Nieuws herdenkingen

Indie-herdenking Telegraaf Wat U zegt
Klik op het plaatje, een peiling van de Telegraaf
Breda: We’ll meet again, zingt het Raffykoor aan het einde van de herdenking.  Filmpje
Den Bosch:  waar in de tuin van verzorgingshuis De Grevelingen bloemen zijn gelegd bij het monument
Amstelveen, lange film.  Geldrop, kort filmpje.
Den Haag, lunch en dansen in het congresgebouw.  Deventer .
Zwolle: Mevrouw Gerdi Verbeet, voorzitter van het Nationaal Comité 4 en 5 mei hield een persoonlijk verhaal over haar vader, die als dienstplichtig militair in de herfst van 1945 naar Indië werd gezonden
De heer Silfraire Delhaye, voorzitter van het Indisch Platform hield ook een zeer persoonlijke toespraak,…. maar gaf ook een duidelijk statement: “Een kind kan nooit zijn eigen ouders uitzoeken.”
+
indonesienodeDe Indonesische ambassadeur ontbrak op de herdenking in Den Haag. Is er een diplomatieke frictie of is het gewoon desinteresse van de man, zoals hij  gemeld zou hebben ?  Klik op het plaatje voor een telegraafartikel

Griselda Molemans in  de Bilt

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

22 reacties op Nieuws herdenkingen

  1. Ron Geenen zegt:

    Amstelveen heeft ook een mooie herdenking gebracht. Met plezier en respect naar gekeken.

  2. Ron Geenen zegt:

    Moedig en impressive is de redevoering van Griselda Molemans. Wij hebben meer van deze mensen nodig. Velen hebben alleen maar commentaren, maar zij durft met eigen onderzoek te spreken.

  3. Huib Otto zegt:

    Daaraan is niets toe te voegen.
    Zeker niet door mij.
    Het zal wel vele ogen openen.
    Het zwijg tijdperk is voorbij..
    Mogen we met z’n allen hopen.

  4. Boeroeng zegt:

    En discussie met een bekende eigenwijze weblogger:
    http://www.joop.nl/videos/nederland-herdenkt-indie

  5. ellen zegt:

    Huib Otto: Het zwijg tijdperk is voorbij.. Mogen we met z’n allen hopen.
    Het heeft wel lang geduurd, voordat wij uit de schaduw durfden treden en het zwijgen eindelijk verbroken wordt. Dit heeft niets te maken met discriminatie. Maar alles met de koloniale tijd.

    De koloniale wetgeving kende slechts drie groeperingen: Inlanders, Vreemde Oosterlingen en Europeanen. Indo-Europeanen waren geen aparte groep, maar vielen binnen de groep van de Europeanen. In juridische zin bestond deze groep niet en werd derhalve ook in administratief opzicht niet door het koloniaal bestuur gebezigd. Het gevolg is van meer sociaal-economische aard. Namelijk, dat de Indo-Europese gemeenschap, hoewel zeer zichtbaar in het koloniale straatbeeld, nagenoeg onzichtbaar is in de koloniale archieven. Verstopt in de Europese groep, zijn de Indo-Europeanen lange tijd nauwelijks object van afzonderlijke studie geweest. In de regel behoorden de gemengdbloedige blijvers (in tegenstelling tot de Europese trekkers) in de onderhavige periode rond 1900 niet tot de maatschappelijke bovenlaag en werd hun bestaan als ‘kleine luyden’ door historici niet belangrijk c.q. interessant genoeg bevonden om te worden bestudeerd. Als kantoorklerken, opzichters, kleermakers, onderofficieren en in tal van andere eerzame, maar doorgaans meer eenvoudige beroepen bleven zij behoren tot de people without history. Mensen zonder geschiedenis. Zelfs zij die succesvol waren, hogerop kwamen en wel tot de koloniale elite behoorden – en zij waren bepaald geen uitzondering – werden meestal veronachtzaamd en bleven in de schaduw staan van de blanke welgestelden (de totoks).
    (Bron: In Indie geworteld. Geschreven door Hans Meijer, 2004. Serie De geschiedenis van de Indische Nederlanders.)

    • Loekie zegt:

      “Het zwijg tijdperk is voorbij.. Mogen we met z’n allen hopen.
      Het heeft wel lang geduurd, voordat wij uit de schaduw durfden treden en het zwijgen eindelijk verbroken wordt.”
      Onzin! Onzin wat er wordt gezegd. Onderzoek wat vanaf de jaren 50 door sommigen is ondernomen, dan weet je tenminste waar het over gaat.
      Ik zeg dus ‘sommigen’, want de meesten deden (en doen) niks, behalve commentaar leveren.

