Indisch4ever

Een Steurtje vertelt: deel 2 – Wedstrijdspelletjes en zwemmen.
Frits Geuther, 2004.

Vliegeren
Bijna iedereen was bezeten van vliegeren. Vlieger en vliegertouw maakten we zelf. Het zakgeld ging op aan het kopen van papier, touw, houtlijm en bamboestokjes. De vlieger moest zelf gemaakt zijn anders was je geen echte vliegeraar. Het maken van het vliegertouw vergde veel tijd. Het touw, glastouw genoemd, moest namelijk voorzien zijn van een dun laagje poederglas. Je had dan ook handschoenen nodig bij het vliegeren anders sneed je je in de vingers.
Vliegeren werd als een sport gezien. Er werden ook gokwedstrijden gehouden. In Nederlands-Indië waren vliegergevechten een geliefde bezigheid en ze werden altijd goed bekeken want het was spannend. De vlieger werd zo hoog mogelijk de lucht in gemanoeuvreerd, vanuit deze hoge positie kon je met een snelle duik de vijand ongenadig aanvallen. Je zag heel hoog in de lucht een vlieger een snelle duikvlucht nemen naar een andere vlieger om het vliegertouw van deze vlieger door te snijden. Als je de strijd verloor, verloor je niet alleen de vlieger maar ook wat vliegertouw. Bij twee of drie verloren gevechten kon je zoveel vliegertouw verloren hebben dat je niet genoeg touw overhield om verder te vliegeren. Vliegers die geen staart hadden mochten niet aangevallen worden.
Als een vlieger de strijd verloren had en al dwarrelend naar beneden zweefde dan werd ze achterna gezeten door vliegerjagers. Er werd in bomen geklommen en door plassen gelopen om de vlieger te pakken te krijgen. Zo’n vlieger was meer waard dan een nieuwe uit de winkel omdat ze haar luchtwaardigheid bewezen had.

Tollen
Behalve het vliegeren hadden we ook het tollen met eigenhandig gemaakte houten draaitollen.
Bij het tollen ging het niet zozeer om het lang laten draaien van de tol maar om de tijd waarin je met jouw tol de tol van de tegenstander kon splijten. De punt van de tol bestond namelijk niet uit een puntig staafje maar uit een kleine beitel. Met behulp van een stuk touw om de tol wierp je je tol in de richting van de tol van de tegenstander in de hoop dat de beitel van jouw tol een stuk tol van de tegenstander wegsloeg.

Krekelgevechten
In de krekeltijd, de maanden juni, juli, augustus, vonden de krekelgevechten plaats. De krekels kon je op de markt kopen of zelf vangen in de rijstvelden, je moest dan wel vroeg op pad gaan want de krekels sjirpten alleen in de ochtenduren. Ze sjirpten om te kennen te geven dat ze gevangen wilden worden om aan de krekelstrijd mee te kunnen doen. Het gevecht vond plaats in een arena gemaakt van een bamboekoker van 15 cm lang en 7 cm diameter. Boven de koker waren een paar sleuven waardoorheen een grasspriet gestoken kon worden om de krekels te kietelen en kwaad te maken zodat ze bereid waren te vechten. Het gevecht ging altijd op leven en dood want een vluchtweg was er niet, zowel in- als uitgang waren afgesloten. Voor het gevecht begon werden de krekels een paar keer een stukje omhoog de lucht in gegooid om ze wakker te schudden. De ene krekel ging aan de ene kant de koker in en de andere krekel de andere kant. Als sumovechters naderden de krekels elkaar langzaam en wanneer ze niet verder wilden, moest de grasspriet hen daartoe aansporen. Als een krekel helemaal knock-out was, werd de strijd gestaakt. In mijn tijd als krijgsgevangene zag ik dat in Siam (Thailand) ook kevergevechten werden gehouden met boktorren.

Knikkeren
December, januari en februari was het knikkertijd. Met kerstmis kregen de jongens van Pa van der Steur behalve een rubberen bal ook knikkers. Overal werd er geknikkerd, op straat, op school, op de paden, overal. Er werd echt om de knikkers gespeeld. De kampioen knikkeraar kon je herkennen aan het aantal zakken met knikkers die hij bij zich droeg. Als de knikkertijd achter de rug was, werden de knikkers als projectielen van de katapult gebruikt.

Zwemmen
Menig Steurtje heeft het zwemmen in de kali (rivier) Progo geleerd. De rivier is niet ver gelegen van de gebouwen van Pa. De gemeente stortte het stadsvuil in deze rivier. Ook mensenlichamen werden er gedumpt. Op een dag zagen we een lijk van een vrouw voorbijdrijven. Ook hebben we eens een lijk op een grote kei zien liggen. De Progo eiste ook offers. Een jongen die een in moeilijkheden geraakte jongen wilde redden kwam zelf in moeilijkheden en verdronk.

Het deed ons niet veel, we bleven toch zwemmen in de Progo. Onze zwemplek lag bovenstrooms boven de gemeentelijke stortplaats. De plek waar we zwommen had niet alleen stromend maar ook stilstaandwater en een klein strandje waar we salto’s konden beoefenen. Na het zwemmen gingen we ons wassen onder een pantjoeran of pancuran, een bamboepijp waaruit irrigatiewater stroomde, om het vuile rivierwater van ons lichaam af te spoelen.

Op een dag tijdens de schoolvakantie verveelden wij, zes jongens, ons rot en besloten toen naar het vijf km verder gelegen zwembad Kali Bening te gaan om daar gratis te zwemmen. Het zwembad had kleine bootjes en een trapeze waar je gratis gebruik van kon maken.

bron: “Belevenissen uit mijn jeugd in Nederlands-Indië”
© 2004, auteur J.F. Geuther.
Volgende keer: Ach, wat smaakt een Steurtje nou niet!

= = = = = = = = =

Nieuwsbrief Indisch Netwerk 8 januari 2022

Bij de aanstaande tentoonstelling in het Rijksmuseum over de Indonesische onafhankelijkheidsperiode wordt de historische term ‘bersiap’ niet gebruikt. Volgens gastcurator en historicus Bonnie Triyana heeft de term, die geregeld wordt gebruikt voor de gewelddadige periode in Indonesië na de Japanse capitulatie in 1945, een racistische lading, zo schrijft hij in een opiniestuk in NRC.
Triyana schrijft dat bersiap werd geroepen door met name jonge Indonesische onafhankelijkheidsstrijders als strijdkreet in een tijd waarin onder anderen Nederlanders die net uit de Japanse kampen kwamen, werden aangevallen. Vervolgens is het woord met name in Nederland gebruikt als naamgever voor die periode: de Bersiap-periode.’Sterk racistische lading’De “sterk racistische lading” van het woord, dat in het Indonesisch “sta paraat” betekent, zit volgens Triyana onder meer in het gegeven dat de term met name door Nederlanders wordt gebruikt en doelt op “primitieve, ongeciviliseerde Indonesiërs als daders van de gewelddadigheden”. Dat is volgens hem “niet geheel vrij van rassenhaat”. NOS

Deze tekening is van Peter van Dongen. Zie meer

Het NRC-artikel:

De 100-jarige is tijdelijk ingetrokken bij zijn zoon en schoondochter. Hij is herstellende van een operatie en wil zijn bijna 99-jarige echtgenote niet tot last zijn. Regelmatig is hij te vinden in de fitnessruimte in de kelder van zijn logeeradres. Zijn zoon laat foto’s en een filmpje op zijn smartphone zien van zijn sportende vader: op de loopband, op een fiets en trekkend aan het gewicht van een krachtstation. Thuis fietst Bannink elke dag 15 à 20 minuten op de hometrainer. ‘Ik heb er niet altijd zin in, maar dwing mezelf ertoe, om in conditie te blijven.’Geconcentreerd vertelt hij tot in de kleinste details over zijn persoonlijke geschiedenis.

Wat is uw mooiste jeugdherinnering?‘Het gelukkigst was ik als kind op de koffie- en rubberplantage op Oost-Java, waar we vanaf mijn 7de woonden. Mijn vader was er administrateur, manager zou je nu zeggen. Ik ben geboren op een rubberplantage in Malang, maar ik hield meer van koffieplanten, want die bloeien zo mooi, met hun witte takken. Ik genoot van buiten zijn, van de bedrijvigheid op de plantage en de natuur in de omgeving. We woonden aan de voet van de Semeru, met 3.676 meter de hoogste berg op Java    De Volkskrant

Eddy Zittir: „Ik woon al wel bijna heel mijn leven in Alphen, maar ben geboren in Indonesië. Vanaf de middelbare school ben ik als kind met mijn ouders naar Nederland verhuisd. Er woont nog wel familie in Indonesië, dus af en toe gaan we op bezoek. ”  Leidsch Dagblad

Tot op de dag van vandaag vragen Nederlandse vrouwen de Japanse regering om erkenning voor wat hen is overkomen. Onderzoeksjournalist Griselda Molemans schreef in 2020 het boek Levenslang Oorlog over de Japanse dwangprostitutie tussen 1932 en 1945. Ze beschrijft daarin hoe in Nederlands-Indië minimaal 70.000 vrouwen en meisjes door Japanse militairen tot prostitutie werden gedwongen. In een officieel rapport uit 1994 noemde Nederland zelf veel kleinere aantallen: 65 tot 300 vrouwen.

