Indisch4ever

In het toekomstige nationaal slavernijmuseum moet naast aandacht voor de trans-Atlantische slavernij, ook aandacht komen voor de slavernij in de voormalige VOC-gebieden in de Indische Oceaan en de Indonesische archipel. Dat schrijven de Raad van Cultuur en de Amsterdamse Kunstraad in een advies aan demissionair minister Van Engelshoven en het Amsterdamse stadsbestuur.  De regiegroep van het toekomstige museum zei eerder al dat er “op den duur” ook aandacht zal zijn voor de slavernij in deze gebieden, maar de raden adviseren nu om dat al vanaf het begin te doen.Volgens de raden is die aandacht nodig omdat zo “het volledige verhaal van de koloniale slavernij en de wereldwijde impact daarvan” zichtbaar worden.  NOS

De Koninklijke Bibliotheek (KB), het Netwerk Oorlogsbronnen en Indisch Herinneringscentrum werken samen aan de totstandkoming van Het Indisch Geheugen voor de Toekomst. Dit wordt een webportaal met veel gedigitaliseerde bronnen die het zoeken naar informatie over voormalig Nederlands-Indië eenvoudiger maakt.In het project worden verschillende historische bronnen over het Nederlands-Indische verleden online beschikbaar gesteld. Hieronder vallen tijdschriften, kranten, boeken en documenten. Allereerst worden de scheepsjournalen van rederij de Koninklijke Rotterdamsche Llyod gedigitaliseerd. Deze speelde een belangrijke rol bij de terugkeer van mensen uit Nederlands-Indië naar Nederland. De te digitaliseren bronnen komen uit verschillende collecties uit binnen- en buitenland.   Historiek

Ik heb in een jappenkamp gezeten in Nederlands-Indië. Via Nieuw-Guinea ben ik naar Nederland gevlucht,’ vertelt meneer Drijsen, die de afgelopen week 60 jaar was getrouwd met mevrouw De Boer. ‘Eenmaal in Nederland aangekomen, moest ik altijd met de bus naar Utrecht vanuit Breukelen.’ In die bus zat meneer Drijsen toen er een oudere vrouw in stapte. De heer Drijsen was goed opgevoed en bood de vrouw zijn plek aan. ‘Ik ga niet op een plek van een kleurling zitten!’ riep de oudere vrouw. Drijsen: ‘Een meisje in de bus werd daarop zo boos op die vrouw. Later heb ik haar bedankt dat zij voor mij was opgekomen. En nu is zij nog steeds mijn vrouw.’
De Krant Nieuws

Trouw:
Afgelopen maandag ging een commissie onder leiding van oud-minister Jet Bussemaker aan het werk. Die moet de kennis van de geschiedenis van Nederlands-Indië in Nederland versterken en erfgoed uit de voormalige Oost zichtbaarder maken.In de koloniale tijd was het dus al behelpen met onderwijs in de geschiedenis van Nederlands-Indië in Nederlands-Indië zelf. Het gros van de schoolboeken kwam uit Nederland. Kinderen in de kolonie, verdeeld over Europees, inlands en Chinees lager onderwijs, stuitten op woorden en plaatjes die ze maar lastig konden thuisbrengen. Gebouwen, flora en fauna, klimaat, leefwereld en nog veel meer zagen er in de kolonie anders uit dan in het land van de kolonisator.

De tweede en laatste druk van ons Erkenningsboek Kind in Indië is uitverkocht. Hiermee zijn binnen een jaar vele exemplaren door onze handen gegaan, letterlijk, want de opslag en verzending zijn door de IGV zelf gerealiseerd.   IGV

Het kabinet trekt ruim 20 miljoen euro uit voor de bevordering van de kennis in Nederland van de geschiedenis en de cultuur van voormalig Nederlands-Indië.
Onder de noemer ‘Indische Nederlanders’ gaan echter meerdere gemeenschappen met uiteenlopende ervaringen schuil.

Muzikanten treden op tijdens de presentatie van het programma voor de bevordering van kennis over de Indische gemeenschap in Nederland .  Indische Nederlanders: ze zijn met velen, maar niemand lijkt te weten met hoeveel precies. En ze hebben iets te maken met voormalig Nederlands-Indië, maar niemand lijkt te weten wát precies. Het zijn allemaal redenen voor het kabinet om een ‘collectieve erkenning van de Indische gemeenschap in Nederland’ te organiseren  De Volkskrant

Bericht van Greetje, bij ons bekend als Zeeuws Meisje:
Het gaat niet goed met Jan. Hij heeft een maand in het Haga ziekenhuis gelegen en is nu overgebracht naar Delft. Dat is voor haar en de kinderen gemakkelijker hem elke dag te bezoeken. Ze doen dat afwisselend en het mag de hele dag.
Boeroeng

De KB stelt samen met het Netwerk Oorlogsbronnen (NOB) en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) het programma Indisch Erfgoed Digitaal op. Het ministerie van VWS stelt hiervoor geld ter beschikking in het kader van de extra middelen die ter beschikking zijn gekomen voor de collectieve erkenning van de Indische gemeenschap in Nederland.
 Koninklijke Bibliotheek

Ze vond bloemen en planten prachtig en kwam graag in bloemenwinkels en tuincentra. Niet zozeer om te kopen maar om te genieten van al het moois en te babbelen met andere bezoekers. “Zo gek”, zei ze, “hier moet je betalen voor planten die we in Indië als onkruid moesten wegkappen”. “Kijken, kijken maar niet kopen”, was dan ook haar credo als het planten betrof.
In huis stonden op de vensterbank in de woonkamer een paar eenvoudige bloempotten met alledaagse plantjes die weinig zorg behoefden. Ze deed ook geen moeite om uit te zoeken welke verzorging de plantjes nodig hadden. Veel of weinig water, zonlicht of schaduw, koelte of  warmte, het interesseerde haar niet echt. Elke dag een scheutje water, dat was het en als een plantje het niet volhield dan ging ie in de vuilnisbak. Soms nam ze een tip van een buurvrouw over en dan had dat plantje een iets langer leven.
Toch was er één plant die ze koesterde, een Clivia. In een grote pot stond die op een bijzettafeltje of op een krukje. Ze wist dat die plant weinig water nodig had en hield daar rekening mee. Eén keer in de week een scheutje.
Op het internet vond ik een passende beschrijving:
“Uw overgrootmoeder of grootmoeder had hem waarschijnlijk, een Clivia. Een ouderwetse plant die vooral in bloei komt als er weinig zorg aan wordt besteed”.
Op het lijf geschreven van Lucie.

Ik vond het ook een mooie plant, vooral door zijn minimalistische vorm. De term minimalistisch kende ik toen nog niet maar ergens voelde ik toen al de less-is-more kracht van deze plantaardige vormgeving. Een plant met lange, tongvormige, donkergroene, leerachtige bladeren die uit één centraal punt ontspruiten. De bloei is ook heel bijzonder, één dikke rechtopstaande steel met daarop een tros oranje bloemen. De nauwelijks zorg vragende plant bood dan wekenlang kijkplezier. De Clivia kwam eind jaren vijftig haar huis binnen en verhuisde mee met het gezin van Enschede naar Eindhoven via Bramsche (Duitsland), Soest en Gouda weer naar Eindhoven waar zij uiteindelijk meeging naar de aanleunflat waar Lucie haar laatste jaren doorbracht.

