Pieter de Kock legde op 4 mei 2018 een krans op de nationale dodenherdenking te Amsterdam.
Hij en Coosje Ayal overleefde met de kokkelink-geeromszgroep in de jungles van Nieuw Guinea de Japanse bezetting.
Foto : De vlag werd in 2012 geëxposeerd in het museum Bronbeek, op initiatief van Bo Keller, in uniform rechts staand, Pieter de Kock met bril, Coosje Ayal zittend .
in de bundel Toma terus (‘steeds vooruit’) komen Molukkers zélf aan het woord. Toma terus is geen alomvattende, feitelijke geschiedenis van de Molukse gemeenschap, maar een creatieve reflectie in woord en beeld die tegelijkertijd naar de toekomst kijkt.
De Andere Bezetting van Benedict Janssen
In Nederland heeft ‘de oorlog’ vrijwel altijd te maken met de Duitse bezetting. Dit boek gaat over die andere bezetting, over Nederlands-Indië na de Japanse inval. Wat gebeurde er in die samenleving, toen dit ‘Nederlands eigendom’ plotseling in Japanse handen overging? Kwam het keizerrijk zijn belofte na om de Indonesische bevolking welvaart en vrijheid te schenken?
.
Batik!
Magazine dat vertelt wat batik is, oude tradities onthult en coole motieven toont . Inhoudsopgaaf in deze pdf-file.
Meer uitleg en bestellen bij Stichting Tong Tong.
Na vier jaar uitputtend knokken, rouwen, smeken en bidden richt de moeder van Ivana Smit zich rechtstreeks tot premier Mark Rutte. Het is een hartenkreet van Karin Verstappen. Ze gelooft niet dat het moordonderzoek rond haar dochter, die in 2017 na een intiem avondje met een echtpaar op mysterieuze wijze van een flatbalkon in Maleisië naar beneden stortte, anders nog tot een oplossing komt. Telegraaf.nl
Topics in het archief.
nationalgeographic.com:
80 years after Pearl Harbor, here’s how the attack changed history
Certain of inevitable war with the U.S., Japan launched a preemptive strike that shocked Americans and prompted the nation to enter World War II.
Masao Asada had just finished delivering groceries around Pearl Harbor, Oahu, when he heard some huge booms. No big deal, he thought—he was used to hearing noise from dredging activity in the Pacific Ocean lagoon. But the booms kept coming.
Hirohito wist van de aanval?
IGV: Hier vindt u de presentatie van donderdag 2 december 2021: ‘Een duik in de archieven: waar vind ik wat?’ over het vinden van een militaire KNIL voorvader. De presentatie was onderdeel van De Indische Salon, een programma van het Indisch herinneringscentrum. Indische Salons zijn bijeenkomsten door het hele land (of digitaal) gekoppeld aan een Indisch […]
Databases online Nationaal Archief, met snelle opzoekfunctie
** Oorlogsgravenstichting
** VOC -opvarenden
** Pupillen Korps, militaire school
** KNIL-stamboeken, in Indië aangenomen beroepsmilitairen.
** Interneringskaarten soldaten, beroeps en dienstplichtig , 1942-1945
** Ambtenarenstaten 20e eeuw.
++ In Nederland aangenomen militairen voor Indië, de Harderwijk-suppletiefolio’s
167.000 namen in index te downloaden en dan linkjes naar scans zoeken Database met snelle zoekfunctie is in de maak.
++ Niet-Europese soldaten, downloadbare index.Database met snelle zoekfunctie komt later.
++ Officieren te Indië, zoek hier, beetje moeilijk, maar simpelere zoekfunctie komt later.
Mail 1
Ik ben op zoek naar gegevens van Daan Michael, geboren rond 1925 in Semarang. Zijn vader schijnt de beheerder te zijn geweest van Hotel Jansen in dezelfde stad. Daan heeft een grote rol gespeeld in het leven van mijn moeder Vera Keijner en zij heeft zelfs haar leven aan hem te danken tijdens de Japanse bezetting en de na-oorlogse bersiaptijd.
Hij is later, net als mijn ouders, ook naar Nederland gerepatrieerd en uiteindelijk in Maastricht terecht gekomen en daar gestorven. Ik zou het fijn vinden om contact te maken met eventuele nabestaanden en alsnog mijn dank te betuigen voor wat hij heeft betekend voor mijn moeder. Zonder hem was ik er niet geweest!
Rene van Haasen
Mail 2
Guus van Cleef was een Nederlandse striptekenaar, die in de jaren 1980 en 1990 werkte aan reclamestrips en een paar Disney-stripverhalen……in 1950 geboren in Jakarta, Bron van de cartoon
Jos Wessels moest 100 jaar worden om de onderscheiding te krijgen die hij al tientallen jaren eerder had moeten ontvangen: het Ereteken van Orde en Vrede voor oud-KNIL-militairen, die in Nederlands-Indië hebben gediend. Hij was over het hoofd gezien en tot op de dag van vandaag is het hem een raadsel wie dat heeft ontdekt.
In ieder geval leverde het een bijzondere verjaardag op, op 1 april dit jaar. Twee militairen in een hem bekend tenue stonden te salueren voor zijn huis in Zeewolde. Een Amerikaanse Dodge vervoerde de veteraan naar het gemeentehuis, voor de plechtigheid waarbij hij in aanwezigheid van een delegatie van het ministerie van Defensie een medaille kreeg opgespeld.
In november waren er bijna dagelijks updates op de site imexbo.nl, klik voor de updatepagina .Veel updates zijn foto’s van de begraafplaats Peneleh te Soerabaja en met gegevens over wie in een gefotografeerd graf ligt.
Zoals onderstaande foto van deze pagina.
VIDEO + UPDATE AD :
Het dodental na de uitbarsting van de actieve vulkaan Semeru op het Indonesische eiland Java is opgelopen tot zeker 34, zo melden lokale media dinsdag. Er worden nog 17 mensen vermist. Meer dan 100 mensen raakten gewond, waarvan 26 ernstig. Veel van hen hebben brandwonden.
Jim van der Meer Mohr is sinds 1 december 2018 bestuurslid van het Indisch Herinneringscentrum.
Zo nu en dan moet hij invallen bij het programma Tussen Kunst en Kitsch, ( zie 1 december, 25.40 minuten)
citaat:
Mijn naam is Dorien Smit en ik ben bezig met het schrijven van een scriptie over het Indisch-Oceanische slavernijverleden vanuit de studie Cultureel erfgoed aan de Reinwardt Academie Amsterdam. Het doel van deze enquête is erachter komen in hoeverre er al kennis is over dit slavernijverleden, of er behoefte is aan herinnering en zo ja, op wat voor manier.
Doe mee met deze link: https://forms.gle/z7hmBnDiPQ3WTz7R8
** Optredens vrouwelijke metalband uit Indonesië in Nederland afgelast door corona
** Jakarta en Bali scherpen maatregelen aan uit vrees voor omikron
** Reizigers moeten na aankomst in Indonesië verplicht 10 dagen in quarantaine
** Rechter Indonesië besluit tot uitstel omnibuswet
** Why West Papuans are raising a banned independence flag across Australia
** De jonge Papoea generatie voelt zich nog steeds verbonden
** Vrachtwagen rijdt de zee in .
Bekijk een aantal pagina’s van het decembernummer
Bekijk Moesson agenda 2022
Reza Kartozen Wong in Het Parool
:
veertig jaar geleden schreef mijn grootvader een lezersbrief aan De Telegraaf. Daarin hekelde hij het gebrek aan erkenning voor Indiase militairen en de andere, respectvolle behandeling die witte geallieerde militairen wel ten deel viel. Die brief werd niet geplaatst. Maar als we geïnteresseerd zijn in een vollediger en eerlijker beeld van de Tweede Wereldoorlog en de nasleep daarvan, dan moeten we mijn grootvaders kritiek serieus nemen en deze Indiase helden erkennen – juist nu, nu er nog enkele in leven zijn.
Het bijzondere Balinese schilderij van Willem Gerard Hofker (1902-1981) heeft dinsdagmiddag bij het Zeeuws Veilinghuis in Middelburg 590.000 euro opgebracht. Daarmee is het net geen record voor een werk van de kunstenaar. pzc.nl
Het lijkt allemaal zo geweldig in de interieur-, architectuur- en lifestylemagazines, mooie woningen, interieurs, meubelen, verlichting, vazen, vloerkleden, planten en ga zo maar door, zelfs als er een hond of kat bij staat is het er een van een designras. Soms is er een mooi mens in beeld, tiptop gekleed, gekapt en opgemaakt.
Elke keer als ik zo’n foto of tv-programma zie verwonder ik me vooral over de steriliteit, de levenloosheid van de scène. Geen prulletje op de vloer, geen volle tijdschriftenbak, geen blaadje op de vensterbank, geen pootafdruk van de hond op de vloer, geen rondslingerend speelgoed, geen gebakschoteltje met een half opgepeuzeld stukje appeltaart.
Een beeld dat ver staat van de werkelijkheid.
De interieurs in mijn geheugen zagen er totaal anders uit.
Een bank met imitatie velours kussens – oud groen – brede houten armleuningen, die als extra zitplaatsen fungeerden als het druk was en dat was het vaak. Eettafelstoelen gebruikt als fauteuils. Houten klapstoeltjes als reserve in de gang. Een teakfineer houten uitschuifeettafel die altijd uitgeschoven was want waarom zou je die inschuiven? Op de vloer goedkope Balatum vloerbedekking, meeverhuisd en daardoor vol scheurtjes. Tegen de kou een kokoskarpet met slijtageplekken. Een rotan salontafeltje met gewolkt glazen tafelblad en daaronder een triplexplaat om de kranten op te leggen, een hele stapel inclusief brieven en folders. Op het tafeltje een kleedje, met koffiekringen en schroeiplekken van sigaretten, een koffieblik met kroepoek, een asbak met druk-draai mechaniek, geliefd speeltuig van de jongsten.
Streepjesbehang en gebloemde gordijnen. Door sigarettenrook vergeelde vitrages.
Op de schoorsteenmantel – van de gaskachel – stonden een lamp met een door de lampwarmte draaiende kap waarop een stromende waterval te zien was, 3D avant-la-lettre, maar altijd leuk om naar te kijken, fotolijstjes schots en scheef met extra foto’s tussen lijst en glas ingeprikt, een vreemde vogel met lange nek die knikkebolde naar een kommetje water, zijn snavel erin dipte en dan weer omhoog veerde om even later weer te dippen in het kommetje. Onvermoeibaar dag-in-dag-uit. Onbegrijpelijk.
Aan de muur een zigeunermeisje met pronte boezem, een wandkleedje met een afbeelding van de Egyptische Sfinx, gekocht in Port-Saïd, een waaier van onbestemde herkomst. Een muurvaasje met een kunstbloem erin. Een vergeelde familiefoto.
Bij elkaar verzameld, gekregen of gekocht op de emotie van het moment. Verschillende stijlen,verschillende kleuren, verschillende materialen, niets paste bij elkaar maar alles hoorde bij elkaar. Een ratjetoe waarin het leven in alle hoeken en gaten aanwezig was.
Indische interieurs in Holland.
Kijk maar eens in oude foto-albums en geniet van het ratjetoedesign of moet ik het tjampoerdesign noemen?
Dat klinkt wel cool.
Ferry Geuther © 2016
bron: EigenZinnig Indisch 2eDruk(ker), 2021 – ISBN 978-94-6328-418-9
http://www.boekenbent.com/shop
,
.
Het historisch onderzoek van het geweld te Indonesië augustus 1945-december 1949 is in de laatste fase .
In 2020 publiceert men de verslagen in diverse boeken.
Het boek Het geluid van geweld van Esther Captain en Onno Sinke gaat over de periode 1945-1946 met een focus op het Indonesisch geweld tegen de etnische minderheden, Europanen, Molukkers, Chinezen en andere Indonesiërs. Het verschijnt in april 2022
Ook 11 andere boeken van dit onderzoek komen begin 2022 in de winkels.
De presentatie is 17 februari.
Druk op de pijltjes bij deze laatste link.
Museum Sophiahof
Begin 2022 verschijnt ‘Indocomics. Stripkunst, stripmakers en Indië/Indonesië’ van publicist en cineast Ruud den Drijver en historicus Tom van der Geugten. Zij zijn op 4 december in Museum Sophiahof om onder andere te vertellen hoe het gedeelde verleden van Nederland werd verbeeld in stripverhalen. Peter van Dongen is speciale gast.
Het boek gaat over strips van makers met een Indische achtergrond. Denk hierbij aan Rampokan en Familieziek van Peter van Dongen, Iris en Student Tijloos van Thé Tjong-Khing, Professor Palmboom van Dick Briel, Delgadito van Paul Teng, Apache Junction van Peter Nuyten en Taxi! van Aimée de Jongh. Maar ook over de opbloei van indocomics in Nederland vanaf de jaren 1960 en over de bijzondere inhoud, vorm en stijl van deze stroming.
Want vanuit welke perspectieven werden deze strips gemaakt?
Paul Maximilian Gerrit Eduard Krijgsman was geboren 1909 in Solok en overleed te Den Haag in 1966.
Hij was zoon van Anna Wilhelmina Maria Krijgsman (1866 Solok-) en Gerrit Eduard Krijgsman (1855 Padang- 1905 Solok) opzichter der wegen. Via beide ouders zijn de stamouders de opperstuurman en equipagie opziender te Padang Willem Krijgsman (1705 Brielle – 1767 Padang) en Maria Verduyn.
Paul was machinist bij de staatsspoorwegen in Bandoeng en had 4 relaties/huwelijken.
1 Corry Flora Maidman, echtscheiding was mei 1928
2 Catharina Carolina Wilhelmina van Gelder (ca 1912-) in 1931
3 Albertine Charlotte Chalik, geboren 1922 te Bandoeng
4 Elisabeth Vijsma, laatste echtgenote.
Elisabeth Vijsma , geboren in 1923 te Soerabaja, overleed 1982 in Den Haag. Ze was in Den Haag rijksambtenaar en kreeg twee kinderen met Paul, zover bekend. Zoon Meindert ligt ook in dit graf. Elisabeths ouders waren de Javaanse vrouw Marinah en Johan Meindert Vijsma (1872 Blitar-) Johan was oa klerk bij een notaris en een advocatenkantoor te Soerabaja.
Stamouders Vijsma waren Maria Catharina Schraag (ca 1785 Palembang -1824 Soerabaja) en de kwartiermeester Johan Hendrik Vijsma (1769 Zaandam-1824 Soerabaja), in 1788 gearriveerd te Indië met het schip Oud Haarlem.
Veel Indische Nederlanders voelen zich verbonden met het KNIL via een voorvader.
Foto’s tonen een trotse man in uniform. Maar de maatschappelijke discussie over ‘militair in de Oost’ is vooral negatief. Wat was het KNIL eigenlijk en hoe komen we daar meer van te weten? In deze webinar beginnen we met een lezing over generaal Frits van Daalen (1863-1930), de belangrijkste Indische KNIL-man van zijn tijd. Hij was enige tijd zelfs legercommandant. Vilan van de Loo vertelt over zijn leven en loopbaan, met prachtige beelden. Vervolgens legt Maarten Fornerod van de Indische Genealogische Vereniging (IGV) in zijn presentatie ‘Een duik in de archieven: waar vind ik wat?’ uit hoe we meer kunnen vinden over een militaire voorvader.
Stichting Vrienden van het Indisch Herinneringscentrum
Zie ook: https://www.indischherinneringscentrum.nl/actueel/agenda/indische-salon-onze-voorvaders-van-het-knil
Mail 1
TEKST 1: Op zoek naar leden familie De Jong.
In verband met een familieonderzoek naar de Indische familie van Braam ben ik op zoek naar de nazaten van Caroline Suze van Braam (geboren Klaten 22-01-1897 en waarschijnlijk overleden tijdens of vlak na de tweede wereldoorlog). De nazaten zijn allemaal leden van de familie De Jong. Caroline Suze was getrouwd met Willem Frederik de Jong en kreeg met haar een zoon, genaamd Paul Frederik de Jong. (Willem Frederik hertrouwde na de scheiding met Henrietta Smith). Paul Frederik de Jong (die werkte voor het KNIL) kreeg vier kinderen: Rommywald, Paul Willem, Maximiliaan Alexander, Elizabeth Astrid Suzanna, waarschijnlijk met de (Thaise?) vrouw Prani Khemajarij. Paul Frederik de Jong woonde met zijn kinderen na de oorlog o.a. in Bergen, Amsterdam, Kampen en Cuijk. Rommywald trouwde met T. Baanvinger, en Elizabeth Astrid Suzanna trouwde met O. E. Muller.
Zijn er mensen die weten hoe ik met laatstgenoemde mensen of hun kinderen in contact kan komen? U kunt mij mailen op: egbertfortuin@hotmail.com
TEKST 2: Ik ben op zoek naar informatie over Maria Jozepha van Zuylen-Van Cauter, geb. Magelang 25-02-1888. (Soms ook van Zuijlen).
Ze was de dochter van Leonardus van Cauter en de inlandse vrouw Salikem [Sarinem?]. Ze trouwde met Emiel George Willem van Zuylen en kreeg met hem meerdere kinderen.
