Vrijwillige redactieleden Huizen van Aankomst 

Gezocht: Vrijwillige redactieleden Huizen van Aankomst
Zin om ervaring op te doen als redactielid voor een bijzonder programma over de koloniale erfenis van voormalig Nederlands-Indië? Meld je dan aan als vrijwillig redactielid voor Huizen van Aankomst.
Huizen van Aankomst is een ontmoetingsprogramma waar op 75 locaties door heel Nederland ontmoetingen plaatsvinden tussen mensen met wortels in voormalig Nederlands- Indië en de huidige bewoners van de huizen waar zij aankwamen en (tijdelijk) woonden. Op één dag, 15 augustus 2020, zullen op 75 plekken door heel Nederland tegelijkertijd programma’s plaatsvinden. Van rondleidingen tot lezingen, van performances tot persoonlijke verhalen. Vanuit de context van onze huidige samenleving – met de locatie als centraal punt – wordt verbinding gemaakt met de koloniale erfenis van voormalig Nederlands-Indië. Dit met het doel de impact van oorlog, kolonialisme en migratie voor een breed en divers publiek tastbaar én invoelbaar te maken.   Het Indisch Herinneringscentrum.

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

25 reacties op  Vrijwillige redactieleden Huizen van Aankomst 

  1. Hajé Wessels zegt:

    Ik zou wel willen maar eerst graag wat meer info.
    Hoeveel dagen/uren, waar (den Haag?), etc. etc.
    Ik woon in Breda en wil wel een paar keer de auto in maar niet te vaak.
    Ben 77, Indische roots, heb een uitgeversachtergrond (kranten en tijdschriften) en ben nu hoofd/eindredacteur van een kwartaalblad.

  2. Boeroeng zegt:

    Beste Hajé, maak contact met het Indisch Herinneringscentrum
    of met iemand van huizenvanaankomst.nl
    citaat
    Meer weten over Huizen van Aankomst?
    Voor meer informatie over Huizen van Aankomst neem contact op met projectcurator Suzanne Rastovac (suzanne@huizenvanaankomst.nl).

  3. Griselda Molemans zegt:

    Noem de ellendige contractpensions vooral ‘huizen van aankomst’ en doe voorkomen alsof het allemaal reuzeknus en gezellig was: musiceren rond de kolenkachel en vrolijk lachend poseren voor de lens van door de overheid ingehuurde fotografen. Ik lees geen enkele verwijzing naar het feit dat ieder gezin, of het nu Indo-Europees, Moluks, Indo-Afrikaans, Chinees, Papoea e.v.a – met een torenhoge schuld aan de Nederlandse overheid opgezadeld werd. Hetgeen armoede, achterstelling en zelfmoorden veroorzaakt heeft. Succes met je feestelijke programma, betaald met overheidsgeld, staf van het Indisch Herinneringscentrum. Maak er vooral een succesverhaal van onder de vlag van ‘migratie’.

    Wanneer blijkt dat dit het zoveelste staaltje geschiedvervalsing is, roep ik eigenhandig op tot een boycot. Wat nou huizen van aankomst? Je bedoelt verwaarloosde, tochtige badhotels, pensions, barakkenkampen, kazernes, vakantiehuisjes, hotelboten, kloosters en de kampen Westerbork en Vught, waarbij de dagelijkse leiding maar één doel voor ogen had: zo veel mogelijk winst maken over de rug van de ontheemde gezinnen.

    • PLemon zegt:

      @ Wat nou huizen van aankomst?

      # Zelfs bij de ‘ slachtoffers’ lopen de meningen uiteen.

      *** Film Contractpensions gaat over de jaren na de repatriëring van (Indische) Nederlanders na de onafhankelijkheid van 1949. Nederlanders en hun nakomelingen werden in Nederlands-Indië beschouwd als tweederangs-burgers en zagen zichzelf genoodzaakt te verhuizen naar ‘hun vaderland’. Velen van hen werden opgevangen in contractpensions. Particulieren konden hun huis onderverhuren om meerdere repatrianten op te vangen. In deze documentaire krijgen we verschillende verhalen te horen van zowel de verhuurders als de repatrianten.