De getuigenissen van deze vrouwen waren tot nu toe meestal niet (volledig) openbaar. Maar elk jaar worden bij het Nationaal Archief op Openbaarheidsdag verschillende documenten opvraagbaar die eerder niet of alleen onder voorwaarden in te zien waren. Dit jaar zijn dat onder andere documenten over de (dekolonisatie)oorlog in Nederlands-Indië.
LINDA.nl

Lees meer bij Pelita Nieuws.  Of zie meer Pelita Nieuws van nieuwsbrief 78,  december 2021

In het heuvelachtige midden van Sulawesi, het vroegere Celebes, ligt Toraja-land. Het gebied staat bekend om zijn bijzondere architectuur en begrafenisrituelen. Het is uniek in de wereld en komt alléén voor op Sulawesi.
Maar wat zegt dit over Toraja, praktijk voor natuurgeneeskunde, Veendam?
Toen Loes Smid voor de eerste keer van haar leven voet zette op Sulawesi voelde dat als een thuiskomen. “Heftig,” vertelt ze. Mijn (voor)ouders komen uit dit deel van het huidige Indonesië, de vroegere Indische Archipel. “Ik merk aan alles dat mijn genen verbonden zijn met Sulawesi,” doet Loes uit de doeken. “Als we als kind iets mankeerden, behandelde mijn vader ons door met warme natte, bijna hete, handdoeken met etherische oliën de plek des onheils te verzorgen. Zeker weten dat het de andere dag over was!”
Over haar oma vertelt Loes dat het een échte kruidenvrouw was. Die plukte zelf de kruiden en maakte er olie van. Klachten als migraine maakten door deze behandeling plaats voor levensblijheid.     parkstadveendam.nl

Winkel, maar doet ook catering.

Mail 1
Beste,
mijn man is Indo en geboren in Bandung.
We wonen in Nederland, maar willen ons orienteren om misschien naar Curacao te gaan emigreren.
Wij vroegen ons af of er veel of enkele Indo’s daar wonen. Al zoekende ben ik op deze site gekomen.
Interessant om te lezen elders dat er 6.000 toen tertijde Indo’s naar Curacao emigreerden.
Mijn man zei een paar dagen geleden: indo’ op Curcao, ken niet!
In ben nu benieuwd hoe het leven op Curacao zal zijn, is als Indo.
Toch fijn om te weten dat er wel enkelen of meerderen er wonen.
Hoop wat van u te vernemen, met vriendelijke groeten ja?
… de indo’s uit Nederland.

Mail 2
Download  The_Esperanto_movement_in_the_Dutch_East_Indies_and_Indonesia_

Mail 3
De NRC Boeken had vandaag zo’n lovende recensie over het boek van Suze Zijlstra…………..ik stuur het je, maar als je geen abonnee bent, kan je het misschien niet lezen – of heb je een computer-om-de-tuin-leiden –truuk?
Fijne dag en het komende jaar hopelijk heel veel interessants in Indisch4ever en blijf je een enthousiast verzamelaar van Indisch Nieuws!!    Dag! en hartelijke groet,
NRC vandaag, 7-1-2022, Suze Zijlstra ‘’De Voormoeders’’
Over de schrijfster Suze Zijlstra, maar het artikel is wel al van 23 aug. 2021 toen haar boek nog niet verschenen was.
NRC-artikel:

Mail 4:
Hallo,
Enige tijd geleden publiceerde jullie dit mooie artikel over mijn project op de website: Inmiddels is de tentoonstelling ervan open in het Fotomuseum Den Haag en ben ik een crowdfunding gestart voor het boek er van
Hebben jullie interesse in een follow up artikel?
In het boek komt het Nederland Indië aspect ruimschoots aan bod omdat de drie herkende mensen die ik fotografeerde voor de tentoonstelling alledrie Indisch zijn. 
Het boek is trouwens vormgegeven door Luvia Brender à Brandis van Bold Idea, zij is ook van Indische afkomst 🙂
Met vriendelijke groet,
Ernst Lalleman, Barcelona, Phone: (+34)633 428 010 http://www.ernstlalleman.com/who-are-we

Zie alle foto’s.

Woensdag gehaktdag…. Ik wilde eens iets anders maken dan gehakt, aardappels en sperziebonen. Ik had ook wel zin in iets Aziatisch, maar kun je Hollandse pot combineren met Aziatisch. Zou toch moeten kunnen dacht ik. Ik heb diverse recepten van internet en kookboeken gecombineerd en heb uiteindelijk een super lekkere Indische gehaktschotel met sperzieboontjes en aardappelpuree gemaakt. Heerlijk, zo zie je maar dat fusion koken echt leuk en lekker is.   BonApetit

Zie een aantal pagina’s .

Foto : november 2007 , kranslegging . Rechts Ellen van der Ploeg.

Op 22 februari 1944 begint de ellende in het Jappenkamp Gedangan in Semarang (Java). ,,Er kwam een hele deputatie Jappen het kamp in die onze meisjes wilden weghalen voor de bordelen”, verklaart een vrouw na de oorlog in haar proces-verbaal tegenover de Nefis, de Nederlandse militaire inlichtingendienst.
Onthullingen over seksslavinnen: Japan financierde oorlog met ‘troostmeisjes’Alle meisjes en vrouwen tussen 16 en 30 jaar worden opgeroepen naar het kantoor van de kampcommandant te komen. Ze moeten een voor een langs een tafel met Japanse militairen paraderen.Het is een vleeskeuring door een ‘jury’. De Japanners grappen en grollen. De jonge vrouwen moeten een paar vragen beantwoorden. Achter hun namen op de lijst wordt een kruisje of een streepje gezet. ,,De meisjes die er leuk uitzagen, vermoedden niets en gingen zo naar het kantoor, waar ze voor de keuringscommissie kwamen”, verklaart de getuige.

Een Steurtje vertelt: deel 1 – Van klein naar groot.
Frits Geuther, 2004.

Kinderafdeling
In 1930 bracht mijn vader mij en mijn broertje Otto, zijn oudste kinderen, met de trein naar Magelang, naar het tehuis van Johannes van der Steur. Bij Pa van der Steur werden wij geplaatst in de afdeling waar kinderen tot 8 jaar zaten. Deze kinderafdeling werd geleid door Juffrouw Otto die geholpen werd door oudere meisjes van de meisjesafdeling. Deze meisjes zaten niet meer op school, ze waren in afwachting van een baantje of van een huwelijkskandidaat.
De meisjesafdeling werd geleid door Anna Zwager, “Moe van der Steur”, de echtgenote van Pa.
In de kinderafdeling had ik het niet slecht. Ik kreeg veel knuffels en snoepjes van de meisjes die op ons pasten en heb veel aandacht gekregen.

Ook een zwart meisje van Surinaamse afkomst kreeg veel aandacht. Je kunt wel zeggen dat dit zwarte meisje de lieveling was van alle meisjes. Onlangs zag ik op TV een programma over een kinderopvang in Amsterdam. Aan het woord was de eigenares. Ze vertelde wie ze was en dat ze een Steurtje was! Toen wist ik het, dit moest haar zijn. Er was maar één zwart meisje bij Pa. Ze was mooi en erg geliefd. Nu is ze van ongeveer mijn leeftijd en wat gezet. Maar aan haar gelaatstrekken zag ik dat ze het was.

Kleinejongensafdeling
Ik werd ouder en groter en hoorde niet meer in de kinderafdeling thuis en werd overgeplaatst naar de kleinejongensafdeling. Ik kwam terecht bij zeker 100 leeftijdgenoten. Al deze jongens sliepen bij elkaar in een grote slaapzaal. De bedden stonden naast elkaar in vier rijen. Het waren eigenlijk kribben die uit ijzerwerk bestonden waarop een soort brancard rustte.
Opstaan. Als de bel, een kleine torenklok, zes keer luidde, dan moesten we uit bed. De geborgenheid, die je in de kinderafdeling had, was je kwijt. Niemand knuffelde je, niemand las je uit een boek voor, niemand troostte je als je verdriet had. Je moest voor jezelf zorgen en opkomen.
Ik kreeg een hansop, een handdoek, ondergoed, een grijs uniform met een kleine opstaande kraag en een pet, een emaille bord en een emaille mok, een tinnen eetlepel en een houten kistje om mijn spulletjes in te doen. Dat kistje moest onder het bed geplaatst worden. De pet en het grijs geblokte uniform waren voor de school, de kerk en andere bijzondere gelegenheden. Meestal had de pet geen lange levensduur. De hele dag had je de hansop aan, met een zak vóór op de buik. Die buikzak was een goede uitvinding, je kon er van alles in stoppen én er werd ook van alles ingestopt tot dode vogels aan toe.

Nummer
Er werd ook een nummer van drie cijfers gegeven dat je goed moest onthouden. Al je kleren en eigendommen en het kistje moesten van dit nummer voorzien zijn. Alle vuile kleren van de kinderen werden op een grote hoop gedaan en gewassen. Na de was werden ze nummersgewijs in de kasten gedaan. Ik weet mijn nummer nu nog: 631, ook dat van broertje Otto: 211 en van twee anderen. Velen kennen hun nummer en dat van anderen tot op heden ook nog. Dat vergeet je niet. Een jongen kon het getal drie niet uitspreken, zijn nummer weet ik nog. Als je hem vroeg wat zijn nummer is dan antwoordde hij “diehondeddie”.

