Indisch in Beeld

. . ..

Drie foto’s die ca 110 jaar geleden zijn gemaakt in de studio van Chinese fotograaf Mew Fong te Padang, Sumatra. Op  eerste foto is een bloempot en een sierbalustrade te zien die ook gebruikt is voor de tweede foto.
De eerste foto is met Jacob Krab, geboren in 1829, overleden in 1918 te Padang. Hij was al een paar jaar in het leger in Nederland, maar december 1854 scheept hij in voor Indië. Reeds administratief overgaan in de rang van korporaal naar het Oost Indisch Leger. 62 jaar bleef hij in Indië na 26 jaar geleefd hebben in Nederland.
Jacob had vermoedelijk een voorouder die in 1719 naar Indië ging.  Deze opa van zijn oma overleed na 24 dagen varen en moet een zeemansgraf gehad hebben.
Al snel had  Jacob een relatie met Sariah ( noemde men njai) Het eeste kind kwam in 1857, het laatste kind werd in 1872 geboren te Pontianak, Borneo op  een kazerne (tangsi), vermoedelijk.
Jacob stuurde zijn 5 zonen naar het Korps Pupillen te Gombong, een militaire school bij Djokjakarta. De zonen waren intern en werden opgeleid voor het Oost Indisch Leger. Bij het eind van de schooltijd was men verplicht nog 10 jaar te dienen.
Sariah overleed te Padang in 1909. Jacob en Sariah waren dus 42 jaar samen .
Ergens rond 1878 werd Jacob gegageerd, dwz niet meer in actieve dienst, maar met een gage, nog wel oproepbaar in donkere tijden.
Daarnaast ging hij werken als geweermaker voor het leger te Padang.
Hun eerste dochter Trijntje werd in 1858 geboren in de omgeving van Batavia. Toen haar dochter huwde in 1902 kon zij een jaar later na 16 jaar weduwschap hertrouwen met de Franse militair François Brard, stamvader van de Indische familie Brard, door zijn zonen uit een eerste huwelijk met de Niassche vrouw Anna, overleden in 1893.
Anna is ook de stammoeder van de Indische familie Trouvat.
Brard moet een vriend geweest van de franse militair Jean Trouvat

krabjradv1898
De tweede zoon van Jacob was Jacob, hier op de tweede foto met zijn dochters, ca 1906. Jacob junior was zadelmaker en schoenmaker te Padang en deed ook andere leerbewerkingen.
Hij was op de pupillenschool maar werd wegens lichamelijke ongeschiktheid niet aangenomen voor het Oost Indisch Leger. Iedereen zegt KNIL tegenwoordig, maar dat heette toen niet zo.
Gehuwd met  Susanna Groenendijk, Indische dochter uit Padang. Was hun ontmoeting toevallig, want Jacob moet haar broers kennen van de pupillenschool op Java?

Foto 3 is ook met de twee dochters van Jacob junior. De oudste heette Jacoba en ze ging met haar man begin dertiger jaren naar Nederland, waar het gezin bleef.
De jongste dochter staat hier in communiekleding. In die jaren mochten kinderen van 11/12 jaar de eerste communie in de katholieke kerk ontvangen en daar werd een hele plechtigheid van gemaakt, mét speciale kleding.
Deze foto moet van 1907 zijn.
In 1910 wijzigde Paus Pius X de communieleeftijd tot 7/8 jaar.
De communicante heette Trijntje met roepnaam Trien.
Trijntje was een veel voorkomende naam in de familie en het West-Friesland van opa Jacob Krab.
Zij beheerde later het Park Hotel in Fort de Kock, waar haar vader overleed.
Jacoba was al in Nederland en Trien kwam na de oorlog.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Indisch in Beeld. Bookmark de permalink .

10 reacties op Indisch in Beeld

  1. zinderen zegt:

    Wat leuk… oude foto’s met een verhaal …💌

    • Bert zegt:

      Familie kiekje van de webmaster .s familie ,dus hij kent het verhaal .

