Indonesische studenten lobbyden voor onafhankelijkheid 


NEMO Kennislink: Het Indonesisch verzet tegen koloniale overheersing vond echter niet alleen in Nederlands-Indië zelf plaats, en begon niet pas na 1945. Twee decennia voordat de Indonesische dekolonisatieoorlog uitbrak waren Indonesische activisten ver buiten de landsgrenzen bezig internationale steun te zoeken voor de onafhankelijkheid van hun vaderland. Zo richtten Indonesische studenten een politiek bureau op in de Parijse wijk Quartier Latin, en waren ze aanwezig op grote internationale antikoloniale congressen in Brussel. Zij verrichtten eigenlijk het voorwerk waar de nieuwe leiders van de Indonesische Republiek in 1945 op konden voortborduren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

10 reacties op Indonesische studenten lobbyden voor onafhankelijkheid 

  1. Het was geen oorlog maar onderdukking van een revolutie. Het Volkenrecht is daar heel duidelijk in. Oorlogen vinden alleen plaats tussen soevereine staten. Indonesië werd pas soeverein op 27 december 1949. Vandaar ook de term “soevereiniteits-overdracht”. Als je het een oorlog noemt, hoe populair die uitdrukking ook mag wezen heb je reeds een bevooroordeelde visie op de historische ontwikkeling tot 1950.

    • RLMertens zegt:

      @RobEngelsman; ‘het was geen oorlog’- ‘bij het onderdrukken van een revolutie’ dus ook geen sprake kan zijn van gepleegde oorlogsmisdaden? Volkenrechtelijk gesproken? Ook al gaat het hier ‘om het onderdrukken van een andere volk’. Het recht(!) van welk volk? Bevooroordeelde visie? -Volkenrechtelijk onzin!

    • George zegt:

      Het was een onderdukking van een revolutie:’iedereen ducked away and under, due to the bullets, grenades, artillery rounds, shrapnel and other murder weapons that abounded. Death and destruction prevailed and many innocent victims died in despair and hopelessness.

  2. Jan A. Somers zegt:

    Vergeet die clubs in Nederland en Indië niet, die zijn veel dichterbij dan Parijs.
    De in 1908 door Indonesische studenten in Nederland opgerichte Indische Vereeniging kreeg in 1924 een andere naam, Perhimpoenan Indonesia; verbannen nationalisten als Tan Malaka en Semaoen traden er regelmatig op als spreker waardoor deze studentenvereniging steeds meer opschoof in een revolutionair-nationalistische richting met Indonesia Merdeka als verenigingsorgaan. Hier werden de intellectuele nieuwe leiders gevormd, velen van hen zouden naderhand voorgaan in de onafhankelijkheidstrijd en hoge posten bezetten in het onafhankelijke Indonesië: Mohammad Hatta uit de Minangkabau, zowel vice-president als eerste minister; Soetan Sjahrir uit de Minangkabau eerste minister; de Javaan Ali Sastroamidjojo eerste minister; Soekiman Wirjosandjojo eerste minister. Het waren socialisten met meer rationele opvattingen dan Soekarno maar misten wel zijn charismatisch gezag. In 1927 werden enkele leden van Perhimpoenan Indonesia gearresteerd, maar werden door de Rechtbank in Den Haag vrijgesproken van de hun ten laste gelegde aanmoediging tot gewapend verzet in Nederlands-Indië. Na 1930 kwam de vereniging onder communistische invloed te staan met verdeeldheid tot gevolg; Sjahrir en Hatta werden geroyeerd.
    Nederlandse studenten die zich voorbereidden op een carrière in Nederlands-Indië hadden in 1917 het Indonesisch Verbond van Studerenden opgericht, waarbij zich ook de Indische Vereeniging en Chung Hwa Hui aansloten. Eerste voorzitter was J.A.Jonkman, en H.J van Mook werd secretaris-penningmeester. Het verbond slaagde er niet in de verschillende groeperingen nader tot elkaar te brengen en hield in 1923 op te bestaan.
    In 1921, na zijn eindexamen HBS, begon Soekarno zijn studie aan de Technische Hoogeschool in Bandoeng. Deze stad was in die jaren met de extremistische Persatoean Islam een centrum van de modernistische islam, en ook de PKI was er actief. Soekarno had daar vele contacten met voormalige leiders van de Indische Partij die sinds kort waren teruggekeerd uit ballingschap. Vooral de grondslagen van de Taman Siswa-scholen spraken hem aan, een synthese tussen hindoeïstische, boeddhistische, islamitische en Europees-Westerse culturen als basis voor een nieuw nationalisme. Als gedreven spreker wist hij vele anderen mee te krijgen in zijn geloof eens te worden als leiders zoals Washington, Lincoln en Garibaldi. In 1925, zijn laatste studiejaar, was Soekarno betrokken bij de stichting van de Algemeene Studieclub, geïnspireerd door een gelijksoortige, door Soetomo in Soerabaja gestichte vereniging, gericht op onafhankelijkheid voor de archipel als een geheel. Samen met de Bandoengse studieclub stichtte hij een nieuwe politieke partij, de Perserikatan Nasional Indonesia. Deze partij kreeg bijval van de Partai Sarekat Islam, Boedi Oetomo, de Soerabaja Studieclub, en regionale en christelijke organisaties.
    Deze verenigingen waren kweekvijvers voor de politieke netwerken waar Van Mook en Sjahrir uit hebben geput bij hun onderhandelingen. Van Mook zou hierover schrijven: “Deze bespreking vond plaats op 23 oktober in de woning van de Britse opperbevelhebber. Ir. Soekarno verscheen inderdaad, en ook bij deze eerste ontmoeting deed zich die voor buitenlanders altijd paradoxale omstandigheid voor, dat over de gehele bespreking een sfeer van gemoedelijkheid en oude relatie lag. Er is nu eenmaal in de verhouding tussen Nederlanders en Indonesiërs, voor zover zij elkaar kennen, een gezamenlijke grondslag voor waardering en begrip, die geen oorlog en geen revolutie weg kunnen vagen.”