Vriend en knechtje
In de kleine jongens afdeling moest je voor jezelf zorgen en voor jezelf weten op te komen. Er waren geen oudere meisjes die op je letten, die je troostten of hielpen, alles moest je zelf doen. Je zocht een vriend met wie je samen een plaaggeest te lijf kon gaan of een vriend, een grote sterke, bij wie je bescherming kon krijgen. Je was dan zijn “knechtje” die zijn etensbord afwaste en kleine klusjes deed.

De oppasser
Toezicht op de kleine jongens werd gehouden door een door Pa aangestelde werkeloos Steurtje. Hij hield niet alleen toezicht maar zorgde er ook voor dat alles goed reilde en zeilde. Hij zorgde er voor dat de kinderen op tijd naar bed gingen en de voeten wasten voor het naar bed gaan, hun kleren op tijd in de was deden, op tijd naar school gingen, in de rij naar de eetzaal liepen, in marscolonne naar school liepen, enz. Deze oppasser had een kamer met bed en tafel bij de slaapzaal. Hij mocht de kinderen ook slaan, soms ging het er hard aan toe.

Grotejongensafdeling.
Een jaar of twee later ging ik over naar de grotejongensafdeling. Ik werd te groot en te oud voor de kleinejongensafdeling. Er was ook een kleinere slaapzaal waar maar twee rijen bedden stonden met in het midden een lange tafel met zitbanken waar je je huiswerk kon maken.
Naar school gaan mocht je nu op eigen gelegenheid en mijn zakgeld werd meer. Als ik me niet vergis kreeg ik toen 10 cent per week. Er veranderde niet veel voor me behalve dan dat ik van slaapzaal moest veranderen, een ander uniform en een grotere houten kist kreeg. Nu kon ik zelf een knechtje hebben.
Hiertegenover stond dat ik mijn knechtje moest helpen wanneer hij door een grote jongen werd geplaagd of geslagen.

bron: “Belevenissen uit mijn jeugd in Nederlands-Indië” © 2004, auteur J.F. Geuther.
Volgende keer: Wedstrijdspelletjes en zwemmen.

= = = = = = = = = = =

Hilda Breitkopf (1958) werd in Indonesië geboren. Haar ouders wilden aanvankelijk blijven maar zouden uiteindelijk in 1964 als spijtoptant naar Nederland komen. Haar verhaal is opgetekend in Indisch Cahier Nijmegen en wordt voorgelezen door Gerda Lamers en Peter van Riel   De Indische Podcast 

Eetspiratie:
Zelfgemaakte loempia’s zijn het allerlekkerst! Ideaal om de restjes uit je koelkast op te maken. Deze krokante rolletjes met lekker vulling vallen bij de meeste mensen wel in de smaak.
Met een heerlijke chilisaus of ketjapsaus erbij is het een heerlijke snack of bijgerecht.

Andere hapjes

destentor.nl schrijft:
Marja van Ewijk deed een oproep voor een kaartenmolen voor haar prints van zelfgemaakte aquarellen. Ze verkoopt ze ten bate van Harapan Baru, een stichting in Indonesië voor mensen met een beperking en mensen die in extreme armoede leven.

imexbo.nl:
Ik adviseer om eerst deze pagina te bekijken, mocht je geïnteresseerd zijn in de eventuele veranderingen en/of aanvullingen/updates. Op deze pagina zal je slechts de laatste 2 maanden updates vinden en de oudere updates zijn te vinden in de subpagina archief, anders blijf je deze pagina doorscrollen en dat is ook niet weer de bedoeling, tenzij je niets te doen hebt.

In 1956 stuurde kniller J van de Schot een brief naar de minister van defensie en verzocht uitbetaling van zijn salaris over de periode van Japanse krijgsgevangenschap.
Nooit betaling gehad, voor de brief en na de brief .
Bron

Doneer STICHTING HET INDISCH PLATFORM 2.0
Bankrekening: NL60 RABO 0322 0932 95

Tileng :
Beste donateurs en lezers,
Wat een jaar vol aanpassingsvermogen en schrappen van projecten en andere activiteiten. Een jaar waarin Nederland zelf veel zaken aan haar hoofd had. En heeft! Corona heeft veel veranderingen met zich meegebracht, ook voor ons. Maar toch zijn de desa’s op Java niet niet uit ons hoofd geweest. Niet bij de Stichting, maar ook niet bij jullie. Dankbaar, dát zijn wij en de inwoners van “onze” dorpen.

Irene Zadojko :
5 juli 1957 – 5 juli 2017
60 jaar geleden vertrok dit Indische gezin met de Sibajak vanuit de Gordel van Smaragd, hun geliefde Indië. Op deze dag, 60 jaar later denken we terug aan dat gebeuren.
De tekst van het lied is een passage uit de familiebiografie gezongen door de jongste zoon uit het gezin Franklin.
Een ode aan onze ouders die een moeilijke beslissing namen hun geliefde Indië te verlaten.
Wat ze ervoor terugkregen was alles behalve hetgeen hen was voorgespiegeld.
60 jaar na het vertrek uit de Gordel van Smaragd, het geliefde Indië van de fam. Houps.

‘Die samenleving in Nederlands-Indië was heel gelaagd. Mijn vader was een volbloed Nederlander die naar Indië kwam als boekhouder op een plantage in Sumatra. Hij trouwde met een Indisch meisje, mijn moeder. Zij was de dochter van een Molukse moeder en een volbloed Nederlander. Dat betekende dat we in de koloniale samenleving tot de tweede laag behoorden. Dus onder de laag van mensen die helemaal volbloed, of totok, waren.Mijn vader kon niet tegen de slechte behandeling van de koelies op die plantages in Sumatra. Hij had een enorm rechtvaardigheidsgevoel. Daarom ging hij daar weg. Uiteindelijk werd hij boekhouder bij het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) in Bandoeng, op Java.  NRC

Peter de Vrijer : verhaal van Paul de Vrijer, ten tijde van de guerrilla op Timor dienstplichtig sergeant 2e klasse. Dit verhaal is grotendeels gebaseerd op zijn eigen beschrijving in ‘Stabelan’ hoe hij de periode op Timor ‘vanuit de schuttersput’ heeft ervaren. Centraal staat de beschrijving van mijn vaders ervaringen op Timor.
(…)
De Timor veteranen kwamen niet in aanmerking voor een uitkering op basis van de Wet Uitkeringen Vervolgingsslachtoffers 1940-1945. De WUV was strak opgesteld en werd door de uitvoerende instantie strikt geïnterpreteerd. De aanvraag van mijn vader werd afgewezen, omdat geen sprake zou zijn van vervolging ex art 2:
1 Hij was niet van zijn vrijheid beroofd,
2 Hij maakte deel uit van een geregelde eenheid van het voormalige KNIL,
3 Er was geen sprake van onderduik.
Mijn vader heeft -net als enkele andere Timor veteranen die hij had gesteund bij hun aanvraag- tot in hoogste instantie bezwaar gemaakt tegen de afwijzing. Maar ook de Centrale Raad van Beroep was onwrikbaar.

NPO Radio 5
de Groot is vandaag onderscheiden met de NPO Radio 5 Evergreen Award. De Groot ontving de prijs tijdens het NPO Radio 5-programma Arbeidsvitaminen.

Gerda Jansen Hendrik/NTR:
We zijn aan het filmen voor het tweeluik dat half februari zal worden uitgezonden. Dit wordt een scène over de pamfletten en affiches die straks naar het Rijksmuseum gaan. Daar opent op 11 februari Revolusi!, een tentoonstelling die de Indonesische kant belicht van de strijd die tussen 1945 en 1949 in de archipel is gevoerd. Pamfletten en affiches waren voor de Indonesische nationalisten een belangrijk middel om de bevolking over te halen de kant te kiezen van de jonge Republik Indonesia.

Belevenissen uit mijn jeugd in Nederlands-Indië
Frits Geuther (1922-2004)

Op 28 december 2004 overleed mijn vader Frits, het leek alsof hij het voelde aankomen want in de zomer van dat jaar had hij zijn herinneringen opgeschreven over zijn jeugd in het tehuis van Johan van der Steur in Magelang op Java, getiteld “Belevenissen uit mijn jeugd in Nederlands-Indië”. Meer dan 10 pagina’s, ongekunsteld, openhartig met veel details, soms aangrijpend maar positief en zonder zelfmedelijden.
Uit deze belevenissen heb ik selecties gemaakt die voor sommige lezers misschien herinneringen of herkenning oproepen en voor anderen nieuw en wetenswaard zijn. De geredigeerde verhalen met enkele authentieke foto’s verschijnen de komende weken op Indisch4Ever onder de titel “Een Steurtje vertelt”.
Verhalen over leeftijdsindeling, spelen, eten, meehelpen, jagertjes, gezelligheid en het jaar waarin hij het tehuis noodgedwongen verlaat vanwege de mobilisatie.

Ferry Geuther, 28 december 2021.