      Veel van deze repatrianten wonen inmiddels niet meer in Nederland. De documentaire springt tussen interviews gehouden in onder andere Nieuw-Zeeland, Californië, Hawaii en ook Nederland. De verhalen van de repatrianten lopen qua bevindingen en meningen erg uiteen. Sommigen vertellen dat ze zestig procent van hun inkomen moesten afstaan aan de Nederlandse staat en dat ze onderdrukt werden. Anderen spreken dit tegen, sterker nog; vaak worden bepaalde gegevens ontkracht door interviews met andere repatrianten. Er wordt zo een tweezijdig beeld geschapen. Alleen maar positief, zult u nu denken, ware het niet dat de regisseuse voor haar verdere interviews enkel en alleen de ergste verhalen, die dus vaak al ontkracht of sterk genuanceerd zijn door andere repatrianten, gebruikt.
      … Contractpensions – Djangan Loepah! had een interessante geschiedenisles kunnen zijn, maar is veel te rommelig om een boodschap achter te kunnen laten. Het tweede deel van de titel betekent ‘niet vergeten’, waaruit we kunnen opmaken dat de contractpensions als slecht gezien moeten worden. De interviews spreken elkaar echter zo vaak tegen, dat het niet meer duidelijk is wie we moeten geloven.
      http://www.nlfilmdoek.nl/dvd-blu-ray/dvd/contractpensions-djangan-loepah-dvd-recensie/

    • R Geenen zegt:

      @@Wanneer blijkt dat dit het zoveelste staaltje geschiedvervalsing is, roep ik eigenhandig op tot een boycot. Wat nou huizen van aankomst? Je bedoelt verwaarloosde, tochtige badhotels, pensions, barakkenkampen, kazernes, vakantiehuisjes, hotelboten, kloosters en de kampen Westerbork en Vught, waarbij de dagelijkse leiding maar één doel voor ogen had: zo veel mogelijk winst maken over de rug van de ontheemde gezinnen.@@
      Hoe juist! Gewoon een schandaal hoe er met onze geschiedenis wordt omgesprongen. Hoop dat er een tegen verhaal wordt gepubliceerd. Dat Sofiahofje is gewoon een dekmantel van de regering.

  4. Peter van den Broek zegt:

    Ik vind het toch knap dat Het Indisch Huis op het juiste eufemisme voor deze huisvesting komt: “Huizen van Aankomst. Dus zo wordt Anno Nu het “Kamp Westerbork” genoemd waar mijn oma en haar 3 kinderen in 1950 in Nederland in terecht kwamen. Dan drukten de Duitsers zich beter uit door Westerbork “Judendurchgangslager” te noemen. Bij Lager kan ik me wat bij voorstellen, maar Huizen van Aankomst?

    Mijn ouders zagen geen toekomst in Indonesië en ik heb niet de indruk dat de Indonesiers toekomst in Ons zagen, we zijn niet geheel vrijwillig er vandoor gegaan. Wij kwamen in 1955 in Nederland aan, eerst in een onbekend pension in Gorredijk en daarna pension Seinpost in Scheveningen. Die pensions waren eigenlijk een soort opvangcentrum, een instelling waar personen in een netelige positie worden opgevangen, verblijven en de nodige zorg van DMZ krijgen tot er een oplossing komt voor hun probleem. Daarom lijkt mij Opvangtehuizen een beter woord voor die kampen, contractpensions e.d.

    DMZ of Dienst Maatschappelijke Zorg, ik krijg nog de rillingen als ik die letters hoor. DMZ bepaalde toen hoe en wat mij ouders van het zelf verdiende geld moest kopen voor hun levensonderhoud. Daarna kregen mijn ouders een huis toegewezen in Rijswijk. Dat was eigenlijk voor ons de onafhankelijkheidsverklaring

    • R Geenen zegt:

      @@DMZ of Dienst Maatschappelijke Zorg, ik krijg nog de rillingen als ik die letters hoor. DMZ bepaalde toen hoe en wat mij ouders van het zelf verdiende geld moest kopen voor hun levensonderhoud@@
      Hotel Beatrix in Berg en Dal bij Nijmegen, wat een ere naam. We waren er nog geen 2 maanden, en toen was DMZ bijna verplicht de deuren van dat “Huis van Aankomst” al te sluiten. Sluiten vanwege het gedrag van de eigenaren.

