lindanieuws.nl:
Begin november zond MAX Maakt Mogelijk een reportage uit over achtergebleven Indo’s in Bandung. Wereldwijf Ana vroeg zich af hoe die groep in Soerabaja leeft en zocht ze op.
-
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden21 jaar !!
- Het archief van Indisch4ever
is best wel te filmen !!
...................
...................
.......... Bekijk ook
de archipelsite
met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. ! -
Indische portretten
ingezonden door de lezers.
-
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
XXXXXXXXXXXXXX
Bertha Lammerts van Bueren-de WitXXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
!!!!!!!!!!!
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
van Hall
Smith
Emy Augustina
Detajongens
von Stietz
de Bar
Soerabayaschool ca 1953
Wie zijn dit ?
Damwijk
Klein
IJsselmuiden
van Braam
Zuiderkruis
Foto
Koster
Versteegh
Baume
Falck
Boutmy
Otto
oma Eugenie Henriette Smith
Meliezer-Andes
christelijk lyceum bandoeng
christelijk lyceum bandoeng
Saini Feekes
Mendes da Costa
Anthonijsz
Bromostraat
Wie?
Tambaksari/Soerabaja-1946
Ornek
van Dijk
.Haacke-von Liebenstein
Theuvenet
Sollaart
Berger-de Vries
Foto's gemaakt door Henrij Beingsick
Augustine Samson-Abels
Samson
Huygens
Hartman
Otto en Winsser
Marianne Gilles Hetarie
Constance en Pauline
Versteegh
Lotje Blanken
Charlotte Hooper
John Rhemrev
Schultze
W.A. Goutier
Otto-Winsser
Bastiaans
Verhoeff
Beisenherz
Stobbe
Wendt-van Namen
Harbord
Pillis-Reijneke
Nitalessy-Papilaja
Reijneke
Oertel-Damwijk
Bruidspaar te Semarang
Daniel
Krijgsman
van Dun
Ubbens en van der Spek
Kuhr
Oertel
Nijenhuis-Eschweiler
Wie ben je
Philippi-Hanssens
Tarenskeen-Anthonijsz
Hoorn-Dubbelman
Mendes da Costa
Palembang
Indisch4ever 
P.P. Naar vernemen is er bij de hulpbiedende groepen van alles te weinig: te weinig vrijwilligers, te weinig hulp biedende familie in Nederland. Misschien ook te weinig geld. Als het zo gemakkelijk was om een overkoepelende organisatie op te zetten, dan was dat allang gebeurd, denk ik.
“Als het zo gemakkelijk was” Zet drie totoks bij elkaar en je hebt een stichting. Zet drie Indo’s bij elkaar en je hebt een Indische Kwestie.
ellen zegt 16 december 2016 om 09:24: “P.P. Naar vernemen is er ……..”.
Wederom niet gehinderd door enige kennis van de specifieke “business”, doch gewapend met een onverbeterlijk optimisme en geloof in “waar een wil is, is een weg”, moge ik wat wilde gedachten op de zaak loslaten.
Ik heb nu de indruk dat alle hulpverleners, groot en klein, vlijtig bezig zijn om op hun eigen manier hun eigen ding te doen. Als zij nu eens om te beginnen de hoofden bij elkaar steken (nogmaals, de kopi toebroek en spekkoek voor de eerste bijeenkomst sponsor ik wel, eventueel ook zaalhuur), met de positieve grondhouding om de krachten te bundelen en samen te werken, dan kan als punt 1 op de agenda komen:
KENNISMAKING EN INVENTARISATIE VAN ACTIVITEITEN EN BOTTLE NECKS.
– Wie doet wat voor wie op welke manier
– Welke problemen zijn er, waar zitten de knelpunten, wat is wenselijk
– Willen wij de krachten bundelen c.q. samenwerken en zo ja, op welke manier
Voor zo’n eerste verkennende bijeenkomst heb je een krachtige interim voorzitter nodig, die het gesprek in goede banen leidt en natuurlijk een uitstekende notulist.