Lucie’s Clivia, 2004
(sterk vergote foto-uitsnede)

Een sterke plant die niet alleen de vele verhuizingen en omgevingen doorstond maar ook Lucie’s uitbundige sigarettenlucht. Ze had geen groene vingers maar met haar door reumatiek gekromde vingers had zij de Clivia meer dan vijftig jaar in leven gehouden en op sleeptouw genomen. Haar groene levensreisgenoot.

Ferry Geuther © 2016.
foto: collectie auteur.

Sigaar uit eigen doos
Het geld dat Blokhuis te besteden heeft, is deels een sigaar uit eigen doos: overgeschoten van een uitkeringsregeling die het kabinet in 2015 trof voor nog levende voormalige ambtenaren en militairen, die na de Japanse bezetting van Nederlands-Indië hun salarissen, pensioenen en vermogens verloren Trouw

Interview radio 1: Oud-minister Jet Bussemaker leidt een commissie die onze kennis over voormalig Nederlands-Indië moet bevorderen. Zie de kamerbrief
NOS: ‘Geschiedenis van Nederlands-Indië is geschiedenis van heel Nederland’

Youtube presentatie Sophiahof met commentaar van Indische Kwestie / Indisch Platform 2.0
……….erkenning Indische Gemeenschap in Nederland – een extra impuls 2021-2024’
De gemeenschap eist excuses, erkenning, compensatie oorlogsschade en backpay salarissen en ondertussen gaat VWS gewoon door met Symboolpolitiek…
COLLECTIEVE ERKENNING?? Dat heet gewoon ACHTERSTALLIG ONDERHOUD VAN DE EIGEN GESCHIEDENIS, ZORG EN CULTUUR.
De staatssecretaris deelt zogenaamde cadeautjes uit via een simpel ‘klaar is Kees’ en ‘lekker goedkoop’ gebaar én de Telegraaf stelt ons een ‘tevredenheids’ vraag: “De Telegraaf is op zoek naar mensen met een Indische achtergrond.

Dag luitjes,

1) AFGELAST: de vertoning en Q&A van Klanken van Oorsprong op 30 oktober in het Van Eesteren Museum, Amsterdam. Wel hangt daar t/m 14 november nog de tentoonstelling We built this city on Rock and Roll (met ondermeer Indorock).
2) Op 6 november 2021 neemt het Van Eesteren Museum bovendien deel aan Museumnacht Amsterdam met onder meer Riboet Verhalenkunst. Met Indisch eten, verhalen en Indorock, namelijk Indorockers built this city too!
3) Reminder: op 31 oktober in Nijmegen de Literaire Salon met netwerklid Reggie Baay. Zie hier.
4) Wat goed, hè: netwerklid Peter Plasman met zijn aangifte tegen Sywert van Lienden!
5) In haar blog Project 2021 haalt Gerda Jansen Hendriks nu het reisverslag aan van een Britse spion.

—— meer nieuws in het Nieuwsbrief Indisch Netwerk 23 oktober 2021

Vijf smakelijke boeken zijn geselecteerd voor de shortlist van Het Gouden Kookboek 2021, bekendgemaakt door de vakjury onder leiding van Nadia Zerouali.
Hieruit zal op 4 november tijdens de Avond van het Kookboek de winnaar van het Gouden Kookboek 2021 gekozen worden. Een feestelijke aftrap van de Kookboekenweek, die van 5 tot en met 15 november gevierd wordt.Hebban.nl

Een van die vijf is het boek Toko Lo van Lolo van Ruler .

Nieuws.nl
Blokhuis lanceert a.s. maandag het plan “Collectieve Erkenning Indische gemeenschap in Nederland – een extra gebaar 2021-2024”, zonder overleg met de Tweede Kamer. Het plan omvat een toewijzing van circa 20 miljoen euro extra gelden als “gebaar” naar de Indische gemeenschap (Iedereen uit voormalig Nederlands-Indië en opvolgende generaties). Dit gebaar wordt gezien als een afkoopsom van het eigenlijke rechtsherstel.

Opnieuw negeert staatssecretaris Blokhuis van VWS de nog vele openstaande vragen uit de Indische gemeenschap. Vragen die nog behandeld moeten worden in de Tweede Kamer. Al 76 jaar heeft de Indische gemeenschap te maken met symboolpolitiek: politiek die aan de wensen van de gemeenschap voorbijgaat. Dit beleid, ook wel genoemd “uitsterfbeleid”, gaat in tegen de rechten van de gemeenschap. In een open brief vanuit het Indisch Platform 2.0 aan Blokhuis wordt dit kenbaar gemaakt. De open brief is mede ondertekend door de 93-jarige weduwe mevr. Hoogvelt-Flohr. Zij heeft haar ongenoegen in een eerdere bijeenkomst geuit in een rondetafelgesprek met de commissie VWS. Zij heeft daar nog nooit een officiële reactie op ontvangen.

Open brief:

Beste Paul Blokhuis,
Ik zie het bericht bij museum Sophiahof waarin u een extra gebaar lanceert onder de titel “Collectieve erkenning Indische Gemeenschap 2021-2024”. Zowaar een extra gebaar voor de Indische en Molukse gemeenschap. Met dit bericht kiest u ervoor om heel bewust een belangrijk deel van de Indische gemeenschap buiten spel te zetten. Het gaat dan om alle Indische-Nederlanders die nog steeds een rekening open hebben staan en waarvoor talloze malen de aandacht voor gevraagd is. Een rekening die in volle omvang is beschreven in het NIOD-rapport van Hans Meijer uit 2005. Een onderzoek in opdracht van de regering zelf. De uitkomsten van dit rapport waren duidelijk en vervolgens door het toenmalig kabinet in de onderste la gestopt.
Vergeet ook niet dat in 2006 het NIOD een tweede belangrijk rapport heeft uitgebracht over geleden oorlogsschade, roof en rechtsherstel in Indonesië 1940-1957: Sporen van Vernieling, geschreven door Peter Keppy. Dit belangwekkend rapport is nooit in het parlement gesproken en is in dezelfde la gedeponeerd als het rapport van Hans Meijer.U weet waar het om gaat: de nooit uitbetaalde soldij tijdens krijgsgevangenschap tijdens de Japanse bezetting: De Backpay. Ook mijn vader kon er naar fluiten ondanks jaren van strijd en discussie hierover met de Nederlandse Staat.
De zogenaamde backpay-regeling uit 2015 was een goedmakertje voor de toen nog levende KNIL- soldaten aan wie de Backpay is onthouden. Helaas werden de weduwen buitenspel gezet. Mijn oudste tante (nu 93 jaar) heeft hier nog een hartstochtelijk pleidooi voor gehouden in een rondetafelgesprek (30 sep 2019) met de Tweede Kamer commissie van VWS. Helaas heeft zij van u nooit enige reactie hierop gekregen.  In vele families duurt deze pijn nog steeds voort, ook bij de nabestaanden. Naast het niet uitbetalen van de soldij is het uitblijven van het vergoeden van geleden oorlogsschade nog steeds een klap in het gezicht van vele families uit Nederlands-Indië. De Bersiap-periode (45-49) was heftig en heeft vele Indische families op wrede wijze uit elkaar gerukt.  U kent deze geschiedenis en toch heeft u de houding aangenomen dat wij die ellende maar moeten vergeten en tevreden moeten zijn met weer een extra subsidiegift. Dat zijn wij dus niet.In het laatste gesprek van Indisch Platform 2.0 (IP2.0) met u op 25 juni 2020 hebben wij ter informatie het boek “Blauwe Brieven” van Henk Harcksen (in samenspraak met IP2.0 tot stand gekomen) bij u achtergelaten als toelichting op het begrip “Indische Ontrechting”. We hopen niet dat dit boek naast de twee eerdere boeken in dezelfde la terecht is gekomen.Rechtsherstel is voor IP2.0 nog steeds het belangrijkste punt waar het omdraait en zal niet afgekocht worden door een zogenaamde collectieve erkenning.