      • bokeller zegt:

        Jawel hoor,zover ik ’t me nog kan herinneren
        kwamen de Indische verhalen los in pakweg 1961
        gedurende de Congo opstand,
        en de kranten volstonden wat een leed de Belgen te
        verduren kregen.
        Verder waren vanaf 1946 vele instellingen al bezig met
        het zg. Rechtsherstel.
        Zie bijv.Knil monument te Enschede 1950 .
        en djangan loepa,mana communicatie middelen om
        wat op poten te zetten.
        Pas in 1963 kreeg ik na veel gezeur eindelijk een
        huistelefoon toegewezen.

        http://www.4en5mei.nl/herdenken-en-vieren/oorlogsmonumenten/monumenten_zoeken/oorlogsmonument/2075

        http://www.oorlogsgetroffenen.nl/thema/rechtsherstel/10_Backpay_kwestie

        siBo

        • P.Lemon zegt:

          Misschien is door de ‘herontdekking van het geboorteland’ aan het zwijgtijdperk geleidelijk een eind gekomen. Hoewel Tong Tong lezers destijds het “Indonesië- onderwerp” taboe vonden.

          ***Aad Nuis over Hans Vervoort: ” Ik wil nu terugkomen op zijn reisboeken en in het bijzonder op Vanonder de koperen ploert. Het verscheen in 1975, in een periode waarin het toerisme vanuit Nederland naar Indonesië goed op gang begon te komen. President Suharto wilde buitenlanders naar het land trekken en gaf grote bedragen uit aan de bevordering van de veiligheid en het toerisme. Veel Nederlanders, die in Nederlands-Indië hadden gewoond en gewerkt, richtten in die tijd hun aandacht op Indonesië en er volgde een massavertrek van mensen die zich afvroegen hoe hun Indië van vroeger er nu uit zou zien en of de zonnige glans die over hun jeugd lag echt was geweest. In allerlei tijdschriften – met het Indische tijdschrift Tong Tong aan kop – verschenen verhalen over hoe alles hetzelfde was gebleven of hoe alles juist ingrijpend was veranderd. Met name in Tong Tong werd aan de nostalgie wel een erg grote plaats geschonken in de verhalen over het weerzien. De woede van Lilian Ducelle op de schrijver van Vanonder de koperen ploert, waar ik eerder over sprak, is in dat licht bezien dan ook heel verklaarbaar. Hans Vervoort wilde ook laten zien dat het land van Toen Vroeger veranderd is in het huidige moderne Indonesië met vaak onaangename kanten. Ik noem er een paar: het vaak asociale verkeer van mensen onderling, het autoritaire optreden van de gezagsdragers, de verhouding tot de bedienden, het schaamteloze afdingen of het brute voordringen in rijen wachtenden. Hans Vervoort zag die dingen en gaf ze een plaats in zijn reisverhaal, maar zonder ze als beroepsherinneraar te willen verklaren of te vergoelijken. Hij schrijft: Je blijft toerist en buitenstaander, ook al heb je Indische jeugdherinneringen om op te steunen.

          Zo diende men – vonden nogal wat Tong Tong-lezers destijds – niet over Indonesië te schrijven, daarvoor waren kennelijk de herinneringen nog te dierbaar. Maar Hans Vervoort besefte maar al te goed dat de moderne Indonesiër hem nu ook zag als een vreemdeling, een toerist onder de andere toeristen, en niet als een wijze begrijpende oom van overzee. Hij verwoordt het als volgt: Nee, je bent als vreemdeling een kijknummer, wat ons vreemd voorkomt want blanken zijn hier honderden jaren te zien geweest en worden nog dagelijks op het tv-scherm vertoont. […]

          ( De schrijver Hans Vervoort Een kort CV als inleiding op zijn werk. Hans Vervoort werd geboren in 1939 in Magelang als zoon van een KNIL-militair. Zijn eerste jeugdherinneringen deed hij op in het Japanse interneringskamp Ambarawa op Midden-Java, waar hij tot zijn zesde levensjaar verbleef. Na de oorlog woonde hij met zijn ouders in Makassar en Surabaya. In 1953 verhuisde het gezin naar Nederland. Hans Vervoort bezocht in totaal vier lagere scholen en drie HBS-en. Hij werd na de middelbare school assistent-accountant en later marktonderzoeker. In 1967 richtte hij met een paar collega’s een eigen onderzoeksbureau op dat zeer voorspoedig groeide tot een van de grootste van ons land. Inmiddels is hij gepensioneerd en schrijver van zo’n dozijn korte romans en verhalenbundels.)

          http://docplayer.nl/14001858-Indische-letteren-jaargang-23.html

        • Ron Geenen zegt:

          “”””””””””Veel Nederlanders, die in Nederlands-Indië hadden gewoond en gewerkt, richtten in die tijd hun aandacht op Indonesië en er volgde een massavertrek van mensen die zich afvroegen hoe hun Indië van vroeger er nu uit zou zien en of de zonnige glans die over hun jeugd lag echt was geweest.””””””””””””

          Er volgde een massavertrek, enz?????????????
          Echt waar, of overdreven? Woonde toen in Den Haag en vervolgens in Zoetermeer. Heb nooit van zulk toerisme in vriendenkring gehoord. Ging ook vaak naar de Houtrusthallen en Amicitia voor feesten.

        • Loekie zegt:

          Denk niet dat de ‘herontdekking van het geboorteland’ er iets mee te maken heeft. De uitzendingen van Lou de Jong, toen Nederland aan de buis was geluisterd, des te meer.

          http://www.npogeschiedenis.nl/nieuws/2009/juni/De-Bezetting-deel-7.html

        • P.Lemon zegt:

          @Hr Geenen “Echt waar, of overdreven?”
          Voorbeeld uit een gebied die u niet onbekend zal zijn….