    • RLMertens zegt:

      @Somers; ‘bespreking op 23 oktober 1945.. Soekarno verscheen’ – Waarover spraken zij? ‘een gezamenlijke grondslag voor waardering en begrip, die geen oorlog en geen revolutie weg kunnen vagen’ – En dat nadat Soekarno een voedselboycot dd.5/6 okt. tegen de Nederlanders had afgekondigd? En bersiap in ‘volle gang’ was? Het valt op dat verslaggeving over die periode, vanuit Nederlands perspectief(!) altijd zo vreedzaam/vriendelijk wordt beschreven.Terwijl moord en doodslag in Batavia aan de orde van de dag is/ zie Joh.fabricius; Hoe ik Indië terug vond. Paradoxale omstandigheden? Of paradoxale wensen?

    • PLemon zegt:

      @Hr J.S. Voor buitenlanders altijd paradoxale omstandigheid over de sfeer van gemoedelijkheid en oude relatie.

      Inderdaad tegenstrijdig voor buitenstaanders, de Bobo’s speelden het spel ws diplomatiek en in een ‘ oude jongens krentenbrood’ sfeer uit terwijl men buitenskamers zich in moord en doodslag uitleefde.

      *** Een van deze Indonesische maatregelen betrof de voedsel boycot van buiten de kampen levende Nederlanders, welke op 4 oktober 1945 voor Java werd afgekondigd. In de uiterste consequentie betekende dit de uithongering van een heel volksdeel. De pemoeda’s zagen hierin een signaal, dat de centrale regering achter hun dodelijke aanvallen op deze buitenkampers zou staan. Soekarno zelf realiseerde zich tenslotte de reikwijdte van zijn besluit in de brief, welke hij op 9 oktober 1945 aan de Engelse opperbevelhebber Mountbatten richtte. Hierin waarschuwde hij dat zelfs hij niet in staat was om  pemoeda-bendes af te houden van een rassenoorlog tegen de Nederlanders. In het licht van de eerdere besluiten omtrent de voedselboycot van diezelfde Nederlanders is het duidelijk, dat hij besefte dat de geest uit de fles was, en dat hij niet meer in staat zou zijn, deze er weer in te krijgen. En zo golfde een explosie van geweld over Java: de bersiap. Bij gebrek aan een Leger kon de Indonesische Regering niet optreden tegen de slachtingen, die dan ook volledig uit de hand liepen.
       http://icmonline.ning.com/profiles/blogs/de-bloedige-bersiap-door-herman-bussemaker

      • Surya Atmadja zegt:

        Inderdaad tegenstrijdig voor buitenstaanders,
        ===========================
        Opmerking 1.:
        Vooral voor buitenlanders die het van horen zeggen hadden gehoord , zelfs wetenschappers die hun bevindingen uit literatuur onderzoek halen .
        Voorbeeld :
        Quote :
        “Bij gebrek aan een Leger kon de Indonesische Regering niet optreden tegen de slachtingen, die dan ook volledig uit de hand liepen.” .
        ============================
        Opm.2 : In principe heeft de Republik kwantitatief gezien voldoende leger/politie eenheden .
        Zie de rol van de Committee ( Komite Nasional Pusat =KNIP en Daerah )
        https://en.wikipedia.org/wiki/Central_Indonesian_National_Committee.

        De chaos werd veroorzaakt toen Nederland de Linggardjati ovk eenzijdig opzegde en de 1ste Agresi Militer opstartte.(ste Pol.Actie) .

