Herdenking Den Haag

Herdenking 15 augustus 1945 bij Indisch Monument Den Haag

Ook dit jaar was de herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag voor een beperkter publiek toegankelijk. Buiten de genodigden, de sprekers en de artiesten was er nog plaats voor ongeveer 900 gasten (voor donateurs en hun introducées). De organisatie had alles goed geregeld, er werd persoonlijk gemeld waar je heen moest lopen. De stoelen stonden 1,5m uit elkaar en de toeschouwers werden ruim voorzien van koffie/thee en spekkoek.








Het kinderkoor zong samen met Shanelle de Lannoy Manisé en Nina Bobo en hiermee startte het officiële programma. Uiteraard was ook ceremoniemeester Angelique Jansen aanwezig om het programma toe te lichten en de sprekers aan te kondigen.

Na het intreden van het vaandel Regiment Van Heutsz werd het Ave Maria gespeeld door de Marinierskapel der Koninklijke Marine o.l.v. dirigent LTZ Arjan Tien. Na het luiden van de Indische Klok  maakte minister president Mark Rutte, samen met de Indische kransleggers, zijn entree. Na het eerbewijs vaandelwacht en uitvoering van de parademars De jonge Prins van Friesland door de Marinierskapel werd het ‘Lay a garland’ door het Amare Vocaal Ensemble ten gehore gebracht.

Een persoonlijk welkomstwoord van Thom de Graaf (1957), sinds eind 2020 voorzitter van de Stichting Nationale Herdenking 115 augustus 1945. Zijn ouders verbleven van 1937 tot 1946 in Nederlands-Indië. “Van 5 mei tot 16 augustus is maar ruim 3 maanden, maar was in 1945 een lange weg. Op 5 mei werd in Nederland de bevrijding gevierd, maar in Nederlands-Indië pas op 15 augustus, toen Japan capituleerde. En ook daarna was er nog geen rust en vrede en kwam er een tijd met vele verschrikkingen en ontberingen. De oorlog gaat nooit helemaal voorbij, leeft zelfs ook nog voort in de derde generatie. In Nederland leven bijna 2 miljoen mensen met een Indisch oorlogsverleden in de familie. Het is een gedeeld verleden.”

Ook de volgende voordracht, gehouden door Frank van Kappen ( 1941), maakte veel indruk. Generaal-majoor der mariniers b.d. werd in 1941 geboren in Semarang. Zijn vader werd als dwangarbeider ingezet aan de Birma spoorlijn, hij en zijn moeder werden geïnterneerd in kamp Lampersari en later in kamp Karangpanas, beide in Semarang.

Na het Eternal Father, strong to save door de Marinierskapel kwam de voordracht van Ester Scheldwacht (1968), muzikaal ondersteund door haar zoon Moos de Walle (1998). De oorlog met Japan en de jaren daarna hebben ook haar familiegeschiedenis gevormd. “Zij weet, dat sommige wonden te groot zijn, dat zeggen niet gaat. Woorden zijn bevroren, hoe moet het, als het smelt. Is jouw verleden niet net zo goed het mijne?”


Ook tijdens het persoonlijke relaas van Loek Middel (1925) was het muisstil. Loeks vader, geboren in de provincie Groningen,  nam dienst bij het KNIL en werd in Cimahi, bij Bandung, gelegerd. Zijn moeder werd in een bergdorpje in de buurt van Cimahi geboren. Aan die vredige tijd kwam een einde toen de Japanners het land binnenvielen. Loek zat ondergedoken, maar in het laatste jaar werd hij opgepakt en in de gevangenis van Glodok gegooid. De enige vraag was toen, zal ik morgen de zon zien opkomen…… Zijn vader heeft de Japanse gevangenschap niet overleefd. Van zijn moeder kreeg hij twee levenslessen mee, in het Soedanees; “èlèh waè “ wat ongeveer betekent als ‘durf je ongelijk te bekennen, dat is niet erg’ en “èntong di gèlèng”, laat niet met je sollen. Door o.a. deze levenslessen kunnen we met begrip en respect voor elkaar samen verder gaan.

Na het Indische Onze Vader door het Amare Ensemble werd de eerste krans gelegd gevolgd door het luiden van de Indische Klok, Taptoe, 1 minuut stilte, 1e en 6e couplet van het Wilhelmus, kransleggingen en het lied Someday we’ll all be free door Debrah Jade (1991) en begeleid door gitarist Mark de Groot.

