Indisch4ever

De kranslegging, zie video

AD :
Het staatsbezoek maakt dan ook veel los bij iedereen die wortels heeft in voormalig Nederlands-Indië. Vooral de kranslegging ligt gevoelig. In de gebogen gedenkmuur achter het Nationaal Monument is een urn gemetseld met aarde van de 22 Nederlandse erevelden in Indonesië, waar slachtoffers van de Japanse oorlogsmisdaden begraven liggen.
—
De stichtingen Indisch Platform 2.0, Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp, Japanse Ereschulden (JES) en het Indisch Platform houden daarom tijdens de ceremonie een stil protest. „Dat de Japanse keizer daar een krans gaat leggen, is een wrange tegenstelling”, zegt JES-voorzitter Erik Martens.

De organisaties hebben afgelopen week overleg gehad met de gemeente, politie en justitie. Een plek binnen de hekken bij de plechtigheid werd om ‘veiligheidsredenen’ afgewezen. De gemeente opperde het Beursplein, ver van de Dam en uit het zicht van de camera’s. Daar gingen de organisaties niet mee akkoord.

„We laten ons niet wegsturen”, zegt Peggy Stein, voorzitter van Indisch Platform 2.0. „Het is ons recht om daar te zijn. Ons oorlogsleed is nooit door een Japanse keizer erkend en er zijn nooit welgemeende excuses gekomen.

RTL:
De Japanse keizer Naruhito ziet de aanstaande staatsbezoeken aan Nederland en België als een ideale gelegenheid om vriendschappen in beide landen “te verdiepen”. Dat zei hij woensdag tijdens een ontmoeting met Japanse journalisten in het Keizerlijk Paleis in Tokyo.
“Ik wil stilstaan bij de geschiedenis die tussen beide landen is opgebouwd”, sprak de keizer. Hoewel er nu al tientallen jaren sprake is van vriendschap, moet volgens hem niet vergeten worden dat bijvoorbeeld in de Tweede Wereldoorlog het toenmalige Japanse leger de Nederlandse kolonie Indonesië binnenviel. “Vooral in Nederland wil ik stilstaan bij het feit dat er nog steeds mensen zijn die de pijn van toen met zich meedragen.”

Peter van den Broek is door de jury gekozen als familiehistoricus van 2026.
Dit voor zijn onderzoek naar de vuurpijlaffaire.
Er was ook een familiehistoricus gekozen door het publiek.
Op het toneel staat Hélène Oppatja, Indische afkomst en directeur van het CBG, In het midden Harmen Snel, gepensioneerd archivaris van Amsterdam, van Groningse komaf. En bekend oa van het tv-programma Verborgen Verleden.

indebuurt.nl : “Wie kijkt het meest op de halfbloeden neer?
De halfbloed zelf.” Het is een tekst uit de documentaire Ilang Jawane van Wouter van der Spoel en videograaf Ronny de Groot. Samen met Wouters zoon Sriyanto reisden ze af naar Java om hun familiegeschiedenis te ontdekken. Op donderdag 3 september gaat de documentaire van de Dordtenaren in première bij Kinepolis Dordrecht. Dat vieren de makers groots met een rode loper, een mediawall, een mini-pasar en vier zalen met in totaal achthonderd bezoekers. Er ging een flinke reis door Indonesië aan vooraf.

“Mijn vader is Indonesisch en ik studeerde geschiedenis. Door die combinatie raakte ik geïnteresseerd in onze familieverhalen”, vertelt Wouter. “Die verhalen vertelde ik weer door aan mijn kinderen.” Zijn zoon Sriyanto stelde voor om ze op te schrijven en uit te brengen. Dat resulteerde in het boek Nuri & Nino; een geschiedenis over Nederlands-Indië en Indische Nederlander

historiek.net Hoe ontstond het Maleis en hoe werd het Indonesisch? Over taal, koloniale geschiedenis, Sriwijaya, Nederlands-Indië en de nationale taal van Indonesië.
—
In het koloniale Indië spraken ze vroeger Maleis, na de onafhankelijkheid van Indonesië werd dat Indonesisch. Zo zullen de meeste Nederlanders het in hun hoofd hebben. Op zichzelf is het niet onwaar, maar de werkelijkheid was ingewikkelder en interessanter. Onderstaand een inventarisatie op hoofdlijnen: waar ontstond het Maleis, hoe heeft het zich ontwikkeld, hoe werd het Indonesisch en hoe verging het die taal ?

In beeld komt dan om te beginnen Taiwan, waar ongeveer 4000 à 3000 jaar voor Christus Austronesiërs woonden. Hun voorouders waren, mogelijk rond 4500 voor Christus, naar dat eiland gekomen vanaf het nabije vasteland, het huidige Zuid-China. Maar de Austronesiërs bleven niet op Taiwan, ze trokken verder, sommige wetenschappers schatten vanaf ongeveer 3500 voor Christus, anderen denken zo’n duizend jaar later. Eerst belandden ze op eilanden die nu bij de Filipijnen horen, vervolgens in de archipel die tegenwoordig Indonesië heet. Uiteindelijk waaierden de Austronesiërs in de loop van vele eeuwen uit over een gigantisch gebied, van Madagaskar in het westen tot Nieuw-Zeeland, Fiji, Tonga en Hawaii in het oosten.

AD:
Nyck de Vries heeft met zijn team Toyota Racing de 24 Uur van Le Mans gewonnen. Samen met zijn teamgenoten Kamui Kobayashi en Mike Conway is hij de eerste Nederlander sinds 1988 die de prestigieuze race op zijn naam schrijft. De 31-jarige De Vries is na Gijs van Lennep (1971 en 1976) en Jan Lammers (1988) de derde Nederlandse autocoureur die de overall-zege weet te behalen in de Franse langeafstandsklassieker, waar ook dit jaar weer 300.000 bezoekers waren.

NOS: Het grootste voetballand ter wereld ligt verspreid over duizenden eilanden, maar kijkt dit WK noodgedwongen toe vanaf de zijlijn. Althans, dat is de mening van de Haagse journalist Sam van Raalte. Voor zijn boek De Voetbalrepubliek zocht hij naar de ziel van het Indonesische voetbal tussen de fanatieke harde kernen op clubniveau en volgde hij daarnaast het nationale elftal op de voet. Achter de tomeloze passie ontdekte hij echter een bittere realiteit: ‘Politiek en voetbal zijn verweven met elkaar in Indonesië.’ ‘Het is een beetje provocerend bedoeld’, verklaart de 35-jarige Sam lachend. (luister zijn podcast)

Sportgeschiedenis:
De Indonesische voetbalinternational Frans Meeng werd gedood bij één van de grootste scheepsramp aller tijden De Indonesische voetballer Frans Meeng deed in 1938 mee aan het WK voetbal. Zijn naam is toegevoegd aan het Voetbalmonument als slachtoffer van de Tweede Wereldoorlog.