Ze zat in de tweede wereldoorlog in het burgerkamp Moentilan met haar dochter Eveline Martine van Houten-Van Zuylen en een kleinzoon (een zoon van Nicolaas van Houten), en werden daarna naar kamp Banjoebiroe bij Semarang overgebracht.
Dochter Eveline Martine Van Zuylen (geboren 1921 te Temanggoeng, overleden 21-12-1964 (Lopik) was eerst getrouwd met Nicolaas van Houten en daarna met Jan Jacob Struik. Het echtpaar kwam in 1948 met kind naar Nederland met repatrierende militairen. In 1950 vertrok ze van Assen naar Indonesië (Provinciale Drentsche en Asser courant 29-06-1950), mogelijk om familie te bezoeken aldaar.
Zijn er mensen die meer weten over mevrouw van Zuylen? U kunt mij mailen op: egbertfortuin@hotmail.com
Mail 2:
Voor de stamboom van mijn man Jimmy Willy Richir zoek ik nazaten van de volgende echtparen:
Melphine Constance Theodora Richir, (geb. 1895 te Batavia, overleden 1967 den Haag) , trouwde in 1924 met Armand Bruno Swart, (geb. 1889 te Batavia, overleden in 1979 te den Haag).
Volgens mijn gegevens kregen zij 1 zoon, Rene Swart ( geboren 1929 te Batavia, overleden?)
Rene Swart trouwt met C.H. Smit en zij krijgen samen 2 zonen, Armand en Han
Armand trouwt met Marion en Han trouwt met Joke. Deze gegevens heb ik overgenomen uit een rouwadvertentie van Armand Bruno Swart, weduwnaar van M.C.Th Richir.
Het jongere zusje van Melphine heet Louise Alexandrine Richir (geboren 1900 te Batavia, overleden? Zij trouwt in 1921 met Olympio Acuado Swart ( geboren 1897 te Batavia, overleden 1950 te Jakarta)
Samen hebben zij 1 zoon, genaamd Robby ( geboren 1928 , overleden na 1967? te Zeist)
Melphine en Louise Alexandrine zijn zussen van de Johan Willem Richir. Dit is de vader van mijn man
De stamboom heb ik grotendeels compleet, maar het zou een leuke aanvulling zijn als deze gegevens nog boven water zouden komen. Nog leuker zou het zijn om contact te leggen en wellicht wat foto’s te kunnen uitwisselen.
met vriendelijke groet, Caroline Richir-Ofman
De enige foto die ik van de vader van Mephine C.Th en Louise Alexandrine heb is deze:
Foto 1. Dit is Alexander Joseph Richir. ( 1853-1912).
Foto 2 : daar zijn te zien Johan Willem Richir, ( 1893-1954) de oudste zoon van Alexander Joseph en tevens de vader van Jimmy Willy Richir. Echter, de vrouw die naast hem staat is Francina Cornelia Jacobs. Zij is de eerste vrouw van Johan Willem, maar NIET de moeder van mijn man.
Over haar, Cornelia weet ik heel erg weinig. De foto zal waarschijnlijk genomen zijn rond 1913-1914. Ze lijkt zwanger te zijn. Zij heeft een zoon, Alexander in 1913 gekregen en een zoon Cornelis in 1914.
Ik heb verder geen enkele foto van Melphine of andere broers en zussen. Er waren er nog wel meer dan ik genoemd heb. Dat is ook de reden dat ik dit mailtje gestuurd heb. De hoop om toch nog contact te krijgen met nog onbekende nazaten.
De overige nazaten heb ik allemaal in beeld, maar er zijn verschrikkelijk weinig foto’s.
met vriendelijke groet, Caroline Richir.
Mail 3
Cornelis den Ouden (1927) werd in 1946 naar Indië gestuurd als onderhoudsmonteur van de W-brigade. Zijn schoonzoon uit Zuid-Afrika stuurt een aantal foto’s. Open de bijlage
Indisch eetcafé Nusa opent binnenkort de deuren in Woerden. En dat gaat gebeuren op dinsdag 23 november om 16.30 uur. “We hebben heel veel zin om Nusa in Woerden te openen”, vertelt eigenaar Joost van Vliet, die Nusa samen met zijn vrouw Wayan runt. indebuurt Woerden
De KB stelt samen met het Netwerk Oorlogsbronnen (NOB) en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) het programma Indisch Erfgoed Digitaal op.
Op 25 oktober 2021 gaf staatssecretaris Paul Blokhuis van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) het startschot voor de uitvoering van deze extra impuls.Indisch Erfgoed Digitaal
Het programma Indisch Erfgoed Digitaal richt zich op het erfgoed van de brede Indische gemeenschap1 in Nederland. Het gaat om iedereen met wortels in voormalig Nederlands-Indië, die zelf of van wie de voorouder(s) door oorlogsgeweld en naoorlogse ontwikkelingen tot 1968 naar Nederland zijn gekomen. De focus ligt daarom op erfgoed uit, of in relatie tot, de periode 1930-1968. Dat erfgoed wordt bewaard door grote en kleine partijen in binnen- en buitenland.
Koninklijke Bibliotheek
Tilly Knuppel-Heuvelink, de oudste inwoner van Vlissingen, is afgelopen week op 107-jarige leeftijd overleden. Dat heeft haar familie bekendgemaakt. In 2017 kwam zij in het nieuws, omdat ze toen – 103 jaar oud – voor het eerst in haar leven naar de bioscoop ging. Zij bekeek tijdens Film by the Sea Wonders of the sea, een 3D-film over het onderwaterleven. ,,Het was geweldig!”, zei ze, direct na afloop. ,,Ik heb er echt van genoten.”pzc.nl
Mevrouw Knuppel-Heuvelink werd geportretteerd in de IGV-publicatie Kind in Indië (uitverkocht , auteur is Kevin Felter en team)
2018
Moesson ging op bezoek bij mevrouw Tilly Knuppel-Heuvelink (104). ‘Je moet altijd zelfstandig zijn.’ Wanneer bent u geboren?‘Ik ben geboren op 26 april 1914. In Garoet. Op West-Java. Ongeveer 63 kilometer van Batavia. Het dorpje waar ik woon heet Tjipanas.
’Hoe heette uw moeder?
‘Ik heb een Indonesische moeder. Ik heb alleen maar één foto van haar kunnen meenemen. Alles is gerampast in de jappentijd. Zij heet Mietem. Zij is van Oost-Java. Ik weet niet van welke plaats. Ik heb haar dat niet gevraagd. Vroeger mocht je dat toch nooit vragen. Dat mag niet.Mijn vader was militair. De militairen gingen altijd met de muziek mee. En mijn moeder – zij is nog jong – gaat met hen mee. Mijn vader zegt: ‘Ga terug naar je vader en moeder, straks verdwaal je.’ Maar nee, ze ging toch mee. Tot drie keer toe heeft hij haar thuisgebracht en toch gaat ze de volgende keer weer mee. Zij voelt zich aangetrokken en zij is nog zo jong. Zij kon haar sarong niet eens aandoen, zo jong was zij. Ja, wat moet mijn vader dan doen? Toen is mijn vader naar de kapitein gegaan en heeft hij aan hem gevraagd of zij bij hem mocht blijven. Hij betaalt, zegt mijn vader. Ja, wat moet de kapitein dan doen? Toen heeft mijn vader haar opgenomen tot zij huwbaar is. Want ja, in die tijd zijn ze daar al met tien jaar huwbaar.’
Meer Dan Babi Pangang:
In de Meer Dan Babi Pangang Podcast maken presentatoren Julie Ng en In-Soo Radstake elke twee weken kennis met inspirerende Aziatische Nederlanders. In deze aflevering onderzoeksjournalist en documentairemaker Griselda Molemans. Een gesprek over geld, bedrog door de Nederlandse staat, de Back Pay kwestie, Aziatische representatie en haar boek Opgevangen in Andijvielucht.
De Meer Dan Babi Pangang Podcast is een serie waarbij eten de toegangspoort vormt om een gast en diens cultuur beter te leren kennen. In dit geval de onderbelichte en vaak onbekende Aziatische gemeenschap.
Patricia Jacob in De Westkrant
In Indonesië vind je martabak op elke hoek van de straat. In Nederland moet je er wat meer moeite voor doen. Patricia wijst je de weg naar deze snack.Ook toen hij ver over de tachtig was, kon mijn oom Herbert zich nog oprecht verwonderen. Vier jaar voordat hij overleed, gingen we samen naar de Tong Tong Fair in Den Haag. Op dit Indische festival was hij niet weg te slaan bij de kraam van Waroeng I. Djaja. Zoals ieder jaar stond daar weer een kok te ‘jongleren’ met het deeg voor de martabak. In de ogen van mijn oom was het pure tovenarij. Een brede grijns, zijn handen in klaphouding. Als oom enthousiast was, spatte dat ervan af. Dat had iets liefs, bijna kinderlijks, waardoor sommigen hem niet altijd serieus namen. Dat laatste was een grote fout: ondanks zijn tere uiterlijk wist hij precies wat hij wilde en had hij een stalen wil.
De Strijd om Bali Imperialisme, verzet en onafhankelijkheid 1846-1950. Auteur: Anne Lot Hoek
NRC:
Er staan veel gruwelijke verhalen in De strijd om Bali, het boek dat historicus en journalist Anne-Lot Hoek schreef over de dekolonisatieoorlog op het eiland. Een van de gruwelijkste is afkomstig van Feddy Poeteray, oud-soldaat in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL). Hij vertelt wat hij en zijn collega’s zeiden als ze Balinezen tegenkwamen met een rood-wit speldje – de kleuren van de Republiek Indonesië: ‘Wat is dat? Opeten! En dan slikten ze zich dood, want dat is een metalen ding met een naald eraan. Als ze het niet deden dan schoten we ze neer.’ Dat konden dus onschuldige burgers zijn.Gruwelijk is ook de getuigenis van ‘mevrouw’ Van der Zee. Als dochter van een KNIL-soldaat woonde ze in een militair kamp op Bali. Aan de ene kant van het kamp zaten de militairen, aan de andere kant de gezinnen. Er was ook een gedeelte voor gevangenen, daar mocht ze niet komen. Maar dat deed ze stiekem toch. De mannen daar zagen er mishandeld uit. ‘Ze waren bont en blauw’. Ook bij de begraafplaats achter het kamp mocht ze niet komen. ’s Nachts hoorde ze daar vaak schieten. ‘Eerst hoorde je plok, dan hoorde je een lijk vallen en dan riep mijn moeder: “O! daar ligt er weer een!”’Jaren later wordt mevrouw Van der Zee nog emotioneel als ze vertelt wat ze als zevenjarig meisje allemaal zag. Haar vader ging met zijn collega’s dagelijks op patrouille en kwam dan terug met een truck. Die bleek gevuld met lijken, die op de grond werden gekiept als ‘wilde dieren’. Ze vermoedt dat het er per patrouille meer dan vijftig waren. ‘Ik was nog klein, maar ik zag rijen op rijen liggen. Familieleden mochten lijken komen ophalen. […] Ik heb nog steeds last van die beelden.’
Meer informatie in NRC.
Het is nu al een Europese bestseller: De laatste zwaardvis, deel 28 uit de stripreeks Blake en Mortimer. Vooral Frankrijk is dol op deze van oorsprong Belgische striphelden. Liefst 440.000 exemplaren telt de eerste oplage daar. De strip ligt vanaf vandaag in de winkel.Dat is goed nieuws voor de Nederlanders Teun Berserik en Peter van Dongen, die De laatste zwaardvis tekenden.
Nederland en België zijn samen goed voor een eerste druk van 20.000 stuks.Edgar P. Jacobs, de geestelijk vader van Blake en Mortimer, is al decennia dood.
Toch verschijnen er nog geregeld nieuwe avonturen van het duo. De reeks is overgenomen door andere tekenaars en scenarioschrijvers. Verhaallijn, decors en het tijdsbeeld (medio vorige eeuw) zijn onveranderd. Dus wordt er nog gerookt, komen vrouwen er nauwelijks in voor en is ook het taalgebruik (“By Jove!”) gedateerd.
Zie de film bij Nieuwsuur
Deze week verschijnt de 98ste titel van Yvonne Keuls. Een boek dat ze móést schrijven, over haar pleegkind Gemmetje. Zoals ze ook al die andere onrechtvaardige verhalen, onder meer over kindermisbruik door hooggeplaatsten, móést vertellen. ‘Als ik zie dat er met het recht wordt gesjoemeld, sta ik op.’De Volkskrant
EigenZinnig Indisch: Adoe Ondoeh
In de computerwereld wordt het Engels creatief en meestal heel toepasselijk gebruikt. UNDO is zo’n goed bedacht woordje dat in allerlei software voorkomt om foutjes te herstellen of ingetikte tekst ongedaan te maken, een zeer handige functie. Zelfs meerdere opeenvolgende bewerkingen kunnen stap voor stap worden teruggezet in hun oorspronkelijke stand.
Er valt veel te mopperen op computers en software maar UNDO is een geweldige vinding. Undo is de stille redder in nood. De uitvinder mag wat mij betreft een Nobelprijs ontvangen, op zijn minst een pontificaal standbeeld in Silicon Valley met als onderschrift:
“De uitvinder van UNDO, de toets die de wereld voor vele rampen heeft behoed”.
In het Nederlands hoort er eigenlijk een passend equivalent te zijn en dan ligt “Ontdoe” voor de hand. Maar dat kan verwarrend zijn omdat “ontdoen” andere betekenissen heeft met soms een negatieve teneur. Daarom stel ik een ABIN, Algemeen Beschaafd Indisch Nederlands, equivalent voor: ONDOEH. Dat geeft precies aan waar het voor bedoeld is, het voorkomt verwarring met “ontdoen” en met de “H” heeft het een sympathiek snufje Indisch karakter.
Dit toetsenbord laat zien hoe het zou kunnen. Een grote ONDOEH toets. Ergonomen mogen er natuurlijk ook hun zegje over doen, dan passen we het aan.
Tussen haakjes, mocht iemand een fout van jou bemerken dan kun je rustig zeggen “ONDOEH
MAAR”. Henny en Ernst kunnen daar wel om glimlachen vermoed ik.
Helaas is de toepassing van Ondoeh beperkt tot software. Stel je zoiets voor in het echte leven. Een ONDOEH die de werkelijkheid een paar seconden terug kan draaien, een microtijdreismachine.
Een voorbeeld: Je praat met een collega en je noemt je manager “een $cht#rb$ks# kl**tz$k” terwijl die baas net om de hoek verschijnt en de welgemeende complimenten hoort. Je beseft een enorme loopbaanblunder begaan te hebben en roept daarom luidkeels “ADOE ONDOEH”!
Zijn bewustzijn rolt enkele seconden terug in de tijd en hij loopt nietsvermoedend voorbij met zijn gebruikelijke sarcastische groet: “De pauze is voorbij jongelui”.
Zo zijn nog meer voorbeelden te bedenken.
Adoe Ondoeh zou het leven heel wat gemakkelijker maken.
Adoe wanneer komt die Ondoeh?
Ferry Geuther © 2016
bron: EigenZinnig Indisch 2eDruk(ker), 2021 – ISBN 978-94-6328-418-9
www.boekenbent.com/shop
Wordt Ferrante nog serieus genomen?
Ik sta daar steeds van te kijken, het is zo cynisch. Alfred Birney. Dat is nu onze nummer één Nobelprijskandidaat. En ik vind dat we dat moeten dragen en moeten duwen.
De Groene Amsterdammer
De Nederlandse documentaire Ze noemen me Baboe heeft gisteravond geen International Emmy Award gewonnen tijdens de ceremonie in New York. De prijzen worden ieder jaar uitgereikt aan de beste tv-programma’s die buiten de Verenigde Staten zijn gemaakt. RTL Nieuws
Een winkelstraat in Goes is vanmiddag kort ontruimd vanwege een verdacht, stinkend pakketje bij de Primera. De stank was zo erg, dat de brandweer eraan te pas moest komen. Na het openmaken van de doos, kwam de aap uit de mouw. In het pakketje zat een doerian, een tropische vrucht die bekendstaat om z’n penetrante geur. Omroep Zeeland
werkgroep caraïbische letteren
Stichting Sanegeest steunt Indies tijdschrift
Dankzij een royale bijdrage van stichting Sanegeest kan Indies tijdschrift in 2022 voortbestaan als webtijdschrift en ook een papieren Indies jaarboek produceren.
