit is zomaar een verhaal uit vele.

      • Jan A. Somers zegt:

        Klopt!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Once upon a time in Hoensbroek!

        Nou ….. ik hoop dat u dadelijk uw hart zult kunnen ophalen als vrijwilligster bij Patria in Almere, met de koempoelans en de makanans en Hoensbroekse vlaai toe.

        Misschien kunt u de krasse Indo knarren ertoe brengen weer met u te gaan diabolo, knipsen met kralen, kaatseballen, tollen en hoelahoepen, zoals toen froeherrr.

        Als u eentje verdwaasd in hansop en met katapult door de omgeving ziet rennen, dan is het misschien

        Pak Pierre
        .

      • bokeller zegt:

        Uw geluid mag ook luid en duidelijk worden gehoord, de ontvangst van de Indische “repatrianten” was niet overal “koud en kil”
        .
        Pak Pierre, Ik ben veel later in Ned. aangekomen en als militér-boedjang veel verhalen over de legering/kazernes in Nederland gehoord .Model ! zeiden ze.
        Voor mij een cultuurshock,de ontvangst via Bergen op zoom(adm.)
        was hokus-pokus voor me,gevolg vermist-onwettig ed.
        Voor mezelf had ik het niet door en zocht en sliep bij’ Fam/kennissen op en in de contractpensions en elders.
        Ook nog een oproep voor de dienstplicht ontvangen te Apeldoorn.
        en bij nadere inziens toch m’n neus laten zien. Stja, lang-lang verhaal,maar uiteindelijk toch ingedeeld en gelegerd te Oldebroek
        ”Op de Knobbel” en gehuistvest in de oude paardenstallen volop
        stro en een kachel zo groot als een klerenkast,stond altijd rood-
        gloeiend en bij de boeren in de omgeving altijd welkom,mits we afbleven van de Hollandse appels en peren.!
        Volgens mij had ik m’n hooikoorts daar opgelopen .U ziet ’t een goed ontvangst en verblijf gehad. Mag niet klagen.
        siBo

  4. Bintang zegt:

    Hulde aan mevrouw de Groot!
    Waren er maar meer mensen zoals haar geweest elders in het land.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Er waren vast meer, grote mensen en kinderen zoals toen mevrouw Sylvia Besar. Ze zijn niet allemaal uit de kast gekomen, misschien omdat het voor hun een vanzelfsprekendheid was om die bruintjes welkom te heten en als gelijken te behandelen.

      Pak Pierre

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s