Sudah pinterrrrrrr Bahasa Indonesia !
20 jaar cursus Indonesisch in Amsterdam
van Barbara Zuidema
Soms schrik ik ervan hoe snel de tijd gaat, bijvoorbeeld dat het nu al meer dan 20 jaar geleden is dat ik met cursussen Bahasa Indonesia ben begonnen. Inmiddels zullen veel mensen richting Indonesië vertrokken zijn met de lessen Indonesisch in hun koffertje. Hoeveel Indonesië – gangers zullen de cursussen hebben gevolgd?
Gelukkig herinner ik me nog vele gezichten en zal ik ook hun verhalen nooit vergeten:
Tijdens de intensieve lessen, tussen de inspanningen van het leren door, worden ter ontspanning verhalen gedeeld, gelachen, reistips doorgegeven, boeken en muziek uitgeleend en natuurlijk ook adviezen gegeven over hoe je het beste sate kan marineren en uit hoeveel laagjes een spekkoek kan bestaan.
Natuurlijk gaat het tijdens de lessen vooral om het leren van Bahasa Indonesia, met het doel om daar te kunnen communiceren met al die lieve mensen. Veel leuker! Zo voel je je veel minder een buitenstaander in het verre Indonesië.
Maar hier en daar een anekdote, verluchtigt het zwoegen en kan op een andere manier weer leerzaam zijn.
De groepen zijn maar klein, zodat iedereen op zijn/haar eigen tempo en niveau de taal kan leren. Mijn motto is: geen huiswerk, geen proefwerk, geen stress, maar veel plezier in het leren van Bahasa Indonesia!
Zo kan de vakantievierder het leren van de taal luchtig oppakken: ‘’Als ik mijn eten maar kan bestellen.’’
Maar voor de cursisten die stage gaan lopen of gaan werken in Indonesië (artsen, journalisten) is er genoeg lesmateriaal en uitdaging om de taal ook echt te leren spreken voordat ze aan hun nieuwe werk in die heel andere cultuur gaan beginnen.
20 jaar geleden dacht ik dat er misschien wel 1 of hooguit 2 orang in Amsterdam Bahasa Indonesia zouden willen leren, maar kon ik tot mijn verbazing vrij snel al een schooltje beginnen.
De eerste jaren waren het vooral mensen van Indische afkomst, 1ste en 2de generatie en hun partners en kinderen die Indonesisch wilden leren. Om terug te gaan, te kijken of het huis er nog stond en de school en misschien waren die en die nog terug te vinden. Ook om hun kinderen en kleinkinderen te laten zien en ervaren hoe en waar de eerste jaren van hun leven waren doorgebracht. Hoe anders hun leven toen was geweest in vergelijking met hun leven nu in Nederland. Misschien met het idee de kinderen en kleinkinderen te laten voelen: ‘’iets van de cultuur van Indonesië hoort ook bij jou.’’ Naast de bittere herinneringen aan de oorlog en de Bersiapperiode kwamen met de reis naar Indonesië, zoveel jaren later, ook de herinneringen van een heel gelukkige jeugd weer terug. En hun kinderen, niet in Nederlands-Indië geboren, maar wel Indisch, kregen met de reis naar Indonesië een thuis erbij. Zoals bijvoorbeeld mijn Indische echtgenoot die zich altijd heel senang voelt in Indonesië.
Inmiddels schuift de 3de generatie bij mij aan tafel om Indonesisch te leren. Ook deze jonge mensen voelen zich Indisch, verdiepen zich in taal, cultuur en geschiedenis en houden nog net zoveel van Indisch eten als de 1ste en 2de generatie.
Niet, of in ieder geval veel minder belast door het verleden, kijken ze met een nieuwe blik naar het Indisch-zijn en naar Indonesië en wat het land voor hen betekent.
Trots op hun Indische afkomst bezoeken ze juist Indische party’s en de TongTong Fair/ Pasar Malam Besar en hebben ze juist graag Indische vrienden : ‘’omdat je elkaar aanvoelt en zonder woorden elkaar begrijpt.’’
Nieuw voor mij zijn de cursisten van Molukse afkomst die meestal hun partners en nog een paar andere familieleden van dezelfde generatie meenemen naar de cursus. De 1ste en 2de generaties spreken Moluks, die hebben geen lessen nodig. Maar de jonge mensen, hoewel ze heel veel kunnen verstaan, zijn niet meer helemaal opgevoed met de taal.
Een paar dagen geleden ontving ik via de mail een heel leuk Youtube-filmpje van een Molukse familie – ik geloof dat ze met z’n 12-en waren afgereisd – op de Molukken waar ze herenigd waren met hun familie daar, het leken er zo’n 50 op de film. De vrolijkheid en de energie ‘’spatte’’ ervan af. En deze zin deed me genoegen:…oh ja…..’’juf’’ Barbara, het lukt nu eindelijk om echt met mijn familie te kunnen praten!
Op Java is het altijd een soort thuiskomen omdat mijn Indische schoonfamilie daar vandaan komt, maar nu wil ik toch ook wel eens graag de Molukken bezoeken. Ja, inderdaad vanwege dat filmpje! En vanwege de verhalen van cursisten, maar ook omdat ik zelf Bahasa Indonesia heb geleerd van een Molukse leraar in een Moluks Cultureel Centrum. Zijn enthousiaste lessen en manier van lesgeven hebben me geïnspireerd en aangemoedigd om de taal te gaan leren en weer veel later de cursus Bahasa Indonesia te beginnen.
Barbara Zuidema www.cursusindonesisch.nl info@cursusindonesisch.nl
Max Euweplein 41 1017 MA Amsterdam tel: 020 – 6227360