** hln.be:De Sumatraanse babyolifant die de helft van haar slurf verloor, is overleden.
** Telegraaf.nl Helikopter Indonesische president zorgt voor ravage
** indonesienu.nl IKEA Bali, allereerste vestiging in Indonesië buiten Java
** Kerknet: Priesters vragen interventie in Papoea
** VRT : Ruim 200 miljoen Indonesiërs worden verplicht tegen het coronavirus gevaccineerd.
Eloise van Oranje heeft meegedaan aan het zesde seizoen van de populaire YouTube-serie Het Jachtseizoen van StukTV. Daarbij kreeg de gravin hulp van haar moeder prinses Laurentien, zo is te zien in de aflevering die vandaag online is gezet. AD.nl
Locatie Raffy heeft momenteel volgende vacatures (zie hieronder):
Verpleegkundig specialist uren in overleg
Wij zijn op zoek naar twee Vrijwilligerscoordinatoreeen voor 12 -16 uur per week
een voor 20 – 24 uur per week (tijdelijk ter vervanging van zwangerschapsverlof)
Adviseur werving en selectie (recruiter) 16 uur per week
Verzorgende IG nacht uren in overleg
Verzorgenden IG (Extramuraal) uren in overleg
Helpenden uren in overleg
Verzorgenden IG uren in overleg
Verpleegkundigen uren in overleg
EVV’ers uren in overleg
Verzorgende IG – met kennis van Indonesische taal en Indische en/of Molukse cultuur
De documentaire Ze noemen me baboe van Sandra Beerends is genomineerd voor een International Emmy Award in de categorie beste documentaire. De prijzen voor beste tv-producties van buiten de Verenigde Staten worden op maandag 22 november bekend gemaakt tijdens een gala in New York. Filmkrant
Een van de verklaringen waarom Sjahrir destijds iets anders voor ogen had dan mannen als Soekarno is welhaast zeker gelegen in zijn Nederlandse ervaring, Nederlandse relaties en zijn daarbij passende intellectueel-idealistische kijk op het leven. Soekarno en Soeharto hadden zo’n kijk niet. Zij waren machtspolitici. Mede daardoor waren ze, althans op de korte termijn, sterker. Maar op de lange?Sjahrirs ‘Nederlandse ervaring’ is sinds lang onderwerp van aandacht. Dat komt doordat hij tijdens zijn studietijd in Leiden tussen 1929 en 1931 in links-politieke kringen verzeild raakte en een relatie kreeg met de vrouw van een van zijn politieke vrienden, Sal Tas. Die vrouw, Maria Duchâteau, was gedurende lange tijd Sjahrirs houvast. Hoewel de twee na Sjahrirs terugkeer naar zijn geboorteland door vele duizenden kilometers van elkaar gescheiden waren, schreven zij elkaar steeds weer.
Een eerste uitgave van Sjahrirs brieven, of beter gezegd een gefingeerd dagboek op basis daarvan, verscheen eind 1945 bij De Bezige Bij en past perfect in de sfeer van vrijheid en dekolonisatie die op dat moment een deel van de Nederlandse intellectuelen in de ban had. De Groene Amsterdammer
Adrianus Petrus Mallant was in 1894 geboren in Den Haag, in 1896 geëcht bij het huwelijk van zijn ouders. In 1909 in Nederland gerekruteerd, in 1912 naar Indië gegaan met ss Goentoer. In 1921 sergeant-majoor en toen een jaar naar Nederland met echtgenote en twee kinderen In 1935 benoemd tot onderluitenant en in 1937 met militair pensioen gegaan.
Zijn ouders waren Johannes Petrus Mallant (1868 Heusden-1963 Apeldoorn) en Anna Camilla Eliza Strandt(1873 Den Haag – 1953 Den Haag)
Een oom arriveerde in 1885 als soldaat te Batavia en overleed in 1900 te Malang.
Frederika Haholy was geboren 1899 te Malang en overleed in 1975.
Dochter van de bibithandelaar Frederik Haholy (1845-Pasoeroean- ) en Sie Djam Nio (ca 1871 Kediri -1937 Soerabaja).Ze huwde te Malang in 1919 met Adrianus Mallant, in 1937 met het gezin naar Nederland. Waar ze de oorlog doorkwam . Het waren 11 kinderen die in 1944 te Den Haag zich voorbereiden op het 25-jarig huwelijk van hun ouders .
Later zijn Richard en Koos bijgelegd in dit graf, maar het is niet duidelijk wie ze waren
Restaurant Kooger in De Koog op Texel is gevestigd in Hotel Zeerust. In de gerechten worden Texelse en buitenlandse smaken gecombineerd.
Chefkok Jordy Mauritsz
“Restaurant Kooger is voor mij een droom die uitkomt. Ik werk graag met Texelse producten, maar ook mijn indische roots zijn zeker in de gerechten terug te vinden. De menukaart heeft een mooie balans, waar Texelse en buitenlandse smaken samen komen”.
Mail 1
https://www.youtube.com/watch?v=28EM2O431U0
Mail 2
Eind 1945 (~okt?) ben ik met mijn moeder en vele andere vrouwen en kinderen, van Soerabaja naar Singapore geëvacueerd. Wij zijn maandenlang in Sime Road kamp ondergebracht en (~maart? 1946)weer teruggebracht naar Soerabaja. Mensen hadden blijkbaar ook de optie om op de boot naar Nederland te gaan …. Heeft iemand dit ook meegemaakt en hoe is het toen verder gegaan?
Mail 3
Graag wilde ik een oproep doen naar een boek. Het betreffende boek heb ik als tiener (zo’n veertig jaar geleden) via de bibliotheek gelezen. Zo ver als ik het me kan herinneren gaat het over een vrouw, een zeer egoïstisch vrouw, die via manipulatie haar leven wil veraangenamen.
Ze woont in Indië en maakt daar als jonge vrouw het Jappenkamp Tjideng mee. Wanneer de botol cebok van de vrouw van de Gouverneur kapot gaat, geeft deze vrouw haar een nieuwe. Enkel om zelf in een goed blaadje te komen bij deze ook in het kamp invloedrijke vrouw. Na het kamp legt ze het aan met een militair die haar een bevoorrechte positie kan geven. Op het moment dat ze op weg gaat naar Nederland wordt ze echter op straat getroffen door een bom. Hierdoor verliest ze haar mooie uiterlijk. Haar gezicht raakt verminkt.
Het zijn allemaal losse fragmenten uit het boek en uit mijn herinnering. Heel graag zou ik het boek nu nog eens willen lezen, maar weet absoluut niet meer titel of auteur. Ook heb ik het idee dat het gehele verhaal uit meerdere boeken bestond, maar dat weet ik niet zeker.
Zou iemand mij op weg kunnen helpen? Ben heel benieuwd, dank u wel voor de moeite.
Met vriendelijke groet, Anita Kanters tel: 0658855729
Mail 4
Ik ben opzoek naar Emilia Botellho Geb. Padang ind. 3 mei 1885, wie zijn haar ouders? ze was gehuwd met Adolf Jozef Engelen.
Amber Nefkens, filmmaker, muzikante en derde generatie Indische Nederlander speelt speciaal tijdens de Tjendolmiddag op 26 november aanstaande, stukken uit de voorstelling ‘Het land van toen’. Hierin vertelt ze het levensverhaal van haar Indische oma, waarmee Amber een hele bijzondere band had.‘Het land van toen’ gaat over het levensverhaal van Erna Smith-Broers, geboren en opgegroeid in Nederlands-Indië. Van het spelen met broers en zussen in Semarang, tot de bruiloft met Richard (Dick) Smith – Ambers opa – in Batavia, de geboorte van drie dochters – waaronder Ambers moeder -, het afscheid van Indië, en de tijd in Nederland Museum Sophiahof
Zie dit filmpje kerst 2015 Zie dit filmpje uit 2014
Lees hier voor meer .
1) Bericht van het Verzetsmuseum: de komende editie van The Round Table Talk – op 18 november 19:30 uur over verzet van vrouwen tegen slavernij en koloniale overheersing – kun je alleen via deze gratis live stream bijwonen. Lara Nuberg modereert.
2) Ken je de podcast De jongens van Soekaboemi al? Over drie Indische jongens, die na de dood van hun Hollandse vader bij hun inlandse moeder werden weggehaald en in het Soekaboemies Opvoedings Gesticht (SOG) ondergebracht. Deel 1 over het dagelijkse leven aldaar voor de oorlog, deel 2 over de Japanse bezetting en hierna. (Leuk om in Deel 1 over het begrip bagi te horen. Dit “verplichte delen van tractaties”, dat ik via mijn moeder van mijn Javaanse oma mee kreeg. Herkennen jullie dit ook?)
3) Zie hier de nieuwsbrief van Pelita met ondermeer de recensie van Peter van Riel over De Voormoeders van Suze Zijlstra. Zij is op 28 november te gast in Peters Literaire Salon te Nijmegen
Prijs de Poëzie: Ellen Deckwitz wint deze eerste editie van de oeuvreprijs voor podiumpoëzie van €10.000! €2.000 van het prijzengeld gaat naar Jasper Albinus, het opkomend talent dat zij koos voor de stimuleringsprijs. De prijs werd overhandigd door Yvonne Mousset – van Doorn.
Symposium Indische Letteren
Kritische stemmen in de Indische letteren
Bronbeek, 14 november 2021
Verslag: Edu en Ellen
Vorig jaar werd het Symposium vanwege Coronamaatregelen afgeblazen, maar dit jaar kon het als zogenoemd ‘geplaceerd’ evenement met niet al te veel deelnemers doorgang vinden.
Rick Honings vertelde over Jacob Haafner, een kritische kolonialist (1754-1809).
Deze man kwam op zijn veertiende als wees in Batavia aan waar hij in een koloniale familie werd opgevangen en kort daarna weer weggestuurd. In 1772 dook hij weer in Indië op en bekeek goed hoe de overheersers hun macht en verkregen rijkdommen misbruikten ten koste van de inheemse bevolking. Zijn ‘Reisbeschrijvingen’ verscheen in 1806.
Uitbuiting, slavernij, mishandeling en het etaleren van pracht en praal zouden moeten verdwijnen en plaatsmaken voor het uitdragen van beschaving en een menswaardige behandeling. Anderzijds typeerde hij de inlander ook als inferieur en keerde hij zich tegen het ‘Verindischen’ (o.a. het gevaar van de baboe) en het ‘Going native’ (raciale vermenging).
Geen koloniaal, maar beslist ook geen antikoloniaal.
Een voorganger van Multatuli.
Jacqueline Bel volgde met een beschouwing over Multatuli als inspirator van koloniale kritiek. In 1860 verscheen de ‘Max Havelaar’, de aanklacht tegen die ‘Roofstaat aan de Noordzee’.
Zij wijst op uitsluitingsmechanismen bij het overheersen: de ander is inferieur, op het niveau van dieren, heeft geen eigen rol of stem.
Multatuli wees ook op de onderdrukking, uitbuiting en beroving (knevelarij) met hulp van het Inlandse machtssysteem onder de regenten (o.a. onbetaalde arbeid).
In de verschillende onderdelen: Droogstoppel als verteller; Stern namens Multatuli; Saidjah en Adinda (Verbonden door Sjaalman).
Multatuli was ook zeker geen antikoloniaal ook al heeft hij figuurlijk koloniale standbeelden omvergehaald (citaat Elsbeth Etty). Hij was uit op eerherstel en het onrecht moest stoppen.
Hij dreigde met publicaties van zijn aanklachten in Europa en de wereld en zelfs met geweld!
Eigenlijk verwonderlijk dat hij daar in die tijd mee weg kwam.
Coen van ’t Veer sprak over de vergeten verhalen van Annie Foore (ps. Francoise IJzerman).
Zij publiceerde 14 romans, eerst als feuilleton in een krant. Behalve 5 die niet gebundeld werden en juist hierin is kritiek op de koloniale samenleving zichtbaar.
Passend in de opkomende Ethische Politiek wees zij op de geringe inspanningen voor het welzijn en de welvaart van de Inlandse bevolking. Maar rassenonderscheid was er wel, hoe lichter, hoe beter.
Kritiek ook op de wijze waarop vele Nederlanders hun kinderen aan de baboe toevertrouwden; die was daar volkomen ongeschikt voor. Verindischen was een groot gevaar; kinderen zouden tijdig voor opleiding en studie naar kostscholen in Nederland moeten gaan.
.
..
Boekpresentatie ‘Door de ogen van Dodo Berretty’ door Gerard Termorshuizen en Coen van ’t Veer.
De zoon van Dominic Berretty en Mien Duymaar van Twist was 9 jaar oud toen zijn vader omkwam bij de crash van de Uiver in 1936. Testamentair had zijn vader bepaald dat hij en zijn zus Aimée naar hun moeder in Nederland moesten.
De scheiding van hun stiefmoeder Conchita moet vreselijk zijn geweest. In Nederland kwamen ze al gauw in kosthuizen terecht; hun moeder, de actrice, leidde een te onregelmatig leven.
Op zijn achttiende ging hij het verzet in, werd januari 1944 gearresteerd en naar Duitsland afgevoerd.
Hij overleefde en vertrok na de bevrijding (van Nederland) in het najaar naar Indië om daar te vechten. In 1948 besefte hij dat de strijd verloren was en keerde naar Nederland terug.
Hij had liefde voor de fotografie opgevat en vertrok, inmiddels getrouwd met Yoka, naar Parijs. Dochter Yolanthe werd geboren, maar een scheiding volgde en hij hertrouwde met Ineke van Marle.
Hij kreeg erkenning als een goede fotograaf (o.a. Paris Match) en versloeg de Watersnood in 1953. Zijn naam werd definitief gevestigd toen hij in 1956 de opstand in Boedapest vastlegde.
Vanaf 1958 werkte hij voor Time Magazine en dekolonisatie-oorlogen vormden een rode draad: Algerije, Congo, Tunesië, Vietnam. Hij was graag weg, maar was ook graag thuis bij zijn gezin.
In 1968 ging het gezin in een dorp buiten Parijs wonen. Daar kwamen zelden anderen over de vloer, het leek of hij zijn gezin voor de buitenwereld wilde afschermen.
Door leukemie getroffen overleed hij uiteindelijk in 1980. Zijn kinderen merkten pas bij zijn begrafenis hoe groot hun vader was. Het eerste exemplaar werd overhandigd aan zijn dochter Yolanthe.
Frans-Willem Korsten legde uit dat het lichaam niet vergeet. Ook kritiek die tekortschiet laat sporen na in je lichaam, maar herstel is mogelijk.
Aan de hand van foto’s uit een fotoproject van Sylvia Pessireron laat hij zien dat beeld (lichaamstaal) om tekst kan schreeuwen. Omgekeerd tekst om daar bijhorende beelden.
Pijn van de eerste generatie zit in hun lichaam; erover praten kunnen en willen ze niet.
Adriaan van Dis maakte in een Tv-uitzending onlangs duidelijk dat in het huidige debat woede nog steeds niet serieus genomen wordt. Nog steeds blijkt luisteren te moeilijk.
Pogingen om toch te verwoorden wat verzwegen moest worden zijn ook pogingen om opnieuw te beginnen! Goed luisteren vereist een andere houding en verandering roept altijd ook weerstand op. Veranderen van opvattingen is veeleer veranderen van houding en gedrag.
Hij pleit voor meer aandacht voor Corpologie – een leer van het lichaam. Wat is de ‘Impact of the past’?
Jacqueline Bel nam, mede namens de auteurs Rick Honings en Coen van ’t Veer het woord voor de presentatie van ‘De postkoloniale spiegel, de Nederlands-Indische letteren herlezen’. De titel verwijst naar het standaardwerk de Oost Indische spiegel van Rob Nieuwenhuijzen en is na Alfred Birney’s Oost-Indische Inkt de derde in rij. In deze spiegel is een selectie, van Multatuli tot heden, opgenomen en analyseert de verhalen met een postkoloniaal-kritische bril op. Passend in een tijd met kritische terugblikken op Indië in al zijn verschijningsvormen en misschien ook wel omdat de derde generatie minder beladen meer afstand kan nemen.
Alfred Birney, zeker niet terughoudend waar het kritiek betreft, zou het eerste exemplaar overhandigd krijgen en vervolgens worden geïnterviewd. Helaas moest hij van deelname afzien en viel de eer te beurt aan Dido Michielsen.
Peter van Dongen heeft het omslag van ‘De postkoloniale spiegel’ ontworpen en werd hiervoor bedankt en ook Olf Praamstra werd in het zonnetje gezet voor al het werk wat hij achter de schermen heeft verzet.
En alsof er nog niet genoeg nieuwe boeken gepresenteerd waren, ontving Peter Zonneveld van Rick Honings het eerste exemplaar van de De stille kracht van Louis Couperus uit de serie ‘tekst in context’
Robin Block, singer-songwriter en dichter nam het muzikaal intermezzo voor zijn rekening. Hij begeleidde zichzelf hiermee met de gitaar en droeg een aantal gedichten voor.
Als laatste onderdeel van de middag werd Dido Michielsen geïnterviewd door Jacqueline Bel en Rick Honings over haar boek ‘Lichter dan ik’. Hoe het boek tot stand is gekomen en over de zoektocht naar Isah, de naam die zij gaf aan haar voormoeder, en de invulling daarvan. Over haar voormoeder zelf heeft ze niets kunnen vinden, het meeste in het boek is dus niet gebeurd of gebaseerd op andere personages uit ongeveer die tijd. Momenteel staat Lichter dan ik op de planken, uitgevoerd door het Nationale Theater. Michielsen is bezig met een vervolg van dit boek. De planning is, dat het in september 2022 uitkomt. En wie weet, volgt er nog een derde deel.