Voor informatie over Huize Oranje Nassau, het tehuis van Pa van der Steur, verwijs ik graag naar Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Pa_van_der_Steur

De Veldhovense Ilona Heyer is roodharig en van Indische afkomst. Haar verhaal en foto staan in het boek Ramboet Djagoeng, over roodharige mensen van Indische komaf van Armando Ello en Willem-Jan Brederode.   ed.nl

Leonard Ornstein in gesprek met Jesse Klaver
zaterdag 1 januari, 20.00-23.00 uur, NPO Radio 1
Jesse Feras Klaver (Roosendaal, 1986) werd geboren als zoon van een Nederlands-Indische moeder en een Marokkaanse vader.
Zijn grootouders -van Indische komaf – speelden een grote rol bij zijn opvoeding. Al jong is Jesse gefascineerd door de politiek.  VPRO

Nieuwsbrief Indisch Netwerk 23 december 2021

 Deze keer sprak ze met Kitty Levin (75) en haar partner Ruud Hagenstein (78) van Indo Koffie Bali. Ze stoppen aan het eind van dit jaar met de winkel.Het knusse koffiezaakje Indo Koffie Bali zit aan de Vriesestraat 104 en ligt naast het Slingelandtshof: het oudste hofje van Dordrecht.Ik heb met het stel afgesproken, want vrijdag 31 december sluiten ze de deur van hun winkel voorgoed.  indebuurt Dordrecht

Bibian Mentel heeft postuum de Fanny Blankers-Koen Carrièreprijs gekregen. De paralympisch snowboardster overleed op 29 maart van dit jaar op 48-jarige leeftijd. Uit handen van Richard Krajicek, in 2019 winnaar van de oeuvreprijs, ontvingen haar man Edwin Spee en zoon Julian thuis de Fanny Blankers-Koen Carrièreprijs.  ed.nl

EigenZinnig Indisch: Symbolische Terugkeer

In 2006 ontving ik een fraaie handgeschreven brief uit Duitsland van iemand die ik niet kende maar die ook mijn achternaam droeg. Hij had mijn adres via-via gevonden en vertelde dat hij samen met andere naamgenoten een Familienkreis, had opgericht om stamboomonderzoek te doen. Bovendien was de Familienkreis ook bedoeld om kennis met elkaar te maken. Ze hadden een nieuwsbrief en waren van plan om de twee jaar een Familientreffen, een bijeenkomst te houden. Hij nodigde me uit om bij de volgende bijeenkomst in 2007 aanwezig te zijn. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt maar ik voelde geen urgentie en antwoordde dan ook vriendelijk maar een beetje afhoudend.

Niet veel later herlas ik de brief en zocht op de kaart van Duitsland het plaatsje Niederfüllbach waar de bijeenkomst zou worden gehouden. Dat bleek vlak onder Coburg te liggen in het oosten van Midden-Duitsland. Een mooi gebied. Al snel viel mijn oog op een andere plaatsnaam ongeveer 15 km van Niederfüllbach: Mitwitz.
Bam! Een voltreffer, dat was de geboorteplaats van mijn grootvader. Mijn vader had dat lang geleden verteld maar mijn aandacht ging toen uit naar andere dingen. De naam Mitwitz, vrij vertaald “met grap”, had ik echter wel onthouden.
Mijn Duitse opa was al overleden toen ik werd geboren, deze bijeenkomst was een uitgelezen kans om meer te weten te komen over zijn herkomst.
Ik schreef terug dat ik toch wel geïnteresseerd was en ook meer wilde weten over mijn grootvader. Groot was mijn verbazing toen ik mijn grootvader’s stamboom ontving. Een rechtstreekse lijn van mij via mijn vader en opa naar een Stephan Geuter (zonder H) uit 1749!

We namen de uitnodiging aan en reisden in september 2007 naar het Familientreffen in Niederfüllbach. Een wonderlijke ervaring om in een hotel je voornaam als identificatie te geven want alle andere gasten droegen dezelfde achternaam! Helemaal grappig werd het toen men dacht dat mijn vrouw Geuther heet. Ik zie er niet bepaald Duits uit met mijn Indisch kleurtje. Zaterdag werden presentaties gegeven van de genealogische bevindingen, op tafels lagen grote vellen papier waarop de verschillende stamboomlijnen getekend waren. Wie wilde kon eventueel toevoegingen doen of correcties aanbrengen. Er werd een groepsfoto gemaakt door een professionele fotograaf – ook een naamgenoot natuurlijk –en de dag werd afgesloten met een gezellige avond.
Voor de zondag was er een rondleiding in de Veste Coburg georganiseerd. Een vesting kasteel  met veel historie. Heel interessant en zeer de moeite waard.


Zaterdagmiddag zijn wij er even tussenuit gegaan om Mitwitz te bezoeken. Een dorp zoals er vele zijn in Duitsland, niets bijzonders behalve dat er een groot Wasserschloss is, een kasteel met gracht en buiten de gracht een groot voorterrein met stallen en gebouwen. Een beetje verwaarloosd maar toch nog het bekijken waard. Zou mijn grootvader hier hebben rondgelopen als stalknecht of tuinjongen? We hebben wat rondgelopen in het dorp en zijn gaan kijken op de begraafplaats. Daar zagen we inderdaad enkele Geuther grafstenen maar die waren te recent om van mijn voorouders te zijn.
Het voelde vreemd om in een dorp te lopen waar mijn opa ooit gelopen moest hebben en als jongeman het besluit nam om voorgoed te vertrekken op zoek naar een betere toekomst. Een toekomst die in Nederlands-Indië bleek te liggen. Een bikkelharde toekomst weliswaar maar ook een toekomst waardoor ik nu hier kon rondlopen.
Een symbolische terugkeer voor mijn Duitse Groβvater Georg Friedrich Geuther.

Naschrift
Boeroeng stuurde me eind november militaire gegevens die hij had gevonden in het Nationaal Archief. Die gegevens vulden een groot hiaat in mijn kennis over mijn opa. Hij bleek in juli 1900 vanuit het Koloniaal Werfdepot als soldaat te zijn uitgezonden naar Paramaribo in Suriname. Een overtocht met de s.s. Oranje Nassau. In juni 1906 ontving hij de bronzen medaille en is met de s.s. Prins der Nederlanden teruggekeerd naar Amsterdam. Hij tekende toen voor zes jaar als fuselier bij de Koloniale Troepen en is in maart 1907 met de s.s. Goentoer naar Batavia overgebracht. Dat hij soldaat in Suriname is geweest en nog wel zes jaar lang, was volstrekt nieuw voor mij en geeft extra kleur aan zijn nagedachtenis. Op 4 mei 1907 begon zijn leven in Nederlands-Indië. Hij trouwde met de inlandse Sinem en kreeg met haar zes kinderen. In 1916 werd hij gepensioneerd als militair. In 1944 is hij overleden, ziek en verzwakt, maar misschien ook geknakt doordat hij zijn oudste zoon die in Birma-Siam krijgsgevangen was, al jaren niet had gezien. Zijn geboorteland en Duitse familie heeft hij nooit meer gezien. Hij is begraven op het Ereveld Leuwigadja bij Tjimahi.

Ferry Geuther, december 2021.
= = = = = = = = =

Beste lezers,
dank voor jullie interesse en reacties op mijn verhalen. Het is fijn te weten dat mijn gedachtenspinsels gelezen worden. Wat betreft Meer-over-Niks, is er niks meer? Nee, er is nog een verhaal van mijn vader over zijn jeugd bij Pa van der Steur dat op de tikwerktafel ligt.  Voor nu wens ik iedereen fijne kerstdagen en een gelukkig eigenZinnig indisch nieuwjaar.
Ferry Geuther
22 december 2021

Zie de film
Bron is Hisooper U

„Mijn oma zou graag nog eens lekker Indisch eten”, luidde de oproep van Heleen Daniluk (40) uit Hengelo via de actie Komt voor Elkaar van deze krant. Het leverde honderden reacties op. Afgelopen vrijdag genoot oma Ievke Berghorst (87) na jaren weer van een ouderwets goede Indische maaltijd. Meegebracht uit Den Haag, door GroenLinks-leider Jesse Klaver.