      • RLMertens zegt:

        @Lemon; ‘maatregelen betrof de voedsel boycot etc.’ – Zomaar een maatregel? Zonder redenen/oorzaak? Waarom geen vermelding van het allereerste gesprek met de Republiek(door Den Haag gedesavoueerd!) op 4/10 te Batavia tussen vdPlas-Hatta; geen zelfbeschikkingsrecht= geen merdeka etc…. ? Nederland provoceerde de situatie; Soekarno, de collaborateur etc., dus amok door de achterban. En zij die buiten de kampen verbleven werden de slachtoffers. Geslachtofferd door dit Nederlands politiek beleid. En dat in weerwil van de Britse verzoeken tot overleg/ een vergelijk. Zij beseften wel degelijk dat de Republiek een machtsfactor was, waar rekening mee moest worden gehouden. Dat alles in tegenspraak met door onze historici steeds gebezigde onzin over;
        ‘machtsvacuüm ‘.
        Dit beleid van het 1e uur(!) heeft de ‘dekolonisatie’ bepaald; van gepleegde oorlogsmisdaden-over en weer- tot het blamerende einde van Indië.

        • PLemon zegt:

          @Hr Mertens “en dat in weerwil van de Britse verzoeken tot overleg en vergelijk”…gebezigde onzin over het ‘ machtsvacuüm’

          ===Op de achtergrond vh hele eindspel van de verdrijving vd Japanners uit de ZO Aziatische gebieden stonden de door hetzelfde Japan militair getrainde nationalisten klaar om het eigen gebied te ‘heroveren’. Tja dat de Brit, Amerikaan en Hollander dat niet beseften of te laat achterkwamen? En men trapte in de val toen er met te geringe militaire middelen geprobeerd werd de kolonie te ‘redden’.

          *** In juli 1945 ontstond een Indonesische grondwet gebaseerd op de Pantjasila. Met het Japanse bezettingsleger werd een overeenstemming bereikt over Japanse erkenning van een Republik Indonesia op 7 september 1945. Toen kwam de schok van Japanse capitulatie. Indonesische Nationalisten als Soekarno/Hatta waren nu bevreesd voor arrestatie door de Kenpei-Tai. Indonesische jongeren, de pemuda, waren daarentegen bevreesd dat Geallieerden een Japanse marionettenregering niet zouden erkennen. Zij dwongen Soekarno c.s. om een onafhankelijkheids-
          proclamatie uit te spreken. (17 augustus 1945). De oudere Nationalisten verzwakten daarmee hun traditionele autoriteit ten opzichte van de Japans-opgeleide pemoeda’s, die in feite locaal de macht grepen.

          Dat konden zij doen, omdat op 18 en 19 augustus 1945 de Japanners de PETA en de Hei-ho ontwapend en ontbonden hadden. Angst voor een tweede Blitar speelde zeker mee. De oudere Nationalisten waren het hier mee eens: zij vertrouwden de loyaliteit van de Indonesische PETA-leden niet. Het resultaat was echter, dat de jonge Indonesische regering geen ander machtsmiddel had dan de politie. Wel besloot Soekarno tot de oprichting van regionale Komitee’s Nasional
          Indonesia Pusat (KNIP), waaronder de PETA-Bataljons zich weer trachtten te formeren – zonder wapens!

          De tweede Japanse maatregel was de zelf-internering. Zij waren door de Geallieerden belast met de handhaving van rust en orde, totdat zij ontwapend zouden worden door Geallieerde troepen. Japanners doorzagen, dat hen dat in conflict met Indonesische troepen zou brengen, en besloten eind-augustus tot zelf-internering over te gaan in 14 gezonde bergoorden met veel voedsel buiten de grote steden op Java. Daardoor ontstond vanaf 1 september geleidelijk een gezagsvacuum,dat niet door geallieerde troepen werd opgevuld. De Engelsen hebben dit niet voorzien, en deze zelf-internering niet verboden. Het was de eerste grote Engelse inschattingsfout. Helaas zouden er meerdere volgen.
          ……….
          Helfrich was zeer pro-Brits, evenals de Nederlandse regering in Londen. Helfrich viel onder Admiraal Lord Louis Mountbatten, en het zg. SEAC-Theater. Sumatra en Malaka vielen onder SEAC. In 1943-1944 was het touwtrekken tussen Van Mook en Gerbrandy, of Ned.Indië nu in zijn geheel onder SWPA of SEAC zou moeten vallen. De Ned. Regering had voorkeur voor SEAC, Van Mook voor de SWPA. Uiteindelijk beslisten de Amerikanen begin-1945: Roosevelt was niet bereid Amerikaanse soldaten te laten sneuvelen voor de herovering van een Nederlandse kolonie. Tegen zijn zin moest MacArthur Ned.Indië aan SEAC overdragen. Hij werd gecompenseerd door hem Opperbevelhebber te maken van alle Geallieerde Legers in de Pacific:
          Supreme Commander Allied Powers (SCAP).

