EigenZinnig Indisch: Symbolische Terugkeer

EigenZinnig Indisch: Symbolische Terugkeer

In 2006 ontving ik een fraaie handgeschreven brief uit Duitsland van iemand die ik niet kende maar die ook mijn achternaam droeg. Hij had mijn adres via-via gevonden en vertelde dat hij samen met andere naamgenoten een Familienkreis, had opgericht om stamboomonderzoek te doen. Bovendien was de Familienkreis ook bedoeld om kennis met elkaar te maken. Ze hadden een nieuwsbrief en waren van plan om de twee jaar een Familientreffen, een bijeenkomst te houden. Hij nodigde me uit om bij de volgende bijeenkomst in 2007 aanwezig te zijn. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt maar ik voelde geen urgentie en antwoordde dan ook vriendelijk maar een beetje afhoudend.

Niet veel later herlas ik de brief en zocht op de kaart van Duitsland het plaatsje Niederfüllbach waar de bijeenkomst zou worden gehouden. Dat bleek vlak onder Coburg te liggen in het oosten van Midden-Duitsland. Een mooi gebied. Al snel viel mijn oog op een andere plaatsnaam ongeveer 15 km van Niederfüllbach: Mitwitz.
Bam! Een voltreffer, dat was de geboorteplaats van mijn grootvader. Mijn vader had dat lang geleden verteld maar mijn aandacht ging toen uit naar andere dingen. De naam Mitwitz, vrij vertaald “met grap”, had ik echter wel onthouden.
Mijn Duitse opa was al overleden toen ik werd geboren, deze bijeenkomst was een uitgelezen kans om meer te weten te komen over zijn herkomst.
Ik schreef terug dat ik toch wel geïnteresseerd was en ook meer wilde weten over mijn grootvader. Groot was mijn verbazing toen ik mijn grootvader’s stamboom ontving. Een rechtstreekse lijn van mij via mijn vader en opa naar een Stephan Geuter (zonder H) uit 1749!

We namen de uitnodiging aan en reisden in september 2007 naar het Familientreffen in Niederfüllbach. Een wonderlijke ervaring om in een hotel je voornaam als identificatie te geven want alle andere gasten droegen dezelfde achternaam! Helemaal grappig werd het toen men dacht dat mijn vrouw Geuther heet. Ik zie er niet bepaald Duits uit met mijn Indisch kleurtje. Zaterdag werden presentaties gegeven van de genealogische bevindingen, op tafels lagen grote vellen papier waarop de verschillende stamboomlijnen getekend waren. Wie wilde kon eventueel toevoegingen doen of correcties aanbrengen. Er werd een groepsfoto gemaakt door een professionele fotograaf – ook een naamgenoot natuurlijk –en de dag werd afgesloten met een gezellige avond.
Voor de zondag was er een rondleiding in de Veste Coburg georganiseerd. Een vesting kasteel  met veel historie. Heel interessant en zeer de moeite waard.


Zaterdagmiddag zijn wij er even tussenuit gegaan om Mitwitz te bezoeken. Een dorp zoals er vele zijn in Duitsland, niets bijzonders behalve dat er een groot Wasserschloss is, een kasteel met gracht en buiten de gracht een groot voorterrein met stallen en gebouwen. Een beetje verwaarloosd maar toch nog het bekijken waard. Zou mijn grootvader hier hebben rondgelopen als stalknecht of tuinjongen? We hebben wat rondgelopen in het dorp en zijn gaan kijken op de begraafplaats. Daar zagen we inderdaad enkele Geuther grafstenen maar die waren te recent om van mijn voorouders te zijn.
Het voelde vreemd om in een dorp te lopen waar mijn opa ooit gelopen moest hebben en als jongeman het besluit nam om voorgoed te vertrekken op zoek naar een betere toekomst. Een toekomst die in Nederlands-Indië bleek te liggen. Een bikkelharde toekomst weliswaar maar ook een toekomst waardoor ik nu hier kon rondlopen.
Een symbolische terugkeer voor mijn Duitse Groβvater Georg Friedrich Geuther.

Naschrift
Boeroeng stuurde me eind november militaire gegevens die hij had gevonden in het Nationaal Archief. Die gegevens vulden een groot hiaat in mijn kennis over mijn opa. Hij bleek in juli 1900 vanuit het Koloniaal Werfdepot als soldaat te zijn uitgezonden naar Paramaribo in Suriname. Een overtocht met de s.s. Oranje Nassau. In juni 1906 ontving hij de bronzen medaille en is met de s.s. Prins der Nederlanden teruggekeerd naar Amsterdam. Hij tekende toen voor zes jaar als fuselier bij de Koloniale Troepen en is in maart 1907 met de s.s. Goentoer naar Batavia overgebracht. Dat hij soldaat in Suriname is geweest en nog wel zes jaar lang, was volstrekt nieuw voor mij en geeft extra kleur aan zijn nagedachtenis. Op 4 mei 1907 begon zijn leven in Nederlands-Indië. Hij trouwde met de inlandse Sinem en kreeg met haar zes kinderen. In 1916 werd hij gepensioneerd als militair. In 1944 is hij overleden, ziek en verzwakt, maar misschien ook geknakt doordat hij zijn oudste zoon die in Birma-Siam krijgsgevangen was, al jaren niet had gezien. Zijn geboorteland en Duitse familie heeft hij nooit meer gezien. Hij is begraven op het Ereveld Leuwigadja bij Tjimahi.