Nieuwsbrief Museum Sophiahof

De erfenis van Hans Boers is  imexbo.site. Vele verhalen, een schatkist met foto’s, veel werk deze te verwerven en te beschrijven.
Het zijn familieverhalen, maar ook van verwante takken of niet zo verwante families en foto’s. Het werd een caleidoscoop van de geschiedenis van Indische Nederlanders te Indië.

Hans over zijn achterneef :
Resident Bandjarmasin en Gouverneur Celebes: Cornelis Alexander Kroesen, zoon van Luitenant Generaal Commandant KNIL Willem Egbert Kroesen.
Cornelis Alexander Kroesen werd geboren aan boord van het ms Vesuvius op weg naar Indië op 28 augustus 1854 en stierf op 17 febr 1911 Den Haag.
Hij was de oudste zoon van Willem Egbert Kroesen (Lt. Gen. Commandant KNIL) en Maria Sara Tromp en Cornelis was gehuwd met Augusta Maria Helena van Heemskerck. (1872-1942) en dochter van Willem Ertwin Frederik van Heemskerck – legerofficier en Margaretha Elisabeth van Bronckhorst).

Uit het huwelijk van Cornelis en Augusta zijn 2 kinderen geboren: Alexandra Augusta Jacoba en Frederika Mathilda Cornelia.
Zijn grootvader was Frans Kroesen, onderscheiden kapitein van het leger en zeer actief geweest tijdens de Slag om de Citadel van Antwerpen.
Zijn oom was Tiemen Cornelis Johannes Kroesen (jongere broer van zijn vader Willem Egbert Kroesen) – Majoor Hoofdintendant van het KNIL, mijn overopa.
Men kan dus rustig vaststellen, dat Cornelis een behoorlijke militaire inslag had

BN DeStem:
Eeuwenlang heeft Breda een intensieve band met ‘ons’ Nederlands-Indië gekoesterd. Wat is er in de stad over van deze koloniale erfenis? Historicus Wim Klinkert heeft het uitgezocht.

Wat verbindt Breda met het voormalige Nederlands-Indië? Wim Klinkert, gepensioneerd hoogleraar Militaire Geschiedenis, hoeft daar niet lang over na te denken: de Koninklijke Militaire Academie, de KMA. (foto: KMA-poort ca 1900)„ Dat is toch verreweg het meest koloniale instituut van de stad. Op het kasteel vind je allerlei spullen uit die tijd. Klewangs, schilderijen, onderscheidingen… Meer dan honderd jaar lang, van 1836 tot 1940, zijn er in Breda officieren opgeleid die later in Nederlands-Indië hebben gevochten.”In opdracht van stadssociëteit De Gouden Cirkel heeft Klinkert een boek geschreven over de Bredase relaties over en weer met de voormalige kolonie: De Oost in Breda, twee eeuwen koloniale banden.
Na de Tweede Wereldoorlog is die eeuwenoude band tussen stad en kolonie ingrijpend veranderd. Tussen 1945 en 1968 verhuisden zo’n 300.000 Indische Nederlanders naar Europa. Velen belandden in sobere ‘contractpensions’. Alleen al in de chique Baronielaan stonden er elf.Achter de statige gevels ging veel menselijke en financiële pijn schuil. Zo moesten de nieuwkomers tot wel 60 procent van hun maandinkomen afstaan voor kost en inwoning.

NOS: Voor de Filipijnse kust is een scheepswrak uit de Tweede Wereldoorlog ontdekt. Het gaat zeer waarschijnlijk om het Japanse vrachtschip Hofuku Maru, dat onder meer 250 Nederlandse krijgsgevangen vervoerde toen het werd gebombardeerd door het Amerikaanse leger. Dat meldt de Nederlandse Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.
Bij de lokale bevolking van de provincie Zembales, in het noordwesten van de Filipijnen, was al jaren bekend dat er voor de kust een scheepswrak lag. Door middel van archeologisch onderzoek is nu duidelijk geworden dat het vrijwel zeker gaat om de Hofuku Maru.

Meer informatie, met lijsten doden en overlevenden

De crowdfundingcampagne Indorock naar de sound van nu staat op voordekunst.nl
Doneer nu en maak dit project van Groovedefender mogelijk!

De Crazy Rockers behoren tot de pioniers van de Nederlandse popmuziek. Sinds 1959 staan zij op het podium en brachten zij als Nederlands-Indische band een geluid dat zijn tijd ver vooruit was. Met hun energieke mix van rock-’n-roll en Indorock gaven zij een generatie Indische Nederlanders een stem én een plek in Nederland. Hun muziek was meer dan entertainment, het was een manier om gehoord te worden en respect af te dwingen. Die invloed klinkt nog altijd door in de basis van de Nederlandse popmuziek.

Wat dit project bijzonder maakt, is dat de Crazy Rockers er nog zijn. Met kernleden Woody Brunings en Eddy Chatelin wordt dit verhaal nog steeds gespeeld rauw, eerlijk en vol energie. Dat maakt dit het moment om hun nalatenschap vast te leggen, zolang het nog kan.

Voor het nieuwe legacy-album slaan de Crazy Rockers de brug naar nu. Samen met de familie Ciggaar: Dusty, Darryl en Dirk-Jan, krijgen de oorspronkelijke nummers een nieuwe bewerking. Geen kopie van vroeger, maar een eigentijdse vertaling van hun muziek.

Indah* De nieuwe INDAH* editie “INDOTITEIT”

Tess Schill (26)( foto rechts) : ‘Wat betekent het dat mijn voorouders Indo waren? En wat zegt dat over mij?’. Je ziet er helemaal niet Indisch uit. Die opmerking krijg ik vaak te horen wanneer ik vertel dat mijn oma geboren is in Bandung, mijn opa in Depok. Nadat ik de documentaire Anak Indië van Hetty Naaijkens-Retel Helmrich had gezien vroeg ik me af: wat betekent het eigenlijk, dat mijn voorouders Indo waren? En wat zegt dat over mij? Ik ben opgegroeid met saté, sambal goreng telor, pandan cake en de poco-poco op familiefeestjes. Maar pas sinds een paar jaar stel ik mezelf vragen als: wat weet ik eigenlijk van het leven van mijn familie in Nederlands-Indië?