          ***jan 1999: Het Tobameer op Noord-Sumatra wordt sinds de onlusten in Indonesië gemeden door de touroperators.
          Al voor de Tweede Wereldoorlog was Perapat volgebouwd met hotels en gasthuizen van tabaks-, rubber- en palmolie-ondernemingen. Na de onafhankelijkheid van Indonesië is die toeristische ontwikkeling gestopt, maar vanaf de jaren zeventig is zij opnieuw begonnen.Voor het eerst werd daarbij ook het eiland Samosir betrokken. Tot 1972 was daar geen enkele gelegenheid tot overnachten, sindsdien is de oostkust van het eiland bezaaid met hotelletjes en gasthuizen.

          http://www.volkskrant.nl/archief/aan-het-tobameer-gebeurt-nooit-wat~a531815/

        • Ron Geenen zegt:

          “””””””””””: Het Tobameer op Noord-Sumatra wordt sinds de onlusten in Indonesië gemeden door de touroperators””””””””””””””

          Interessant verhaal. Indonesie zal in de toekomst zich moeten aanpassen aan de natuur wetten.
          Persoonlijk ken ik het Toba meer niet. Wel wist ik dat het bestond. Mijn moeder vertelde altijd dat de familie vaak naar het meer van Singkarak ging. Het Toba meer werd meer bezocht door de mensen van Medan. Daarnaast had opa Chevalier een groot zwembad gebouwd voor het plaatsje Padang Pandjang waar wij natuurlijk gratis toegang voor hadden..

        • RLMertens zegt:

          @RonGeenen; ‘massa vertrek; nooit van zulk toerisme gehoord’ – Johan Fabricius;
          ‘kus de grond van Java voor me, zei een Indische vriendin’ Een reis door het nieuwe Indonesië 1971. Vrienden van mij gingen al in de jaren eind ’60. Ik zelf heb gewacht tot mijn kinderen 12,14 en 16 werden en vertrok in zomer 1980. Ik wilde hen zelf uitleg geven; we we zijn. Na 30 jaar weer terug. En dat vooral door Hans Vervoort’s Van onder de koperen ploert. Ik herinner me ook nog de film journaals van Koningin Juliana’s reis naar Indonesië (1974?). Zij kreeg toen een ovationeel welkom. Een mede filmkijker zei toen tegen me; ‘wat een prachtig land’!
          Vanaf dat moment wist ik het; ik ga ook.
          In de jaren ’80 was het een topic. Vooral vanwege ook door de Pasar Besar in de Houtrust hallen.
          Note; alleen de ‘politionele zuur pruimen’ meden Indonesië. Nu nog(?)

  6. Huib Otto zegt:

    Loekie begrijpend lezend is ook een kunst.
    Al bestaat het verhaal maar uit vijf kleine regeltjes.
    Neem een voorbeeld aan Ellen.
    Of ga bij haar op bijles.

  7. Boeroeng zegt:

    Griselda heeft mensen gesproken die vertelden over gevluchte gevangenen aan de birmaspoorlijn die de lijn gingen saboteren. Ook sprak ze mensen die toen merkten dat er veel seksslavinnen met de japanse bewakers meetrokken.
    Toch twee feiten die niet veel beschreven zijn, wat ze opmerkte.
    Ze moet die verhalen publiceren.


    Wat me weer opvalt is haar presentatiestijl, kort en bondig, vlot en duidelijk.
    Zo kende ik dat van haar 20 jaar geleden als sportpresentatrice

  8. Boeroeng zegt:

    De tekst van de speech van Griselda Molemans.
    Klik op onderstaand plaatje om naar de faceboopagina te gaan.
    Lees de scan en ga dan naar de volgende pagina met het pijltje rechts naast de scan

    • Ron Geenen zegt:

      Aan de e-mails die binnenkomen, heb ik straks heel wat te lezen en misschien ook op te slaan.
      Maar ik ga me eerst omkleden. Korte broek, t-shirt of Hawaii blouse en sloffen. Dan achter het stuur van de 560 SEC naar onze kumpulan en lekker lunchen en praten in Duarte. Tot over een uur of 4 a 5.

  9. rob beckman lapre zegt:

    Met dank aan Ron Geenen (” De Indo”, juni 2014)blijkt onze regering(en) ,zoals Griselda Molemans in haar(veel besproken)boek stelt; wel onderzoek/”onderzoek” te hebben gedaan naar de “zoekgeraakte” miljoenen (1941, guldens)van de Ned.Indische banken, en verzekeringsmaatschappijen (o.a.Nillmij).Maar het ” van Galen eindrapport” (januari 2000)door Drs.van Horn,drs Keppy et al is ondoorzichtig, zeker als het om de “zoekgeraakte” Nillmij miljoenen (nu met rente zeker vele miljarden waard) gaat,waar duizenden,o.a. wijlen mijn moeder, naast het net visten als men de polis was kwijtgeraakt in/na de oorlog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.