    • anoniem zegt:

      Indodurchgangslager, daar zat ik in met mijn oude moeder en de 5,000 guldens die zij met moeite had vergaard in Ned, Indie.De ontvangst in het kamp in Driebergen was zoals het betaamt bij de SD en SS. The cold shoulder en “wat kom je hier doen?” Alleen ons geld was welkom!.

  5. Bertsiap zegt:

    Je moet wel over een groot gevoel voor humor beschikken om barakken in een voormalig concentratie kamp ( Westerbork en Vught ) als “”Huizen van aankomst “” te betitelen .Welke idioot kwam op dat idee ? Zou Anne Frank ,die ook terecht kwam in zo,n barak in Westerbork ook gedacht hebben “” Zo blij dat ik in een huis van aankomst ben beland “” Het is dat Auschwitz en Sobibor zo ver lagen ,anders had de Nederlandse regering die Indo,s daar gedumpt .

    • R Geenen zegt:

      @@Je moet wel over een groot gevoel voor humor beschikken om barakken in een voormalig concentratie kamp ( Westerbork en Vught ) als “”Huizen van aankomst “” te betitelen @@
      Gelijk heb je. Maar Sofiahof en hun verhalen, gesubsidieerd door Den Haag, worden gelezen door het volk. En die krijgen het idee dat we toen het nog niet zo slecht hadden. Met hier en daar een uitzondering.

    • Robert zegt:

      Huizen van aankomst? Barakken van verderf is de juiste term.

      • anoniem zegt:

        Huizen van Afgang is een nog betere term

        • PLemon zegt:

          @ Afgang…?

          # Voor de één die het geboorteland als z’n vaderland beschouwde is het verruilen voor een onbekend ander vaderland sowieso traumatisch terwijl een ander een streep door het verleden trok en in die tegenslag een uitdaging vond voor een nieuw bestaan.
          Enfin natuurlijk is onze ontvangst en opvang later vooral voor Nederland een afgang die de tropische landgenoten miskende en onderaan de sociale ladder plaatste.

        • R Geenen zegt:

          @@—-voor een onbekend ander vaderland sowieso traumatisch terwijl een ander een streep door het verleden trok —-@@
          Is er wel eens een onderzoek gepleegd naar het gedrag van de Nederlanders jegens de Indische in de verschillende delen, provincies en plaatsen in Nederland gedurende de jaren 50 en 60?

        • PLemon zegt:

          @ Is er wel eens een onderzoek gepleegd naar het gedrag van de Nederlanders jegens de Indische

          # Er werd betwijfeld of die wel zo positief was.

          *** In de vakliteratuur is men het erover eens dat de voorbeeldige assimilatie der Indische Nederlanders grotendeels te danken is geweest aan een heel ‘uitzonderlijk samenstel van factoren’, zoals:

          – de onmogelijkheid van een weg terug voor deze uiteindelijk toch politieke vluchtelingen
          – de culturele georiënteerdheid van deze mensen op Nederland en hun grote bereidheid tot aanpassing
          – het gebrek aan organisatie van de Indische gemeenschap door haar heterogene samenstelling
          – de gunstige ontwikkeling op de arbeids- en woningmarkt
          – het overheidsbeleid dat ondubbelzinnig op assimilatie gericht zou zijn geweest
          – de positieve houding van de ontvangende samenleving.

          Vooral de laatste factor wordt graag aangehaald om aan te tonen dat Nederlanders toch zulke tolerante mensen zijn. Surie is eigenlijk de enige die duidelijk stelt dat de assimilatie voor een groot deel te danken is geweest aan de Indische Nederlanders zelf. Waar zij op onbegrip en weerstand stuitten, zwegen zij. Hun meegaandheid vergde zo weinig van de geprezen Nederlandse tolerantie. Dit beeld wordt echter door weinigen erkend. En zeker niet door Chr. Bagley in zijn boek The Dutch Plural Society (1973). Zijn onderzoek naar ‘ras-relaties’ in Nederland, waarvan de resultaten worden vergeleken met de situatie in Engeland, levert een uitermate gunstig beeld op van de verhoudingen hier. Dit is voornamelijk het gevolg van de omstandigheid dat het in Engeland, in de onderzochte periode, wel zeer slecht gesteld was met de acceptatie van mensen met een andere huidkleur. Door deze houding met de situatie in Nederland te vergelijken, ontstaat al snel een geflatteerd beeld van de Nederlandse tolerantie ten opzichte van de door Bagley bekeken groep der Indische Nederlanders.
          https://www.dbnl.org/tekst/_gid001198501_01/_gid001198501_01_0038.php