Lees dit boek online
Wikipedia: Robert Nieuwenhuys (Semarang (Nederlands-Indië), 30 juni 1908 – Amsterdam, 8 november 1999), die publiceerde als Rob Nieuwenhuys en ook onder het pseudoniem E. Breton de Nijs, was een Nederlands letterkundige en schrijver van Indisch-Nederlandse afkomst.
Nieuwenhuys’ vader, directeur van het Hotel des Indes in Batavia, was een “totok” van Nederlandse afkomst, zijn moeder was een Indisch-Nederlandse (“Indo”). Hij groeide op in Indië en volgde de HBS, totdat hij in 1927 naar Nederland vertrok om Nederlandse letterkunde en Indisch recht te studeren aan de universiteit van Leiden.
In 1935 keerde Nieuwenhuys terug. Hij werd leraar Nederlands en was in 1940 tot 1942 docent aan de Universiteit van Batavia.

In Memoriam Leo Janssen –
Amsterdam, 30 okt. 1948 – De Bilt, 3 juni, 2026
We wisten dat het eraan zat te komen en nu is het dan helaas zover, Leo is niet meer onder ons.
Hij was een lid die zelf geen druppel Indisch bloed had maar die zijn interesse voor geschiedenis en een Indische schoonzus combineerde tot Indisch familieonderzoek. Maar hij ging verder dan alleen zijn eigen onderzoek en deed met name veel voor anderen. Terecht is dan ook tot erelid van de vereniging benoemd. Na jaren samengewerkt te hebben met Peter Christiaans nam hij na diens overlijden de Bronnenpublikaties van hem over. Hij publiceerde in ons jaarboek en hielp mensen met het beantwoorden van onderzoeksvragen. Een behulpzaam mens die zich, na zijn pensioen, geen dag verveeld heeft dankzij zijn passie.

Museum Sophiahof zoekt vrijwilligers voor het museumcafé
Het Museumcafé is een warme, gemoedelijke plek waar bezoekers wat drinken en napraten over de tentoonstelling.  

Wat doe je tijdens je dienst in het Museumcafé? 

• Warme en koude dranken serveren aan de bar;
• (Indische) snacks opwarmen en uitserveren;
• Voorraad drankjes aan de bar aanvullen;
• Voorraad thee, koffie, suiker en melk checken; 
• Snacks in vriezer aanvullen;
• Communicatie over voorraad met de staf; 
• De afwasmachine inpakken, aanzetten en uitruimen; 
• De keuken schoon en netjes houden; 
• Koffie, thee, dranken en snacks klaarzetten bij bijeenkomsten of vergaderingen in één van de vier zalen. 

Nieuwsbrief Mei 2026

Braniesz
Diverse topics …. scrollen en openen

IGV Bronnenpublikatie 37:
De Burgerlijke Stand van Batavia V:
Huwelijksregisters 1864-1870.
Nu verkrijgbaar in onze webshop, gedrukt of digitaal.

In de deeltjes 27, 28, 33 en 34 van deze reeks werden de huwelijksregisters van Batavia over de periode 1829-1863 gepubliceerd. In dit deeltje 37 komen de registers over de periode 1864-1870 aan bod.

Als basis hiervoor diende, evenals bij de vier voorgaande deeltjes, de door de Latter Day Saints-kerk (doorgaans mormonen genoemd) te Djakarta verfilmde akten van de Bataviase Burgerlijke Stand, die voor het grootste deel, zij het met hiaten, bewaard zijn gebleven. Één van die hiaten is het huwelijksregister van 1869, waarvan getracht is een zo goed mogelijke reconstructie te maken.

The third of a 10-part Webinar Series in collaboration with The Indo Project (TIP) exploring East Indies Heritage in America. In Webinar #3, Maarten Fornerod, secretary of the IGV, discusses where to find and how to use East Indies Military records

de Volkskrant:
Door het herlezen van Louis Couperus’ De stille kracht werd Thomas Beijer teruggebracht naar zijn jeugd in een Indische familie. Het zette hem aan het denken over door Indië geïnspireerde muziek. Zou hij de Java Suite nu nog spelen?

Als kind was ik blond, en mijn neven en nichten, die allemaal een veel donkerder uiterlijk hebben dan ik, plaagden me daarmee en noemden me, tot mijn immense woede, totok. (De benaming voor volbloed Europeanen in voormalig Nederlands-Indië. Indo’s, die zowel Aziatische als Europese voorouders hebben, gebruiken het woord onderling, zoals in dit geval, soms spottend en plagerig – het betekent dan zoiets als ‘kaaskop’.)

‘Ajo, dat trèk wel bij’, zei tante Soesa.
‘Weet je wat jij bèn’, riep oom Panki, ‘jij bèn een katjang bule, een blonde pinda!’

Onderzoekers zien niet alleen genetische verklaringen, maar ook opvallend veel optimisme bij honderdplussers.

NOS : “Ik denk een rustig leven.” Dat is de verklaring van Eva Meis voor het bereiken van de respectabele leeftijd van 102 jaar. Een volgende verjaardag staat zelfs alweer voor de deur, op 29 mei hoopt ze 103 te worden. Meis woont in een verzorgingshuis, maar is nog heel zelfstandig.
“Ze zeggen dat ik er goed uitzie, ik zit niet in een rolstoel en doe nog veel zelf.” Vandaag bleek dat Nederland ruim 2500 mensen telt die ouder dan 100 jaar zijn(opent in nieuw venster), voor het overgrote deel vrouwen.
Eva Meis groeide op in Indonesië. In eerste instantie niet met de Indische keuken, maar met “soep, aardappelen en groente.” Hoewel ze zelf spreekt over een rustig leven maakte ze tijdens de oorlog en de inval van Japan onder meer een gijzeling mee.