Ook andere pas verschenen ‘Indische’ boeken waren verkrijgbaar:
Joop Heilijgers – Expats in de tropen; Wim Bakker – Fotoboek Bali; Sanatan de Jongh Swemer – Tropenjongen.
En bij twee antiquariaten natuurlijk de boeken van toen.
Na een afsluitend woord van Peter van Zonneveld was deze dag weer voorbij en hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Bronbeek bij elkaar komen.
Foto’s van deze dag zijn hier te vinden: https://photos.app.goo.gl/mDCPGXjcguJQoCzM6
Klik hier om meer te lezen over het Zeeuws Veilinghuis en dit schilderij.
Of lees het telegraafartikel met linkje.
Van deze bron .
Een Indische oudejaarsavond verschilt weinig van de doorsnee Hollandse oudejaarsavond. Oliebollen, appelbeignets, hapjes – vooral Indische natuurlijk – drankjes, oudejaarsconference kijken, champagne, vuurwerk afsteken. Het vuurwerk was vroeger veel uitbundiger dan bij de Hollandse buren maar die hebben dat inmiddels ingehaald en overtroffen. Er waren echter twee speciale Indische oudejaarslekkernijen: de vruchtenbowl en de huzarensalade. In de tweede helft van de vorige eeuw stonden die standaard op tafel op 31 december. Een overvloed aan nieuwe lekkernijen en nieuwe drankjes verdreven de vruchtenbowl en huzarensalade in ons kringetje in de loop der jaren naar de vergetelheid. De smakelijke herinneringen bleven.
In een opwelling van nostalgie besloten we het vruchtendrankje en het klassiek Indische gerecht aan te bieden aan onze gasten op oudejaarsavond. De meesten kenden het niet. Het werd een groot succes. “Wat lekker? Wat zit erin? Hoe maak je dit? Waarom hebben we dit niet eerder geproefd?”, uitsluitend enthousiaste reacties.
De vruchtenbowl is minder herkenbaar als typisch Indisch. Een koude drank met veel vruchten en soms een alcoholische toevoeging in de vorm van wijn of een scheutje rum. Het verschil met de “gewone” vruchtenbowl zit hem in de santen (geraspte kokos), allerlei tropische vruchten zoals lychees, en de typisch Indische stroop soesoe (rozensiroop).
De huzarensalade schijnt genoemd te zijn naar Hongaarse Huzaren – soldaten – die het koude, vooraf bereide voedsel gemakkelijk mee konden nemen tijdens hun veldtochten. Militair gemaksvoedsel. Vrijwel zeker is het recept meegekomen met koloniale soldaten – zoals mijn opa – vanuit Nederland naar Nederlands-Indië. Gelukkig maar.
Het verschil zit vooral in de toevoeging van rode bietjes. Met zijn rode kleur is de Indische huzarensalade gemakkelijk herkenbaar. De foto toont de salade die Marion speciaal voor dit verhaal heeft gemaakt, een bijzondere herinnering aan Tante Hetty† uit Enschede.
Kleurige salade, teruggekeerd naar Nederland met de eveneens kleurige repatrianten van generatie Indisch 1.0.
Huzarensalade 2.0, maak het zelf en geniet EigenZinnig Indisch!.
Ferry Geuther © 2016
Zie ook deze eerdere verhalen
persbericht:
De film Jangan Lupa van cinematograaf Jeremy Flohr en dichter Robin Block is de winaar van het Nederlands Poëziefilm festival 2021.
Juryrapport:
‘Jangan Lupa toont sterke, weloverwogen stilistische keuzes waaruit fijnzinnig vakmanschap blijkt, zowel in het gesproken woord als in de beeldtaal. Het is de eenvoud die het tot zo’n groots werk maakt. De poëziefilm beschikt over iets ongrijpbaars dat hypnotiseert, fascineert én intrigeert. Het resultaat: beelden en woorden die je niet meer loslaten.
Jangan Lupa betekent letterlijk ‘niet vergeten’. Het was de naam van een inburgeringsboekje voor Indische en Molukse Nederlanders die na de Indonesische onafhankelijkheid naar Nederland kwamen, waaronder onze grootouders. Het boekje vertelt -nogal denigrerend- hoe je je huis moet schoonhouden, hoe je aardappelen schilt, en hoe je je moet kleden op de koude Hollandse winter. Het vertelt je niet hoe je een geboorteland achter je laat, wat je met al die herinneringen en oorlogservaringen aanmoet, en bovenal, hoe je van een nieuw land, een nieuw ‘huis’, je thuis kunt maken. Dit hebben we geprobeerd voelbaar te maken met deze film.
Voor ons betekent ‘niet vergeten’ dan ook een ode brengen aan de liefde en veerkracht van degenen die ons voorgingen.
Jangan Lupa maakt deel uit van het Poëziefilmproject Manual for the Displaced dat uit vijf films bestaat. Het project geeft beeld, stem, geluid en beweging aan de zoektocht naar een thuis, waar je ook bent of vandaan komt.
Alix Hensen Verbaten is een Indo uit de derde generatie. Na het verliezen van haar grootouders – die in 1952 vanuit Indië naar Nederland kwamen – besefte zij dat haar eigen kinderen de Indische cultuur niet zo vanzelfsprekend gaan ervaren als zijzelf. Daarom schreef zij dit boekje, waarbij de vele herinneringen aan haar eigen familie haar inspiratiebron waren. Ze gebruikte iedere verwondering over de typisch Indische gebruiken van haar eigen familie als een pijler voor het verhaal omaadoe.nl
Zeventig jaar geleden kwamen de Molukkers naar Nederland. Stichtse Vecht kent een hechte gemeenschap Molukkers. “We willen aan onze buren laten zien wie wij zijn en hoe we in Stichtse Vecht zijn gekomen”, zegt de Molukse Joke uit Breukelen. RTV Stichtse Vecht
** tubantia.nl : Nu is de ‘Motukker’ sinds februari gemeentesecretaris van zijn geliefde Wierden.
** Tweet: Ook vanuit de Molukse gemeenschap werd in de jaren 80 bezwaar gemaakt tegen zwarte piet.
** ed.nl : Dit is het ideale moment om je eigen geschiedenis beter te begrijpen.”
** Kliknieuws: Het gaat om weten waar wij als Molukkers vandaan komen”,
** pzc.nl: Regina Parinussa jongste lid ooit in Molukse regering in ballingschap.
** Moluks Historisch Museum:Wat is Museum Maluku eigenlijk? Zijn wij nog wel een museum?
Het symposium zondag 14 november 2021 GAAT DOOR!
Update: het Indische Letteren symposium GAAT MORGEN DOOR!
Morgen, zondag 14 november, houden we ondanks de verscherpte coronamaatregelen ons jaarlijkse symposium in de Kumpulan op Bronbeek. Sterker nog, er zijn zelfs nog – beperkt – kaarten verkrijgbaar: https://bit.ly/3HiIyRf.
Uiteraard zijn de nieuwe maatregelen van kracht in de Kumpulan. QR-codes en testbewijzen worden gecontroleerd. Blijf bij klachten thuis. Wij hopen er een mooi en veilig evenement van te maken en u morgen in goede gezondheid te mogen begroeten. Bron
Vrijdag 26 november is dichter en NRC-columnist Ellen Deckwitz te gast in het Literair Café de Koppelkerk in Bredevoort. Haar bundel ‘Hogere natuurkunde’ werd door zowel Trouw als NRC Handelsblad uitgeroepen tot één van de beste boeken van 2019. Sylvia Heijnen, directeur van culturele vrijplaats de Koppelkerk, gaat met haar in gesprek over welke sporen de oorlog naliet bij haar Indische grootmoeder en met welke schaduwkanten van het leven de schrijfster zichzelf geconfronteerd ziet.
Bij het overlijden van haar Indische grootmoeder ontdekte Ellen Deckwitz (1982) dat ze de enige in haar familie is die haar levensverhaal te horen heeft gekregen. ‘Hogere natuurkunde’ – deels reisverhaal, deels mythe, deels getuigenis – is het resultaat van de talloze gesprekken die Deckwitz in de jaren daarna voerde met mensen wier wortels ook in voormalig Nederlands-Indië liggen. Ze kwam erachter dat ze niet het enige kleinkind is dat een familiegeheim op haar schouders torst.
Oorlog houdt niet op bij de eerste generatie.” De vader van Willemijn Pomper (41) overleefde als kind de kampen in voormalig Nederlands-Indië en zweeg over zijn oorlogstrauma’s. ,,De volgende generatie krijgt het klappen van de zweep mee”, aldus zijn dochter gelderlander.nl
Als Remke in transitie gaat en volgens de wet vrouw wordt, mist ze haar overleden moeder enorm. ‘Als ze me nu kon zien zou ze ongelofelijk trots zijn.’ eo.nl
Zie de uitzending met als achtergrond het Indisch monument in Den Haag.
** NU.nl : Tot nu toe negentien kinderen van Indonesiërs die tussen 1945 en 1950 zonder proces door Nederlandse troepen zijn geëxecuteerd, hebben een vergoeding van 5.000 euro aangevraagd bij de Nederlandse Staat.
** bitcoinmagazine.nl: Indonesië: ‘Bitcoin is verboden voor moslims’
** universiteit Leiden:Islamitische tv in Indonesië: vroomheid of handelswaar?
** AD: President Indonesië: schiet drugscriminelen dood.
Jaro Wolff, de persoon achter Ricky Risolles, heeft er zin in. Zijn enthousiasme en gedrevenheid zijn steevast goede ingrediënten voor een gezellig avondje uit in het theater. Grappen en grollen zat er bij de jonge Jaro al vroeg in. „Samen met mijn neefjes maakten we grapjes over bijvoorbeeld onze ooms en tantes. Dan maakten we een parodie over de bandjes en de muziek waar zij destijds naar luisterden. Zo kwamen we ook op bijnamen als Lonny Lemper en Ricky Risolles.” De Indische cultuur is Jaro letterlijk en figuurlijk met de paplepel ingegoten en dat is in zijn voorstelling terug te vinden en te horen. – Dagblad van het Noorden
Dodo Berretty (1925-1980) was ‘een van de grootste fotojournalisten van zijn tijd’, aldus het gerenommeerde Parijse fotoagentschap Gamma-Rapho. De vanuit Frankrijk werkende fotograaf en schrijver werd geboren als zoon van de rijkste man van Nederlands-Indië, verloor vrijwel alles na de dood van zijn vader, werd verzetsman in Nederland en daarna oorlogsvrijwilliger in Indië, en zat na de oorlog met zijn camera de wereldgeschiedenis op de hielen. Met zijn fotoreportages over de dekolonisatieoorlogen in Algerije, Vietnam, Congo en Tunesië verwierf hij grote faam, net als met zijn portretten van beroemdheden uit de wereld van film, kunst en entertainment. Walburg Pers
Het boek wordt 14 november gepresenteerd op het Symposium Indische Letteren 2021 te Bronbeek. Inschrijven is nodig
Met vooraf, over Jacob Haafner, over Multatuli , Annie Fioore.
Na de lunch: Frans- Willem Korsten, Sylvia Pessireron en Adriaan van Dis.
Presentatie : het boek de Postkoloniale Spiegel
Muziek van Robin Block en een gesprek met Dido Michielsen
Pieter Ernst Lentze werd Boet genoemd. Geboren 1906 in Buitenzorg en overleden 1962 in Den Haag.
Zoon van Cornelia Metekohy (1879 Soekaboemi -1920 Weltevreden) en Elias Johannes Adriaan Lentze (1873 Tjiandjoer – 1945 Batavia), opzichter machinist staatsspoorwegen te Meester Cornelis.
Stamouders Lentze waren de Javaanse vrouw Adjiem en de Duitse militair Johann Martin (1802 Sontra, Dld -1867 Buitenzorg) die in 1839 te Java arriveerde met een troepenschip.
Pieter was arts te Batavia en te Biliton.
Hij ontving in 1950 te Den Haag de Verzetsster Oost-Azie met deze motivatie:
Verrichtte onder zeer moeilijke omstandigheden van 15 februari 1942 zijn medisch werk. Maakte van iedere gelegenheid gebruik om de opgesloten burgers in de Pangkapinang- gevangenis van voedings-, genees- en geldmiddelen te voorzien.
Hij huwde te Batavia in 1931 met Hermine Antoinette Schenkhuizen (1906 Padang Pandjang – 1985 Den Haag), dochter van Josephine Albertine Koks (1883 Tandjong Pinang -1944 Soekaboemi) en Hermanus Balthasar Schenkhuizen ( 1878 Batavia – 1945 Soekaboemi), adjudant-onderofficier geweest
Haar stammoeder was Louise Theodora van Loehoe (ca 1795- 1840 Makassar). Haar oorspronkelijke naam was Balla en de stamvader was Theodoor Schenkhuizen (1774 Amsterdam – 1850 Makassar), fiscaal en magistraat bij den Raad van Justitie te Makassar.
In 1947 ging ze per ss Oranje met echtgenoot Pieter en vier kinderen naar Nederland
Het stenen boek toont een tekst uit een christelijk kerklied.
Elke werkdag rijdt Raden Roro Hendarti op haar driewielig motorvoertuig volgeladen met boeken naar het dorpje Muntang om deze hier in te ruilen voor plastic bekers, tasjes en ander afval.
Oorlogsgravenstichting op 26 augustus 2021 :
Met veel plezier kondigen wij aan dat Eveline de Vink per 1 december is benoemd tot directeur Indonesië van de Oorlogsgravenstichting. Zij volgt in deze rol Robbert van de Rijdt op die afscheid van ons neemt, na 8 jaar deze rol met veel passie en commitment te hebben vervuld. Eveline krijgt vanuit ons kantoor in Jakarta de leiding over de zeven erevelden en 25.000 graven op Java. Eveline is vanaf 1 oktober werkzaam voor de Oorlogsgravenstichting en zal de eerste maanden gebruiken als kennismaking met de organisatie. Eveline is voor ons geen onbekende. Zij was van 2015 tot eind 2019 al als vrijwilliger betrokken bij de activiteiten van de Oorlogsgravenstichting in Indonesië. Haar eigen Nederlands-Indisch verleden maakt dat zij een heel persoonlijke band heeft met de organisatie. Haar grootvader ligt begraven op Nederlands Ereveld Leuwigajah.
Vrijdag 27 januari 2012, ’s nachts om 02:10 uur, schrokken wij wakker van een piepend geluid. Was het de klokradio? De mobiele telefoon? Nee, het geluid kwam vanaf mijn nachtkastje, mijn horloge piepte! Nog nooit had ik de alarmfunctie gebruikt in de 15 jaar dat ik dit horloge had. Ik wist niet hoe ik hem uit moest zetten. Met vijf knopjes, in/uit, dubbel indrukken, wat ik ook probeerde, niets lukte, het ding bleef piepen. Ik ben uit bed gegaan en heb de gebruiksaanwijzing gezocht, maar ook die uitleg hielp niet. Uiteindelijk na wat duwen en trekken aan de knopjes, stopte het geluid. Het was inmiddels 02:30 uur.
Otto, mijn vader’s jongere broer, was slechthorend – bijna doof als gevolg van mishandeling in het kindertehuis in Magelang – hij had een aangeboren spraakhandicap, een oog was in de loop der jaren blind geworden, het zicht in zijn andere oog verslechterd tot bijna blind. De laatste jaren kon hij ook nauwelijks lopen, maar zijn hersens en geheugen waren uitstekend:personen, gebeurtenissen, plaatsen, datums, alles wist hij nog. In de periode 1999 – 2010 schreven wij elkaar, ik ontving 30 brieven van hem. De handgeschreven brief als beste communicatiemiddel. De stap naar een computer en e-mail heeft hij helaas nooit kunnen maken.
Vaak ging het over gewone dingen: over zijn vroegere reizen, zijn gezondheid of over administratieve dingetjes zoals de AOW. Maar altijd vroeg hij hoe het met mij en mijn gezin ging. Hij was oprecht geïnteresseerd en onthield ook alles.
In 2006 heeft hij vier brieven geschreven waarin hij zijn leven in Indonesië en Nieuw-Guinea beschreef. Bijzondere documenten.
Zijn 85e verjaardag hebben we bij ons thuis gevierd samen met zijn vrouw en dochter en haar echtgenoot. Het was erg gezellig en hij had er ook plezier in. We hebben gekletst, luid en met veel gebaren, lekker gegeten en zelfs gezongen met zijn allen! Het was zijn laatste bezoek aan ons. Een half jaar later, in februari 2010 ontving ik zijn laatste brief, daarna lukte ook dat niet meer. Hij schreef dat een brief hem een week kostte. Het schrijven moest letter voor letter,met een vergrootglas, onder een sterke lamp en na elke zin een rustpauze.
Die brief eindigde met:
“Ik kan niet meer lang schrijven, ik heb last van droge tranende ogen die ik vaak dichtknipperen moet. Mijn benen zijn te zwak om te lopen of wandelen, ongeveer 40 meter, dan neiging tot vallen. Hurken, buigen, tandenpoetsen, bij elke beweging doet mijn lende,linker en rechterzijde pijn. Aan linkerzijde de botten zijn versleten en elke dag medicijnen slikken.”
Gevolgd door hartelijke groetjes.