      • Bert zegt:

        Er zijn nogal wat Militaire Willem ordes uitgereikt toen ter tijd in de kolonie ,draagt opa Krab er toevallig ook 1 ? Het mooie van die lintjes is ,dat na de dood van de drager ,die lintjes geretourneerd dienen te worden door de familie ( Kennen ze weer her bruikt worden ) Ons bin zuunig .

        • Boeroeng zegt:

          Ik kan niet zien wat zijn decoratie is, maar willemsordes werd vooral uitgereikt aan officieren. Tjaaa standsverschil moet er zijn….
          In de regeringsalmanakken staan de namen van in Indië gediende militairen met een willemsorde ( WMO) . Jacob Krab was niet een van hen.

      • Boeroeng zegt:

        Wel familliekiekjes. Goed de naam bijgehouden , Bert !
        Deze foto’s waren niet bekend in mijn familielijn . Ik ontving het onlangs uit een verwijderde familietak.
        De oude man is een voorvader van me. Er waren geen foto’s van hem .Ik zie hem ook voor het eerst.
        Deze foto’s zette me aan tot nog eens kijken wat ik over zijn voorouders kon vinden.
        Zo kwam ik op een nieuwe voorvader Claas die in 1719 op een VOC-schip overleed.

  2. Bert zegt:

    Gewone soldaten kunnen ook de MWO verkrijgen ,tijdens de grebbe oorlog kreeg gewoon soldaat Toelen de MWO .Ook Inlanders ( Met grote I ) konden de MWO krijgen ,inlanders ( Met kleine i) kregen hem niet .Zag trouwens meteen dat het geen MWO was ,die opa Krab droeg maar misschien was het ook een hoge onderscheiding ,de laatst bekende Indo ,die ridder MWO was ene La Pre ..Zo zie je maar als je een Indische website beheert ,sturen verre familieleden je hun oude kiekjes ,leuk toch .

    • Arthur Olive zegt:

      @de laatste bekende Indo, die ridder MWO was ene La Pre.”
      Sjoerd Lapre was en volle neef van mijn moeder. Zijn grootmoeder, oma Doortje, die ook mijn overgrootmoeder was werd in 1946 geroentjing door de Indonesische helden.
      Hier in Amerka krijgen dragers van de “Medal of Honor” vele privileges zoals extra pensioen, vrij vlieg transport voor de naaste familie, gratis studie voor de kinderen.
      Hoe laag de rang ook is, zelfs een generaal moet de medal of honor soldaat eerst salueeren zolang hij het maar draagt. De medaille blijft in de familie, het zou oneer aandoen als ze het moeten terug geven.

      • Bert zegt:

        @Pak Olive ,toch mooi zo,n ridder MWO in de familie ,bij mijn familie is het hoogste lintje ,die van de avond vierdaagse ,in Nederland hoeft van de hoge eretekens alleen de MWO niet te worden geretourneerd ,want hij wordt ook vaak postuum verleend ,andere ridderorden zoals die van de Nederlandse Leeuw en Oranje Nassau moeten teruggeven worden aan de Kanselerij of je moet betalen ,voor die Nederlandse Leeuw b.v 2050 euro ,Ja die Medal of Honor als je die op je borst speld gaan alle deuren in Amerika voor je open ,hier mocht sergeant Kokkelink drager MWO de toiletten schoonmaken ,tjonge jonge wat een respect voor zo,n dapper man ! Amerika weet zijn helden beter te behandelen .

        • Arthur Olive zegt:

          Heer Bert, ik heb kolonist Kokkelink wel eens gezien in Manokwari. Het plaatselijk bestuur in Manokwari had zijn spullen weggegeven toen hij terug kwam.
          Kokkelink’s klaagbrief daarover was een tijd geleden te lezen op I4E.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.