Bericht van Henriette van Raalte:
Met vreugde kan ik u mededelen dat producent Hans de Weers voor ‘De laatste dans op Java’ de regisseur Tim Oliehoek (*1947) heeft aangetrokken. Hij heeft banden met het voormalig Nederlands-Indië, won twee gouden kalveren voor ‘De Zaak Menten’ en ‘Het dagboek van Hendrik Groen’. FATT Productions: Hans de Weers met Kees van Beijnum, Tim Oliehoek en Esther Scheldwacht (*1968, scriptschrijfster met eveneens connecties met het voormalig Nederlands-Indië) zullen het filmscript van Kees van Beijnum ‘De laatste dans op Java’ aanpassen. Zodra dit gereed is, wordt in het Museum Sophiahof met FATT Productions en bestuur Stichting Dappere Moeders een presentatie gehouden voor investeerders. Hans de Weers trekt een Indonesische coproducent aan en wil in Indonesië filmen. 
Website:  www.dapperemoeders.nl.  Meer informatie

Nationaal Archief:
Eind mei is het Nationaal Archief, in samenwerking met het Volk, een nieuw vrijwilligersproject gestart. Het doel van dit project is om stamboekgegevens van KNIL-militairen (registers met loopbaangegevens) beter toegankelijk te maken. Ook u kunt daar bij helpen! Meldt u hiervoor aan op de website van HetVolk.org.

In 1814 werd het Koninklijk-Nederlandsch Indisch Leger (KNIL) opgericht. Tot 1830 was het KNIL een onderdeel van het Nederlandse leger, maar daarna, tot aan de opheffing van het KNIL in 1950, was het een zelfstandig leger. Het KNIL rekruteerde soldaten in Nederland én in Indië.

CBG:
Het CBG Centrum voor Familiegeschiedenis reikt tijdens het Famillement 2026 op 13 juni in het Drents Museum in Assen drie prijzen uit: de Hoofdprijs voor Familiehistoricus 2026, de Aanmoedigingsprijs én de Publieksprijs. En jij kunt stemmen op het beste onderzoek!

Ingezonden mail: Eèn van de genomineerden is Peter van den Broek -72-
Titel van zijn onderzoek: “De verzetsgroep Corsica en de Vuurpijlaffaire”

Zijn sociaal-genealogische onderzoek werpt een nieuw licht op een vrijwel onbekende verzetsgroep in Soerabaja (1942-1944), die onder leiding stond van de gepensioneerde assistent-resident Nanne Halie. (foto) Anders dan de meeste andere verzetsgroepen op Java, was de groep van Nanne Halie strak georganiseerd in cellen. Hierdoor bracht het eventuele verraad van één cel niet direct de hele organisatie in gevaar. Er heerste een strenge militaire discipline—wat gezien het grote aantal Ambonezen (ruim 80%) geen verrassing was. Velen waren door sterke familiebanden met elkaar verbonden.

Omdat veel groepsleden werkten bij strategische militaire bedrijven, zoals het Marine Etablissement, de Droogdokmaatschappij en machinefabriek Braat in Soerabaja, konden zij eenvoudig en op onopvallende wijze cruciale militaire inlichtingen verzamelen en via een geheime radiozender naar de Geallieerden in Australie sturen.

Het resultaat van hun spionage werkzaamheden was gigantisch. Drie keer bombardeerden geallieerde bommenwerpers uit Australië strategische doelen in Soerabaja, waarbij de verzetsstrijders op de grond honderden vuurpijlen afstaken om de piloten in het donker naar hun doelen te leiden, vandaar de naam Vuurpijlaffaire.

Zie de lijst van verzetsstrijders betrokken bij de Vuurpijlaffaire , ter dood veroordeeld en geëxecuteerd

koninklijkhuis.nl:
Dit onderzoek is afgerond en de commissie heeft haar bevindingen en aanbevelingen op 13 mei 2026 aan het bestuur van de SHVON gepresenteerd.
—
Van een klein deel van de geschenken is de aanwezigheid in de collectie van de SHVON mogelijk niet rechtmatig en rechtvaardig. Het gaat hierbij om objecten die door de schenkers als buit zijn meegenomen en/of anderszins zijn te koppelen aan militaire acties.
(amuletketting, zie afbeelding)

Vandaag kwam online een database van het Mediamuseum Beeld en Geluid.
Te vinden is ondermeer de onthulling van het Indisch Monument in Den Haag.
Met een speech van Rudy Boekholt, vooral bekend geworden door zijn boek ‘In het gareel’, de bestuursfuncties in het Indisch Platform en de Stichting Herdenking 15 augustus 1945. In die laatste functie heeft hij zich ingespannen voor de bouw van het Indisch monument te Den Haag.
Zie hem op 4.20 minuten van deze video, het verslag van de onthulling in 1988.

Zoek op andere televisiebeelden Indie-herdenking of Late Late Lien Show

IGV:
In 2027 willen we vooral naar Sumatra. Ook een paar dagen Jakarta, voor o.a. een bezoek aan het Arsip Nasional, en daarna in elk geval naar Padang/West Sumatra en Aceh. Daarnaast mogelijk naar de Bataklanden, Medan en/of Palembang. Deze reis is nog volop in ontwikkeling, dus deze plaatsen zijn onder voorbehoud.

Het is een studiereis, geen toeristenreis. Daarom gaan we niet naar de toeristische hotspots zoals Bali of de Burubudur en we gaan geen Oerang-oetangs bekijken in Bukit Lawang. Het liefst willen we naar plaatsen die ons iets vertellen over hoe onze voorouders hebben geleefd, vanuit hun prespectief maar ook vanuit Indonesisch perspectief.

Opgeven kan hier, dit is vrijblijvend; de definitieve aanmelding met betaling zal eind december liggen. In principe is de reis voor IGV leden, of zij die dit willen worden.

ps: nog een dagje Jakarta na studiereis 2026

Kijk, de oude Nederlandse namen : Batavia, Bandung, Medan, Semarang, Surabaya .
Zie hedendaagse namen, plattegronden en beelden van maps.google.com

Omroep Leeuwarden:
Op latere leeftijd ging hij op onderzoek uit om achter het waardevolle verhaal van zijn familie te komen. Een jarenoude koffer van zijn ouders bleek daarbij de sleutel tot dit verborgen verleden. 
Otto von Ende werd begin september 1959 in een Noodhospitaal aan de Schapendijkje in Leeuwarden geboren. Zijn ouders Karel en Marie kwamen samen met zijn broers en zussen een aantal maanden daarvoor met het schip de Sibajak naar Nederland. Het gezin kwam eerst aan in de haven van Rotterdam en vertrok daarna naar Leeuwarden. 
De Friese hoofdstad is niet de plek waar de ouders van Otto op hoopten. Zo moest het gezin in Friesland helemaal opnieuw beginnen. ‘‘Ze werden het land uitgezet en kwamen met niks in Nederland aan,’’ vertelt von Ende.