        • R Geenen zegt:

          @@– de onmogelijkheid van een weg terug voor deze uiteindelijk toch politieke vluchtelingen
          – de culturele georiënteerdheid van deze mensen op Nederland en hun grote bereidheid tot aanpassing
          – het gebrek aan organisatie van de Indische gemeenschap door haar heterogene samenstelling
          – de gunstige ontwikkeling op de arbeids- en woningmarkt
          – het overheidsbeleid dat ondubbelzinnig op assimilatie gericht zou zijn geweest
          – de positieve houding van de ontvangende samenleving.@@

          Als dat waar zou zijn, waarom is zeker 1/5 van de Indische gemeenschap in de jaren 60 geëmigreerd? Vooral de 3 laatste benoemde feiten is just bul shit

      • Peter van den Broek zegt:

        Ik ken het werk van vooral Wim Willems, die ik eens op de TTF ontmoette. Dan leg ik de nadruk op de uitspraak dat:…… “de assimilatie voor een groot deel te danken is geweest aan de Indische Nederlanders zelf. Waar zij op onbegrip en weerstand stuitten, zwegen zij. Hun meegaandheid vergde zo weinig van de geprezen Nederlandse tolerantie. Dit beeld wordt echter door weinigen erkend……”

        Interessant is de stelling: – het gebrek aan organisatie van de Indische gemeenschap door haar heterogene samenstelling.

        Heterogeen omdat deze gemeenschap uit Totoks en Indo-Europeanen bestond, dus van Indische gemeenschap was weinig tot niet sprake, hier in Nederland noch in Indie.

        Daar komt nog bij dat de indo’s bij aankomst netjes verspreid werden over Nederland en dat bevordert natuurlijk niet de sociale cohesie. De desintegratie was voorgeprogrammeerd , maar ondanks alle inspanningen van DMZ, CCKP etc slaagde de Nederlandse overheid daar niet in.

        • anoniem zegt:

          Gebrek aan organisatie door de heterogene samenstelling? Wat een onzin. Vele maatschappijen hebben een heterogene samenstelling en goede organisatie.(bijv. de VS)

  6. Bertsiap zegt:

    Over Auschwitz gesproken ,Een Joodse dame kon haar hypotheek in Amsterdam niet meer aflossen tijdens de oorlog ,logisch ze had een geldige reden ,want ze was vergast in Auschwitz .Maar daar dacht de Bank toch anders over ,die stuurde een deurwaarder op haar dak en via het bevolking register kwam die deurwaarder er achter “” Laatst bekende adres Auschwitz “” Nou geloof het of geloof het niet ,die deurwaarder stuurde een executie brief naar Auschwitz ! Ook die Joden werden na de oorlog met de nek aangekeken ,enkele opmerkingen “” Het zijn altijd de verkeerden ,die terugkomen “” of “” Zeg Moos heb jij je gasrekening wel betaald ?”” Die overgebleven Joden hadden het wel gezien in dat “”Gastvrije Holland “” en vertrokken naar hun echte Huis van Aankomst ISRAEL ……………..( executie brief =dwangbevel )

    • Bertsiap zegt:

      @Ron citeert “” De positieve houding van de ontvangende samenleving “” Ja volgens Ron Just bull shit ,Ja dat is waar inderdaad bull shit ,die Nederlandse samenleving zag die bruintjes liever gaan dan komen in die jaren .Die Nederlandse overheid deed van alles om die bruine Nederlanders uit hun land te houden .Dat het alles nog op hun pootjes terecht is gekomen ? Komt door de eerste generatie ,die pikten alles maar om Godswille voor hun kinderen !! Laten wij de 2e generatie niet vergeten wat onze ouders is aangedaan zowel van Indonesische als Nederlandse kant .