Met koelbox en boodschappentas komt Jesse Klaver vrijdag aan het eind van de ochtend aan bij woonzorgcomplex Het Hof van TriviumMeulenbeltZorg in Hengelo. Hij verontschuldigt zich meteen: „Het was mijn bedoeling zelf te koken, maar toen kwam het regeerakkoord er ineens tussendoor.” Als alternatief heeft hij een box vol gerechten van De Poentjak uit Den Haag meegenomen, zijn favoriete Indonesische restaurant.  tubantia.nl

Japanse propagandafilm (1941-1945). Bioscoopjournaal uit de Japanse bezettingstijd, waarin Indonesiers worden opgeroepen als vrijwilliger voor de Japanners en voor ‘de bevrijding van hun eigen land’ te gaan werken. Een voorlichtingsambtenaar houdt een toespraak, gevolgd door een optocht met muziek van heiho’s en vrijwilligers. Soekarno en Hatta voeren de optocht aan. Men ziet een massa vrijwilligers bezig met de aanleg van een militair vliegveld.
Zie de film

Als een ware cupido veroverde Jamai Loman gisteravond de harten van de kijkers. Hij won de entertainmentshow The Masked Singer. Hoewel hij indruk maakte met zijn stem, hoeven we voorlopig geen nieuw album te verwachten. ,,Ik wil me focussen op mijn tv-werk.” AD.nl

Vandaag werd polikamer ‘Bibian Mentel’ in het Alexander Monro Ziekenhuis (AMZ) geopend door Maude, de moeder van Bibian, zoon Julian, Edwin Spee en AMZ-ambassadeur Floortje Dessing. In het in borstkanker gespecialiseerde ziekenhuis hebben alle polikamers de naam van een sterke vrouw. Tussen namen als Jane Goodall en Frida Kahlo prijkt nu de naam van Bibian Mentel aan de wanden. MedicalFacts.nl

De Leidse hoogleraar Koloniale en postkoloniale geschiedenis Gert Oostindie is vrijdagmiddag bij zijn afscheid bevorderd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau. Burgemeester Henri Lenferink prees zijn ’cruciale rol in het maatschappelijk debat’ bij het verbeteren van de relaties binnen het Koninkrijk der Nederlanden.  Oostindie gaf sinds het jaar 2000 leiding aan het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land en Volkenkunde (KITLV), een instituut waaraan bij al sinds 1983 was verbonden. Hij is gespecialiseerd in de (koloniale) geschiedenis van de Cariben en van Nederlands-Indië. In de afgelopen decennia schreef hij een groot aantal boeken over de relaties van Nederland met zijn voormalige koloniën. Ook heeft hij belangstelling voor de slavernijgeschiedenis en voor de migratie vanuit de Cariben en het voormalig Nederlands-Indië naar Nederland.   Leidsch Dagblad

.
Dit platform bewaart verhalen rondom de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog en ouder door ze te verbinden met de horloges die dit hebben meegemaakt.  waktoe

Oa het verhaal over het horloge van Raymond Coert, gehuwd met Leen Dillewijn
1920 Malang. Het horloge rust in de borstzak links van Raymond Coert

André Hazes brult er Bloed, Zweet en Tranen. The Singing Chef tapt biertjes en zingt af en toe een nummertje mee. Een bezoek aan Café Saté in Westerpark is een belevenis. Maar de hamvraag is natuurlijk: hoe zijn de sateetjes? Café Saté is een stukje Jordaan in Westerpark.  Bij deze nieuwe zaak op het Hugo de Grootplein lijkt iedereen elkaar te kennen; zó gemoedelijk gaat het eraan toe. Als we er zondagmiddag binnenlopen, worden we hartelijk welkom geheten door eigenaar Jani Beemster, die tot voor kort Jani Hair & Beauty in Alkmaar bestierde.  De Westkrant

Lekker! Sinds 6 december kun je terecht bij Jiwa Jawa aan de Hof. Op nummer 30 opende Saiful Bahri het nieuwe Javaans-Indonesische restaurant.
Als we de website mogen geloven, kun je bij Jiwa Jawa terecht voor typisch Indonesische gerechten zoals Rendang, Gado-Gado of saté Ayam. De recepten vinden hun roots in Java, zoals de naam van het restaurant suggereert. Jiwa Jawa betekent namelijk ‘De ziel van Java’.   indebuurt Amersfoort

Ooit gaf ik rekenles aan een brugklas ergens in Brabant. Om het rekenen wat tastbaarder te maken had ik zakgeld als onderwerp genomen voor enkele sommetjes. De Brabandertjes waren niet op hun mondje gevallen en een meisje riep “Ik krijg nooit niks mèster” (meester).
Dat was een mooi moment om taal aan rekenen te koppelen. Het duurde even maar de klas was uiteindelijk overtuigd dat ze eigenlijk zei “altijd alles te krijgen”. We konden er met zijn allen hartelijk om lachen en ik weet zeker dat deze klas nooit meer “nooit niks” zou zeggen als ze “niks” bedoelden. Een klein maar mooi resultaat van mijn (kortstondig) leraarschap.

Grappig was de anekdote die ik veel later las over een pedante Indische adjudant met de naam Niks. Zijn bijnaam bij de soldaten was “Pet en Schoenen”, daartussen zat namelijk Niks.
Gelukkig was hij niet zo ijdel om zijn naam te wijzigen in Nix.

Over het luxe Nix valt nog meer te vertellen, zoals Nognix, een jongetje in het stripverhaal Asterix en Obelix en president Nixon die we nog kennen van de pingpong diplomatie.
Opmerkelijker is een dorp dat naar ene Niks is genoemd: Nixdorf in Tsjechisch Bohemen. Er blijken twee verklaringen voor die naam te zijn. De eerste is dat het een verbastering is van Niklausdorf (Nicolaasdorp). De tweede is dat het dorp genoemd is naar de kwade vrouwelijke geesten in de moerassen bij het dorp, de Nixen. Het dorp heet tegenwoordig Mikulášovice.
Doe mij maar Nix.

Niks Indisch? Jawel.
Niks kwam ook vaak voor in mijn Indische kringen. We weten allemaal hoe we “Het is niet erg” op zijn Indisch uitspreken: ”Gèf niks”. Kort maar krachtig.
En dit zal ook bekend voorkomen: “Adoeh, ik heb zelf niks”, als er een collectant aan de deur kwam. Of zoals mijn moeder vaak zei, “nèks” om nog meer nadruk te leggen op niks.
Nèks als ondertreffende trap.
Van weinig, via niks naar nèks.
Nog minder dan niks.

Ferry Geuther © 2016
bron: EigenZinnig Indisch 2eDruk(ker), 2021 – ISBN 978-94-6328-418-9
http://www.boekenbent.com/shop

Indisch DigiTaal, ons unieke taal- en cultuurprogramma gericht op het leren van Indonesisch en het verbeteren van uw spreekvaardigheid van Bahasa Indonesia, is nu open! Eerst zelf meemaken hoe het werkt? Van 9-21 december 2021 kunt u nog een aantal proeflessen volgen en/of een programmapresentatie bijwonen; of bekijk de video hieronder. U kunt zich aanmelden voor Indisch DigiTaal tot 21 december, 12 uur ’s middags. Indisch DigiTaal loopt van 1 januari t/m 30 april 2022.  Balibound

Bij Checkpoint 08 zit de bijlage ‘Indiëonderzoek in perspectief’. Hierin laten we verschillende standpunten en perspectieven horen over het huidige grote Indiëonderzoek, waarvan in februari 2022 de resultaten bekend worden. Een deel van de Indiëveteranen en hun achterban is niet gerust op de uitkomst en ook niet op de wijze waarop sommige media deze zullen presenteren.We zetten de pijnpunten van het onderzoek op een rij, vragen aan drie Indiëveteranen wat zij zelf ervan vinden, en interviewen Hans Goedkoop, wiens belangstelling voor het onderzoek grotendeels van persoonlijke aard is. En we spreken met Martin Elands over het nieuwe boek Militaire Ooggetuigen. Bekijk de bijlage.   Nederlands Veteraneninstituut

Bekijk de bijlage . Meerdere pagina’s  zijn te openen , maar wel vergroten in je browser om goed te kunnen lezen. Blader met de pijltjes links en rechts op het scherm.

Java Post:
Jan Somers reageerde voor het eerst op een artikel in de Java Post in 2010. Want ja, ook híj wist wel iets van wat er tijdens de oorlogsjaren in Soerabaja was gebeurd. Duizenden reacties van zijn hand zouden nog volgen, niet alleen in de Java Post, maar ook op het weblog Indisch4ever. De eerste maanden nog onder het wat statige ‘mr.dr.ing. J.A. Somers’, maar al heel snel onder het meer informele ‘Jan Somers’. Aan zijn kennis van zaken behoefde niet te worden getornd.Jan Somers wist veel, heel veel. Maar hij had natuurlijk ook veel meegemaakt.
Zet een condoleance
Lees deze scan van het artikel in de NRC van juli 2021. Met dank aan Peggy Stein.

Delpher laat weten: 
We hebben ruim 250.000 nieuwe kranten aan Delpher toegevoegd. Het gaat om 107 titels, waaronder 17e-eeuwse kranten, kranten uit de Franse tijd, kranten van Belgische vluchtelingen en lokale Nederlandse kranten uit de 19e en 20e eeuw.

Aanvulling is Javasche Courant 1848-1870
Zoek in kranten te Indië .

In 2 werelden :  In deze reeks interviews laten we een van de projectpartners van ‘Gezond ouder worden in twee werelden’ nogmaals aan het woord. Hoe staat het met hun project rondom ouderen met een migratieachtergrond? In deze aflevering spreken we Josselien Verhoeve, coördinator van Regio Overijssel en medewerker sociale dienstverlening van Stichting Pelita , de organisatie die zich richt op mensen uit voormalig Nederlands-Indië. Samen met ervaringsdeskundigen en mantelzorgers is Stichting Pelita op zoek naar oplossingsrichtingen voor cultuursensitieve zorg voor Indische en Molukse ouderen.