Delpher: In 2026 komen ongeveer 70.000 nieuwe boeken beschikbaar op Delpher. Vandaag verschijnt het laatste deel met maar liefst 23.000 boektitels op de website. Het is voorlopig de laatste keer dat Delpher grootschalig nieuwe boektitels plaatst.
Zoek in de nieuwe boeken

Nieuw Wij: Wim Manuhutu had begrip voor geweld van jonge gijzelnemers en treinkapers “Toen ze in 1951 aankwamen waren de Molukkers Indonesisch staatsburger. Die status raakten ze kwijt. Ze werden stateloos. Ook mijn vader. Ik ben als stateloos kind geboren en ben bewust tot eind jaren tachtig stateloos gebleven. Ik had er geen enkele behoefte aan Nederlander te worden.

Persbericht:
* Hoofdspreker tijdens de ceremonie bij het Indisch Monument in Den Haag is historicus, schrijver en programmamaker Hans Goedkoop(1963)
* Isabelle Smit(2009) is leerling van het VCL, de school die het Indisch Monument heeft geadopteerd, spreekt.
*Voorzitter van de Eerste Kamer Mei Li Vos(1970) zal het gedicht ‘Er leven haast geen mensen meer’ voordragen
*Spoken word-artiest Amara van der Elst(2001) zal voordragen uit eigen werk.
*Marlon Pichel(1993) zal tijdens de herdenking samen met het Orkest Koninklijke Luchtmacht het lied ‘Aku jatuh cinta’ ten gehore brengen.
*Talita Angmarwasse(1979) zal het Indisch Onze Vader vertolken.
*De driegeneratie-krans wordt gelegd doorAlice Olthof-Blocks(1933), haar zoon Lodewijk en kleindochter Gwen. De krans voor de militaire slachtoffers en verzetsstrijders door Juul Tahapary-Paais(1930). De krans voor de burgerslachtoffers doorYudi Egter van Wissekerke(1939). Audrey Prins(1963), Milko Evers(1958) en August de Bats(1999) zullen een testimonial uitspreken.
*Kransen van Rob Jetten, Mei Li Vos en Thom van Campen, namens de Regering en de Kamers.
*Ambassadeurs leggen kransen

IHC Kenniscentrum | Indisch Herinneringscentrum :
Ben je op zoek naar je familiegeschiedenis of wil je meer leren over de gedeelde geschiedenis van Nederland en Indonesië? In het Kenniscentrum van het Indisch Herinneringscentrum staan onze getrainde vrijwilligers klaar om je op weg te helpen.

Voor wie?
Of je nu werkt aan een profielwerkstuk, onderzoek doet naar je roots of gewoon nieuwsgierig bent: hier vind je kennis, ondersteuning én inspiratie.

Wat kun je bij ons doen?
Passagierslijsten zoeken van de migratie van Nederlands-Indië/Indonesië naar Nederland
Starten met jouw zoektocht naar je familieverhaal of je verder verdiepen
Op onderzoek gaan in onze uitgebreide bibliotheek
Persoonlijke hulp krijgen van onze betrokken vrijwilligers

Indische Schrijfschool:
Het is 1938 en Arthur van Daalen (1858-1939) krijgt een jubelstuk in de Deli-Courant. Het zal met genoegen gelezen zijn want de oud-politiecommissaris is een geliefd man, en daarbij, zowel tachtig jaar worden en veertig jaar in Deli wonen, dat wekt de sympathie.
Een man van aanzien. Het leek of hij er altijd was geweest.
Eerst Arthur van Daalen. Hij is de zoon van de kapitein G.C.E. van Daalen en de inlandse vrouw Sie Koeties, zoals ze op het stamboek van Arthur vermeld staat. De vader erkent zijn zoon en stuurt hem als peuter naar Nederland.
Voor zijn opvoeding.
Maar mijn indruk is ook om hem uit de weg te hebben. Arthur werd geboren in 1858, twee jaar later trouwt Van Daalen de (Indo-)Europese Minette Weijergang. Een goede partij, er gaan ook overtuigende verhalen over adel in de familie. In 1863 krijgen ze een zoon: Frits van Daalen, de latere Atjeh-generaal over wie ik een biografie schreef 

Dag 11: Yogyakarta: bezoek aan suikerfabriek en UGM
Het is dag 11 en we rijden van Salatiga naar het zuiden, naar de stad waar onze studiereis zal eindigen: Yogyakarta. Eerst een bezoek aan Suikerfabriek Madukisma, een van de weinige suikerfabrieken in de regio Yogyakarta die nog steeds operationeel is. We zien met eigen ogen hoe er van suikerriet kristalsuiker wordt gefabriceert. De oogst is net begonnen en de machinerie uit de jaren 50 vervoert, verpulvert, maalt, wast, extraheert, kookt en kristaliseert het riet tot suiker

Dag 12: De laatste dag: Kraton en Batik
De laatste dag alweer, de dagen zijn voorbijgevlogen. Morgenochtend zwermt iedereen uit, gelijk naar huis, nog een dag in Yogya, naar Semarang, naar Bali, op een vervolgmissie… maar vandaag gaan we nog samen op pad. Eerst naar het Kraton waar in de grote hal een Wajangvoorstelling bezig is. Onder grote belangstelling, want het is een vrije dag vandaag. We worden rondgeleid door de rijke historie van het sultanaat. We vergapen ons aan de pracht en praal en de documenten die hier als kopie worden getoond. De meeste originele stukken zijn door Raffles ingepikt in 1812 en liggen in de British Library in Londen. Aan de uitgang staat een groot aantal becaks op ons te wachten om ons naar de lunchplek te brengen, in een monumentaal kroonprinselijk onderkomen.