Vrijdag 27 januari 2012, 08:44 uur werd ik gebeld dat mijn oom die ochtend was overleden ….
Het kan geen toeval zijn dat het horloge was gaan piepen. Ik weet zeker dat Otto wilde laten weten, dat zijn tijd gekomen was. Geen handgeschreven brief maar draadloze berichtgeving.
Ferry Geuther © 2016.
brontekst “In memoriam Otto Geuther”, uitgesproken op 1 februari 2012.
Indische Schrijfschool :Hoe lang blijven herinneringen bestaan? Twee, drie generaties vermoed ik, langer niet. Tenzij ze opgeschreven worden.
Deze week verliet ik mijn warme huis, om door wind en regen naar de Sophiahof in Den Haag te gaan. Met Gustaaf Peek was ik te gast in een podcast over Lin Scholte en haar roman Bibi Koetis.
Donker
Bij aankomst dacht ik bezorgd: was het wel vandaag? Want de voordeur was op slot. Ik moest naar binnen via een grote tuin en de tuin was een duisternis met gladde blaadjes, precies het soort locatie waar een seriemoordenaar me opwacht. 
Ergens in de verte scheen het licht.
Ik liep door, maar wel een beetje sneller.
Bodil de la Parra & Via Rudolphi Producties
Bodil groeide op in een nieuwbouwflat in de Amsterdamse wijk Osdorp. Een prettige minimaatschappij, waarbij ze als een kameleon laveert tussen haar vrijgevochten ouders, haar Indo – Chinese grootouders, en haar vrienden op de bekrompen buurtschool. Ze past zich overal aan en probeert koste wat kost normaal te zijn. Bij het leegruimen van de flat wordt ze niet alleen geconfronteerd met oude familie foto’s en herinneringen aan wilde feestjes, maar stuit ze ook op verloren gewaande Chinese tradities.
Zie haar eerdere producties Ouwe Pinda’s en Gouwe Pinda’s
Suzanne Liem schrijft:
FOTO expositie Lain Sayang Lain, vier generaties Molukkers in Rotterdam De hele maand november op de Lloydkade in Rotterdam De expositie Lain Sayang Lain (vrij vertaald: wij kijken naar elkaar om) toont een dwarsdoorsnede van vier generaties Rotterdamse Molukkers. Rotterdam is een stad die voor veel Molukkers een bijzondere betekenis heeft. De meesten hebben in het Lloydkwartier voor het eerst voet op Nederlandse bodem gezet. De hele maand november staan tien portretten van Rotterdamse Molukkers op de Lloydkade, waarvan zes meer dan levensgroot (3 bij 4 meter). Schrijver Sylvia Pessireron en documentair fotograaf Suzanne Liem sloegen de handen ineen om met indringende portretten en openhartige citaten de verhalen van deze Rotterdamse Molukkers te vertellen.
zondag 28 november 2021 | Oosterkerk Hoorn, Grote Oost 58-60 | Aanvang 15.00 uur
Kumpulan Gordel van Smaragd met All Round band The Rocking Players.
The Rocking Players is een band met een repertoire uit de jaren vijftig tot heden. De heren spelen o.a. de volgende muziekstijlen: Rock ’n Roll, Country, Pop, Disco, Soul, Funk, Nederlandstalig, Indonesisch en nog meer. De band bestaat uit de volgende leden (van links naar rechts):Stanley van der Hoeven (gitaar en zang)Gerrit Talsma (drums)Martin Heuer (zang)Jörgen van der Hoeven (gitaar en zang)Cyriel Devos (bas en zang)https://www.facebook.com/therockingplayers Acara VitaNova
Visie – Acara VitaNova:
Wij zijn nu nog een opstartende particuliere organisatie en zijn voornemens dit in een Stichting Acara Vita Nova i.o. onder te brengen. Ons doel is om personen (Indische Nederlanders en Hollanders) een evenement aan te bieden om eenzaamheid tegen te gaan en de kwaliteit van het leven te verbeteren.
De opbrengst van deze evenementen willen wij bestemmen voor nieuwe projecten b.v. een extra evenement of bestemmen voor een nog nader te bepalen humanitair doel.
Foto’s en verslag van Elmi:
Na de lovende kritieken na de première van La Lawaai heb ik de voorstelling zelf bekeken op zaterdag 6 november in Museum Sophiahof te Den Haag.
Elsbeth Vernout, theatermaakster, ging n.a.v. verhalen van haar Indische opa, op zoek naar Miss Riboet, wie was zij, deze zangeres, danseres én actrice. Een wervelende show met verhalen, dans en muziek vertelt het levensverhaal van Miss Riboet. Dankzij deze voorstelling, ben ik veel over haar te weten gekomen!
Wilt de voorstelling ook met eigen ogen bekijken, kijk dan op www.lalawaai.com voor de speellijst!
La Lawaai
Tekst: Elsbeth Vernout en Selma Susanna
Regie en samenstelling: Selma Susanna
Lichtontwerp: Rob Goudsmit
Techniek: Natasja Giebels
Productie: Belinda Oud/ Stichting Castel Bianco
Composities: Ernst en Luna Jansz
Maskers: Shelly Lapré
Dag luitjes,
1) Van 2 t/m 7 november vind je netwerklid Danielle Lemaire in het het Stedelijk Museum van Breda!
2) Rob Kops attendeert ons op de INOG-bijeenkomst van 6 november, op een nieuwe locatie: Maxima’s Leusden nabij Amersfoort. Met een lezing over naoorlogse generatieproblematiek en een interactieve lezing over pidjit. Zie het programma.
3) Al eerder vermeld: de vertoning op zondag 7 november 19.30 uur van Nadat Multatuli vertrok door het IndoFILMcafé in Lux-Nijmegen. In deze documentaire keert Arjen Onderdenwijngaard terug naar Lebak, waar hij in 1987 ook was, en onderzoekt hoe de bevolking van Lebak er nu aan toe is. Hij is er bij de vertoning zelf aanwezig voor toelichting en achtergrond.
4) Uit de NRC-serie De laatste oogetuigen: het verhaal van Jean Luc Monfils (Semarang, 1928).
5) Netwerkleden Wieteke van Dort en Ricky Risolles trekken vanaf 7 november met hun nieuwe show “Ya, dat is iets Indisch…” weer door het land. Zie de speellijst.
6) Zo jammer, het vijfde en laatste nummer van het Indies Tijdschrift kwam deze maand uit.
– Sinds de revival van vinylplaten heeft ook de verkoop van platenspelers weer een vlucht genomen. Veel pick-ups zijn voorzien van een element dat zijn oorsprong vindt bij Philips. De uitvinder ervan, Johan van Leer, heeft er nooit erkenning voor gekregen.
(…)
De meeste platenspelers hebben een Moving Magnet-element of afgekort MM-element, dat zijn oorsprong vindt bij Philips in Eindhoven. De uitvinder ervan is Johan van Leer, 94 jaar oud inmiddels en tegenwoordig woonachtig in Santa Monica, Zuid-Californië.
Van Leer is in 1927 geboren in voormalig Nederland-Indië. Na een verblijf in een Japans kamp verhuist hij met zijn familie naar Nederland. Nadat hij in Delft zijn HBS-diploma heeft behaald, treedt hij in 1949 in dienst bij Philips. Hij gaat er als elektro-akoestisch medewerker aan de slag bij de HIG (Hoofd Industrie Groep) Apparaten in Eindhoven. ed.nl
Johan van Leer vertelt :
Vader en moeder trouwden op woensdag 23 juni 1926 in Amsterdam.
Op 7 juli 1927 werd ik geboren in Pasoeroean. Toen moeder hoogzwanger was reisden mijn moeder en ik naar Nederland met het ms Sibajak van Batavia naar Rotterdam.(…)
Een aantal jaren later was vader werkzaam als journalist bij het Surabaiasch Handelsblad en het is dan ook in Soerabaja dat mijn tweede zusje Henriette op 16 mei 1938 het levenslicht zag.
In september 1940 diende vader als vrijwilliger in het KNIL (Koninklijk Nederlands Indisch Leger) en op 9 maart 1942 werd hij door de japanners tot krijgsgevangene gemaakt.
Vrouwenkoor Capricciosa zingt op zondagmiddag 21 november in Amersfoort een programma rond het thema Nederlands-Indië. Het initiatief is afkomstig van een van de koorleden die haar roots heeft in Voormalig Nederlands-Indië. Het programma is zeer divers, zowel qua periode, componisten en sfeer. Met zelden uitgevoerde werken van de op Soerabaja geboren Constant van de Wall (afkomstig uit de archieven van het Nederlands Muziekinstituut), een nieuwe compositie van Hans-Erik Dijkstra van het gedicht “Mijn hart is op twee plaatsen tegelijk” van Willem Wilmink,
“Songs of survival” zoals gezongen door vrouwenstemmen in de kampen en natuurlijk ook een aantal bekende en minder bekende Krontjongliederen en pantuns. Het koor staat onder leiding van Hannie Slingerland. Het programma wordt ondersteund met wajang kulit schaduwspel door Dominique Roskott.
15:30 uur in de Fonteinkerk aan de Robert Kochstraat4 in Amersfoort.
Toegang €16, incl.consumptie. Reserveren kan via concert@capricciosa.nl
Website en facebooksite.
Zie meer van onderstaande lijst en directe linkjes.
Op donderdag 11 november wordt de 3e Meer Dan Babi Pangang Podcast gelanceerd. Dit gebeurt als live-evenement in Verhalenhuis Belvèdére in Rotterdam-Katendrecht.
De hoofdgast van deze aflevering is Griselda Molemans, onderzoeksjournalist en documentairemaker. De afgelopen jaren heeft Griselda het uitgebleven rechtsherstel voor de Indische gemeenschap tot speerpunt van haar research gemaakt. Ze publiceerde twaalf non-fictie boeken, waaronder Opgevangen in andijvielucht, De vergeten krijgers en Levenslang oorlog; meerdere documentaires; en interviews en reportages (print, online, tv) in media in en buiten Nederland. Belvédère, Verhalenhuis Rotterdam
Den Haag, 4 november 2021door Esther Wils
Afgelopen maandag werd ik verwacht bij VWS. Een ambtenarenduo kwam mij uitleggen hoe het beleid van het ministerie ten aanzien van de 20,4 miljoen, te besteden aan de ‘erkenning van Indisch en Moluks Nederland’, in elkaar stak. Dat wist ik al; ik kwam met de specifieke vraag – die per e-mail nooit werd beantwoord – wie de tien ‘sleutelpersonen’ waren die bij de eerste oriëntatieronde onder ‘de gemeenschap’ waren geraadpleegd door onderzoeksbureau Panteia.
In die fase zijn de algemene beleidslijnen uitgezet dus het was een cruciaal moment. De tien waren, hoewel niet werkzaam bij die instituten, wel voorgedragen door de zes die de Ronde Tafel uitmaken: het vaste adviesorgaan van VWS, te weten Stichting Pelita, Stichting Nationale Herdenking 15 augustus 1945, het Indisch Herinneringscentrum (IHC), het Moluks Historisch Museum, Stichting Beheer Sophiahof en het Indisch Platform.
Het is behoorlijk curieus, om niet te zeggen: tegen de regels, dat degenen die adviseren dezelfden zijn die geld ontvangen, maar dat is wel het geval bij bovenstaande instellingen. En ook de zogenaamd ‘onafhankelijken’ zijn dus gelieerd aan die instituten. U begrijpt wel dat ik benieuwd was wie zich daarvoor had geleend. Indies tijdschrift
Laatste Indies tijdschrift op komst Tot onze spijt schieten de fondsen tekort om de publicatie van Indies tijdschrift voort te zetten. De subsidie die VWS voor drie jaar heeft verstrekt, is op en het ministerie is niet geïnteresseerd in het houden van een gesprek over mogelijke uitbreiding van de financiering, ondanks de reservering van nog eens 20,4 miljoen voor de ‘erkenning van Indisch en Moluks Nederland’. Aan abonnementsgeld en overige financiële steun is niet genoeg opgehaald om zelfstandig verder te kunnen.Maar eind oktober kunt u nog een fraai en stampvol nummer verwachten; daarmee bent u desgewenst wel even zoet!
De KNIL-hoed werd vanwege het materiaal – bamboevezels – ook KNIL bamboehoed genoemd. De hoed bood bescherming tegen de zon en tegen regenbuien. Met een omhooggeslagen zijflap had hij ook een stoere uitstraling. Dat kon nog worden versterkt door er een rood-wit-blauwe kokarde of een pluim aan vast te zetten. Mooi voor parades maar niet verstandig tijdens gevechtshandelingen. Het was ook mogelijk om aan beide zijden de flap omhoog te zetten en daarvan wordt gezegd dat dat bedoeld was om met vier man naast elkaar te kunnen zitten in de legertrucks. Een tamelijk onzinnige redenering maar het schept wel ruimte voor een speelse fantasie over de totstandkoming van dat concept. Hier volgt een fictief fragment uit de KNIL logistieke historie.
De KNIL-hoed en de kolonelsvrouw
Generaal: “Die nieuwe trucks, uitstekende keuze kerel, prachtige dingen, maar met drie man
naast elkaar, dat gaat niet lukken met zo’n grote KNIL bamboehoed op hun knar.”
Kolonel: “Daar is over nagedacht generaal”.
Generaal: “Oh ja? Vertel op man”.
Hij nam een flinke trek aan zijn sigaar want hij had weinig sympathie voor deze carrièrekolonel.
Kolonel: “Mijn vrouw kreeg, toen ze van het hoedenprobleem hoorde, een slimme ingeving”.
Generaal: “Jouw vrouw?”
Je zag zijn ogen glinsteren bij de gedachte aan de glamoureuze jonge echtgenote van de kolonel. Hoe die haar aan de haak had geslagen, dat was een combinatie van strategie, tactiek en uitvoering. Hij zuchtte binnensmonds en besefte dat hij wel hoger maar niet sluwer was dan zijn ondergeschikte.
Kolonel: “Ja, inderdaad, zij kan goed met naald en draad overweg en dacht aan een drukknoop”.
Generaal: “Een drukknoop? Hoor ik dat goed?”
Bij de woorden naald, draad en drukknoop dacht hij aan heel andere dingen.
Kolonel: “Jazeker, daarmee kan een flap van de hoed omhoog worden vastgezet en kunnen drie man met bamboehoed naast elkaar zitten”.
De kolonel glom van trots. Een slim, goedkoop en effectief idee. Goed voor zijn conduitestaat.
De generaal dacht heel even na en weer glinsterden zijn ogen.
Generaal: “Geweldig man, stuur je vrouw een middagje hierheen, alleen, dan kan ze me precies uitleggen wat de bedoeling is.”
Een dag later verscheen de glamoureuze dame in een ragfijne laag uitgesneden jurk bij de generaal. Zijn ogen glinsterden weer en hij doofde onmiddellijk zijn sigaar want hij wist dat hij zijn handen vol zou hebben aan deze mooie en onberekenbare dame. Tijdens hun tête-à-tête zonder hoed bedachten de generaal en de kolonelsvrouw waarschijnlijk de tweede drukknoop, eentje links en eentje rechts. Zeer slim want nu konden de soldaten zelfs met vier man naast elkaar zitten in de nieuwe legertrucks.
De rest – van de KNIL-hoed – is uiteraard geschiedenis.
Tegenwoordig zou een zware ambtelijke commissie ondersteund door ingehuurde consultants na vele dure dienstreizen tot de conclusie komen dat er bredere trucks nodig zijn. Vervolgens wordt een groot Joint Hat Trucks project gestart. Een project dat later in de volksmond Joint Hat Tricks wordt genoemd vanwege de enorme overschrijdingen van tijd en geld. En te hoge trucks die zich klemrijden onder viaducten…
Ferry Geuther © 2016.
foto: collectie auteur.
bron: Indischiana Jones deel II, 2016. ISBN 978-94-6203-993-3.