INDRA is een jazz-vertelling over het Indonesische jongetje Indra, dat door het vinden van een magische kris op zoek gaat naar de vader die hij nooit heeft gekend.Een wereld vol verlangen, levensvragen, mystiek en de vechtkunst pencak silat ten tijde van het koninkrijk Majapahit in de 15e eeuw na Chr.

Media-aandacht: https://www.indra-muziek.nl/?page_id=205
Zie de reacties van bezoekers in het gastenboek: https://www.adelharttoorop.nl/?page_id=355

Luister meerdere verhalen via deze pagina
Tussen 1946 en 1966 arriveerden vele tienduizenden Indische-Nederlanders uit Indonesië in ons land. Zij waren niet meer welkom in het nieuwe Indonesië vanwege hun Nederlandse gezindheid. Hoe is het hen vergaan in het land dat weliswaar hun land was, maar waar men niet zat te wachten op deze medeburgers met (soms) een kleurtje? In diverse afleveringen vertellen zij hun verhaal. De Indische Podcast bevat ook rubrieken over andere Indische onderwerpen en maakt deel uit van de Cultuurkist van Stichting Pelita. Meer informatie of suggesties http://www.pelita.nl

deel 1 en deel 2

Deze dag heeft veel invloed gehad op oud-minister van onderwijs en voorzitter van de Raad voor Volksgezondheid Jet Bussemaker. “Mijn opa was onderzeecommandant die de tegenaanval leidde tegen Japan”, vertelt ze in het NOS Radio 1 Journaal.BelangrijkDe missie van haar opa duurde niet lang. Ze waren succesvol in het raken van hun doelwitten, maar bij terugkeer van de missie voer de onderzeeboot over een mijn heen. “Behalve één bemanningslid, was iedereen omgekomen.” De overlevende vertelde later wat er was gebeurd. “Ze waren blij met de aanval op Japan en vervolgens was er een enorme klap”, vertelde hij. Onderdelen van de onderzeeboot klapten in twee. “Een paar mensen, waaronder mijn opa, konden nog wat naar elkaar roepen op de brug. Daarna hebben ze elkaar nooit meer gezien”, legt Bussemaker uit.

Zie ook de film NPO Radio 1

De Indische Verhalentafel:

Waarom deze Website ?:
“De voorgeschiedenis van mijn leven is de geschiedenis van mijn hart”
Geïnspireerd door de prachtige boeken “Istori Kita” en “De Lange Reis van de Poesaka” van Simone Berger heb ik het Indische verhaal van mijn familie van vader’s kant opgeschreven. Het verhaal (zie “Guus vertelt…”) begint in 1920 met de uitzending van mijn grootvader en zijn gezin naar Indië om aldaar in het onderwijs te gaan werken en het eindigt in 1958 met de gedwongen repatriëring van míjn vader en zijn gezin terug naar Nederland.

Vervolgens ontstond bij mijn vrouw Tilly en mij het plan om meer van dit soort familieverhalen te verzamelen en op één neutrale plek samen te brengen, een zogenaamde Verhalentafel, waar iedereen zijn of haar verhaal of andere informatie kwijt kan. Samen met de “verteller” hebben wij inmiddels ruim 24 verhalen opgeschreven, welke hier met andere op het internet gevonden verhalen zijn samengebracht.

Onder meer… deze pagina: https://de-indische-verhalentafel.online/home-1/deverhalentafel/

EigenZinnig Indisch: Gewoon een oude foto?
Soemowono, Java, juni 1941, een peloton jonge, glimlachende KNIL soldaten poseert in het veld voor een groepsfoto. Amper zes maanden voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië op 8 december 1941. *)

Toen ik de foto, die historisch genoemd mag worden zeker voor de soldaten en hun familieleden, nauwkeuriger bekeek, caramboleerden allerlei gedachten door mijn hoofd.
Wie waren zij? Geen idee. Het is een foto uit mijn vader’s verzameling. Op de achterkant heeft hij geschreven:
“Ik sta links onder; met de bamboehoed in de hand” en “Soemowono ± Juni 1941”.

Meer staat er niet, geen andere namen.
Hij was pas 18 jaar. Hoe oud waren de anderen? Hadden zij al enig idee wat hen te wachten stond? Wie van hen kwam rechtstreeks uit Nederland en kende land noch natuur en cultuur?
Wie was de pelotonscommandant? Bovenaan derde van links staat iemand met emblemen op zijn kraag, dat zou een sergeant kunnen zijn, de pelotonscommandant.
Wie van hen hebben de oorlog overleefd? Mijn vader gelukkig wel anders zou dit verhaal niet geschreven zijn.

22 jonge mannen in het veld van Soemowono op midden Java, 50 km van Semarang aan de voet van de vulkaan Gunung Ungaran. Dat zou de berg op de achtergrond rechts kunnen zijn.
Soemowono 50 km van Magelang, de stad waar mijn vader noodgedwongen vanaf zijn 8e jaar is opgegroeid in het tehuis van Pa van der Steur.
Jonge mannen in grijs-groen KNIL uniform, hun broeken zijn nauwelijks herkenbaar maar het moet de KNIL “pofbroek” zijn geweest, wijd van boven en nauw aansluitend onder de knie.
Bewapend met een geweer. Waarschijnlijk het M95 geweer, een wapen oorspronkelijk uit 1897. Bij het geweer hoort ook een bajonet maar op de foto is geen enkele te zien. De leren patroontas aan hun riem, voor op de buik, is wel goed zichtbaar.
Allemaal moeten ze goede ogen hebben gehad want er is slechts één brildrager (rechts, derde van boven) of was een bril gewoon te duur voor Jan KNIL soldaat?
Allemaal met de bekende KNIL bamboehoed. Twee hoeden ontbreken op de foto maar die waren er vast en zeker wel. 15 hoeden met opgeslagen linkerflap, stoer.
Uniform, geweer, bajonet, patroontas, bamboehoed, een fiere houding, het heeft ze weinig geholpen. Negen maanden later op 8 maart 1942 capituleerde het KNIL, kort daarna werden de meesten van hen als krijgsgevangene op transport gezet naar Birma of Japan.
Geen gewone oude foto.

Ferry Geuther © 2016
bron: EigenZinnig Indisch 2eDruk(ker), 2021 – ISBN 978-94-6328-418-9
www.boekenbent.com/shop
*) Op 8 december 1941, vandaag 80 jaar geleden, verklaarde De Nederlandse regering in Londen Japan de oorlog.

Pieter de Kock legde op 4 mei 2018 een krans op de nationale dodenherdenking te Amsterdam.
Hij en Coosje Ayal overleefde met de kokkelink-geeromszgroep in de jungles van Nieuw Guinea de Japanse bezetting.

Foto : De vlag werd in 2012 geëxposeerd in het museum Bronbeek, op initiatief van Bo Keller, in uniform rechts staand, Pieter de Kock met bril, Coosje Ayal zittend .

Na vier jaar uitputtend knokken, rouwen, smeken en bidden richt de moeder van Ivana Smit zich rechtstreeks tot premier Mark Rutte. Het is een hartenkreet van Karin Verstappen. Ze gelooft niet dat het moordonderzoek rond haar dochter, die in 2017 na een intiem avondje met een echtpaar op mysterieuze wijze van een flatbalkon in Maleisië naar beneden stortte, anders nog tot een oplossing komt.  Telegraaf.nl
Topics in het archief.

nationalgeographic.com:
80 years after Pearl Harbor, here’s how the attack changed history
Certain of inevitable war with the U.S., Japan launched a preemptive strike that shocked Americans and prompted the nation to enter World War II.

Masao Asada had just finished delivering groceries around Pearl Harbor, Oahu, when he heard some huge booms. No big deal, he thought—he was used to hearing noise from dredging activity in the Pacific Ocean lagoon. But the booms kept coming.

Hirohito wist van de aanval?

IGV: Hier vindt u de presentatie van donderdag 2 december 2021: ‘Een duik in de archieven: waar vind ik wat?’ over het vinden van een militaire KNIL voorvader. De presentatie was onderdeel van De Indische Salon, een programma van het Indisch herinneringscentrum. Indische Salons zijn bijeenkomsten door het hele land (of digitaal) gekoppeld aan een Indisch […]

Databases online Nationaal Archief, met snelle opzoekfunctie
** Oorlogsgravenstichting
** VOC -opvarenden 
** Pupillen Korps, militaire school
** KNIL-stamboeken, in Indië aangenomen beroepsmilitairen.
** Interneringskaarten soldaten, beroeps en dienstplichtig , 1942-1945
** Ambtenarenstaten 20e eeuw.

++  In Nederland aangenomen militairen voor Indië, de Harderwijk-suppletiefolio’s
167.000 namen in index te downloaden en dan linkjes naar scans zoeken Database met snelle zoekfunctie is in de maak.
++ Niet-Europese soldaten, downloadbare index.Database met snelle zoekfunctie komt later.
++ Officieren te Indië, zoek hier, beetje moeilijk, maar simpelere zoekfunctie komt later.