      • R Geenen zegt:

        @Bert: Ik ben 16 jaren bezig met de periode 1940 tot en met 1968. Eerst werden we, de Indo mensen, door de jap uitgehongerd en velen van ons ook gemarteld door de jap. Twee dagen na de oorlog breekt de bersiap uit en vooral de vrouwen en kinderen van Indische afkomst waren weer het slachtoffer. Ook de mannen, vaak wandelende geraamten zonder verweer, werden vermoord en aan bamboe spiesen geregen. En door de hulp van de KNIL, die noodzakelijkerwijs ook buiten hun boekje gingen, kwam er uiteindelijk een einde aan de situatie asia. Toen kwam Soekarno op de proppen en deed in alle Indische wonden zout door ons eruit te schoppen. En als je denkt dat het dan over is, forget it. Want Nederland had lak aan ons, de Indo bruintjes. Den Haag dacht alleen maar aan de centjes. Dat was onze geschiedenis in het kort. Daarom a lot of bul shit. Zeker vandaag aan de dag, met o.a. Sofiahof en alle andere clubjes met lezingen en voordrachten, die de ladingen van vroeger moeten dekken. Blijkbaar zijn vele Indo’s kort van memory en vinden het tegenwoordig alles normaal. Remember you guys and girls, you can forgive, but never forget! Groeten van Socal.

  7. Peter van den Broek zegt:

    Er is wat vreemds aan de hand.

    De volledige titel van het project is: Huizen van Aankomst – 75 Jaar Vrijheid

    Maar waar slaat die 75 jaar vrijheid op?
    Reken ik even terug, dan kom ik op 15 Augustus 1945, als begin van “Onze” Vrijheid. Maar Wij als Indische Nederlanders weten langzamerhand wel, dat na die datum in Nederlands-Indie weinig sprake was van Bevrijding (van wie of wat?) laat staan van Vrijheid!!!
    Of gaan we de Bersiap en de dékolonisatie 1945-1950 onder het tapijt van de geschiedenis vegen? Dat is toch niet de bedoeling van het project van het Indisch HerinneringsCentrum IHC , maar daar begint het wel op te lijken?

    Daarnaast komt bij mij de vraag op sinds wanneer er sprake was van die zogenaamde “Huizen van Aankomst” in mijn beleving “Opvangtehuizen”?
    Het IHC verstaat onder die Aankomsthuizen: “hotels, barakken, pensions, kloosters, maar ook musea, kastelen”.
    Barakken is een eufemisme voor het Judendurchgangslager Westerbork of
    SS-Konzentrationslager Herzogenbusch bekend onder de naam Kamp Vught. Pensions zijn in mijn beleving contractpensions. Dan begint bij mij de teller bij 1950, dus 70 jaar Vrijheid.

  8. Peter van en Broek zegt:

    Ik snap nu de titel van de bijeenkomsten, die het IHC op 15 Augustus wilt organiseren. Mijn zusje heeft me een foto gestuurd van een krantenartikel waarin staat dat Rijswijk op 5 Mei Vrijheidsmaaltijden organiseert waarbij verbinden en praten over vrijheid het eerste doel is van die maaltijd. De gemeente Rijswijk is op zoek naar verhalen zodat we onze vrijheid blijven herdenken, vieren en koesteren.

    Voor Nederland geldt op 5 mei wel 75 jaar vrijheid, maar 15 Augustus 1945 betekent voor degenen die een emotionele band hebben met Nederlands-Indie totaal iets anders.
    Draai ik de titel van het programma om: 75 jaar vrijheid – Huizen van Aankomst, dan slaat die titel toch nergens op?

    Als we over Vrijheid praten, mag aan de Goegemeente hier nog steeds duidelijk gemaakt worden wat Onvrijheid in Nederlands-indie betekent. Ik doe niet aan leedvergelijking, de bezettingstijd in Nederland is onvergelijkbaar met de Japanse bezetting.
    Niet alleen was er in d oorlog onvrijheid , maar e ook na de oorlog was er in Indie Onvrijheid en doodsangst etc zoals in de Bersiap- en in de dekolonisatieperiode 1945-1950. Een meerderheid van de Nederlanders dwz Indo-Europeanen geloofden ook na de souvereinitieitsoverdracht van 1949 een bestaan op te kunnen bouwen in Indonesië, maar dat bleek een grote misvatting Dus niks 75 jaar Vrijheid, die titel slaat nergens op, het gaat helemaal over niks.

    Ik zou helemaal niet die bijeenkomsten willen boycotten, maar meer in discussie willen gaan met bewoners van die 75 Aankomstplaatsen. Want hoe hebben zij die invasie van die bruine vreemdelingen pardon Indische Nederlanders beleefd? Ik ga volgende week toch naar mijn moeder, die kan daarover wel een boekje opendoen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.