Dag +1 VOKS Radio Jogja
De studiereis is afgelopen maar we zijn nog lang niet uitgestudeerd. Vanuit Yogyakarta vliegen we uit naar Jakarta om meer onderzoek te doen in het ANRI, naar Malang, Semarang of Bogor. Een kleine delegatie blijft achter om een bezoek te brengen aan VOKS Radio Jogja, een Indonesisch FM familieradiostation met zenders in Bandung, Aceh en Amsterdam. En in Yogja dus, waar we zijn uitgenodigd om in het #teatime programma van Mutya Annisia iets te vertellen over de IGV, genealogie en de studiereis. En of we nog tips hebben voor Indonesiërs.
Vóór de onafhankelijkheid – maar ook erna – is de nieuwe service van de LDS een goede optie om te proberen, de Indonesische Burgerlijke stand van 1806 tot 1997. Verwacht niet dat die compleet is. Het is een AI handschriftherkenningsindex, van door de LDS gemaakte films. Met veel fouten en hiaten. Maar toch.

Dag 8: Van Surabaya naar Mangkunegaran
We verlaten de grote stad en trekken zuidwaards, richting de Vorstenlanden. Er gaat een mooie trein van Surabaya naar Solo (Soerakarta) en de reis duurt ongeveer drie uur. We genieten van de luxe die de Executive Class biedt, en nog meer van het mooie landschap aan weerszijden. De desa’s worden af en toe onderbroken door stations met bekende namen: Modjokerto, Madiun, Ngawi. In onze stambomen zijn we die plaatsen al vaak tegengekomen, maar om ze “in het wild” voorbij te zien flitsen is heel verrassend.

Dag 9: Fort Willem I en historisch wandelen door Salatiga
Na een verkwikkende nacht in het Kayu Arum resort in Salatiga bezoeken we het nabijgelegen Fort Willem I. Dit fort is van na de Javaoorlog (1825-1830) en strategisch gelegen op de route van Semarang naar Soerakarta. Hier is niet bespaard op bakstenen. Meters dikke muren, gewelven, en nog meer muren. Ze hebben de tand des tijds weerstaan en recent een opgepoetsbeurt gekregen. Een paar jaar geleden waren de paden waar wij nu op flaneren overwoekerd door alang-alang en lagen de slagen op de loer. Omdat de gebouwen maar niet wilden instorten is het complex vaak als gevangenis of kamp gebruikt. Door de Japanners, de Britten en de Indonesiërs. Zelfs nu is ongeveer de helft van het Fort nog in gebruik als gevangenis voor IIA delicten 

Mail:
Hey Indo Tantes en Ooms,

Laatst was ik in Indonesië, in Surabaya. Daar ligt mijn overgrootopa begraven op Makam Belanda Peneleh. Via Krancher.com kwam ik er 3 jaar geleden achter dat mijn overgrootopa daar ligt begraven en heb het graf 2 jaar geleden voor het eerst bezocht, maar van mijn overgrootoma hadden we geen idee. Niemand die nu nog leeft wist waar zij lag begraven.
Tijdens mijn verblijf besloot ik daarom op de gok naar de burgerbegraafplaats van Kembang Kuning te gaan (niet het ereveld, maar de algemene begraafplaats) Daar stond in het computersysteem, echt nog zo’n ouderwetse computer met nog een dikke pantat eraan, ineens de naam van mijn overgrootoma vermeld, het was zo’n mooie vondst dat ik er kippenvel van kreeg!

Een medewerker van de begraafplaats, die ik natuurlijk fooi heb gegeven, bracht me vervolgens achterop de scooter naar de plek toe. Maar toen we aankwamen, was het graf verdwenen. Alleen een lege plek was nog over. Dat vond ik eerlijk gezegd best pijnlijk; ik had graag willen zien hoe haar graf eruit zag, ook omdat ik door de Paspoort aanvragen op Cbgverzamelingen.nl voor het eerst een foto van haar had gezien, voordat ze naar Nederland zou gaan was ze overleden. Maar tegelijkertijd was ik ook opgelucht dat de plek er überhaupt nog was.

Ik ben daar gaan rondvragen en kwam in contact met een meneer die grafstenen maakt. We wisselden nummers uit en spraken een prijs af, ik zei dat ik contact met hem zou leggen en een beslissing zou nemen als ik terug in Nederland ben. Eenmaal terug in Nederland stuurde ik hem een bericht dat ik het graag wilde doorzetten en een nieuwe steen wilde laten maken.
Een paar dagen later stuurde hij al een voorbeeld van het plakkaat met de vraag of ik nog iets aangepast wilde hebben. En nog een paar dagen later kreeg ik een foto en video vanuit Surabaya van de geplaatste steen.
Zo heeft de oma van mijn vader weer een rustplaats gekregen. Een naam. Een plek. En daarmee is er ook weer een stukje zichtbare Indische geschiedenis terug in Surabaya.
Groeten Finz Fontein

Dag 6: Naar de Wonosari theeplantage
We zijn al meer dan een werkweek in grote stad, eerst Jakarta, nu Surabaya. Groot en druk met veel verkeer. Overal huizen, winkels, stalletjes, brommers, auto’s, torenflats. Wat is er dan mooier om even op adem te komen in een groene oase op een verkoelende 900 meter hoogte? Precies dat gaan we vandaag doen, naar een van de oude theeplantages, nog gesticht in de koloniale tijd. In 1910 worden de eerste Ceylontheeplanten aangeplant en de theeplukmeisjes aangevoerd. Nog steeds is het merendeel van de theeplukkers vrouw, maar nu is de plantage eigendom van de Indonesische staat.

Dag 7: Makam Peneleh en Kembang Kuning en jalan jalan in Kota Surabaya
Op onze laatste volle dag in Surabaya bezoeken we twee beroemde begraafplaatsen van de stad. Eerst het monumentale Peneleh, de oude Europese begraafplaats dat nu een openluchtmuseum is geworden. Veel van de graven zijn daarom onlangs opgeknapt en voorzien van goudverf in inscripties of op ornamenten. Maar de tand des tijds heeft ook haar genadige werk gedaan, veel graven zijn ingestort, overgroeid en/of “gerecycled”. Over genadig gesproken, Peneleh is door oude bomen vrij schaduwrijk, dus je kan de brandende zon vermijden als je niet naar een specifiek graf op zoek bent. Dat waren veel van onze studiereis nu juist wel, want zij hadden “hun” graf gevonden dankzij de familie Krancher die in Surabaya deze en een aantal andere begraafplaatsen hebben gefotografeerd en geïndexeerd

indebuurt.nl: Van vrijdag 21 tot en met zondag 23 augustus wordt het vast druk op het Lange Voorhout. Dat weekend maakt Den Haag kennis met Jalan Jalan, een nieuw Indisch openluchtfestival. En het is ook nog eens gratis!