Met vriendelijke groet, Peter Flohr, mede ondertekend door delegatielid van Indisch Platform 2.0 mevr. L. Hoogvelt – Flohr

Bijna een kwarteeuw heeft het geduurd, maar ‘de penisplant’ in de Hortus botanicus in Leiden is vrijdag tot bloei gekomen. De Amorphophallus decus-silvae, zoals de plant officieel heet, kwam voor het laatst tot bloei in de Hortus in 1997. ‘En het is pas de derde keer dat de plant in Europa tot bloei komt’, zegt een uitgelaten kaschef Rogier van Vugt. ‘Deze plant is echt zeldzaam.’  Omroep West
Wikipedia: Amorphophallus decus-silvae is een reuzenaronskelk uit het geslacht Amorphophallus. Hij groeit in het wild alleen op Java.

Eenvandaag publiceert de resultaten :
Het onderzoek (pdf) over de koloniale geschiedenis van Nederland bestaat uit 2 delen. Dit is het tweede deel over Nederlands-Indië. Het eerste deel gaat over Suriname, de Antillen en slavernij. Het onderzoek is gehouden van 20 juli tot en met 20 augustus 2021. Aan het onderzoek deden 30.352 deelnemers mee. Onder de deelnemers zijn 1158 mensen met wortels op de eilanden van het voormalig Nederlands-Indië of het huidige Indonesië. Hun uitslagen zijn niet representatief voor alle mensen met een vergelijkbare achtergrond in Nederland, maar geven wel een indruk van hoe er in deze groep naar de kwestie wordt gekeken. 

Aan het onderzoek deden ook ruim 1000 Indische en Molukse Nederlanders mee. Zij zijn erg verdeeld in de manier waarop ze naar het verleden kijken. De grootste groep (49 procent) oordeelt negatief. Voor hen staat de koloniale tijd vooral voor bezetting, onderdrukking en uitbuiting van de inheemse bevolking. Vooral onder jonge mensen in deze groep (onder 35 jaar) is het beeld negatief gekleurd.

“Moordpartijen op hele bevolkingsgroepen, het klein houden van de lokale mensen op de plantages, allemaal om Nederland te verrijken”, zegt een deelnemer met een Indische achtergrond. Anderen denken vooral aan hun eigen familie in een recent verleden: “De ellende in het Jappenkamp, de onafhankelijkheidsoorlog, hun vlucht naar Nederland en dat Nederland zijn afspraken niet waarmaakte, dat zijn mijn gedachten over mijn koloniale geschiedenis!”

Twee tabellen van het onderzoeksverslag

Andere tabellen van dit onderzoek maakt een vergelijking mogelijk met een Brits onderzoek uit 2019

Trots op het koloniaal verleden
eenvandaag : 11+24%
Brits onderzoek: 50%
—
Schaamte voor het koloniaal verleden
eenvandaag: 6+13%
Brits onderzoek: 6%

Na een toneelcar­rière van dertig jaar treedt Esther Scheldwacht(foto haar facebook) toe tot het vaste ensemble van Het Nationale Theater. Vooral de laatste jaren speelde ze de ene prachtrol na de andere. ‘In die zin ben ik meer een diesel, het duurt even voordat ik er ben.’
Esther Scheldwacht: ‘Ik ben altijd al getriggerd geweest door mensen die net buiten de boot vallen, die nergens echt bij horen.’
Esther Scheldwacht was 12 jaar oud toen ze haar eerste voorstelling maakte. Op de lagere school in Den Haag was ze een verlegen meisje met één grote passie: theater. Op vrijdagmiddag mochten ze met de klas altijd stukjes opvoeren, iets met smurfen of een playbackshow. Ze vond dat zo leuk dat ze een paar kinderen ronselde, achter het fietsenhok ging repeteren en daarna in de klas optrad  De Volkskrant

Bij hete sotjimas zullen de meesten van jullie waarschijnlijk denken aan een pittig Indisch gerecht of snoeihete sambal – sambal Sotjimas pedis – of misschien zelfs aan een vulkaan in de Indonesische archipel, de gunung berapi Sotjimas. Het zou kunnen maar Sotjimas is niets van dat alles. SOTJIMAS en de verwante COTJIMAS, DOTJIMAS en OTJIMAS zijn wel zeer heet, ze stinken behoorlijk én zijn bovendien zeer luidruchtig, net als vulkanen.
Ondanks deze onaangename eigenschappen waren ze in hun tijd onmisbaar en waren ze geliefd bij een kleine groep kenners. Hoewel hun namen Indonesisch klinken hebben ze niets met Indonesië te maken en hun aanwezigheid daar zou zinloos zijn. Het zijn namelijk grote liefhebbers van sneeuw en kou, vrieskou zelfs. In de tropen hebben ze niets te zoeken.
Hun soortnaam is SIJS, maar denk daarbij niet aan een lief klein zangvogeltje. Ze zijn groot en vleugelloos. Hete Bliksem zou ook een toepasselijke naam voor ze zijn geweest. Zo heet dat je ze niet zonder dikke leren handschoenen kon aanraken. De vlammen spoten er uit en je kon beter op veilige afstand blijven. Helaas zijn ze enkele tientallen jaren geleden voor het laatst in levende lijve gezien, een enkel levenloos exemplaar is nog te bewonderen in een depot. Gelukkig zijn er nog voldoende foto’s van deze sijzen in omloop.
Het zijn door Luchtmacht techneuten bedachte en met afgedankte materialen en onderdelen gefabriceerde voertuigen, voorzien van oude vliegtuigstraalmotoren met als doel het sneeuwen ijsvrij blazen van start- en rolbanen. Geschikt voor slechthorende bestuurders met stalen zenuwen én enorme doodsverachting want een urenlange rit bovenop twee oude, luidruchtige Rolls Royce straalmotoren plus een grote kerosinetank, was niet iets voor watjes.
De naam SOTJIMAS staat voor Single Seat Opposed Twin Jet Ice Melter And Snowblower.
DOTJIMAS = Double Seat, enz. en COTJIMAS = Combined Operated, enz. De Cotjimas was de SIJS van de Vliegbasis Twenthe. Vliegbasis Eindhoven (Welschap) beschikte over een OTJIMAS. De soortnaam SIJS zal duidelijk zijn: sneeuw en ijsruimer.

