1957 Zwarte Sinterklaas

zwartesint1b

quote TV-programma Andere Tijden
Niet uitpakken maar inpakken. Voor de Nederlanders in Indonesië was 1957 het jaar van Zwarte Sinterklaas. Op 5 december kwam de mededeling dat ze voorgoed het land moesten verlaten. Het was de climax van de anti-Nederlandse stemming die al maanden heerste in de voormalige kolonie. En daar gingen ze… richting een voor velen onbekend vaderland.

Bron foto: Humphry Goes heeft in het nationaal archief van Singapore een foto gemaakt van een krant van 6 december 1957.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

8 reacties op 1957 Zwarte Sinterklaas

  1. Inge O. zegt:

    Uitzending donderdag 6 december???? klopt niet niet….

  2. Jan A. Somers zegt:

    “Voor de Nederlanders in Indonesië (…) Op 5 december kwam de mededeling dat ze voorgoed het land moesten verlaten.” Niet voor alle Nederlanders. Mijn buurvrouw is in 1967 naar Nederland gekomen. Collega’s van mijn vader, met gezin, 1962.

    • bokeller zegt:

      Pak Somers,
      Waren de personen die in 1962/’67 in Nederland
      aankwamen niet de zgez. Spijtoptanten.?
      Waaronder mijn fam. en pas veel later hoorde
      ik van de term ”Spijtoptant”,want ze liepen er
      niet mee te koop.
      siBo

      • Jan A. Somers zegt:

        Mijn buurvrouw was uit een Stanvac-gezin, overgeplaatst naar Nederland. Die collega’s van mijn vader waren gepensioneerd van de Jawatan Pelajaran, voormalige Gouvernements Marine.

  3. PLemon zegt:

    Gedwongen terugkeer ivm zwarte klaas?

    ***Repatriëren naar Nederland betekende dat de Indische gemeenschap in Indonesië uit elkaar viel, die bovendien ervan uit kon gaan dat de opbouw van dat land niet meer zou gaan plaatsvinden, vanwege het wegtrekken van Nederlanders. Daarnaast waren zij in Indonesië overgeleverd aan de grillen van een kille Nederlandse overheid en een Indonesische regering met een minderwaardigheidscomplex, waardoor van politici niet verwacht hoefde te worden dat zij werkelijke oplossingen voor werkelijke problemen zouden bieden. In Indonesië blijven bood geen enkel perspectief.
    Op eigen kosten repatriëren was een kostbare aangelegenheid, die slechts voor weinigen binnen handbereik lag en mensen die dit niet konden betalen, waren weer overgeleverd aan diezelfde ellendige politici in Nederland, van wie zij niets goeds hoefden te verwachten. Bovendien, de reis naar Nederland was een groot avontuur, of in elk geval prettig. Dat Nederland hun vaderland was, dat was duidelijk, de Koningin zag hen niet voor niets als haar onderdanen die eindelijk weer ‘naar huis’ konden komen.
    Natuurlijk zou je het daar moeilijk krijgen, in Nederland was er een probleem met de huisvesting, waar je net als alle Nederlanders mee te maken had, maar dat was je gewend: huisvesting was in Indonesië ook een probleem. En natuurlijk, je zou moeten assimileren aan de kleine burgermannen, maar al met al gaf leven in Nederland meer zekerheid dan in Indonesië blijven. Daar kreeg je, als je dat nodig had, in elk geval opvang van belangenbehartigers en ‘instanties’. In Indonesië bleef je voor je financiële zekerheden afhankelijk van die kille Nederlandse politici. Aangezien Indonesië zijn economie toch niet meer op orde zou krijgen vanwege het wegtrekken van de Nederlanders, en er steeds minder van die eigen verbondenheid overbleef, kon je maar beter ‘huis toe varen’; Indische Nederlanders en Nederland hoorden nou eenmaal bij elkaar.
    Deze opvattingen verschillen hemelsbreed met de opvattingen van Nederlanders in Nederland over de repatriëring (§ 4.6)
    Bron:. Master Thesis Media en Journalistiek versie 1.2
    Opvattingen in kranten van Indische Nederlanders in Indonesië over de repatriëring
    Den Haag, 31 augustus 2007 Kirsten Vos studentnummer 151776

    • Ron Geenen zegt:

      @Op eigen kosten repatriëren was een kostbare aangelegenheid, die slechts voor weinigen binnen handbereik lag en mensen die dit niet konden betalen, waren weer overgeleverd aan diezelfde ellendige politici in Nederland, van wie zij niets goeds hoefden te verwachten. @

      Om aan geld te komen voor repatriatie naar Nederland was er nog een mogelijkheid. Zeker in dat onzekere leven in Indonesie van toen. We woonden in een huurhuis van de gemeente. Moeder kreeg de hulp van haar baas, een hoge ambtenaar. Hij verkocht het huis waar wij in woonden voor 12000 guldens. De reis naar NL kostte, voor moeder en 4 kinderen, toen 10600 gulden. Blijkbaar was bovenstaande methode bekend onder de Nederlanders, want veel later heb ik van anderen vernomen, die het ook hebben toegepast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s