Cabaretier Ricky Risolles laat zijn kijk op Indo-zijn horen door middel van grappen, verhalen en verrassende dialogen met Wieteke van Dort (Tante Lien). Ze worden bijgestaan door een fantastische band met Indische muzikale grootheden. De Tamboer
** Telegraaf.nl: Aardbeving bij Sumatra.
** NU.nl:19 kinderen van geëxecuteerde Indonesiërs vragen vergoeding,
** hln.be : Indonesië keurt het coronavaccin van Novavax goed.
** Up in the Sky: Eventueel faillissement van Garuda?
** AD.nl :Indonesië krijgt 1 miljard voor stoppen ontbossing
In het toekomstige nationaal slavernijmuseum moet naast aandacht voor de trans-Atlantische slavernij, ook aandacht komen voor de slavernij in de voormalige VOC-gebieden in de Indische Oceaan en de Indonesische archipel. Dat schrijven de Raad van Cultuur en de Amsterdamse Kunstraad in een advies aan demissionair minister Van Engelshoven en het Amsterdamse stadsbestuur. De regiegroep van het toekomstige museum zei eerder al dat er “op den duur” ook aandacht zal zijn voor de slavernij in deze gebieden, maar de raden adviseren nu om dat al vanaf het begin te doen.Volgens de raden is die aandacht nodig omdat zo “het volledige verhaal van de koloniale slavernij en de wereldwijde impact daarvan” zichtbaar worden. NOS
De Koninklijke Bibliotheek (KB), het Netwerk Oorlogsbronnen en Indisch Herinneringscentrum werken samen aan de totstandkoming van Het Indisch Geheugen voor de Toekomst. Dit wordt een webportaal met veel gedigitaliseerde bronnen die het zoeken naar informatie over voormalig Nederlands-Indië eenvoudiger maakt.In het project worden verschillende historische bronnen over het Nederlands-Indische verleden online beschikbaar gesteld. Hieronder vallen tijdschriften, kranten, boeken en documenten. Allereerst worden de scheepsjournalen van rederij de Koninklijke Rotterdamsche Llyod gedigitaliseerd. Deze speelde een belangrijke rol bij de terugkeer van mensen uit Nederlands-Indië naar Nederland. De te digitaliseren bronnen komen uit verschillende collecties uit binnen- en buitenland. Historiek
Ik heb in een jappenkamp gezeten in Nederlands-Indië. Via Nieuw-Guinea ben ik naar Nederland gevlucht,’ vertelt meneer Drijsen, die de afgelopen week 60 jaar was getrouwd met mevrouw De Boer. ‘Eenmaal in Nederland aangekomen, moest ik altijd met de bus naar Utrecht vanuit Breukelen.’ In die bus zat meneer Drijsen toen er een oudere vrouw in stapte. De heer Drijsen was goed opgevoed en bood de vrouw zijn plek aan. ‘Ik ga niet op een plek van een kleurling zitten!’ riep de oudere vrouw. Drijsen: ‘Een meisje in de bus werd daarop zo boos op die vrouw. Later heb ik haar bedankt dat zij voor mij was opgekomen. En nu is zij nog steeds mijn vrouw.’
De Krant Nieuws
Pasar Malam Rijswijk : Om Pasar Malam Rijswijk te bezoeken werken wij met een Coronatoegangsbewijs.
Klik hier om alle informatie over de Coronatoegangsbewijs en maatregelen door te lezen.
Een heel weekend genieten van exotische sferen. Dit is dé plek voor bezoekers die de Indische cultuur een warm hart toedragen. Top entertainment, grote variëteit aan verkoopstands en authentieke Indische en Molukse maaltijden bij diverse top restaurants!
Marie Florentinus geboren 1891 in Batavia, overleed 1966 in Den Haag
Iet, haar roepnaam, was dochter van John Hendricus Florentinus (1857 Batavia – 1912 Batavia ), klerk bij de Algemeene Rekenkamer en Jeanne Koppeschaar (1861 Padang – 1941 Batavia).
Haar stamouders moeten geweest zijn Helene Magdalena Carels en de klerk van de algemeene rekenkamer Johannes Florentinus, geboren in 1786, zoon van de slavin Filida en geadopteerd in 1794 door sous-luitenant Joseph Bosschaart.
Vier voorvaders Florentinus op een rij waren klerk bij de algemeene rekenkamer, dit in een periode van ca 90 jaar.
Marie huwde in 1916 te Weltevreden met Wouter Pieter Harten (1891 Semarang -1978 Den Haag ) administrateur bij Baggerwerken, bij St. Adm. Ind. Pensioen, boekhouder Weeskamer Medan.
Zoon van Marie Catharina Agerbeek (1864 Semarang -1916 Semarang) en Jan Hermanus Weijer Harten (1857 Rotterdam – 1929 Den Haag) employée van de Handelsmaatschappij Internatio te Semarang.
Twee zoons en een dochter kreeg ze.
Sinds gisteren hangt de serie Moluccan Memories in het museum café van Museum Sophiahof in Den Haag. Voor mij en waarschijnlijk voor velen een onbekend Museum. Het mooie statige gebouw de Sophiahof ligt in een prachtige wijk en is in 1858 gebouwd. Enorme grote, vertakte bomen omlijsten een brede laan op de Sophialaan. Echt mooi en indrukwekkend.
Na een warm onthaal werden de foto’s direct opgehangen terwijl wij het museum bezochten. Op dit moment is er een tentoonstelling over persoonlijke verhalen: “Depok, een koloniaal verhaal ontrafeld”. Absoluut een aanrader. Ook worden er in het museum twee keer in de week evenementen ingepland.
Mijn foto’s blijven hangen tot eind maart 2022, een brochure hierover is in de maak naast een vermelding op de website. In stijl hebben we de dag afgesloten met een gepaste lunch in Den Haag #genieten!
Ten Broek Fotografie
Trouw:
Afgelopen maandag ging een commissie onder leiding van oud-minister Jet Bussemaker aan het werk. Die moet de kennis van de geschiedenis van Nederlands-Indië in Nederland versterken en erfgoed uit de voormalige Oost zichtbaarder maken.In de koloniale tijd was het dus al behelpen met onderwijs in de geschiedenis van Nederlands-Indië in Nederlands-Indië zelf. Het gros van de schoolboeken kwam uit Nederland. Kinderen in de kolonie, verdeeld over Europees, inlands en Chinees lager onderwijs, stuitten op woorden en plaatjes die ze maar lastig konden thuisbrengen. Gebouwen, flora en fauna, klimaat, leefwereld en nog veel meer zagen er in de kolonie anders uit dan in het land van de kolonisator.
De tweede en laatste druk van ons Erkenningsboek Kind in Indië is uitverkocht. Hiermee zijn binnen een jaar vele exemplaren door onze handen gegaan, letterlijk, want de opslag en verzending zijn door de IGV zelf gerealiseerd. IGV
** Trouw : De dochter van Soekarno is geen moslima meer. Meer info en bron van de foto.
** NU.nl : Bergen met medisch afval in Jakarta door pandemie.
** indonesienu.nl : Indonesië wil langste hangbrug ter wereld .
** Nieuwsblad.be : Zes doden door aardverschuiving in illegale mijn .
** NOS: Britse verslaggever overleden.
Te gast bij Eugenie “ is de titel van een nieuwe reeks theatervoorstellingen, waarbij tante Eus het publiek laat kennis maken met gasten, die de Indische cultuur een warm hart toedragen. Gasten uit de wereld van literatuur, beeldende kunst, theatermakers en andere opmerkelijke kunstuitingen.
Op deze zondagmiddag zal naast kennis en informatie, de muzikale omlijsting en de bijdrage van tante Eus als gastvrouw/cabaretière ook voor de nodige ontspanning zorgen.
Meer informatie en tickets bestellen: Het Werftheater
Het kabinet trekt ruim 20 miljoen euro uit voor de bevordering van de kennis in Nederland van de geschiedenis en de cultuur van voormalig Nederlands-Indië.
Onder de noemer ‘Indische Nederlanders’ gaan echter meerdere gemeenschappen met uiteenlopende ervaringen schuil.
Muzikanten treden op tijdens de presentatie van het programma voor de bevordering van kennis over de Indische gemeenschap in Nederland . Indische Nederlanders: ze zijn met velen, maar niemand lijkt te weten met hoeveel precies. En ze hebben iets te maken met voormalig Nederlands-Indië, maar niemand lijkt te weten wát precies. Het zijn allemaal redenen voor het kabinet om een ‘collectieve erkenning van de Indische gemeenschap in Nederland’ te organiseren De Volkskrant
Gevraagd: In welk jaar werd deze tekst gemaakt ? Door wie ?
Zit een tripje naar het buitenland er de komende tijd niet in? Voor een buitenlands gevoel hoef je Breda niet uit. Waan je dit weekend in Azië tijdens Pasar Malam in winkelcentrum Hoge Vucht.
foto en artikel: indebuurt Breda
Bericht van Greetje, bij ons bekend als Zeeuws Meisje:
Het gaat niet goed met Jan. Hij heeft een maand in het Haga ziekenhuis gelegen en is nu overgebracht naar Delft. Dat is voor haar en de kinderen gemakkelijker hem elke dag te bezoeken. Ze doen dat afwisselend en het mag de hele dag.
Boeroeng
Al bijna twee jaar is reizen naar Indonesië vanwege de pandemie onmogelijk. Maar in je verbeelding kan er veel. Dat weet journalist/schrijver/dichter Ko van Geemert als geen ander. Daarom schreef hij de literaire reisgids ‘Verstoten uit het paradijs. Jakarta, Bandung en Surabaya door de ogen van schrijvers’. Zondag 31 oktober vertelt hij in het Oud Burgeren Gasthuis (OBG) aan de Prof. Cornelissenstraat 2 in Nijmegen over zijn boek en laat hij beelden zien, van vroeger en nu. Aanvang 13.00 uur, entree 5 euro. Aanmelden is verplicht en wel via: steunpuntnijmegen@pelita.nl. brugnijmegen.nl
De KB stelt samen met het Netwerk Oorlogsbronnen (NOB) en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) het programma Indisch Erfgoed Digitaal op. Het ministerie van VWS stelt hiervoor geld ter beschikking in het kader van de extra middelen die ter beschikking zijn gekomen voor de collectieve erkenning van de Indische gemeenschap in Nederland.
Koninklijke Bibliotheek
Ze vond bloemen en planten prachtig en kwam graag in bloemenwinkels en tuincentra. Niet zozeer om te kopen maar om te genieten van al het moois en te babbelen met andere bezoekers. “Zo gek”, zei ze, “hier moet je betalen voor planten die we in Indië als onkruid moesten wegkappen”. “Kijken, kijken maar niet kopen”, was dan ook haar credo als het planten betrof.
In huis stonden op de vensterbank in de woonkamer een paar eenvoudige bloempotten met alledaagse plantjes die weinig zorg behoefden. Ze deed ook geen moeite om uit te zoeken welke verzorging de plantjes nodig hadden. Veel of weinig water, zonlicht of schaduw, koelte of warmte, het interesseerde haar niet echt. Elke dag een scheutje water, dat was het en als een plantje het niet volhield dan ging ie in de vuilnisbak. Soms nam ze een tip van een buurvrouw over en dan had dat plantje een iets langer leven.
Toch was er één plant die ze koesterde, een Clivia. In een grote pot stond die op een bijzettafeltje of op een krukje. Ze wist dat die plant weinig water nodig had en hield daar rekening mee. Eén keer in de week een scheutje.
Op het internet vond ik een passende beschrijving:
“Uw overgrootmoeder of grootmoeder had hem waarschijnlijk, een Clivia. Een ouderwetse plant die vooral in bloei komt als er weinig zorg aan wordt besteed”.
Op het lijf geschreven van Lucie.
Ik vond het ook een mooie plant, vooral door zijn minimalistische vorm. De term minimalistisch kende ik toen nog niet maar ergens voelde ik toen al de less-is-more kracht van deze plantaardige vormgeving. Een plant met lange, tongvormige, donkergroene, leerachtige bladeren die uit één centraal punt ontspruiten. De bloei is ook heel bijzonder, één dikke rechtopstaande steel met daarop een tros oranje bloemen. De nauwelijks zorg vragende plant bood dan wekenlang kijkplezier. De Clivia kwam eind jaren vijftig haar huis binnen en verhuisde mee met het gezin van Enschede naar Eindhoven via Bramsche (Duitsland), Soest en Gouda weer naar Eindhoven waar zij uiteindelijk meeging naar de aanleunflat waar Lucie haar laatste jaren doorbracht.
Lucie’s Clivia, 2004
(sterk vergote foto-uitsnede)
Een sterke plant die niet alleen de vele verhuizingen en omgevingen doorstond maar ook Lucie’s uitbundige sigarettenlucht. Ze had geen groene vingers maar met haar door reumatiek gekromde vingers had zij de Clivia meer dan vijftig jaar in leven gehouden en op sleeptouw genomen. Haar groene levensreisgenoot.
Ferry Geuther © 2016.
foto: collectie auteur.
Het geld dat Blokhuis te besteden heeft, is deels een sigaar uit eigen doos: overgeschoten van een uitkeringsregeling die het kabinet in 2015 trof voor nog levende voormalige ambtenaren en militairen, die na de Japanse bezetting van Nederlands-Indië hun salarissen, pensioenen en vermogens verloren Trouw
Interview radio 1: Oud-minister Jet Bussemaker leidt een commissie die onze kennis over voormalig Nederlands-Indië moet bevorderen. Zie de kamerbrief
NOS: ‘Geschiedenis van Nederlands-Indië is geschiedenis van heel Nederland’
Youtube presentatie Sophiahof met commentaar van Indische Kwestie / Indisch Platform 2.0
……….erkenning Indische Gemeenschap in Nederland – een extra impuls 2021-2024’
De gemeenschap eist excuses, erkenning, compensatie oorlogsschade en backpay salarissen en ondertussen gaat VWS gewoon door met Symboolpolitiek…
COLLECTIEVE ERKENNING?? Dat heet gewoon ACHTERSTALLIG ONDERHOUD VAN DE EIGEN GESCHIEDENIS, ZORG EN CULTUUR.
De staatssecretaris deelt zogenaamde cadeautjes uit via een simpel ‘klaar is Kees’ en ‘lekker goedkoop’ gebaar én de Telegraaf stelt ons een ‘tevredenheids’ vraag: “De Telegraaf is op zoek naar mensen met een Indische achtergrond.
Dag luitjes,
1) AFGELAST: de vertoning en Q&A van Klanken van Oorsprong op 30 oktober in het Van Eesteren Museum, Amsterdam. Wel hangt daar t/m 14 november nog de tentoonstelling We built this city on Rock and Roll (met ondermeer Indorock).
2) Op 6 november 2021 neemt het Van Eesteren Museum bovendien deel aan Museumnacht Amsterdam met onder meer Riboet Verhalenkunst. Met Indisch eten, verhalen en Indorock, namelijk Indorockers built this city too!
3) Reminder: op 31 oktober in Nijmegen de Literaire Salon met netwerklid Reggie Baay. Zie hier.
4) Wat goed, hè: netwerklid Peter Plasman met zijn aangifte tegen Sywert van Lienden!
5) In haar blog Project 2021 haalt Gerda Jansen Hendriks nu het reisverslag aan van een Britse spion.
—— meer nieuws in het Nieuwsbrief Indisch Netwerk 23 oktober 2021
NRC: Langbroek legt in twee series, Terra Incognita (2021) en Silent Loss (2020), het verleden vast van haar familie in Indonesië. Haar foto’s zijn te zien in galerie Bildhalle in Amsterdam; tegelijk toont zij werk op Photo Basel. Ook op Unseen Photo Fair 2021 in Amsterdam was zij aanwezig.
In 2019 studeerde Langbroek cum laude af aan de Fotoacademie in Amsterdam. Zonder enige schroom benoemt ze haar werk als nostalgie, als een weergave van het verdriet van haar familieleden maar ook tienduizenden anderen die in de loop van de twintigste eeuw gedwongen waren Indonesië te verlaten en naar Nederland te vertrekken.
Deze foto en anderen zijn te zien op de website en galerie Bildhalle
Op nog geen dertig kilometer van de plek waar nu de internationale luchthaven op het eiland Bali ligt werden op 20 november 1946 bijna honderd Balinese strijders door het Nederlandse leger gedood.
Hoewel Bali wereldwijd een geliefd vakantieoord is, weten maar weinigen iets van de gewelddadige koloniale geschiedenis van het eiland. In De strijd om Bali weerspreekt Anne-Lot Hoek de koloniale echo die in Nederland nog altijd klinkt: die van een loyaal eiland waar de verzetsbeweging na de Japanse capitulatie maar weinig voorstelde. Niets was minder waar. De Bezige Bij
Postkoloniale spiegel
De Nederlands-Indische Letteren herlezen Rick Honings, Coen van ’t Veer, Jacqueline Bel
In De postkoloniale spiegel. De Nederlands-Indische letteren herlezen wordt in 26 hoofdstukken de ‘canon’ van de Nederlands-Indische literatuur voor het eerst systematisch vanuit een postkoloniaal perspectief gelezen, van Multatuli’s Max Havelaar (1860) – de eerste Indische roman – tot en met Lichter dan ik (2019) van Dido Michielsen. Na een introductie waarin wordt ingegaan op het leven van de auteur en zijn of haar relatie met Nederlands-Indië of Indonesië, worden telkens een of meer romans kritisch geanalyseerd. lup.nl
Boekpresentatie op het Bronbeek Symposium van 14 november .
Vuur Vuur van Tom Phijffer
Over het leven van Oost-Indisch ambtenaar Edouard Carolus (1807-1855).
In de Multatulistudie is de dood van de Oost-Indisch ambtenaar Carolus een gegeven, in die zin dat Douwes Dekker hem voor vergiftigd hield. De in de zaak geïnteresseerde lezer had hieraan voldoende. Voor het leven van Carolus heeft niemand ooit belangstelling gehad, alsof dit leven nimmer enige betekenis heeft gehad. Zo werd zijn vergiftiging een mythe en werd zijn leven aan het blikveld van de onderzoeker onttrokken. Tot nu.
Zie een fragment .