Elk jaar wordt er ook een voordracht gehouden door een leerling van het VCL. Deze keer was Friso Balt (2003) de eer te beurt gevallen. Zijn vader is Hollands, zijn moeder Indisch. Hij had grote bewondering voor zijn grootouders en zijn overgrootmoeder. Zij kwamen in 1953 in Nederland aan.

Met de laatste kransleggingen, waarvan de laatste bestaat uit handgemaakte melati bloemen, werd de Captives Hymn door de Marinierskapel gespeeld en startte het defilé. Door omstandigheden was er geen flypast van de North American B-25 Mitchell.

Verslag en foto’s van Ellen.
Zie meer foto’s .

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

20 reacties op Herdenking Den Haag

  1. Hans Boers zegt:

    Dank voor het maken van de foto’s en het verslag aan Ellen en aan B. voor het plaatsen ervan.

  2. Boeroeng zegt:

    Sterk verslag , mooie foto’s.
    Ellen had een persaccreditatie van de stichting herdenking 15 augustus 1945.
    Ze kon in het persvak bij de ingang staan.
    Toch attent van de stichting dat ze ook denken aan ons, Indische amateurs wannabee-journalisten

    • Bung Tolol zegt:

      Ja zeker ! Sterk verslag en mooie foto,s .Natuurlijk had Mw Ellen een persaccreditatie gekregen ,wat is dit nou voor een flauwekul ! Mw Ellen vertegenwoordigt een Indische website ,misschien wel de meest bekeken Indische website ,die er is o.k het aantal lezers ,die een reactie durven te geven is niet zo groot maar dat is typisch Indisch te maloe en takut om fouten te maken en dan voor tolol uitgemaakt te worden .En die bescheidenheid komt ook weer terug in die laatste zin van Boeroeng @ Toch attent van de stichting dat ze ook denken aan ons ,Indische amateurs wannabee-journalisten “” ……………….Als je die hedendaagse journalistiek van die Hollandse journalisten gadeslaat ,kun je alleen maar je hoofd schudden “” Wat een prutswerk vaak ,geknoei in de ruimte ,quasi grappig willen doen ,daar zakt je broek toch van af ! “” Een voorbeeldje dan ,vraag van een journalist aan Sifan Hassan ,die net de 10.000 meter gewonnen had in Tokio “” Sifan weet je wat de Snollebollekes zijn ?”” Een totaal achterlijke vraag ,de stupiditeit druipt er van af ,welke debiel durft zo,n vraag te stellen ! Als Mw Ellen daar had gestaan ,had zij de juiste vragen gesteld met de nodige achting voor zo,n grote sportvrouw ! Zeker weten .Dus nogmaals Mw Ellen is geen Indische amateur wannabee -journalist ,het enige wat klopt van die zin is dat zij Indisch is .👍 Professioneel vakwerk Mw Ellen ( Effe snel opslag vragen aan Mr Indisch4ever ) En die meneer Indisch4ever moet die Boeroeng even ter verantwoording oproepen ,zichzelf “” een Indische amateur wannabee -journalist “” noemen Is hij nou helemaal van de Indische stoofpot gerukt !

      • Jan A. Somers zegt:

        “Natuurlijk” Als je ‘natuurlijk’ gebruikt door ‘vanzelf’, dan is dat niet zo natuurlijk hoor. De faciliteiten bij zo’n gebeurtenis horen in de accreditatie. Die je moet aanvragen bij de organisatie. Die bestond toch uit Indische persoonlijkheden?

      • Bung Tolol zegt:

        Trouwens het is niet Wannabee maar wannabe ( Maar dat wist ik ook niet ,zag het net op Google ) Wannabe is een denigrerende term ,wat betekent ,doen alsof ……..p.s ik was er ook maar zat niet bij de genodigden .Waarom niet ? Ja omdat ik niet uitgenodigd was ( terecht ) Trouwens zou ook geen gezicht zijn Bung Tolol tussen al die nette mensen ,terwijl iedereen aan de koffie en tjendol zat ,slurpte die Bung Tolol het ene blikje bier na de andere naar binnen .Ik zat aan de overkant van die weg en na afloop ( Bier sudah abis ) ging ik maar naar de Wagenstraat ,tweede cafe op de hoek .

        • Indisch4ever zegt:

          Men kan wannabee schrijven en zich zo noemen als geuzennaam.
          Het voordeel is dat je kritiek op niet journalistieke verslaggeving opzij kan leggen : we zijn amateurs, we zijn geen professionals, we zijn wannabee. Logisch dat we meer fouten maken.