Dit exemplaar werd zo gekoesterd dat hij een naam kreeg: Rinus. Een Volkswagenbuscabine bovenop een kerosinetank tussen twee straalmotoren! Waarschuwingstekst: “niet roken binnen 25 m”.
De tijden zijn veranderd, sneeuwruimen op vliegvelden gebeurt tegenwoordig met enorme sneeuwschuivers en –borstels. De hete bliksems zijn uitgedoofd. Bij de sambalans in een toko hoop ik toch eens een nieuwe soort aan te treffen: sambal sotjimas pedis.
Ferry Geuther © 2016.

toelichting: gunung = berg, berapi = vurig, pedis = heet, pittig
bronnen: overshoot.nl; buzzybeeforum.nl ; eindhoven-in-beeld.nl;  dureco.wordpress.com/2010/01/09/sotjimas-2

Tawatha Steendam en Jermaine wonnen de dansmarathon van SBS 6, na 50 uur dansen.
Ze is van Nederlands Indische afkomst, vertelt ze rscw.nl

Doordat Tawatha en Jermaine er met de winst vandoor gingen, krijgen zij gezamenlijk een ton. Jermaine gaat op zichzelf wonen van het geld. Tawatha daarentegen gebruikt het geld wel voor een heel bijzonder doel. Ze wil namelijk onderzoek doen om haar Indonesische familie te leren kennen. “Door dit geld gaat dat nu lukken. RTLboulevard,nl

In de Nederlands-Indische gemeenschap is de koloniale geschiedenis een gevoelig onderwerp. Jonge theatermakers breken daar doorheen en vertellen de verhalen van hun (over)grootouders.

De voorstelling Rumah Saya van Elise Doll (rechts) met Lienke Iburg (midden) en Kim Pendjol.
‘Mijn opa is geboren in Batavia in 1920. Hij was in dienst bij de KNIL, het Nederlandse koloniale leger in Indonesië. Nooit heeft hij zijn kinderen of kleinkinderen iets verteld over deze tijd. Ik wist alleen dat hij in een jappenkamp had gezeten. Dat vertelde ik ook weleens op school bij geschiedenis. Mijn opa zat in een jappenkamp, zei ik dan trots, want ik wist helemaal niet wat dat betekende. Nooit heb ik er uitleg over gekregen.’  De Volkskrant Foto: Yasmine Asha

Postcast
In de aanloop naar de voorstelling Rumah Saya (Mijn Thuis) brengen wij met enige regelmaat podcasts uit onder de noemer Postcasts. Iedere aflevering gaat Elise Doll samen met muzikant Kim Pendjol in gesprek met wisselende gasten over brieven over of uit de Tweede Wereldoorlog, de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en repatriëring.Deze podcasts zijn te beluisteren via het YouTube en Spotify-kanaal van Meraki Theaterproducties.  Bron

NTR | Project 2021 » Het nieuws van 21 oktober 1943
Japanse nieuwsfilm van 21 oktober 1943

Meer over de inhoud van het oktobernummer.
Lees het voorwoord van de hoofdredactrice.
Klik op het plaatje rechts.

inkijkje

Toen de organisatie van ‘Hugo de Groot 400 jaar’ hem vroeg een ‘vrijheidscollege’ te geven, vertelt Blaudzun, had hij verwacht dat het over ‘ons Indië’ zou gaan; hij trad in augustus 2016 op tijdens de Indië-herdenking. “Daar had ik al eens wat over gezegd. We hadden daar nooit mogen zitten. Dat is het vreemde van de geschiedenis. Want ik kom er wel uit voort. Ik ben een Indo, mijn opa vocht voor het Knil, mijn vader is in Nederlands-Indië geboren.”
(…)
. Oma Barta was een powerhouse van wie ik veel heb geleerd. Ze heeft in een jappenkamp gezeten waar ze het lelijkste van de mens heeft gezien. Ze háátte alles wat Japans was, zelfs tv’s. Heel lang. Tot er in de kerk een keer Japanners kwamen. Ze had de moed om hen toch een hand te geven. Dat leerde ze me: zolang je die haat voelt, blijf je in het kamp zitten. Zo bevrijdde ze zichzelf.”   Trouw

Zes korte verhalen van Ferry Geuther, dit is nr 1.
Zie ook deze eerdere verhalen

Wie kent Woolly Bully nog, de aanstekelijke hit uit de jaren zestig? De “oudere jongeren” onder ons waarschijnlijk wel maar de jongeren zullen hooguit het beeld van een harig stiertje voor ogen hebben. In de tekst wordt namelijk gesproken over “een ding met twee grote hoorns en een een wollige kaak”. Grappig is dat het de naam was van de kat van de tekstschrijver. De echte Woolly Bully was een kat!

De kans dat je de woorden “Woolly Bully” in één adem hoort noemen met de woorden “mijn vader” is statistisch gezien verwaarloosbaar. Toch gebeurde het onwaarschijnlijke. Tijdens een boekenweekoptreden jaren geleden vertelde Bart Chabot, de Haagse dichter, over zijn jeugd en tienerjaren. Hij had een gammel Philitina platenspelertje en drie singletjes, waaronder Woolly Bully, de hit van Sam the Sham & the Pharaohs, midden jaren zestig.
Zijn vader had een bloedhekel aan de toen moderne popmuziek en aan die song in het bijzonder. Het was een agressieve man en hij schreeuwde de jonge Bart toe dat die het kabaal onmiddellijk moest stoppen. Kun je je kabaal voorstellen van zo’n grammofoon met een minuscuul 0,3 Watt versterkertje en 6 cm luidsprekertje?
Het bleek geen fijne vader. Bart was daar heel open over. Hij had geen contact meer met hem en vond dat helemaal niet erg. Het was zelfs beter zo.
Mijn vader was totaal anders, hij kocht de elektrische gitaar die ik zo mooi vond en hij hielp me juist om mijn pick-upje nog harder te laten klinken via een zelfbouwversterker. Die bouwde hij van eerste tot laatste schroefje, weerstanden, condensators, transformator, potentiometer, schakelknoppen en versterkerbuizen. Alles gemonteerd op een zelf vervaardigd aluminium chassis. Het geluid kwam uit een eveneens zelf vervaardigd houten luidsprekerkastje. Die versterker was natuurlijk ook geschikt voor de elektrische gitaar en na het draaien van een plaatje kon ik nog meer lawaai maken met de gitaar.
En nu komt het mooiste: Woolly Bully was zijn favoriete song! Het plaatje (foto) is grijsgedraaid en mijn gitaarvriendjes en ik hebben het uitbundig met veel kabaal nagespeeld in de fietsenschuur en tijdens feestjes in de huiskamers van onze Indische ouders.
Mijn vader is in 2004 geleden overleden en ik weet zeker dat hij bij de eeuwige jukebox glimlacht als hij de song hoort. Ik moest behoorlijk slikken toen ik Bart’s verhaal hoorde.
Zelfde tijd, zelfde muziek, totaal andere vader. In de pauze van Bart’s optreden heb ik het hem verteld.
Woolly Bully blijkt een tijdstempel en emotiestempel in ons beider geheugen. Voor hem helaas anders dan voor mij.