Als de wil tot samenwerking er blijkt te zijn, dan van daaruit in de zelfde of een tweede meeting bouwen aan de vorm van de samenwerking en het management ervan, zodat alle neuzen in één richting blijven wijzen.
Als bottle necks blijken te worden veroorzaakt door een tekort aan vrijwilligers en/of een chronisch KD (koerang doeit), dan zou het volgende agendapunt gericht moeten zijn op mogelijke oplossingen van die problemen. Ikzelf heb de indruk, dat een goede PR de hulpverleners al een stuk op weg zou helpen. Kortom: Men moet gemeenschappelijk robuust aan de weg timmeren; op alle mogelijke manieren de publiciteit zoeken.
Ik las dat de hulpverlening via lokale “agenten” ter plekke niet altijd naar behoren wordt afgewikkeld en dat reizen vanuit Nederland, voor eigen rekening, niet zo vaak als nodig is kunnen worden ondernomen. Welnu, waarom niet gebruik maken van personen die om privé redenen (meestal vacantie) toch al naar Indonesia reizen?
Men kan een gezamenlijke “centrale” oprichten waar deze personen zich kunnen melden. Zij moeten bereid zijn op de plaats(en) van hun bestemming een of meerdere dagen op te offeren voor het goede doel. Zij worden dan tijdelijk “ambassadeur” van de hulpverlenende organisaties en doen ter plekke voor de hulpontvangers wat nodig is.
MAAR EERST EN VOOR ALLES na die eerste bijeenkomst, als de wil tot samenwerking is beklonken en de contouren voor die samenwerking zichtbaar zijn, WERKEN AAN DE BASIS, d.w.z. een solide organisatie van waaruit verdere acties worden ondernomen. Ik denk dan aan een overkoepelend secretariaat, bemenst met een paar drijvende krachten. Daarvoor zijn toch wel een paar krasse, intelligente pensionados met bestuurlijke ervaring te vinden?
Dit zijn dus zo maar wat losse flodders, overigens vrij van rechten. Misschien dat jij en/of anderen er hun voordeel mee kunnen doen. Zo neen, dan gauw de dielietknop hanteren.
Pak Pierre
P.P. Inderdaad, zo schijnt het te gaan.
“Stichting Teman Teman Sehati is een vriendenclub met een sterke band met Indonesië. Wij ondersteunen daar projecten en mensen persoonlijk. Op eigen kosten reizen wij meerdere keren per jaar af naar Indonesie. Wij bezoeken “onze oudjes” thuis en leveren geld, goederen en een glimlach precies op de plek of bij de mensen waar het nodig is.” Een zekere controle wordt aldaar uitgeoefend door een lokale medewerker.
En nu… Omdat een mogelijk Nederlands staatspensioentje – ondanks een goedbedoelde petitie die thans blijft steken op nauwelijks 5000 handtekeningen – voor deze groep via een wettelijke regeling “dichtgetimmerd” lijkt te zijn (geen mazen in de wet), blijft particulier initiatief noodzakelijk, hoewel ook noodzaak tot een structurele aanpak van een overkoepelende organisatie. Ik ben het met u eens. Maar dan de volgende – praktische – vraag: hoe dit te verwezenlijken?
“vraag: hoe dit te verwezenlijken?”.
Ik zie in u wel een Jeanne d’Arc, waarde Ellen. Ik heb slechts de capaciteiten van een middeleeuwse hofnar, of in het gunstigste geval van een schildknaap.
Pak Pierre
Na al bovenstaande gelezen te hebben.
Kan iemand mij zeggen of er ook Oude Indische mensen, in de steek gelaten door NL, ook o.a. op Sumatra in krotten wonen en door een organisatie geholpen worden? Of is Java alleen belangrijk?
Natuurlijk zijn er keturunan Indo-Belanda in de buiten gewesten die het niet breed hebben .