Dit jaar zal de Nationale Herdenking plaatsvinden op vrijdag 15 augustus. Zitplaatsen kunnen via de website gereserveerd worden.

Nationale Herdenking 15 augustus 1945
Nieuwe opzet stoelreservering bij herdenking vanaf 2026
Vanaf 2026 passen wij de manier van stoelreservering bij de herdenking aan. In de afgelopen jaren was het voor iedereen mogelijk om vooraf een stoel te reserveren. Op basis van het aantal reserveringen werden stoelen geplaatst. Ondanks dat vrijwel alle stoelen waren gereserveerd, bleek ieder jaar opnieuw dat een aanzienlijk deel op de dag zelf onbezet bleef. Deze lege stoelen konden pas op het allerlaatste moment worden ingenomen door bezoekers zonder reservering.

Deze werkwijze vergde veel organisatie en inzet, zowel in de voorbereiding als op de dag van de herdenking zelf. Afgelopen jaar is geprobeerd dit probleem te verminderen door een kleine vergoeding per stoel te vragen. Helaas heeft deze maatregel niet het gewenste effect gehad: ook toen bleven veel stoelen leeg en moesten andere bezoekers tot het laatste moment wachten om alsnog te kunnen zitten.

Geen stoelreservering meer nodig
Daarom kiezen we vanaf komend jaar voor een andere aanpak. Er worden, net als in voorgaande jaren, ruim voldoende stoelen geplaatst. Het reserveren van een stoel is echter niet langer nodig. Iedereen kan vrij plaatsnemen zolang er stoelen beschikbaar zijn.

Nieuwsbrief Pelita

Zie de hele film:

Nieuwsbrief Museum Sophiahof | Mei 2026

Beste , 
In mei richt Museum Sophiahof zich op herinnering, familiegeschiedenis en culturele overdracht. Hoe werken oorlog en migratie door binnen families? Welke verhalen blijven bestaan? Welke verdwijnen? En wie bewaart ze? 
De programma’s van deze maand raken aan precies die vragen. 

De Groene Amsterdammer

Leonora van Bali, slavin-concubine van Cornelis Chastelein
‘Christenslavin onder de slaaffjens’
Toen Cornelis Chastelein in 1714 in Indië stierf, kwamen zijn tweehonderd slaafgemaakten vrij, onder wie zijn njai Leonora. De njai, slavin-concubine, speelt in de Aziatische koloniale geschiedenis een hoofdrol. Veel Indische Nederlanders zijn er nazaat van.
==
Vanuit de speciale muziekruimte boven het poortgebouw klinkt het meditatieve geluid van de gamelan over het landgoed Seringsing. De slaghamertjes dansen over de gongs, bekkens en trommels. Ertussendoor vlechten zich de fluit en het snarenspel van de celempung, een soort citer.

Voor Leonora klinkt dit als thuis. Het is de muziek van haar geboorte-eiland Bali, maar sinds jaren hoort ze het ook hier op het landgoed van Cornelis Chastelein. Hij, grootgrondbezitter en vader van haar zevenjarige dochter Maria, is erg gesteld op de muziek, vooral wanneer er bezoek is, zoals nu. Dan waaiert het geluid langs de bijgebouwen, de koeien en de gewassen.
De gast op deze aprildag in 1706 is een tekenaar uit Holland. Deze meneer De Bruin luistert verwonderd en bestudeert aandachtig de plek waar de veertien Balinezen musiceren.

Dag 2: Oud-Batavia en Menteng Pulo
Het is 4 mei, Dodenherdenking en we zijn voor het tweede jaar op rij uitgenodigd door de Oorlogsgravenstichting Indonesia om deel te nemen aan de herdenking op Menteng Pulo.
Dat is het Nederlandse ereveld in hartje Jakarta. Twee van onze deelnemers, René en Bruce, delen indrukwekkende verhalen van familieleden die op dit ereveld zijn begraven of zijn bijgezet. Martine en Maarten leggen namens de IGV een krans.

Dag 3: Arsip Nasional en Arabisch-Indonesische Geschiedenis;
Op onze laatste dag in Jakarta bezoeken we het Nationaal Archief van Indonesië, Arsip Nasional Republik Indonesia of ANRI in het kort. Dankzij de ervaringen van het bezoek van vorig jaar zijn wij veel beter toegerust om in dit gigantische archief onze weg te vinden. Dat valt ook de medewerkers van het archief zelf op. Veel van ons hebben van te voren archiefstukken aangevraagd, die (meestal) op ons liggen te wachten. Na een korte rondleiding van Nugrahita Rizky zitten we binnen de kortste keren, en lekker vroeg, met onze neus in bijvoorbeeld de Wees- en Boedelkamer, de Algemeene Secretarie of de Familiepapieren Bloys van Treslong Prins

Dag 0 : Ontmoetingen op het Dakterras en Verrassingsexcursie Tatah Jepara

IGV Het is 2 mei, de officieuze start van de tweede IGV Studiereis. Een dag dat iedereen op een of andere manier terecht komt op het dakterras van het Erian hotel in het bruisende Jakarta. Het bruisende Menteng om precies te zijn, een wijk vol statige huizen, hoge nieuwbouwtorens en drukke restaurantjes.

Dag 1: Het kleine eiland Onrust was de ankerplaats voor V.O.C.-schepen die op Batavia voeren, en waar veel van onze V.O.C. stamvaders voor het eerst hier voet aan wal zetten. Een passender bestemming voor de eerste studiereisdag is nauwelijk denkbaar. We worden begeleid door twee gidsen van Walk Indies, een organisatie die historische wandelingen verzorgt. Om er te komen moeten we eerst een stukje varen, en maken gebruik van een speedboot die ons in 30 minuten naar het eiland brengt.

Er komt al 5 maanden geen nieuwe podcasts.
Luister de bestanden die er nog zijn in het archief.

In deze aflevering staan we vast stil bij de Nationale Herdenking 15 augustus 1945. Paul Doop geeft voor de eerste keer een interview als voorzitter van het bestuur van de stichting en vertelt over zijn familiegeschiedenis en het belang van herdenken.En we praten met Jorrit Schenkhuizen, die ieder jaar de Bar Bungkus optuigt voor de herdenking. ‘Voor de meeste mensen is de ontmoeting op die dag het allerbelangrijkst.’

