Het liefst praat ik met de bewoners over hun tijd in Nederlands-Indië. Mijn moeder schetste altijd een tempo doeloe-portret: felgroene rijstvelden, eeuwig bloeiende bloemen, de hoogste concentratie lieve mensen per vierkante meter.Koloniale maatschappij.
Maar in gesprekken met haar huisgenoten komt het andere Indië naar voren en duikt de koloniale maatschappij met haar onderscheid naar kleur op. Hun verhalen verklaren waarom Indische Nederlanders doorgaans minder zelfverzekerd zijn dan ‘gewone’ Nederlanders en hoe het komt dat ze opvallend bescheiden, autoriteitsgevoelig en risicomijdend zijn. Door hun verhalen begrijp ik inmiddels ook beter waarom ik ben zoals ik ben. Waardevolle kennis, die ik zonder hun hulp waarschijnlijk niet had gehad. Deze Indische ‘ooms’ en ‘tantes’ hebben mijn leven verrijkt en weten me steeds weer te raken met hun veerkracht, humor en zachtheid Patricia Jacob in de Westkrant
1961: Mooiste Kerstcadeau. Augustus 1961, monsterde ik voor de vierde en tevens laatste keer af van het m.s. Aludra. Mijn jaar als stuurmansleerling zat er op. Ik had mij in Amsterdam in laten schrijven voor de opleiding derde stuurman grote handelsvaart. Plaats van handeling: Hogere Zeevaartschool, Foeliedwarsstraat. De tijd van het grotere werk en de vooruitgang leek aangebroken. Niets was echter minder waar. Terwijl de mij toebedachte studietijd als los zand door mijn vingers gleed, verliep mijn studie steeds rommeliger. Ik ging fluitend, dat wel, zeg maar gerust flierefluitend, door het leven en van studeren kwam niet veel. In december bereikten mijn studieactiviteiten een absoluut dieptepunt. Ik stond op het punt het bijltje er bij neer te gooien. De ommekeer kwam toen ik op tweede kerstdag, op de verjaardag van een goede vriend, een lief, mooi en vrolijk Indisch meisje ontmoette. Marty, geboren in Magelang in het voormalig Nederlands Indië, voor werk vanuit Leeuwarden naar Baarn gekomen: eerste kapster bij Kapsalon Kwakernaat op de Sparrenlaan. Het was liefde op het eerste gezicht. De liefde was en is nog steeds wederkerig. De zon ging weer schijnen in winters Baarn.
In 1886 werd door de broers Bastiaan en Franz Herman Veth samen met hun vader Jan Veth de firma “Gebroeders Veth” opgericht. Jan Veth was zeilmaker en reder, de broers richtten zich op toenmalig Nederlands-Indië. Ze handelden in koffie, scheepvaart- en gereedschapsmachines, papierzakken en cement. Op Sumatra exploiteerden zij een cementfabriek. 
Compensatie, erkenning, excuses
Victorine Margaretha Damwijk,
Dochter Saskia vertelt dat haar vader in 1958 op 1-jarige leeftijd met het schip de Willem Ruys vanuit Djakarta met zijn ouders naar Nederland kwam. ,,Als repatrianten, omdat ze onder het regime van Soekarno als Indische Nederlanders het land moesten verlaten. 
Het televisieprogramma Andere Tijden blikt op 4 december terug op de Nederlands-Molukse popgroep Massada, met onder meer gitarist Rudy de Queljoe uit Middelburg. 
Vereerd met de Zilveren Gregoriusspeld, oorkonde en bloemen wordt mevrouw Hoorn na de zondagsmis in de Rucphense Martinuskerk toegesproken: “Greetje, zoals je het liefst wordt genoemd, je zet je niet alleen in voor ons koor, maar ook op sociaal gebied ben je bijzonder actief. Zo sta je altijd klaar voor de zieke en zwakkere medemens en biedt aan velen een luisterend oor”, luiden de woorden van voorzitter Toos Loos. “Een prettige persoonlijkheid, en daar draagt haar Indische afkomst zeker aan bij”, zo vult dirigent Joop van Oosterhout aan.
...................