Hier heb je een artikel :
http://palembang.tribunnews.com/2015/12/01/kakak-beradik-keturunan-belanda-ini-punya-cita-cita-mulia
Niet gehinderd door enige feitenkennis geloof ik stellig, dat de meeste hulp door goedwillende particulieren, al dan niet verpakt in een rechtspersoon (meestal een setichting), te danken is aan toevalstreffers.
Mevrouw en meneer X zijn op vacantie in Pameungpeuk, Loeboeksikaping, Bagansiapiapi of Gorontalo en horen daar van het bestaan van verpauperde Indo’s. Ze zoeken contact, maken kennis, raken vervuld van compassie, hun hart begint warm te kloppen. Zij trekken ter plekke de dompèt, geven gul voor een week eten en een nieuw baadje voor het kleinkind en beloven nader van zich te laten horen bij terugkomst in Belanda. Zij houden vervolgens hun belofte.
Niets mis mee, maar het zou natuurlijk veel beter kunnen. Structurele aanpak, efficiënte organisatie, (kost)effectieve hulp. Daarover heb ik eerder geschreven.
Pak Pierre
Op Indonesiepagina.nl vond ik een reden (misschien bestaan er nog meer redenen) waarom HALIN niet overal in Indonesie actief is. Vandaar het versnipperde particulier initiatief van andere hulpverleners. Ik weet niet of het waar is. Op internet wordt wel meer beweerd of kwaad gesproken (?). [Citaat:] “De fout die Halin Nederland maakt, is tegenwoordig ter plekke in Indonesië voor de Halin-vertegenwoordigers autochtoon personeel aan te nemen. Hierbij naast zich neer leggend dat autochtone Indonesiërs dikwijls nog vastzitten in hun feodalistische rolpatronen en graag de autoriteit uithangen tegen (kandidaat-) begunstigden in het wel dan niet toekennen van een uitkering (de eeuwige jacht naar het hogere plaatsje op de hiërarchische ladder in de Indonesische my). Heb er al verscheidene meegemaakt die zeker een kans zouden maken op een Halin-uitkering maar hautain werden afgewezen door het (doorgaans feodaal reagerende) hoofd van de regionale Halin-afdeling, de kans krijgende over het lot van een “buitenlander” te kunnen beslissen.” [Einde citaat]
Dank voor de snelle en “ogen-openden”reaktie.Had net een overschrijving klaar liggen voor HALIN, maar wacht nu even op verdere reakties van lezers.
Rob, gewoon overmaken.
Geld overmaken is 1,maar of het wel bij hen terechtkomt die het zo(hard)nodig hebben,is 2.Wie,oh wie,neemt mijn twijfels weg?
Ellen, op indonesiepagina.nl-forum zitten meer mensen die zich deskundig wanen over Indonesië en maar wat roepen.
Iemand beweert van nabij halin-aanvragens te hebben meegemaakt. Is dat wel zo?
HALIN kan niet overal actief zijn.Er zijn te weinig vrijwilligers. En zoveel geld hebben ze helemaal niet.
Toevallig heb ik gisteren een bescheiden bedrag overgemaakt naar HALIN
https://stichtinghalin.nl/
Ik doe dat al jaren en deed dus niet mee aan de actie van MAX
Maar wie wel wil meedoen : vooral dooooorgaan https://indisch4ever.nu/2016/11/05/indonesie-achtergebleven-indos-bandung/
De onbeantwoorde hamvraag blijft WAAROM ondanks HALIN, voor zover ik kan nagaan een hulporganisatie die in haar soort de oudste is, het meest aan de weg timmert en daardoor ook de grootste bekendheid geniet én andere initiatieven, de hulpverlening aan Indische Nederlanders is versnipperd. Met respect voor alle goede bedoelingen van allen die nu op het onderhavige terrein actief zijn, iedereen doet nu kennelijk z’n eigen dingetje.