          Overigens heb ik die mijnheer Boeroeng een boze email gestuurd . Als niet… geef neks… ik ben wannabee

        • A. Olive zegt:

          Een Wannabee is een Dahlia

        • Jan A. Somers zegt:

          Een bee is toch gewoon een bij? Sambalbij?

  3. Jan A. Somers zegt:

    ” werd de Captives Hymn door de Marinierskapel gespeeld ” Jammer niet gezongen zoals altijd. Mede als eerbetoon aan het zangkoor in het vrouwenkamp Palembang, waar dat lied is gecomponeerd en voor het eerst is gezongen.
    Enkele dagen na aankomst in het kamp begon Margaret Dryburgh met het regelen van kerkdiensten voor haar medegevangenen, het organiseren van hymne zingen en het geven van schrijflessen en poëzie sessies. Vooral bekend is de door haar gecomponeerde en geschreven hymne, The Captives Hymn, dat iedere zondag tijdens de kerkdienst gezongen werd. Met behulp van Norah Chambers, afgestudeerd aan de ‘Academy of Music’ in Londen, vormde ze een kampkoor. Zij schreef uit het hoofd de noten op van bekende klassieke muziek, van barok tot hedendaags, evenals stukken van haar eigen licht klassieke composities, die het koor al neuriënd ten gehore bracht.
    Op 21 april 1945, net voor de bevrijding van het kamp, stierf zij door uitputting.

  4. Raden Maarwie zegt:

    Ben toch reuzeblij voor mijn Grote Zus Ellen, dat zij wederom erin geslaagd is een mooie reportage te maken, of ze nu een perskaart heeft of niet… ze maakt altijd mooie foto’s c.q. fotoreportages. (En die NIET enkel op het IfE te zien zijn).
    En dat er een positief commentaar is geleverd door Bungkie. Dank !!!!

    En toen waren er vraagtekens her en der.

  5. Ellen zegt:

    Dank voor jullie commentaar!

    • Jan A. Somers zegt:

      Het is nooit goed! Maar daar zal u wel mee bekend zijn. Ook als het wel goed was.

      • Bung Tolol zegt:

        Niet zo klagen geachte heer Somers ,uw twee bankjes staan er nog ! In plaats van die zwerver zaten er nu Indische repatrianten op ,dachten zeker dat het een opvang tehuis was .😁

        • Jan A. Somers zegt:

          “bankjes” U haalt me de woorden uit de mond. Wanneer zorgen FIN en IHC dat het echte bersiapbankjes worden? Herinnering toch? Voor alle Indische Nederlanders? Zonder afbreuk te doen aan 15 augustus 1945.

  6. Bung Tolol zegt:

    Als die lezers van Indisch4ever nou allemaal een tientje ( 10 euro ) lappen ,kunnen er met gemak twee mooie bordjes met de tekst “” Bersiap Indie/Indonesie 1945-1946 “” ingegraveerd op die bankjes geplaatst worden .Dus ga nou niet de FIN en het IHC daarmee lastig vallen ,die luitjes hebben het veel te druk met zich zelf ! ………………..ah si Botak wordt nu echt boos ! Kom op si Botak samen met I4e die twee bordjes op die 2 bankjes schroeven ,kost geen drol maar we maken er wel een voormalige melkjongen ( SRV melkunie) heel blij mee ,Pak Somers is nu 91 jaar ,komop Indische gemeenschap twee kleine bordjes op die twee kleine bankjes ! Pak Somers was melkjongen in Soerabaya 1942-1945 en werd tijdens die Bersiap in de Werfstraat gevangenis geflikkerd .Enige medewerking van die Haagse gemeenteraad hoeven wij niet te verwachten ,die luitjes weten niet eens dat Indonesia eens een kolonie van Nederland was .😁😂🤣

  7. M. de Groot zegt:

    Ik mis Paatje Phefferkorn met zijn vlag …..Selamat Jalan.,

  8. Jan A. Somers zegt:

    Geen ouwe bankjes met naamplaatjes! Daar zijn onze bersiapdoden veel te belangrijk voor. In Nederland en Den Haag is regelmatig wat geld los te weken om die lastige Indo’s weer eens wat rustig te houden. Een stenen bank, in dezelfde stijl als het monument. Met BERSIAP in steen gebeiteld, zoals alle teksten op het Indisch Monument. Daarmee wordt het monument zelf gelaten waarvoor het bedoeld was, geen geruzie daarover. Kost veel geld, maar dat is er wel. Dat is door onze VERTEGENWOORDIGERS FIN en IHC wel los re weken. Krijgen ze er misschien een lintje voor. Ook leuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.