          Eind-Juli 1945 vond de topconferentie van Potsdam plaats. De datum van transfer van Ned.Indië werd bepaald op 15 augustus 1945! Geen Nederlands protest hiertegen.

          Mountbatten had met het 14e Brits-Indische Leger net Burma heroverd op de Japanners. Zijn volgende operatie was operatie-ZIPPER: de herovering van Malaka en Singapore. Hij had echter veel minder divisies en (varend) materieel als de Amerikanen.

          Mountbatten pleegde overleg met de staf van Van Mook. Hij had geen Intelligence over Java en Sumatra. Van Mook cs. vertelden hem, dat zijn troepen met gejuich zouden worden begroet door de Indonesiërs. Naar de Nederlandse Inlichtingendienst NEFIS werd niet geluisterd. Die wist door ontvangst van Indonesische radio-uitzendingen en ontvoering van vissers door duikboten en
          Catalina’s dat er iets broeide. Dat er circa 2 miljoen getrainde, maar ongewapende Indonesische jongeren klaar stonden, wist de NEFIS echter niet, de Britten ook niet. Mountbatten had 6 Brits-Indische divisies ter beschikking, die ingezet werden op Malaka, Singapore, Brits-Noord-Borneo, Hongkong, Siam en Frans Indo-China. Voor Java en Sumatra werd 1 divisie geoormerkt, die door gebrek aan landingsvaartuigen pas eind-september in Batavia kon landen.

          De positie van de burger-interneringskampen was de Geallieerden onbekend. Daarom sprongen vanaf 7 september RAPWI-parachutistenteams boven Batavia, Bandoeng, Semarang en Soerabaja. Zij hadden een humane missie: localisatie kampen, regelen voedsel en medicijnen, zoals hun naam aangaf. (Recovery of Allied Prisoners of War and Internees). Er was dus geen duidelijke Britse militaire presentie. De Japanners waren daarover teleurgesteld, de Indonesiërs opgetogen!
          http://tjaberawit.nl/de-bersiap-vernieuwd/

          .

        • RLMertens zegt:

          @Lemon; Het is toch opvallend dat onze geschiedschrijving, aangaande Indië/Indonesië altijd aanvangt met aannames van door de inlander/republiek gepleegde feiten, waar ons beleid op reageert; bv. bersiap molest/moorden en dus noodzakelijke militair ingrijpen. Waarbij ‘een gezagsvacuüm’ de reden moet zijn dat het gepeupel weerloze (pro) Belanda’s plotseling(!) te lijf ging. Zo ook ; het voedselboycot.
          Terug kijkend over de gehele(!) koloniale periode van 3 eeuwen, blijkt het de beproefde methode te zijn om geheel Indië onder het bestuur te brengen/krijgen. Het kon niet anders;’wil men hen (ethisch) verheffen, dan moesten zij eerst worden gepacificeerd(!) en onder het bestuur gebracht. Wil men de weldaad/vaart van ons beleid ervaren’, aldus het Gedenkboek voor Nederlandsch-Indië, ter gelegenheid van het regeringsjubileum van HM.de Koningin 1898-1923. Met een uiteenzetting hoe de diverse ‘opstandige gebieden’; van Atjeh, Bali tot Flores aan toe, tot één geheel werden gesmeed. Onder de noemer van; Uitbreiding en bevestiging van het geregeld gezag!
          Uw verwijzing naar Tjabérawit; ‘ de oude Nationalisten vertrouwden de Peta niet’- Is dat wel zo? Bij de proklamsi stonden zij als een blok achter de Republiek.En dat wisten de Nationalisten, vandaar juist die proklamsi. (idem de politie en bestuur)! Zie de Peta militair op de foto. Zo ook de haast om aan wapens te komen voor komende ‘eventualiteiten’. ‘zelf internering van de Japanners’ – Met goedkeuring van de Britten? Hoe kan dit? Zij moesten toch in opdracht van de geallieerden het gezag handhaven?Te niet gedaan in Soerabaja; zie de rol van kapt.Huyer, die eigenhandig(?) de Japanse overgave aanvaarde.
          ‘Roosevelt was niet bereid USA soldaten te laten sneuvelen etc.’ Dus hij wist het toen- begin ’45-wel(!), dat er in Indië iets broeide! En van Mook niet? ‘naar de NEFIS werd niet geluisterd etc.’- O ja? Dus van Mook als hoofd van de Ned.-Indische regering wist nergens van? Zelfs niets van zijn eigen Inlichtingendienst? MI. wist van Mook alles over Indië maar hoopte dat de Britten, conform Postdam afspraak; herstel van het toenmalig ‘rechtmatig’ bestuur, dit ‘varkentje voor Nederland zou wassen’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s