Het totale aantal nooddruftigen, hun verblijfplaatsen in Indonesia en de specifieke aard van hun behoeften zijn, voor zover ik weet, niet bekend. Er is geen overzicht en geen centraal adres waar deze mensen zich zouden kunnen melden.
WAAROM steken al die hulpverleners en hulpverlenertjes niet een keertje de kepala’s bij elkaar om samen te werken, met het doel een integrale aanpak mogelijk te maken? Wie harkt ze nu eens bij elkaar voor een serieus gesprek, een koempoelan zonder dans en gitaarspel? De spekkoek en kopi toebroek wil ik dan wel betalen en als het moet de huur van een zaaltje, op voorwaarde dat iedereen komt en iedereen komt met de positieve grondhouding om de handen ineen te slaan.
Wie-o-wie (m/v) met bekendheid en gezag in het hulpverleningswereldje staat nu eens op en doet een poging om de hulpverlenende krachten te bundelen, teneinde eens en voor altijd een duidelijk totaalbeeld te krijgen van WIE, WAAR, WAT nodig heeft, om van uit die basis de hulp op (kost)effectieve wijze te organiseren? Ik moet weer eens denken aan een krachtige, aansprekende Indische Hercules en/of Jeanne d’Arc.
Pak Pierre
@Hr P dela X “Er is geen overzicht en geen centraal adres waar deze mensen zich zouden kunnen melden. ”
Uit dit verslagje van dhr Sellier (+) zaliger is het duidelijk dat het probleem niet te tacklen is.
***Halin is de enige stichting die tot nu toe hulp biedt aan de Indischen.
Wij weten dat er Indischen zijn die geen steun krijgen van Halin. Het is heel moeilijk om hun te bereiken. Blijf Halin steunen want zij doen goed werk in Indonesië. Wat is onze doelstelling van de stichting. De doelstelling is om hun een menswaardig bestaan te geven door middel van de donaties die wij van u krijgen.
Snel en direct hulp bieden.
Deze stichting is opgericht en u kunt op de website ons werk volgen.
Namens de stichting
Ruud Sellier
http://www.helpindischeninind.com/informatie/
(Voorheen was er een stichting voor deze ouderen, opgezet door Ruud en Leida Sellier, maar helaas overleed Ruud en enige tijd daarna werd de stichting opgeheven)
Uitstekende reaktie,die ons lezers doet beseffen HOE versnipperd(overigens goed bedoelde)hulpverlening in Indonesie is..En het zou zomaar kunnen zijn dat er nog WN’ers leven die recht op “backpay” hebben,zonder dat zij dat zelf weten(en ook de NL overheid niet).
Zover ik weet is de organisatie “Alan Neys Memorial Fund” hier in Amerika wel te vertrouwen. Henny Neys, de treasurer, en haar partner, Gijsbert Axt, gaan om de zoveel tijd naar Indonesia op eigen kosten om de boel te verkennen. Twee keer per jaar krijgt men dan een verslag met foto’s.
P.Lemon zegt 13 december 2016 om 15:44 “Uit dit verslagje van dhr Sellier (+) zaliger is het duidelijk dat het probleem niet te tacklen is”.
Toen ik het 18 jarige Duitse meisje dat nu nog mijn vrouw is bij mijn vader in Den Haag presenteerde, leerde ik haar een rijmpje opzeggen om hem gunstig te stemmen. Dat begon met:
Kan niet is dood,
Roti is brood
De rest kent ieder lezertje met een doortrapt koloniaal hart nog wel, maar het gaat om de eerste regel:
KAN NIET IS DOOD
Tidak bisa terlaloe mati. Maar we moeten wel willen.
Pak Pierre
@Arthur O. ‘
typo @Arthur O . ANMF klopt, doe via een sportieve fondwerver een bescheiden bijdrage aan dit fonds.