Atlas Contact: Deze week is bekend gemaakt dat Liang de Beer en Rudya Melim de winnaars zijn van de eerste Anton de Kom-schrijfwedstrijd, georganiseerd door The Black Archives, Stichting Anton de Kom en uitgeverij Atlas Contact.Hun verhalen zijn opgenomen in de bundel Antonlogie, verhalen over het gedachtegoed van Anton de Kom, dat gelijktijdig werd gepresenteerd. Liang de Beer schreef het essay Verhalen van migratie waarin ze de vraag tracht te beantwoorden hoe de kolonie doorwerkt in haar familiegeschiedenis en Rudya Melim schreef een poëtische ode Aan Anton de Kom, aan activisten van toen & nu en aan jou.
Vijf smakelijke boeken zijn geselecteerd voor de shortlist van Het Gouden Kookboek 2021, bekendgemaakt door de vakjury onder leiding van Nadia Zerouali.
Hieruit zal op 4 november tijdens de Avond van het Kookboek de winnaar van het Gouden Kookboek 2021 gekozen worden. Een feestelijke aftrap van de Kookboekenweek, die van 5 tot en met 15 november gevierd wordt.Hebban.nl
Een van die vijf is het boek Toko Lo van Lolo van Ruler .
Tilburg krijgt een woonzorgcomplex speciaal voor Indische ouderen. De nieuwbouw – Lieflijk Indië – is gepland aan de Dr. Deelenlaan in Tilburg-West. Er is grote behoefte aan deze cultuurspecifieke zorg, stelt zorgaanbieder Merano Group. ,,We hebben al een wachtlijst.”
In Tilburg wonen naar schatting 4700 Indische en 2500 Molukse mensen bd.nl
Het zou eigenlijk in augustus al plaatsvinden, maar dit weekend is het eindelijk zover. Op 22, 23 en 24 oktober is er een Pasar Malam Indonesia in het Brabantpark. Mantouw Enterprises organiseert het voor de 17e keer, samen met O.C.I.N.. “Het is gewoon leuk. Niet alleen voor Indonesiërs, maar voor iedereen,” aldus Yemmie Mantouw van Mantouw Enterprises. 
internetbode.nl
foto 2014 Pasar Etten Leur
Met Edu Schalk, Paatje Phefferkorn en zijn vriendin (beiden overleden)
Bron: Indisch Moluks Gedenkteken Eindhoven | Stichting 18 September
Meer informatie: http://www.indisch-moluks-gedenkteken-eindhoven.nl/index.php/nieuws
Nieuws.nl
Blokhuis lanceert a.s. maandag het plan “Collectieve Erkenning Indische gemeenschap in Nederland – een extra gebaar 2021-2024”, zonder overleg met de Tweede Kamer. Het plan omvat een toewijzing van circa 20 miljoen euro extra gelden als “gebaar” naar de Indische gemeenschap (Iedereen uit voormalig Nederlands-Indië en opvolgende generaties). Dit gebaar wordt gezien als een afkoopsom van het eigenlijke rechtsherstel.
Opnieuw negeert staatssecretaris Blokhuis van VWS de nog vele openstaande vragen uit de Indische gemeenschap. Vragen die nog behandeld moeten worden in de Tweede Kamer. Al 76 jaar heeft de Indische gemeenschap te maken met symboolpolitiek: politiek die aan de wensen van de gemeenschap voorbijgaat. Dit beleid, ook wel genoemd “uitsterfbeleid”, gaat in tegen de rechten van de gemeenschap. In een open brief vanuit het Indisch Platform 2.0 aan Blokhuis wordt dit kenbaar gemaakt. De open brief is mede ondertekend door de 93-jarige weduwe mevr. Hoogvelt-Flohr. Zij heeft haar ongenoegen in een eerdere bijeenkomst geuit in een rondetafelgesprek met de commissie VWS. Zij heeft daar nog nooit een officiële reactie op ontvangen.
Open brief:
Beste Paul Blokhuis,
Ik zie het bericht bij museum Sophiahof waarin u een extra gebaar lanceert onder de titel “Collectieve erkenning Indische Gemeenschap 2021-2024”. Zowaar een extra gebaar voor de Indische en Molukse gemeenschap. Met dit bericht kiest u ervoor om heel bewust een belangrijk deel van de Indische gemeenschap buiten spel te zetten. Het gaat dan om alle Indische-Nederlanders die nog steeds een rekening open hebben staan en waarvoor talloze malen de aandacht voor gevraagd is. Een rekening die in volle omvang is beschreven in het NIOD-rapport van Hans Meijer uit 2005. Een onderzoek in opdracht van de regering zelf. De uitkomsten van dit rapport waren duidelijk en vervolgens door het toenmalig kabinet in de onderste la gestopt.
Vergeet ook niet dat in 2006 het NIOD een tweede belangrijk rapport heeft uitgebracht over geleden oorlogsschade, roof en rechtsherstel in Indonesië 1940-1957: Sporen van Vernieling, geschreven door Peter Keppy. Dit belangwekkend rapport is nooit in het parlement gesproken en is in dezelfde la gedeponeerd als het rapport van Hans Meijer.U weet waar het om gaat: de nooit uitbetaalde soldij tijdens krijgsgevangenschap tijdens de Japanse bezetting: De Backpay. Ook mijn vader kon er naar fluiten ondanks jaren van strijd en discussie hierover met de Nederlandse Staat.
De zogenaamde backpay-regeling uit 2015 was een goedmakertje voor de toen nog levende KNIL- soldaten aan wie de Backpay is onthouden. Helaas werden de weduwen buitenspel gezet. Mijn oudste tante (nu 93 jaar) heeft hier nog een hartstochtelijk pleidooi voor gehouden in een rondetafelgesprek (30 sep 2019) met de Tweede Kamer commissie van VWS. Helaas heeft zij van u nooit enige reactie hierop gekregen. In vele families duurt deze pijn nog steeds voort, ook bij de nabestaanden. Naast het niet uitbetalen van de soldij is het uitblijven van het vergoeden van geleden oorlogsschade nog steeds een klap in het gezicht van vele families uit Nederlands-Indië. De Bersiap-periode (45-49) was heftig en heeft vele Indische families op wrede wijze uit elkaar gerukt. U kent deze geschiedenis en toch heeft u de houding aangenomen dat wij die ellende maar moeten vergeten en tevreden moeten zijn met weer een extra subsidiegift. Dat zijn wij dus niet.In het laatste gesprek van Indisch Platform 2.0 (IP2.0) met u op 25 juni 2020 hebben wij ter informatie het boek “Blauwe Brieven” van Henk Harcksen (in samenspraak met IP2.0 tot stand gekomen) bij u achtergelaten als toelichting op het begrip “Indische Ontrechting”. We hopen niet dat dit boek naast de twee eerdere boeken in dezelfde la terecht is gekomen.Rechtsherstel is voor IP2.0 nog steeds het belangrijkste punt waar het omdraait en zal niet afgekocht worden door een zogenaamde collectieve erkenning.Met vriendelijke groet, Peter Flohr, mede ondertekend door delegatielid van Indisch Platform 2.0 mevr. L. Hoogvelt – Flohr
Bijna een kwarteeuw heeft het geduurd, maar ‘de penisplant’ in de Hortus botanicus in Leiden is vrijdag tot bloei gekomen. De Amorphophallus decus-silvae, zoals de plant officieel heet, kwam voor het laatst tot bloei in de Hortus in 1997. ‘En het is pas de derde keer dat de plant in Europa tot bloei komt’, zegt een uitgelaten kaschef Rogier van Vugt. ‘Deze plant is echt zeldzaam.’ Omroep West
Wikipedia: Amorphophallus decus-silvae is een reuzenaronskelk uit het geslacht Amorphophallus. Hij groeit in het wild alleen op Java.
Eenvandaag publiceert de resultaten :
Het onderzoek (pdf) over de koloniale geschiedenis van Nederland bestaat uit 2 delen. Dit is het tweede deel over Nederlands-Indië. Het eerste deel gaat over Suriname, de Antillen en slavernij. Het onderzoek is gehouden van 20 juli tot en met 20 augustus 2021. Aan het onderzoek deden 30.352 deelnemers mee. Onder de deelnemers zijn 1158 mensen met wortels op de eilanden van het voormalig Nederlands-Indië of het huidige Indonesië. Hun uitslagen zijn niet representatief voor alle mensen met een vergelijkbare achtergrond in Nederland, maar geven wel een indruk van hoe er in deze groep naar de kwestie wordt gekeken.
Aan het onderzoek deden ook ruim 1000 Indische en Molukse Nederlanders mee. Zij zijn erg verdeeld in de manier waarop ze naar het verleden kijken. De grootste groep (49 procent) oordeelt negatief. Voor hen staat de koloniale tijd vooral voor bezetting, onderdrukking en uitbuiting van de inheemse bevolking. Vooral onder jonge mensen in deze groep (onder 35 jaar) is het beeld negatief gekleurd.
“Moordpartijen op hele bevolkingsgroepen, het klein houden van de lokale mensen op de plantages, allemaal om Nederland te verrijken”, zegt een deelnemer met een Indische achtergrond. Anderen denken vooral aan hun eigen familie in een recent verleden: “De ellende in het Jappenkamp, de onafhankelijkheidsoorlog, hun vlucht naar Nederland en dat Nederland zijn afspraken niet waarmaakte, dat zijn mijn gedachten over mijn koloniale geschiedenis!”
Twee tabellen van het onderzoeksverslag
Andere tabellen van dit onderzoek maakt een vergelijking mogelijk met een Brits onderzoek uit 2019
Trots op het koloniaal verleden
eenvandaag : 11+24%
Brits onderzoek: 50%
—
Schaamte voor het koloniaal verleden
eenvandaag: 6+13%
Brits onderzoek: 6%
Na een toneelcarrière van dertig jaar treedt Esther Scheldwacht(foto haar facebook) toe tot het vaste ensemble van Het Nationale Theater. Vooral de laatste jaren speelde ze de ene prachtrol na de andere. ‘In die zin ben ik meer een diesel, het duurt even voordat ik er ben.’
Esther Scheldwacht: ‘Ik ben altijd al getriggerd geweest door mensen die net buiten de boot vallen, die nergens echt bij horen.’
Esther Scheldwacht was 12 jaar oud toen ze haar eerste voorstelling maakte. Op de lagere school in Den Haag was ze een verlegen meisje met één grote passie: theater. Op vrijdagmiddag mochten ze met de klas altijd stukjes opvoeren, iets met smurfen of een playbackshow. Ze vond dat zo leuk dat ze een paar kinderen ronselde, achter het fietsenhok ging repeteren en daarna in de klas optrad De Volkskrant
Bij hete sotjimas zullen de meesten van jullie waarschijnlijk denken aan een pittig Indisch gerecht of snoeihete sambal – sambal Sotjimas pedis – of misschien zelfs aan een vulkaan in de Indonesische archipel, de gunung berapi Sotjimas. Het zou kunnen maar Sotjimas is niets van dat alles. SOTJIMAS en de verwante COTJIMAS, DOTJIMAS en OTJIMAS zijn wel zeer heet, ze stinken behoorlijk én zijn bovendien zeer luidruchtig, net als vulkanen.
Ondanks deze onaangename eigenschappen waren ze in hun tijd onmisbaar en waren ze geliefd bij een kleine groep kenners. Hoewel hun namen Indonesisch klinken hebben ze niets met Indonesië te maken en hun aanwezigheid daar zou zinloos zijn. Het zijn namelijk grote liefhebbers van sneeuw en kou, vrieskou zelfs. In de tropen hebben ze niets te zoeken.
Hun soortnaam is SIJS, maar denk daarbij niet aan een lief klein zangvogeltje. Ze zijn groot en vleugelloos. Hete Bliksem zou ook een toepasselijke naam voor ze zijn geweest. Zo heet dat je ze niet zonder dikke leren handschoenen kon aanraken. De vlammen spoten er uit en je kon beter op veilige afstand blijven. Helaas zijn ze enkele tientallen jaren geleden voor het laatst in levende lijve gezien, een enkel levenloos exemplaar is nog te bewonderen in een depot. Gelukkig zijn er nog voldoende foto’s van deze sijzen in omloop.
Het zijn door Luchtmacht techneuten bedachte en met afgedankte materialen en onderdelen gefabriceerde voertuigen, voorzien van oude vliegtuigstraalmotoren met als doel het sneeuwen ijsvrij blazen van start- en rolbanen. Geschikt voor slechthorende bestuurders met stalen zenuwen én enorme doodsverachting want een urenlange rit bovenop twee oude, luidruchtige Rolls Royce straalmotoren plus een grote kerosinetank, was niet iets voor watjes.
De naam SOTJIMAS staat voor Single Seat Opposed Twin Jet Ice Melter And Snowblower.
DOTJIMAS = Double Seat, enz. en COTJIMAS = Combined Operated, enz. De Cotjimas was de SIJS van de Vliegbasis Twenthe. Vliegbasis Eindhoven (Welschap) beschikte over een OTJIMAS. De soortnaam SIJS zal duidelijk zijn: sneeuw en ijsruimer.
Dit exemplaar werd zo gekoesterd dat hij een naam kreeg: Rinus. Een Volkswagenbuscabine bovenop een kerosinetank tussen twee straalmotoren! Waarschuwingstekst: “niet roken binnen 25 m”.
De tijden zijn veranderd, sneeuwruimen op vliegvelden gebeurt tegenwoordig met enorme sneeuwschuivers en –borstels. De hete bliksems zijn uitgedoofd. Bij de sambalans in een toko hoop ik toch eens een nieuwe soort aan te treffen: sambal sotjimas pedis.
Ferry Geuther © 2016.
Bron:
Filmproducent San Fu Maltha’s advies aan de Indische gemeenschap ten aanzien van de Indische kwestie. “Gooi de sudah-laat-maar-mentaliteit overboord. Het gedweeë overheidsbange gedrag dat bij een kolonie hoort. Ga eerst zelf eens dekoloniseren en eis je recht op.” Wat vinden jullie?
Dit is een fragment uit de laatste podcast van meerdanbabipangang.nl .
Charles Adriaan Hoogbruyn was geboren te Bandoeng in 1901. Zoon van Elisabeth de Vijver (1873 Agam) en Victor Emanuel Hoogbruyn (1873 Bantam), opzichter bij het boschwezen te Bandoeng.
Zijn stamouders/overgrootouders waren de luitenant Willem Abraham Hoogbruijn, in 1812 geboren te ’s Graveland en Carolina Albertina Arbogahn uit Ternate, dochter van een Duitse officier der infanterie.
Charles was spoorwegemployée te Java en opteerde in 1951 voor een Indonesisch paspoort. In 1961 herwon hij de Nederlandse nationaliteit.
Charles huwde in 1949 te Jakarta met :
Johanna Maria Toorop (1907 Batavia-1980 Den Haag)
Ze werd Deetje genoemd door haar ouders Henriette Eleonore Anderson (1879-1956) en Dirk Abraham Toorop (1872-1945), eigenaar van een vendu- en commissiekantoor te Weltevreden.
Haar stamouders waren de Javaanse vrouw Sarie (geboren ca 1755) en Abraham Toorop (ca 1740-1791) uit Rotterdam
Abraham vertrok op 5 mei 1762 per zeilschip “Amstelveen”vanuit rede vanTexel naar Batavia als busschieter, achtereenvolgens werd hij kwartiermeester te Semarang en konstabel in Japara.
Tawatha Steendam en Jermaine wonnen de dansmarathon van SBS 6, na 50 uur dansen.
Ze is van Nederlands Indische afkomst, vertelt ze rscw.nl
Doordat Tawatha en Jermaine er met de winst vandoor gingen, krijgen zij gezamenlijk een ton. Jermaine gaat op zichzelf wonen van het geld. Tawatha daarentegen gebruikt het geld wel voor een heel bijzonder doel. Ze wil namelijk onderzoek doen om haar Indonesische familie te leren kennen. “Door dit geld gaat dat nu lukken. RTLboulevard,nl
** Indonesienu.nl :Indonesië wint van China, Thomas Cup na 19 jaar weer in handen van Indonesië
** Indonesienu.nl :Bezoekers van een café in Jakarta kunnen meedoen aan Squid Game-spel
** RTL : Elf scholieren verdronken die zwerfvuil opruimden bij rivier Indonesië
De voorstelling Rumah Saya van Elise Doll (rechts) met Lienke Iburg (midden) en Kim Pendjol.
‘Mijn opa is geboren in Batavia in 1920. Hij was in dienst bij de KNIL, het Nederlandse koloniale leger in Indonesië. Nooit heeft hij zijn kinderen of kleinkinderen iets verteld over deze tijd. Ik wist alleen dat hij in een jappenkamp had gezeten. Dat vertelde ik ook weleens op school bij geschiedenis. Mijn opa zat in een jappenkamp, zei ik dan trots, want ik wist helemaal niet wat dat betekende. Nooit heb ik er uitleg over gekregen.’ De Volkskrant Foto: Yasmine Asha
Postcast
In de aanloop naar de voorstelling Rumah Saya (Mijn Thuis) brengen wij met enige regelmaat podcasts uit onder de noemer Postcasts. Iedere aflevering gaat Elise Doll samen met muzikant Kim Pendjol in gesprek met wisselende gasten over brieven over of uit de Tweede Wereldoorlog, de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en repatriëring.Deze podcasts zijn te beluisteren via het YouTube en Spotify-kanaal van Meraki Theaterproducties. Bron
Sophiahof: Muziektheater van het Volksoperahuis over een actueel onderwerp: teruggave van koloniale roofkunst. ‘De tranen van Ang’ gaat over gewetensconflicten, ondernemerszin en echo’s over het verleden. Te zien in de Sophiazaal van Museum Sophiahof op 23 oktober vanaf 14.00 uur. Het stuk wordt afgesloten met een talkshow. Want weet u waar de door u gekoesterde objecten, ooit meegekomen uit het voormalig Nederlands-Indië, vandaan komen?