Ferry Geuther © 2016.
oorspronkelijke versie: 2007 (Bloggosofie, ISBN 97 890 8570 5567)

Mijn opa is als Nederlander geboren op Java. Ik voel mij dus ook in zekere maten verbonden met de Nederlanders-Indische gemeenschap. Daarom vind ik het ook belangrijk dat deze groep vertegenwoordigd wordt op tv. Daarom vraag ik u het volgende.

Voor het tweede seizoen van het NTR-programma ‘Wie denk je wel dat je bent?’ zijn we op zoek naar kandidaten (20 t/m 70 jaar) afkomstig uit de kleinste dorpen van ons land, die mee willen doen aan ons humoristische en wetenschappelijke programma. Presentatoren Joep van Deudekom en Rob Urgert onderwerpen de kandidaten aan psychologische, sociale en fysieke experimenten. Wij zouden het waarderen als jullie ons willen helpen bij het werven van kandidaten door onze onderstaande oproep te delen. Of als je het zelf geweldig lijkt om mee te doen, geef je vooral op!

KANDIDATEN GEZOCHT
Joep van Deudekom en Rob Urgert zijn terug met een nieuw seizoen van het NTR-programma ‘Wie denk je wel dat je bent?’, een programma vol psychologische, sociale en fysieke experimenten en een goede dosis humor. 
Ben jij iemand van de feitjes? Of luister je meer naar je onderbuikgevoel? Ben je perfectionistisch, of een verstrooide chaoot? Aai jij elke hond of kat die voorbijkomt? Ben je een echt stadsmens of geniet je van jouw leven op het platteland? Kortom, wil jij weten wie je bent, hoe je op bepaalde situaties reageert en de wetenschap helpen met verrassende uitslagen? Ben je nieuwsgierig kijk dan hier een aflevering terug: https://www.npostart.nl/wie-denk-je-wel-dat-je-bent/VPWON_1303899 Of geef je gelijk op via: https://blazhoffski.nl/wiedenkjeweldatjebent

Hartelijke groet, Floor van Lent Redacteur – Wie denk je wel dat je bent?

Op donderdag 22 oktober 1936 bekende Djasimin de moord op een jonge vrouw, preciezer gezegd, hij bekende de lustmoord. Binnen een week was hij gepakt. De fatale aanwijzing had de stadspolitie van Soerabaia gevonden in een schaartje.
Arrestatie
Goed werk van de stadspolitie om binnen een enkele week een dader op te sporen en te arresteren. Misschien was men extra gemotiveerd door de maatschappelijke druk die er na de moord was ontstaan. Een mengeling van verontwaardiging en kassian (mededogen) heerste en dat had te maken met de tragische situatie van het slachtoffer, “echtgenote van een Inheemsch beambte van het gouverneurskantoor”, zoals het Soerabaijasch Handelsblad haar op 14 oktober discreet omschreef. Die discretie werd gecompenseerd door een zekere rijkdom aan details:
 Indische Schrijfschool

Lees verder : Korte Nieuwsbrief Indisch Netwerk 8 oktober 2021
En ook deze aanvulling Nieuwsbrief Indisch Netwerk 13 oktober 2021

Open dit archieftopic , lees over de onthulling 11 oktober, luister naar dit radio-interview .

Hoe de verre voorvader van John Henry (93) zorgde voor democratisch gekozen stadsbestuur in Utrecht.   Pieter Quint Ondaatje dwong in 1786 het gehate Utrechtse stadsbestuur af te treden. Maandag wordt hij geëerd met een gevelsteen in het oude stadhuis in de binnenstad. De 93-jarige John Henry Ondaatje uit Nieuwerkerk aan den IJssel is trots op zijn verre voorvader, de kampioen van de Nederlandse democratie.  | gelderlander.nl

Foto’s:PVerhagen/UGTF
De gevelsteen voor patriottenleider Pieter Quint Ondaatje is bijna klaar. Op 11 oktober zal burgemeester Sharon Dijksma de steen onthullen. Die komt aan de buitenkant van het Utrechtse stadhuis te hangen.  duic.nl

Open dit archieftopic

Lees de nieuwsbrief

de documentaire die het verhaal gaat vertellen over de kruisbestuiving in de toegepaste kunst en architectuur tussen Nederland en Indonesië.

Op 6 oktober 2021 overleed, veel te vroeg, Annemarie Cottaar. Zij was van grote betekenis voor de Nederlandse migratiegeschiedenis. Met een scherp oog voor historisch detail en een luisterend oor voor persoonlijke verhalen van migranten zette zij hun kracht, hun rijkdom aan initiatieven en hun zin in avontuur in de schijnwerpers. Gebaseerd op grondig archiefonderzoek en diepgaande interviews schreef zij met een heldere pen tien boeken. Een aantal met haar man Wim Willems, en vele artikelen en hoofdstukken. Daarnaast organiseerde zij spraakmakende tentoonstellingen, waardoor zij een groter publiek wist te bereiken dan menig wetenschappelijk vakbroeder en -zuster.  IISG

• Twee boeken van Annemarie Cottaar:   Indisch leven in Nederland en Ik had een neef in Den Haag .
• Deze  foto had ze  naar Indisch4ever gestuurd. Archieftopic
  

.Fragment nieuwsbrief Indisch Netwerk 6 oktober

1) Als je snel genoeg bent en er nog plek is kun je vrijdag 8 oktober in Theater Korzo Den Haag naar het magisch, theatrale concert van netwerklid Sinta Wullur Ritual Bells, Global Gongs. Laatste voorstelling! Lees hier het Project 2021-blog van Gerda Jansen Hendriks over dit concert.
2) Mooi artikel in de Volkskrant naar aanleiding van het overlijden van Eddie van Halen, een jaar geleden, met voorbeelden van zijn virtuositeit. Naar Amerika vertrokken omdat zijn Indische moeder zich in Nijmegen tweederangs burger voelde.
3) In samenwerking met de makers van de Pindah heeft OPZIJ deze maand haar thema gewijd aan Nederlands-Indië! Zie hier alvast een inkijk.
4) En zie ook de nieuwsbrief van de Pindah. Voor kopers van de Pindah is trouwens een aantal exemplaren van OPZIJ gereserveerd.
5) Lees ook het Project 2021-blog van netwerklid Gerda Jansen Hendriks, deze keer over Soeharto. Dit naar aanleiding van het boek over diens jonge jaren.
6) Netwerklid Gustaaf Peek in OVT over zijn historische, kritische roman A.D. ofwel Anno Domini. Speelt zich af aan boord van een schip dat in 1597 naar de Oost vertrok. Dus nog voor de VOC. Op zoek naar de eerste ontmoeting, c.q. oorsprong. Zie ook Brommer op Zee (vanaf 7.30 minuut).