***”An initiative similar to the organisation in the Netherlands HALIN (Hulp aan Landgenoten in Indonesië: Support to [Indo] Compatriots in Indonesia) is the Alan Neys Memorial Fund (ANMF), a non profit organization which provides financial assistence to the elderly citizens of dutch descent in Indonesia. The ANMF is founded in July 2000 by mrs. Henny Neys(secretary and treasurer) and was meant to honor her late husband Alan Neys. The ANMF collects donations and is raising funds in general. Most of the money is now destined to Indo’s in the Bandung – Ceribon – Sukabumi region (West-Java).
http://www.indischhistorisch.nl/derde-pagina/amerindos-2/amerindos-amerindos-3-indos-in-the-san-francisco-bay-area/
@Pak Pierre “Maar we moeten wel willen.”
Dat deden de Selliers ook maar zelfs met een adressenlijst kan de hulpverlener niet verlangen dat iedereen bij hen langskomt of dat zij zelf op pad gaan.
*** Uit het verslag:
Om een beeld te kunnen hebben van de Indische mensen die in Surabaya en omgeving wonen, hebben wij via de voorzitter van de Indische vereniging in Surabaya een adressenlijst gekregen met 300 namen,waarvan de meesten het erg moeilijk hebben.
In maart 2010 zijn wij en Elise Rapp naar Surabaya vertrokken om twintig families te bezoeken. Door de donatie’s die wij kregen van Indischen die met vakantie waren in Kuta Bali en uit eigen middelen konden wij ons plan uitvoeren.
Wij kregen hulp van drie vrouwen die in Surabaya wonen en hebben ons gedurende 4 dagen door de gangen en kampungs van Surabaya geleid.
Dat is waar, Boeroeng. Zolang de Nederlandse overheid nog niets heeft gedaan voor deze vergeten groep (bijvoorbeeld een klein staatspensioentje), gewoon doorgaan en geld overmaken. Je kan niet afgaan op geruchten of beweringen. Ik doe ook al jaren mee met HALIN. Dit jaar extra nog eens gedoneerd aan Teman teman sehati. Maar ja, dan komt er bij Max nog een hulpgroep aan… En dan valt de versnippering wel erg op.
Dus ……?
Pak Pierre
(Bijvoorbeeld een klein staatspensioentje)
Al zou een klein staatspensioentje mogelijk zijn dan is er nog de gelegengeid voor corruptie. Men zou niet zeker kunnen weten of ze nog in leven zijn voor zo’n pensioentje.
In de VS krijg ik AOW vanuit Nederland maar elk jaar moet ik bewijzen dat ik nog leef via het postkantoor, de politie of een notaris.
In Indonesia zou dit makkelijk omgekocht kunnen worden.
Ik ken mensen die direct steunen en via correspondentie en anderen weet dat die arme mensen nog leven.
Arthur Olive zegt 13 december 2016 om 17:54: “(Bijvoorbeeld een klein staatspensioentje)”.
Tja Pak Arthur …. dan ben je al met concrete oplossingen bezig. Maar wie zal de overheid moeten bewegen tot een besluit hierover?
Eerst maar eens die Indische Jeanne d’Arc of Hercules zien te krijgen die de krachten weet te bundelen en van daaruit voortvarend te werk gaat. Eerst inventarisatie en uit “crowd funding” acute nood lenigen; ik ben bang dat staatshulp heel lang op zich zou kunnen laten wachten.
In het kader van krachtenbundeling zou samenwerking met het “Alan Neys Memorial Fund” natuurlijk mooi zijn.
Pak Pierre
vertegenwoordigers autochtoon personeel aan te nemen.
======================
Als ze niet deugen , ontslaan die hap.
En zeker als ze betaald worden.
Worden deze”buiten de(overtocht)boot” gevallen Indo’s (Warga-Negera’s)niet door de Stichting HALIN ondersteund? Men vraagt (terecht) om HALIN te steunen,maar dan komt men met deze verhalen.Hoe zit dat?Wie legt het aan ons,lezers,uit?