Mail 1
Ik ben op zoek naar gegevens van Daan Michael, geboren rond 1925 in Semarang. Zijn vader schijnt de beheerder te zijn geweest van Hotel Jansen in dezelfde stad. Daan heeft een grote rol gespeeld in het leven van mijn moeder Vera Keijner en zij heeft zelfs haar leven aan hem te danken tijdens de Japanse bezetting en de na-oorlogse bersiaptijd.
Hij is later, net als mijn ouders, ook naar Nederland gerepatrieerd en uiteindelijk in Maastricht terecht gekomen en daar gestorven. Ik zou het fijn vinden om contact te maken met eventuele nabestaanden en alsnog mijn dank te betuigen voor wat hij heeft betekend voor mijn moeder. Zonder hem was ik er niet geweest!
Rene van Haasen

Mail 2
Guus van Cleef was een Nederlandse striptekenaar, die in de jaren 1980 en 1990 werkte aan reclamestrips en een paar Disney-stripverhalen……in 1950 geboren in Jakarta,  Bron van de cartoon

In november waren er bijna dagelijks updates op de site imexbo.nl, klik voor de updatepagina .Veel updates zijn foto’s van de begraafplaats Peneleh te Soerabaja en met gegevens over wie in een gefotografeerd graf ligt.
Zoals onderstaande foto van deze pagina.

Jim van der Meer Mohr is sinds 1 december 2018 bestuurslid van het Indisch Herinneringscentrum.
Zo nu en dan moet hij invallen bij het programma Tussen Kunst en Kitsch, ( zie 1 december, 25.40 minuten)

Indofood2go

Nieuwsbrief Indisch Netwerk 28 november 2021
en zie deel 2

Bekijk een aantal pagina’s van het decembernummer
Bekijk Moesson agenda 2022

Reza Kartozen Wong in Het Parool:
veertig jaar geleden schreef mijn grootvader een lezersbrief aan De Telegraaf. Daarin hekelde hij het gebrek aan erkenning voor Indiase militairen en de andere, respectvolle behandeling die witte geallieerde militairen wel ten deel viel. Die brief werd niet geplaatst. Maar als we geïnteresseerd zijn in een vollediger en eerlijker beeld van de Tweede Wereldoorlog en de nasleep daarvan, dan moeten we mijn grootvaders kritiek serieus nemen en deze Indiase helden erkennen – juist nu, nu er nog enkele in leven zijn.

Het bijzondere Balinese schilderij van Willem Gerard Hofker (1902-1981) heeft dinsdagmiddag bij het Zeeuws Veilinghuis in Middelburg 590.000 euro opgebracht. Daarmee is het net geen record voor een werk van de kunstenaar. pzc.nl

IGV Nieuws – November 2021

 Indisch eetcafé Nusa opent binnenkort de deuren in Woerden. En dat gaat gebeuren op dinsdag 23 november om 16.30 uur. “We hebben heel veel zin om Nusa in Woerden te openen”, vertelt eigenaar Joost van Vliet, die Nusa samen met zijn vrouw Wayan runt.    indebuurt Woerden

De KB stelt samen met het Netwerk Oorlogsbronnen (NOB) en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) het programma Indisch Erfgoed Digitaal op.

Op 25 oktober 2021 gaf staatssecretaris Paul Blokhuis van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) het startschot voor de uitvoering van deze extra impuls.Indisch Erfgoed Digitaal
Het programma Indisch Erfgoed Digitaal richt zich op het erfgoed van de brede Indische gemeenschap1 in Nederland. Het gaat om iedereen met wortels in voormalig Nederlands-Indië, die zelf of van wie de voorouder(s) door oorlogsgeweld en naoorlogse ontwikkelingen tot 1968 naar Nederland zijn gekomen. De focus ligt daarom op erfgoed uit, of in relatie tot, de periode 1930-1968. Dat erfgoed wordt bewaard door grote en kleine partijen in binnen- en buitenland.
Koninklijke Bibliotheek

Tilly Knuppel-Heuvelink, de oudste inwoner van Vlissingen, is afgelopen week op 107-jarige leeftijd overleden. Dat heeft haar familie bekendgemaakt.   In 2017 kwam zij in het nieuws, omdat ze toen – 103 jaar oud – voor het eerst in haar leven naar de bioscoop ging. Zij bekeek tijdens Film by the Sea Wonders of the sea, een 3D-film over het onderwaterleven. ,,Het was geweldig!”, zei ze, direct na afloop. ,,Ik heb er echt van genoten.”pzc.nl

Mevrouw Knuppel-Heuvelink werd geportretteerd in de IGV-publicatie  Kind in Indië (uitverkocht , auteur is Kevin Felter en team)

Zie meer topics.

2018
Moesson ging op bezoek bij mevrouw Tilly Knuppel-Heuvelink (104). ‘Je moet altijd zelfstandig zijn.’ Wanneer bent u geboren?‘Ik ben geboren op 26 april 1914. In Garoet. Op West-Java. Ongeveer 63 kilometer van Batavia. Het dorpje waar ik woon heet Tjipanas.
’Hoe heette uw moeder?
‘Ik heb een Indonesische moeder. Ik heb alleen maar één foto van haar kunnen meenemen. Alles is gerampast in de jappentijd. Zij heet Mietem. Zij is van Oost-Java. Ik weet niet van welke plaats. Ik heb haar dat niet gevraagd. Vroeger mocht je dat toch nooit vragen. Dat mag niet.Mijn vader was militair. De militairen gingen altijd met de muziek mee. En mijn moeder – zij is nog jong – gaat met hen mee. Mijn vader zegt: ‘Ga terug naar je vader en moeder, straks verdwaal je.’ Maar nee, ze ging toch mee. Tot drie keer toe heeft hij haar thuisgebracht en toch gaat ze de volgende keer weer mee. Zij voelt zich aangetrokken en zij is nog zo jong. Zij kon haar sarong niet eens aandoen, zo jong was zij. Ja, wat moet mijn vader dan doen? Toen is mijn vader naar de kapitein gegaan en heeft hij aan hem gevraagd of zij bij hem mocht blijven. Hij betaalt, zegt mijn vader. Ja, wat moet de kapitein dan doen? Toen heeft mijn vader haar opgenomen tot zij huwbaar is. Want ja, in die tijd zijn ze daar al met tien jaar huwbaar.’

Patricia Jacob in De Westkrant
In Indonesië vind je martabak op elke hoek van de straat. In Nederland moet je er wat meer moeite voor doen. Patricia wijst je de weg naar deze snack.Ook toen hij ver over de tachtig was, kon mijn oom Herbert zich nog oprecht verwonderen. Vier jaar voordat hij overleed, gingen we samen naar de Tong Tong Fair in Den Haag. Op dit Indische festival was hij niet weg te slaan bij de kraam van Waroeng I. Djaja. Zoals ieder jaar stond daar weer een kok te ‘jongleren’ met het deeg voor de martabak. In de ogen van mijn oom was het pure tovenarij. Een brede grijns, zijn handen in klaphouding. Als oom enthousiast was, spatte dat ervan af. Dat had iets liefs, bijna kinderlijks, waardoor sommigen hem niet altijd serieus namen. Dat laatste was een grote fout: ondanks zijn tere uiterlijk wist hij precies wat hij wilde en had hij een stalen wil.

Het is nu al een Europese bestseller: De laatste zwaardvis, deel 28 uit de stripreeks Blake en Mortimer. Vooral Frankrijk is dol op deze van oorsprong Belgische striphelden. Liefst 440.000 exemplaren telt de eerste oplage daar. De strip ligt vanaf vandaag in de winkel.Dat is goed nieuws voor de Nederlanders Teun Berserik en Peter van Dongen, die De laatste zwaardvis tekenden.
Nederland en België zijn samen goed voor een eerste druk van 20.000 stuks.Edgar P. Jacobs, de geestelijk vader van Blake en Mortimer, is al decennia dood.
Toch verschijnen er nog geregeld nieuwe avonturen van het duo. De reeks is overgenomen door andere tekenaars en scenarioschrijvers. Verhaallijn, decors en het tijdsbeeld (medio vorige eeuw) zijn onveranderd. Dus wordt er nog gerookt, komen vrouwen er nauwelijks in voor en is ook het taalgebruik (“By Jove!”) gedateerd.
Zie de film bij Nieuwsuur

Deze week verschijnt de 98ste titel van Yvonne Keuls. Een boek dat ze móést schrijven, over haar pleegkind Gemmetje. Zoals ze ook al die andere onrechtvaardige verhalen, onder meer over kindermisbruik door hooggeplaatsten, móést vertellen. ‘Als ik zie dat er met het recht wordt gesjoemeld, sta ik op.’De Volkskrant

EigenZinnig Indisch: Adoe Ondoeh
In de computerwereld wordt het Engels creatief en meestal heel toepasselijk gebruikt. UNDO is zo’n goed bedacht woordje dat in allerlei software voorkomt om foutjes te herstellen of ingetikte tekst ongedaan te maken, een zeer handige functie. Zelfs meerdere opeenvolgende bewerkingen kunnen stap voor stap worden teruggezet in hun oorspronkelijke stand.
Er valt veel te mopperen op computers en software maar UNDO is een geweldige vinding. Undo is de stille redder in nood. De uitvinder mag wat mij betreft een Nobelprijs ontvangen, op zijn minst een pontificaal standbeeld in Silicon Valley met als onderschrift:

“De uitvinder van UNDO, de toets die de wereld voor vele rampen heeft behoed”.