Tickets kosten € 14,50. Dit is inclusief koffie, thee en spekkoek. Vooraf bestellen.
Op zaterdag 30 oktober zal tijdens de Pelita Naoorlogse Generatiebijeenkomst in Museum Sophiahof in Den Haag de indringende film ‘The Past Ended on Mangostreet’ worden vertoond. De film gaat over de Australiër Thomas Watson die naar het oorlogsverleden van zijn Nederlandse grootmoeder Yvonne Holman op zoek gaat. Zij zat tijdens de Tweede Wereldoorlog in kamp Lampersari in Semarang geïnterneerd.
Tijdens de bijeenkomst zullen Thomas Watson en regisseur Jean Baptiste Brelière aanwezig zijn, zodat er in het tweede helft van de bijeenkomst eventueel vragen gesteld kunnen worden. Wanneer u belangstelling heeft om de bijeenkomst bij te wonen dan kunt u zich opgeven via ons e-mailadres: info@pelita.nl. Wanneer u nog vragen heeft kunt u contact opnemen met Ed Roso: 06-28666198. Pelita: Home
Museum Bronbeek organiseert van 16 t/m 24 oktober 2021 in de ‘Week van de Koloniale Geschiedenis’ een reeks activiteiten rond het thema ‘Aan het werk’, in samenwerking met Erfgoed Gelderland, Focus Filmtheater, Stichting TRISKontakten en het Indo Filmcafé/Lux Nijmegen.
Vrije wil of dwang?
Eeuwenlang werkten vrouwen en mannen in de Nederlandse koloniën in Azië en Amerika zich in het zweet onder een verzengende zon. Sommigen deden dit uit vrije wil. Maar voor velen was dit geen vrije keus: zij móésten werken. Er waren mensen bij die vanuit Nederland kwamen om fortuin te vergaren in het koloniale bedrijfsleven, om daarna nooit meer te hoeven werken. Tot slaaf gemaakten in de Oost en de West werkten dag in dag uit onder zware omstandigheden om te overleven. maandvandegeschiedenis.nl
NTR | Project 2021 » Het nieuws van 21 oktober 1943
Japanse nieuwsfilm van 21 oktober 1943
Meer over de inhoud van het oktobernummer.
Lees het voorwoord van de hoofdredactrice.
Klik op het plaatje rechts.
inkijkje
Toen de organisatie van ‘Hugo de Groot 400 jaar’ hem vroeg een ‘vrijheidscollege’ te geven, vertelt Blaudzun, had hij verwacht dat het over ‘ons Indië’ zou gaan; hij trad in augustus 2016 op tijdens de Indië-herdenking. “Daar had ik al eens wat over gezegd. We hadden daar nooit mogen zitten. Dat is het vreemde van de geschiedenis. Want ik kom er wel uit voort. Ik ben een Indo, mijn opa vocht voor het Knil, mijn vader is in Nederlands-Indië geboren.”
(…)
. Oma Barta was een powerhouse van wie ik veel heb geleerd. Ze heeft in een jappenkamp gezeten waar ze het lelijkste van de mens heeft gezien. Ze háátte alles wat Japans was, zelfs tv’s. Heel lang. Tot er in de kerk een keer Japanners kwamen. Ze had de moed om hen toch een hand te geven. Dat leerde ze me: zolang je die haat voelt, blijf je in het kamp zitten. Zo bevrijdde ze zichzelf.” Trouw
Op woensdag 20 oktober om 19.30 uur organiseert het IndoFILMcafé in samenwerking met Museum Bronbeek in Lux-Nijmegen de muzikale voorstelling “Rugzak van je ouders, Indische bagage” van en door Marion Bloem IndoFILMcafé
Veel Nederlanders van Aziatische afkomst ergeren zich eraan dat Kelder alle Aziaten over één kam scheert. Er wordt op gewezen dat Kelder in het verleden vaker zulke stellingen over Aziaten heeft geponeerd. destentor.nl
De Molukse Wijkcommissie Moordrecht heeft in juni bij de gemeente verzocht een gebaar te maken naar de nabestaanden van deze veteranen en de laatste nog levende Molukse KNIL-veteraan, die destijds op dienstbevel voor een tijdelijk verblijf naar Nederland zijn gebracht.
De beschermstatus van de graven ziet het college als een erkenning van leed en onrecht dat de eerste generatie Molukkers is aangedaan.
De graven worden eeuwigdurend beschermd en definitief verwerkt in de gemeentelijke begraafplaatsadministratie. Kosten voor grafrechten en onderhoud komen voor rekening van de gemeente Zuidplas. AD.nl
Op zondag 14 november 2021 vindt het jaarlijkse Bronbeek-symposium plaats, het evenement georganiseerd door onze Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde. Het symposium wordt traditiegetrouw gehouden in het Congres- en Reüniecentrum Kumpulan, Bronbeek. Als thema is dit jaar gekozen voor ‘Kritische stemmen in de Indische literatuur’. MdNL
Inschrijven is vereist
Indonesië versoepelt de inreisbeperkingen voor buitenlandse bezoekers. Toeristen mogen het land weer in, echter nog niet op een Visa on Arrival (VoA). Ook is de quarantaineplicht korter geworden: 5 dagen in plaats van 8 dagen.
Wie mogen Indonesië in? De volgende groepen worden toegelaten tot Indonesië:
* Houders van een diplomatiek visum en
* houders van een dienstvisum;
* Houders van een visit visa;
* Houders van een limited stay visa;
* Houders van een diplomatieke verblijfsvergunning en
* houders van een dienstverblijfsvergunning;
* Houders van een beperkte verblijfsvergunning (KITAS) en
* houders van een permanente verblijfsvergunning (KITAP);
* bemanningsleden van zee- en luchtvaart;
* Houders van een Asia-Pacific Economic Cooperation Bussiness Travel Card (KPP APEC);
* Houders van een Traditional Border Crossing Pass.
Bron: indonesienu.nl
Zes korte verhalen van Ferry Geuther, dit is nr 1.
Zie ook deze eerdere verhalen
Wie kent Woolly Bully nog, de aanstekelijke hit uit de jaren zestig? De “oudere jongeren” onder ons waarschijnlijk wel maar de jongeren zullen hooguit het beeld van een harig stiertje voor ogen hebben. In de tekst wordt namelijk gesproken over “een ding met twee grote hoorns en een een wollige kaak”. Grappig is dat het de naam was van de kat van de tekstschrijver. De echte Woolly Bully was een kat!
De kans dat je de woorden “Woolly Bully” in één adem hoort noemen met de woorden “mijn vader” is statistisch gezien verwaarloosbaar. Toch gebeurde het onwaarschijnlijke. Tijdens een boekenweekoptreden jaren geleden vertelde Bart Chabot, de Haagse dichter, over zijn jeugd en tienerjaren. Hij had een gammel Philitina platenspelertje en drie singletjes, waaronder Woolly Bully, de hit van Sam the Sham & the Pharaohs, midden jaren zestig.
Zijn vader had een bloedhekel aan de toen moderne popmuziek en aan die song in het bijzonder. Het was een agressieve man en hij schreeuwde de jonge Bart toe dat die het kabaal onmiddellijk moest stoppen. Kun je je kabaal voorstellen van zo’n grammofoon met een minuscuul 0,3 Watt versterkertje en 6 cm luidsprekertje?
Het bleek geen fijne vader. Bart was daar heel open over. Hij had geen contact meer met hem en vond dat helemaal niet erg. Het was zelfs beter zo.
Mijn vader was totaal anders, hij kocht de elektrische gitaar die ik zo mooi vond en hij hielp me juist om mijn pick-upje nog harder te laten klinken via een zelfbouwversterker. Die bouwde hij van eerste tot laatste schroefje, weerstanden, condensators, transformator, potentiometer, schakelknoppen en versterkerbuizen. Alles gemonteerd op een zelf vervaardigd aluminium chassis. Het geluid kwam uit een eveneens zelf vervaardigd houten luidsprekerkastje. Die versterker was natuurlijk ook geschikt voor de elektrische gitaar en na het draaien van een plaatje kon ik nog meer lawaai maken met de gitaar.
En nu komt het mooiste: Woolly Bully was zijn favoriete song! Het plaatje (foto) is grijsgedraaid en mijn gitaarvriendjes en ik hebben het uitbundig met veel kabaal nagespeeld in de fietsenschuur en tijdens feestjes in de huiskamers van onze Indische ouders.
Mijn vader is in 2004 geleden overleden en ik weet zeker dat hij bij de eeuwige jukebox glimlacht als hij de song hoort. Ik moest behoorlijk slikken toen ik Bart’s verhaal hoorde.
Zelfde tijd, zelfde muziek, totaal andere vader. In de pauze van Bart’s optreden heb ik het hem verteld.
Woolly Bully blijkt een tijdstempel en emotiestempel in ons beider geheugen. Voor hem helaas anders dan voor mij.
Ferry Geuther © 2016.
oorspronkelijke versie: 2007 (Bloggosofie, ISBN 97 890 8570 5567)
Mijn opa is als Nederlander geboren op Java. Ik voel mij dus ook in zekere maten verbonden met de Nederlanders-Indische gemeenschap. Daarom vind ik het ook belangrijk dat deze groep vertegenwoordigd wordt op tv. Daarom vraag ik u het volgende.
Voor het tweede seizoen van het NTR-programma ‘Wie denk je wel dat je bent?’ zijn we op zoek naar kandidaten (20 t/m 70 jaar) afkomstig uit de kleinste dorpen van ons land, die mee willen doen aan ons humoristische en wetenschappelijke programma. Presentatoren Joep van Deudekom en Rob Urgert onderwerpen de kandidaten aan psychologische, sociale en fysieke experimenten. Wij zouden het waarderen als jullie ons willen helpen bij het werven van kandidaten door onze onderstaande oproep te delen. Of als je het zelf geweldig lijkt om mee te doen, geef je vooral op!
KANDIDATEN GEZOCHT
Joep van Deudekom en Rob Urgert zijn terug met een nieuw seizoen van het NTR-programma ‘Wie denk je wel dat je bent?’, een programma vol psychologische, sociale en fysieke experimenten en een goede dosis humor.
Ben jij iemand van de feitjes? Of luister je meer naar je onderbuikgevoel? Ben je perfectionistisch, of een verstrooide chaoot? Aai jij elke hond of kat die voorbijkomt? Ben je een echt stadsmens of geniet je van jouw leven op het platteland? Kortom, wil jij weten wie je bent, hoe je op bepaalde situaties reageert en de wetenschap helpen met verrassende uitslagen? Ben je nieuwsgierig kijk dan hier een aflevering terug: https://www.npostart.nl/wie-denk-je-wel-dat-je-bent/VPWON_1303899 Of geef je gelijk op via: https://blazhoffski.nl/wiedenkjeweldatjebent
Hartelijke groet, Floor van Lent Redacteur – Wie denk je wel dat je bent?
Op donderdag 22 oktober 1936 bekende Djasimin de moord op een jonge vrouw, preciezer gezegd, hij bekende de lustmoord. Binnen een week was hij gepakt. De fatale aanwijzing had de stadspolitie van Soerabaia gevonden in een schaartje.
Arrestatie
Goed werk van de stadspolitie om binnen een enkele week een dader op te sporen en te arresteren. Misschien was men extra gemotiveerd door de maatschappelijke druk die er na de moord was ontstaan. Een mengeling van verontwaardiging en kassian (mededogen) heerste en dat had te maken met de tragische situatie van het slachtoffer, “echtgenote van een Inheemsch beambte van het gouverneurskantoor”, zoals het Soerabaijasch Handelsblad haar op 14 oktober discreet omschreef. Die discretie werd gecompenseerd door een zekere rijkdom aan details:
Indische Schrijfschool
Lees verder : Korte Nieuwsbrief Indisch Netwerk 8 oktober 2021
En ook deze aanvulling Nieuwsbrief Indisch Netwerk 13 oktober 2021
Open dit archieftopic , lees over de onthulling 11 oktober, luister naar dit radio-interview .
Hoe de verre voorvader van John Henry (93) zorgde voor democratisch gekozen stadsbestuur in Utrecht. Pieter Quint Ondaatje dwong in 1786 het gehate Utrechtse stadsbestuur af te treden. Maandag wordt hij geëerd met een gevelsteen in het oude stadhuis in de binnenstad. De 93-jarige John Henry Ondaatje uit Nieuwerkerk aan den IJssel is trots op zijn verre voorvader, de kampioen van de Nederlandse democratie. | gelderlander.nl
Foto’s:PVerhagen/UGTF
De gevelsteen voor patriottenleider Pieter Quint Ondaatje is bijna klaar. Op 11 oktober zal burgemeester Sharon Dijksma de steen onthullen. Die komt aan de buitenkant van het Utrechtse stadhuis te hangen. duic.nl
Open dit archieftopic
de documentaire die het verhaal gaat vertellen over de kruisbestuiving in de toegepaste kunst en architectuur tussen Nederland en Indonesië.
Op 6 oktober 2021 overleed, veel te vroeg, Annemarie Cottaar. Zij was van grote betekenis voor de Nederlandse migratiegeschiedenis. Met een scherp oog voor historisch detail en een luisterend oor voor persoonlijke verhalen van migranten zette zij hun kracht, hun rijkdom aan initiatieven en hun zin in avontuur in de schijnwerpers. Gebaseerd op grondig archiefonderzoek en diepgaande interviews schreef zij met een heldere pen tien boeken. Een aantal met haar man Wim Willems, en vele artikelen en hoofdstukken. Daarnaast organiseerde zij spraakmakende tentoonstellingen, waardoor zij een groter publiek wist te bereiken dan menig wetenschappelijk vakbroeder en -zuster. IISG
70 jaar geleden, in 1951, zetten zo’n 12.500 Molukse mensen voet op Nederlandse bodem; onvrijwillig door de Nederlandse overheid vanuit Nederlands-Indië hierheen gehaald. Met de Molukse gemeenschap kwam een oude traditie mee naar Holland: de traditie om kinderen binnen families weg te geven. Dat gebeurde bijvoorbeeld als een vrouw geen kinderen kon krijgen. Of als er een meisje of jongen werd gewenst naast de eigen kinderen. Het was een goed bewaard geheim binnen de gemeenschap. BaarnscheCourant
De Bredase stichting Arjati haakt in op de maand van de geschiedenis, in samenwerking met andere partijen. Dat gebeurt met een druk programma, waarin de bezoekers steeds terug in de tijd reizen, naar Nederlands Indië. bndestem.nl
.Deze zuil is ter herdenking van het echtpaar van Rees-Guffroy
Het lijkt erop dat hun as in de pot is gezet ?
De tekst op de pot boven gaat over Pieter Jan van Rees, geboren in 1878 te Maassluis en overleden in 1917 te Hamburg. Hij deed de HBS in Rotterdam en slaagde in 1905 bij de polytechnische school te Delft. Hij werkte als civiel ingenieur in Duitsland en mogelijk is hij nooit in Indië geweest, noch zijn ouders Arie van Rees ( 1847 Sliedrecht – 1914 Den Haag) en Johanna Mathilda van Leeuwen (1849 Maassluis- 1889 Maassluis)
In 1905 huwde hij te Den Haag met Henriette Gerardine Guffroy, dochter van de officier artillerie Gerardus Eliza Cornelis Guffroy (1838 Delft – 1899 Den Haag) en Frederika Carolina Waitz (1845 Semarang-1916 Den Haag). Wellicht leerde Pieter haar kennen via haar broer, mede-student te Delft .
Henriette was geboren 1878 te Pasoeroean en overleed in 1960 Den Haag
Hun dochter was Johanna Mathilde die een apart grafplaat heeft met haar man Ze was geboren in 1910 te Greifenhagen, Duitsland en ze overleed in Tiel anno1990
Te Den Haag in 1938 huwde ze met Tonny Albertus Pieter Posthumus, overleden 1986 te Oss , geboren 1911 in Tjimahi.
Zoon van Johanna Geertruida van Tongeren (1886 Amsterdam -1962 ) en Rimke Posthumus, geboren 1887 in Pontianak en overleden in 1944 in een jappenkamp te Formosa. Hij was toen kolonel KNIL buiten dienst.
Stamouders Posthumus waren de grootouders van Tonny: Pieter Posthumus (1852 Brielle-1929 Bandoeng) en Louise Carolina Geertruida Sick (1864 Koepang- 1937 Bandoeng)
...........𝓘𝓷𝓭𝓲𝓼𝓬𝓱𝟒𝓮𝓿𝓮𝓻
Berichten van het heden, maar ook uit het verleden
21 jaar !!
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
XXXXXXXXXX zwieten 214
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 