Ferry Geuther, december 2021.
= = = = = = = = =

Beste lezers,
dank voor jullie interesse en reacties op mijn verhalen. Het is fijn te weten dat mijn gedachtenspinsels gelezen worden. Wat betreft Meer-over-Niks, is er niks meer? Nee, er is nog een verhaal van mijn vader over zijn jeugd bij Pa van der Steur dat op de tikwerktafel ligt.  Voor nu wens ik iedereen fijne kerstdagen en een gelukkig eigenZinnig indisch nieuwjaar.
Ferry Geuther
22 december 2021

Advertentie
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

7 reacties op EigenZinnig Indisch: Symbolische Terugkeer

  1. A. Olive zegt:

    Het is leuk om op vacantie plaatsen op te zoeken die wat met de familie hebben te maken.
    Zo hebben wij op vacantie in Cornwall, Engeland de beruchte Bodmin Gaol gevangenis bezocht.
    Mijn 4x overgrootvader, James Chapple, was de warden daar of zoals ze in Engeland zeggen de governor.. Zijn dochter. Sarah. was de moeder van, Charles Chapple Olive, de patriarch van alle Indische Olive’s.
    Mocht Serena Verbon van de Beauylab Blog dit lezen: het is ook familie van haar.
    Bodmin Gaol was notorious voor de dungeons en hangings.

    Jaren geleden op de familie reunie van mijn moeders kant, de Lucardies, kwam de familie van heinde en ver, zelfs uit Norwegen, Australie en Amerika.
    De Rotterdamse Blanda tak beweerde dat de naam Lucardie een Nederlandse naam was terwijl de Indische tak dacht dat de Lucardie’s uit Italie kwamen. Deze discussie ging over en weer voor een poosje totdat iemand zij dat Lucardie een Italiaans woord was voor iemand die zich opwind over kleine dingen.

    • Bung Tolol zegt:

      @Pak Olive : Die iemand was zeker Peter Lucardie ? Neemt niet weg dat ik altijd veel respect heb gehad voor zijn vader Ekkie Lucardie ,u vertelde eens dat Ekkie verwant was met Javaanse adel ,verbaasde mij eigenlijk niet ,zag je zo ook wel ,altijd netjes ,altijd gedistingeerd op en top een gentleman !

      • A. Olive zegt:

        Bung Tolol, het was niet Peter die dat gezegd heeft. Lang geleden heeft Ekkie Lucardie nog een verhaal geplaatst in de “Moeson” of was het toen nog “Tong-Tong” waarin hij zijn belevenissen schreef als drenkeling met de ondergang van het eerste schip dat getorpedeert werd door de jap. Dit gebeurde nog voor de slag in de Java Zee.
        Ben de naam van het schip vergeten.

    • Hans Boers zegt:

      Heer Olive, u heeft denk ik destijds met Ferry Severijn op school gezeten te Manokwari? Als dat zo is, weet u dan wellicht of zijn vader Adrianus Severijn heette en die te Manokwari is overleden in de jaren ’50/’60 vorige eeuw. Weet u dan ook hoe zijn moeder heette.?

      Dank bij voorbaat voor uw aandacht en antwoord.

      • A. Olive zegt:

        Heer Boers, ik kan u helaas niet helpen met de namen van de ouders van Ferry Severijn.
        Ferry, Arthur en Ronald Severijn waren mijn knikkervrienden. Al zou ik hun ouders gekend hebben dan zouden dat Meneer en Mevrouw zijn geweest of Oom en Tante.
        Ik heb foto’s van hun gezien op Nieuw Guinea kumpulans. U kunt op West-Papua.nl informatie krijgen. Klik op “Prikbord” en dan op “Lief en Leed”.

        • Hans Boers zegt:

          Heer Olive, dank voor uw antwoorden. Ik had al op west-papua.nl gekeken maar niet gevonden wat ik zocht. Ik ga verder zoeken.
          Nog fijne feestdagen u toegewenst.

  2. waluparmo zegt:

    Geachte Hr Boers, Van U kwam ik teweten over mijn overleden vriend Patrick(Dick ) Demmenie.Nu weer U hulp als het eenigzins mogelijk is, het adres van HARRY KLAVERT van Ternate di ooit een representative was van Fokker in Indonesia.Alvast bedankt!ijn email;w.suparmo@yahoo.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.