Indische Schrijfschool
Nieuw-Guinea moest het antwoord zijn op de problemen. Anno 1930 zijn die er immers volop in de economische crisis. Nieuw-Guinea moest het antwoord zijn op de problemen. Anno 1930 zijn die er immers volop in de economische crisis. Betrekkingen zijn moeilijker te vinden, salarissen worden zomaar gekort, waar niets tegen te doen valt want voor jou tien anderen, dus wat moet je, helemaal als die tien anderen Indonesisch zijn en dus minder salaris krijgen.
Maar wat te doen, waarheen en wat dan?

AD: Paul Neijenhuis stond bekend om de heerlijke Indische rijsttafels die hij maakte voor familie, vrienden en tennisclub LTV Breukelen. Zo bracht hij saamhorigheid én liet hij mensen kennismaken met zijn geboorteland.
Veel mensen in Breukelen zullen zich de rijke smaken van Pauls rijsttafels nog herinneren. Koken was een passie, overgedragen door zijn Indonesische oma. Waarom zou je voor een grote groep of voor een feest van de tennisvereniging eten gaan afhalen, als je met elkaar iets veel lekkerders kunt maken. En dan heb je ook nog eer van je werk.

de Volkskrant:
Genocideplegers verdienen geen standbeeld’, zegt een van de demonstranten zaterdag op de Roode Steen, het centrale plein waar het beeld van J.P. Coen uitkijkt richting het Markermeer. Het kanon aan de voet van Coen herinnert aan het koloniale geweld dat gepaard ging met de veroveringen van de VOC.
Zo’n twintig demonstranten kwamen af op het protest in het Noord-Hollandse Hoorn, waar Coen in 1587 ter wereld kwam. Het is de tweede demonstratie in een reeks van tien die voor dit jaar gepland staan.

Zie filmpjes

historiek.net:
Achttien werknemers van drukkerij Joh. Enschedé en Zonen verhuisden in de jaren vijftig van de vorige eeuw met hun gezin naar Jakarta. Zij gingen daar werken in een gloednieuwe bankbiljettendrukkerij die het Haarlemse grafische bedrijf samen met de Indonesische regering had opgezet. In Pertjetakan Kebajoran, zoals de onderneming heette, werden Indonesiërs vanaf 1953 door de Haarlemse grafici opgeleid tot gekwalificeerde drukkers. 

Dagblad van het Noorden :
De blijvende aandacht voor Aletta Jacobs, dit voorjaar weer met een musical, is terecht. Echter: ook haar broers en zussen schreven geschiedenis en vooral Charlotte verdient meer bekendheid..
Minder bekend is dat ze uit een gezin kwam van elf kinderen en dat vijf ervan eveneens geschiedenis schreven en dezelfde wilskracht hadden. En, ook opvallend, Julius, Johan Rudolf, Eduard, Frederika en Charlotte verbleven kort of lang in Nederlands-Indië.
Charlotte (1847-1916), de oudere zus van Aletta. Zij slaagde in 1881 als eerste vrouw in Nederland voor het apothekersexamen, opende in Nederlands-Indië als eerste vrouw een eigen apotheek, keerde na dertig jaar terug en streed zij aan zij met Aletta voor het vrouwenkiesrecht.

historiek.net: Nieuw onderzoek van historicus Greg Poulgrain stelt dat Soeharto betrokken was bij de coup van 1965 en de moord op generaals, met grote gevolgen voor Indonesië.
De Indonesische generaal Soeharto was in 1965 volop betrokken bij de ‘30 septemberbeweging’ en de moord op zes generaals. Onmiddellijk erna schilderde hij het af als een couppoging van communistische partij PKI. Soeharto’s manoeuvres leidden tot een ongekende massamoord en baanden voor hemzelf de weg naar het presidentschap. 

IGV:
The first of a 10-part Webinar Series in collaboration with The Indo Project (TIP) exploring East Indies Heritage in America. In Webinar #1, Maarten Fornerod, secretary of the IGV, takes you along with Where to start when you want to research your East Indies family history.

IGV:
Last month we started a 10-part Webinar Series in collaboration with The Indo Project (TIP) exploring East Indies Heritage in America. In Webinar #2 we cross the Atlantic in reverse to dive into more recent registrations in The Netherlands – and how they can help you find you East Asian roots.

Groot de Fryske Marren:
Boudewijn, Boudie voor intimi, woont in Lemmer. Hij staat ons op te wachten bij de deur van zijn appartement. Bij het binnenkomen geeft hij direct aan dat hij als enige in het gebouw nog voor zichzelf zorgt. Hij heeft zich verslapen en daardoor nog geen tijd gehad voor een kop koffie. Het huis laat zich het beste omschrijven als een persoonlijk museum, vol schatten en herinneringen van zijn leven: foto’s, beeldjes, sarongs, schilderijen met sawa’s (rijstvelden), boekjes, cd’s, wajangpoppen. Het is er vol, elke ruimte is benut. Deze man bewaart veel spullen, alles heeft waarde voor hem. Omdat Boudewijn behoorlijk slechthorend is, is een gesprek voeren lastig. Hij kan wel heel goed en gedetailleerd vertellen en zo neemt hij ons dan ook graag mee naar het verhaal van zijn repatriëring. Het verhaal van hoe Boudewijn als klein jongetje na de Tweede Wereldoorlog vanuit Indonesië naar Nederland is gekomen.

BN de Stem:
Zestig jaar na zijn executie blijft Soumokil voor Molukse Nederlanders een bron van verdriet en kracht. Het zaterdag onthulde monument in Vught vertelt het verhaal van een man zonder graf, maar met een blijvende plaats in het hart van zijn volk.

.

.

Nieuwsbrief 7 april 2026
De legende van Vleermuisvechter
Satirische strip over het koloniale verleden.

Meer informatie over deze stripserie

Indisch Herinneringscentrum: Museum Sophiahof en het Indisch Herinneringscentrum organiseren een bijzondere Bevrijdingsavond vol muziek, ontmoeting en verdieping. We verwelkomen je met een vrijheidsmaaltijd, gaan in gesprek met Loïs Lane en genieten daarna van een semi-akoestisch programma dat speciaal voor deze avond is samengesteld. De combinatie van live muziek, persoonlijke verhalen en historische context maakt dit een unieke ervaring die verleden en heden met elkaar verbindt.