Zie de correcties en aanvullingen

Bron: imexbo.nl  Pa’s leven 4-10-2021

Papa werd slachtoffer van de oorlog die de Jappo’s ontketenden in Zuid Oost Azie en hij liet het leven op 3 febr 1944 te Poerwoasri op de suikerfabriek aldaar in Oost Java en werd te Semampir begraven en later herbegraven op het ereveld Kembang Kuning. Tot dan ontbraken enkele aanvullende details op zijn grafteken en na overleg met de OGS en de goedkeuring te Den Haag kreeg papa zijn nieuwe grafteken geplaatst op 5 okt 2021.

Met grote dank aan de OGS die dit mogelijk maakte en met name de heer Johan Teeuwisse.

Miss Riboet was in de jaren ’20 en ’30 een superster in Nederlands-Indië, maar nu weet niemand meer wie ze is. Daar gaat theatermaker Elsbeth Vernout verandering in brengen. Ze brengt een ode aan de Lady Gaga van Nederlands-Indië in haar voorstelling ‘La Lawaai’.  NPO Radio 1
Zie dit eerdere topic

update 10 oktober

NOS: In Amsterdam is een standbeeld onthuld van verzetsstrijder Jacoba van Tongeren. Het beeld staat op een pleintje aan de Antillenstraat in stadsdeel West, tegenover Van Tongerens voormalige huis. (nr 45)

Het plaatje is de cover van het boek.
Zie deze site: Jacoba van Tongeren – de bonnenkoningin
Jacoba heeft via haar moeder een Indische afkomst naar families van Slooten, van Motman

Kijk en luister dit radio-interview van Radio 1.
Aan tafel zit inmiddels Paul van Tongeren, met hem gaan we het hebben over een standbeeld voor zijn tante, een vergeten verzetsvrouw dat komende weekend onthuld wordt. We hebben het over Jacoba van Tongeren, de oprichter van verzetsgroep 2000. Dit verhaal heeft zoveel bijzondere kanten al is het om te beginnen maar dat hij er pas heel laat achter gekomen is dat zijn tante een verzetsvrouw was

Nathalie Toisuta wilde een herdenking organiseren van de aankomst van de eerste Molukkers in Nederland. Dat leidde tot bedreigingen uit de Molukse gemeenschap.
—
Vooral initiator Nathalie Toisuta (52) moet het daarbij ontgelden. De screenshots op haar telefoon laten niets aan duidelijkheid te wensen over. „Ik kom aan je deur en dat zal niet leuk voor je zijn.” „Je hebt misbruik gemaakt van mijn opa en oma.” En: „Lever je achternaam in. Je bent een schande voor het Molukse volk.”  NRC

* foto:  facebooksite Nathalie Toisuta    * zie verklaring van de organisatie

Foto Eddie Van Halen van 2015 te wikipedia.
Als corona voorbij is, hè, zou het dan niet gaaf zijn als we een interview zouden kunnen krijgen met Eddie van Halen? Dat je hem opzoekt in Californië?’Het is april 2020, ik bel met collega-muziekredacteur en mede-fan Robert van Gijssel. Hij heeft net voor de gidsrubriek van Volkskrant Magazine een interview gehad met de Slipknot-zanger Corey Taylor, die nog eens wees op de pracht van de plaat Van Halen II (1979). Volgens Taylor gaat het slecht met de gezondheid van Eddie van Halen. Hij blijkt weer kanker te hebben.   De Volkskrant

*

Zondag 3 oktober 2021 werd voor de 1^e keer een Pasar Buku gehouden in Museum Sophiahof.
Meer dan 1.000 boeken lagen er. Ook Stichting Halin was met honderden boeken aanwezig.
Voor 11.00 uur kwam al de eerste bezoeker neuzen tussen de boeken. Bijna iedereen die geweest is, ging niet alleen met een stapeltje boeken naar huis, maar heeft ook met deze of gene een praatje gemaakt.
Al met al was het een geslaagde dag en voor herhaling vatbaar.

tokorinus.nl

Toko Rinus is niet meer weg te denken uit Nijmegen. Rinus Stomphorst is ondernemer in hart en nieren en werkt al sinds zijn achttiende bij de Indische toko.  indebuurt.nl

Patty Crawfurd deed mee in The Voice Senior, maar is nu afgevallen

RTL, Zie haar auditie. Of zie onder dit filmpje uit 2016

NRC:
Oud-premier Dries van Agt In 1977 eindigde een Molukse treinkaping in een bloedige bestorming. Ingrijpen moest, zegt Dries van Agt, toen minister van Justitie, maar: ‘Ik begrijp de achtergrond van de acties beter dan ooit.’

Bron: La Lawaai – Een wervelende historische revue

Klik op het plaatje voor
een artikel uit 1939.

Rudy David geboren in 1941 is gisteren overleden.
Hij was beheerder van restaurant Sarinah in Den Haag , welke in 2013 moest sluiten . Zie de condoleancepagina

Stichting HALIN trekt zich het lot aan van arme, veelal zieke, voormalige landgenoten in Indonesië, die veelal als gevolg van de politieke ontwikkelingen na de Tweede Wereldoorlog buiten hun schuld in hulpbehoevende omstandigheden zijn geraakt.

Teman Teman Sehati schrijft 21 juli 2021:
De situatie in Indonesia is op dit moment heel erg slecht.
Heel veel mensen zijn ziek, ziekenhuizen zitten bomvol en er zijn al duizenden doden.  Op dit moment is het ook verboden om naar Indonesia te gaan

Face this: We’re kids from Indonesia and Face This is our very own streetwear brand. It’s the place where we design and drop T-shirts, in collaboration with some super cool (street) artists from around the world.

Online shoppen en gratis doneren aan Stichting Tileng.
In Nederland shoppen we steeds meer online.
Weet u dat u nu met online shoppen ook direct GRATIS kunt doneren

Jaimie Vaes (32) kan aardig koken, maar voor de Indische keuken gaat ze graag nog eens in de leer bij haar oma.
Lees meer over haar eetleven.LINDA.nl

Vilan van de Loo:
Een week of wat geleden hoorde ik iemand weer mopperen over de zwijgende Indische familie, en van de weeromstuit moest ik even zwijgen. Dat kwam omdat ik veel Indische vertellers ken. Je vraagt iets simpels en een uur later luister je nóg.

ntr.nl: De documentaire Ze noemen me Baboe (2Doc) van Sandra Beerends is genomineerd voor een Emmy Award in de categorie Beste Documentaire. 

Ze Noemen Me Baboe is een universeel, tijdloos verhaal over liefde, loyaliteit en de empowerment van vrouwen. De film vertelt het verhaal van Alima, die als nanny werkte in de voormalige Nederlandse kolonie Indonesië en is geheel samengesteld uit uniek archiefmateriaal. Haar verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende strijd voor onafhankelijkheid van Indonesië. 

De film is niet alleen een verslag van de ingrijpende gebeurtenissen en veranderende verhoudingen in Indonesië, maar vooral dat van de persoonlijke ontwikkeling van een jonge vrouw, die zich ontworstelt aan sociale en economische beperkingen om een onafhankelijke vrouw te worden.

Regisseur Sandra Beerends, van Indonesische en Nederlandse afkomst, vertelt het verhaal van Alima vanuit een uniek Indonesisch en vrouwelijk perspectief.

Ze noemen me Baboe is hier terug te zien via NPO Start.

Marianne Meisenbacher heeft een genealogische database op het internet, met nu 225.000 namen, waaronder vele Indisch-gerelateerd.   Zij schrijft dit:

Hi Boeroeng,

Zie bijgaand een fotootje van een ‘inktvloeiblok’ die mijn grootvader tot zijn overlijden in bezit had. Opa was 1e stuurman bij de KPM. Na de slag in de Javazee werd de ‘in allerijl’ tot hospitaalschip verbouwde de ss Op ten Oort er op uit gestuurd, mijn opa aan boord, om mogelijke overledenen en gewonden te gaan zoeken. Duidelijk is te zien dat het om een hospitaalschip ging. Zie Hospitaalschip Hr. Ms. Op ten Noort – TracesOfWar.nl

Het afscheid van opa van oma en zoontje op de kade te Soerabaja was nogal bedrukt. Oma had geen vertrouwen in de missie van de Op ten Oort en zei: ”We zien elkaar nooit meer terug!’ Opa was een optimist dus riep vrolijk: ‘Voor je het weet zit ik weer aan je tafel.” maar in zijn zeemanshart had hij een bang vermoeden. Het was ook wel wat vreemd, de ‘Op ten Oort’ zou 2 weken na de slag pas ter plekke zijn en zouden de haaien dan al niet de drenkelingen hebben weten te vinden? En die Japanse oorlogsbodems, zouden ze die nog tegen komen? Maar hij moest aan boord gaan, want hij was stuurman en ze hadden een missie…. Hr. Ms. Op ten Noort was nog maar nauwelijks enkele uren onderweg toen het hospitaalschip werd aangehouden door een lichte Japanse kruiser en twee vijandelijke torpedobootjagers. Ze namen de ss Op ten Oort in beslag en zette de bemanning gevangen in een oude missiepost op Mijoshi.

De Nederlanders, afkomstig van Hr. Ms. Op ten Noort, die geïnterneerd waren in Mijoshi, verbleven daar tot het einde van de oorlog. Zij verbleven in een voormalige houten missionarissenschool waar in 1944 een klein gebouwtje bij werd gezet als verblijf voor de verpleegsters. De behandeling was in vergelijking met de kampen op Java betrekkelijk goed al wisten de geïnterneerden daar op dat moment niets van. Ze konden alleen hun eigen behandeling beoordelen en die was huns inziens onvoldoende. De verstrekking van levensmiddelen, medicijnen, dekens, zeep enzovoort was onder de maat met als gevolg honger en een aantal gevallen van beriberi, een zenuwziekte als gevolg van vitamine B tekort. Het ergste voor de gevangenen in Mijoshi was echter hun volledige isolatie. Zelfs het corresponderen met eigen familie was verboden. Pas na de overgave van Japan ontvingen de Zweedse en Zwitserse diplomaten in Tokio de mededeling dat er Nederlanders aanwezig waren in Mijoshi. Hoe het afgelopen is met de Indonesische opvarenden van de Op ten Noort in Japan is volstrekt onduidelijk.
Jaren later in 1945 schrijft opa brieven, over de jarenlange internering in een voormalige Amerikaanse missionarissenschool te Mijoshi, ongeveer 75 kilometer ten noordwesten van Yokohama
Hij is dan door de Amerikanen naar een ander eiland gebracht waar hospitaalkampementen waren ingericht om alle bevrijdde krijgsgevangenen van de Japanners te verzorgen. Hij weet niet of zijn vrouw en zoontje nog leven of waar ze zijn. 1 van die brieven komt aan bij oma, de rest niet. Er zit ook een soort logboek bij van de laatste reis van de ss Op ten Oort, die nadat de bemanning er van af moest van de Japanners werd omgedoopt, tot 2x toe. Dus dan is het geen ‘Op ten Oort’ meer…
Hij schrijft met een geleende pen want die van opa is gebroken. Maar hij heeft tenminste dat vloeiblok nog.
Die ene brief met verslag over de laatste reis heb ik nog.
Opa schijft dat ze (de bemanning) het relatief goed hebben gehad want hij heeft verhalen gehoord…. Toch zijn die jaren van gevangenschap, isolatie en slechte voeding etcetera hem niet in de oude kleren gaan zitten, hij is nooit meer de oude geworden (schijft mijn oma later in een brief naar haar schoonzusje).
Hij schrijft hoe hij er naar uit ziet oma en zijn zoontje weer te zien. Wat zal hij gegroeid zijn! Hij weet dan nog niet dat oma en zoon de oorlog hebben overleefd maar wel in het vrouwenkamp en jongetjeskamp Baros 5 hebben gezeten.
Opa is nog steeds optimist. Hij schrijft hoe hij denkt hun oude leven samen weer te kunnen hervatten. Maar hij is ook een realist. Dus schrijft hij: “.. en als er niets meer over is dan beginnen we gewoon opnieuw.”
En hij maakt maar zelf een hangmat van tentdoek en bamboe want ze moeten nog even blijven en de niet ernstig zieken moeten maar een beetje voor zichzelf zorgen in dat kampement, daar is geen bed voor.

Dank u wel opa. Voor uw optimisme, die brief, die hangmat. Ik koester dat. En dat vloeiblok, kleine getuigenis van het korte bestaan als hospitaalschip van de ss Op ten Oort.

Dank u wel Boeroeng, als je dit plaatst. De Nederlandse regering heeft de oude missiepost nooit erkend als gevangenis waar de bemanning jaren werden vastgehouden. In tegendeel, alles werd glashard ontkend en veel geheim gehouden (tot nu toe). De bemanning is nooit erkend als krijgsgevangenen of geïnterneerden. Niemand heeft een lintje gehad. De overlevenden moesten gewoon weer aan het werk bij de KPM na de oorlog. Maar hoe meer mensen van deze geschiedenis af weten (en het verhaal achter die link lezen), hoe meer begrip. Een lintje hoeft echt niet maar erkenning wel. Want er wachtte ook voor die bemanning, met hun gezinnen, geen warm welkom toen ze na de oorlog naar Nederland moesten ‘repatriëren’. En ze verdienen het wel dat ook hun verhaal bekend wordt.

Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher

Louis Westenenk , geboren 1872 in Semarang.

Voorjaar 1914 eisten de Europese mogendheden bovendien dat het land twee internationale inspecteurs zou aanstellen om Oost-Turkije te besturen. Doel: de Armeense minderheden beschermen, die al decennia aan bloedige pogroms bloot stonden. In Turkse kring vreesden velen een verdere opdeling van hun rijk. Constantinopel – de naam werd in 1930 officieel veranderd in Istanbul – kon onder de aanstelling van deze twee onderkoningen niet uit.
Een van hen was de Indoloog en koloniaal bestuurder Louis Westenenk die door Hendrik Colijn werd voorgedragen. Westenenk had net voldoende tijd om in Turkije alles gereed te maken voor zijn taak, toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Die maakte zijn missie definitief onmogelijk. Historiek

Hun hele leven was er de lange schaduw van Indië. Met een rugzak vol trauma’s en heimwee gingen Appie en Maud Severijns er weg. Nu, aan het eind van hun leven, zijn ze de stamouders van vijf generaties. „Niemand zal ooit kunnen begrijpen hoe het daar is geweest.” tubantia.nl

1947 Deze penning is een uitgave van de Vereniging voor Penningkunst.

Bedoeld als een hulde aan de Nederlandse vrouwen in interneringskampen; op de penning staat in smalle letters: concentratiekampen. De penning vertoont op de voorzijde de tors van een geboeide vrouwenfiguur, met het opschrift ‘Fier en ongebroken’. De keerzijde draagt het opschrift met daarin ver-werkt twee palmbomen en een deel van het zogenaamde `gedek1; de gevlochten omrastering rond de kampen. ‘De lelijkste penning die de Vereniging ooit heeft uitgegeven’ zei Leeser tegen mij toen ik hem ernaar vroeg, en die hij mij vervolgens spontaan cadeau deed. Zo slecht is het ontwerp overigens niet: het is een stevig, classicistisch, jongensachtig aandoend naakt met golvende haren, typerend voor Leeser’s werk uit die periode. De penning heeft een grote verspreiding gekend. Hij werd in 1947 door de Vereniging als ‘premiepenning’ beschikbaar gesteld; het gevolg was dat veel nieuwe leden zich inschreven, zij het vaak helaas maar voor een jaar. VPK beschrijving 1941-1960

bron van de foto

*** The central government has planned to forbid backpackers from entering Bali when the borders reopen for international tourism in the near future.  The Bali Sun
*** De inwoners van het Indonesische eiland Bali zijn sinds vorige week in de ban van een mysterie. Donderdag werden honderden dode mussen ontdekt op een kerkhof na een hevige regenbui, en niemand weet waarom de dieren stierven Het Nieuwsblad
***  Indonesië heeft de strikte inreisregels licht versoepeld. Bron
*** Petitie voor vrijlating  Papoea-activist Victor Yeimo . Amnesty .

Jan Somers heeft tijdens een aortaklep-operatie een hartstilstand gekregen en de vraag is of hij nog kan bijkomen uit de narcose. Men vreest het ergste.
Deze foto heb ik van Jan gekregen. Gedateerd eind 1945/ begin 1946

Boeroeng

Lois Lane blijft de  bühne bestormen zolang de zussen Monique en Suzanne Klemann leven. Hun liefde overleefde puberperikelen, het verlies van hun zus en het turbulente artiestenbestaan. Met Nouveau delen ze hun zustergeheimen.

Met toespraken, hapjes en muziek werd de tentoonstelling  ‘in twee werelden, Molukkers in Nederland’ op zaterdag 11 september geopend naast de Brede School in Moordrecht. Deze tentoonstelling gaat de aankomende maanden door heel Nederland en de aftrap was in Moordrecht. Deze keuze voor dit dorp was niet voor niets, al 60 jaar is er in het Moordrecht een Molukkenwijk   Gouwe IJssel Nieuws

Vooraf was er een protest ..
President RMS : Reizende tentoonstelling in 2 werelden – Molukkers in Nederland schept een historisch onjuist beeld

Daphne de Wijs is op zoek naar een kleine replica van het beeld voor herdenking van de jongenskampen wat op het terrein van Bronbeek staat.
Haar nu overleden vader Jan Staas was actief met Indie-herdenkingen en had zo’n beeldje, wat nu bij haar broer is.

Leest de tekst van zijn speech en
zie onder voor een lied wat hij ooit zong 

De vier broers Staas. Jan is de jongste. Ongeveer 1939

Op 20 september 2020 wordt de Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2020 bekend gemaakt.
Vijf nominaties maken kans op de Libris Geschiedenis Prijs 2020.  Libris

Het Nederlands Instituut voor Militaire Historie (NIMH) gaat op aandrang van advocaat Liesbeth Zegveld onderzoek doen naar de toedracht en de nasleep van de ondergang van het vrachtschip Van Imhoff, op 18 januari 1942. Nadat het schip in Indonesische wateren door de Japanse luchtmacht tot zinken was gebracht, liet de bemanning de Duitse opvarenden aan hun lot over. 411 van hen kwamen om het leven. Al in de jaren vijftig merkte de rechtsgeleerde Bert Röling de handelwijze van de Nederlanders aan als oorlogsmisdrijf.
Volkskrant via  Java Post

Hallo, Ik ben  Els Tettelaar, geboren op 7-9-1942 te Tegal in het kamp geboren, en was daar samen met een vader, moeder en een broer. Daarna zijn we vervoerd naar Tjideng .We zijn ook in gedong Badak geweest bij Batavia, en daar had mijn vader via de KPM wat contact met collega’s. Vader was Hoofdwerktuigkundige op verschillende schepen, o.a. de Ophir, Japara, en uiteindelijk zijn we op een van die schepen naar Nederland gevaren en kwamen in 1946 zomers aan in Amsterdam.
Ik ben in de jaren 70  paar jaar opgenomen geweest bij professor J.Bastiaans in Oegstgeest, en daar door hem behandeld met LSD. Ik zou graag wat contact hebben met lotgenoten:
Els Tettelaar, Leeuwerikstraat46 1221LG Hilversum. Telefoonnummer035 6831784

Indische saucijzenbroodjes
10 stuks bereiding circa 20 minuten + 20 minuten oven
Ingrediënten:
10 plakjes roomboterbladerdeeg (diepvries)
500 g half-om-halfgehakt
40 g broodkruim of paneermeel
3-4 lente-uien
2 theelepels knoflookpoeder
2 theelepels gemberpoeder
2 theelepels korianderpoeder
2-3 theelepels sambal oelek
2 eetlepels ketjap manis
zout & peper
1 ei
2 theelepels komijnzaad

rtlnieuws.nl

Misschien heeft u het al gezien. Moesson heeft de website vernieuwd met nieuwe rubrieken. Ik heb daar een eigen stekje gekregen. Omdat ik aldoor-aldoor over Indische cultuur en geschiedenis schrijf, ga ik dat daar ook doen. Elke maand verschijnt er een mini-levensverhaal over iemand uit het Indische verleden.Ja, niet heden. Verleden, dat heet: ‘een afgerond leven’. Bij poezen zeg ik altijd dat hij of zij ‘over de Regenboogbrug’ is gewandeld.  Indische Schrijfschool