In het Nederlands hoort er eigenlijk een passend equivalent te zijn en dan ligt “Ontdoe” voor de hand. Maar dat kan verwarrend zijn omdat “ontdoen” andere betekenissen heeft met soms een negatieve teneur. Daarom stel ik een ABIN, Algemeen Beschaafd Indisch Nederlands, equivalent voor: ONDOEH. Dat geeft precies aan waar het voor bedoeld is, het voorkomt verwarring met “ontdoen” en met de “H” heeft het een sympathiek snufje Indisch karakter.
Dit toetsenbord laat zien hoe het zou kunnen. Een grote ONDOEH toets. Ergonomen mogen er natuurlijk ook hun zegje over doen, dan passen we het aan.

Tussen haakjes, mocht iemand een fout van jou bemerken dan kun je rustig zeggen “ONDOEH
MAAR”. Henny en Ernst kunnen daar wel om glimlachen vermoed ik.

Helaas is de toepassing van Ondoeh beperkt tot software. Stel je zoiets voor in het echte leven. Een ONDOEH die de werkelijkheid een paar seconden terug kan draaien, een microtijdreismachine.
Een voorbeeld: Je praat met een collega en je noemt je manager “een $cht#rb$ks# kl**tz$k” terwijl die baas net om de hoek verschijnt en de welgemeende complimenten hoort. Je beseft een enorme loopbaanblunder begaan te hebben en roept daarom luidkeels “ADOE ONDOEH”!
Zijn bewustzijn rolt enkele seconden terug in de tijd en hij loopt nietsvermoedend voorbij met zijn gebruikelijke sarcastische groet: “De pauze is voorbij jongelui”.
Zo zijn nog meer voorbeelden te bedenken.
Adoe Ondoeh zou het leven heel wat gemakkelijker maken.
Adoe wanneer komt die Ondoeh?

Ferry Geuther © 2016

bron: EigenZinnig Indisch 2eDruk(ker), 2021 – ISBN 978-94-6328-418-9
www.boekenbent.com/shop

De Nederlandse documentaire Ze noemen me Baboe heeft gisteravond geen International Emmy Award gewonnen tijdens de ceremonie in New York. De prijzen worden ieder jaar uitgereikt aan de beste tv-programma’s die buiten de Verenigde Staten zijn gemaakt.  RTL Nieuws

Zie de film

Een winkelstraat in Goes is vanmiddag kort ontruimd vanwege een verdacht, stinkend pakketje bij de Primera. De stank was zo erg, dat de brandweer eraan te pas moest komen. Na het openmaken van de doos, kwam de aap uit de mouw. In het pakketje zat een doerian, een tropische vrucht die bekendstaat om z’n penetrante geur. Omroep Zeeland

Eloise van Oranje heeft meegedaan aan het zesde seizoen van de populaire YouTube-serie Het Jachtseizoen van StukTV. Daarbij kreeg de gravin hulp van haar moeder prinses Laurentien, zo is te zien in de aflevering die vandaag online is gezet. AD.nl

Locatie Raffy heeft momenteel volgende vacatures (zie hieronder):

Verpleegkundig specialist uren in overleg
Wij zijn op zoek naar twee Vrijwilligerscoordinatoreeen voor 12 -16 uur per week
een voor 20 – 24 uur per week (tijdelijk ter vervanging van zwangerschapsverlof)
Adviseur werving en selectie (recruiter)  16 uur per week
Verzorgende IG nacht  uren in overleg
Verzorgenden IG (Extramuraal) uren in overleg
Helpenden  uren in overleg
Verzorgenden IG uren in overleg
Verpleegkundigen  uren in overleg
EVV’ers  uren in overleg
Verzorgende IG – met kennis van Indonesische taal en Indische en/of Molukse cultuur

Website

De documentaire Ze noemen me baboe van Sandra Beerends is genomineerd voor een International Emmy Award in de categorie beste documentaire. De prijzen voor beste tv-producties van buiten de Verenigde Staten worden op maandag 22 november bekend gemaakt tijdens een gala in New York.  Filmkrant

Zie de film.

Restaurant Kooger  in De Koog op Texel is gevestigd in Hotel Zeerust. In de gerechten worden Texelse en buitenlandse smaken gecombineerd.

Chefkok Jordy Mauritsz
“Restaurant Kooger is voor mij een droom die uitkomt. Ik werk graag met Texelse producten, maar ook mijn indische roots zijn zeker in de gerechten terug te vinden. De menukaart heeft een mooie balans, waar Texelse en buitenlandse smaken samen komen”.

Lees hier voor meer .

1) Bericht van het Verzetsmuseum: de komende editie van The Round Table Talk – op 18 november 19:30 uur over verzet van vrouwen tegen slavernij en koloniale overheersing – kun je alleen via deze gratis live stream bijwonen. Lara Nuberg modereert.

2) Ken je de podcast De jongens van Soekaboemi al? Over drie Indische jongens, die na de dood van hun Hollandse vader bij hun inlandse moeder werden weggehaald en in het Soekaboemies Opvoedings Gesticht (SOG) ondergebracht. Deel 1 over het dagelijkse leven aldaar voor de oorlog, deel 2 over de Japanse bezetting en hierna. (Leuk om in Deel 1 over het begrip bagi te horen. Dit “verplichte delen van tractaties”, dat ik via mijn moeder van mijn Javaanse oma mee kreeg. Herkennen jullie dit ook?)

3) Zie hier de nieuwsbrief van Pelita met ondermeer de recensie van Peter van Riel over De Voormoeders van Suze Zijlstra. Zij is op 28 november te gast in Peters Literaire Salon te Nijmegen

Symposium Indische Letteren
Kritische stemmen in de Indische letteren
Bronbeek, 14 november 2021

Verslag: Edu en Ellen
Vorig jaar werd het Symposium vanwege Coronamaatregelen afgeblazen, maar dit jaar kon het als zogenoemd ‘geplaceerd’ evenement met niet al te veel deelnemers doorgang vinden.

Rick Honings vertelde over Jacob Haafner, een kritische kolonialist (1754-1809).
Deze man kwam op zijn veertiende als wees in Batavia aan waar hij in een koloniale familie werd opgevangen en kort daarna weer weggestuurd. In 1772 dook hij weer in Indië op en bekeek goed hoe de overheersers hun macht en verkregen rijkdommen misbruikten ten koste van de inheemse bevolking. Zijn ‘Reisbeschrijvingen’ verscheen in 1806.
Uitbuiting, slavernij, mishandeling en het etaleren van pracht en praal zouden moeten verdwijnen en plaatsmaken voor het uitdragen van beschaving en een menswaardige behandeling.   Anderzijds typeerde hij de inlander ook als inferieur en keerde hij zich tegen het ‘Verindischen’ (o.a. het gevaar van de baboe) en het ‘Going native’ (raciale vermenging).
Geen koloniaal, maar beslist ook geen antikoloniaal.
Een voorganger van Multatuli.

Jacqueline Bel volgde met een beschouwing over Multatuli als inspirator van koloniale kritiek. In 1860 verscheen de ‘Max Havelaar’, de aanklacht tegen die ‘Roofstaat aan de Noordzee’.
Zij wijst op uitsluitingsmechanismen bij het overheersen: de ander is inferieur, op het niveau van dieren, heeft geen eigen rol of stem.
Multatuli wees ook op de onderdrukking, uitbuiting en beroving (knevelarij) met hulp van het Inlandse machtssysteem onder de regenten (o.a. onbetaalde arbeid).
In de verschillende onderdelen: Droogstoppel als verteller; Stern namens Multatuli; Saidjah en Adinda (Verbonden door Sjaalman).
Multatuli was ook zeker geen antikoloniaal ook al heeft hij figuurlijk koloniale standbeelden omvergehaald (citaat Elsbeth Etty). Hij was uit op eerherstel en het onrecht moest stoppen.
Hij dreigde met publicaties van zijn aanklachten in Europa en de wereld en zelfs met geweld!
Eigenlijk verwonderlijk dat hij daar in die tijd mee weg kwam.

Coen van ’t Veer sprak over de vergeten verhalen van Annie Foore (ps. Francoise IJzerman).
Zij publiceerde 14 romans, eerst als feuilleton in een krant. Behalve 5 die niet gebundeld werden en juist hierin is kritiek op de koloniale samenleving zichtbaar.
Passend in de opkomende Ethische Politiek wees zij op de geringe inspanningen voor het welzijn en de welvaart van de Inlandse bevolking. Maar rassenonderscheid was er wel, hoe lichter, hoe beter.
Kritiek ook op de wijze waarop vele Nederlanders hun kinderen aan de baboe toevertrouwden; die was daar volkomen ongeschikt voor. Verindischen was een groot gevaar; kinderen zouden tijdig voor opleiding en studie naar kostscholen in Nederland moeten gaan.

...

Boekpresentatie ‘Door de ogen van Dodo Berretty’ door Gerard Termorshuizen en Coen van ’t Veer.
De zoon van Dominic Berretty en Mien Duymaar van Twist was 9 jaar oud toen zijn vader omkwam bij de crash van de Uiver in 1936. Testamentair had zijn vader bepaald dat hij en zijn zus Aimée naar hun moeder in Nederland moesten.
De scheiding van hun stiefmoeder Conchita moet vreselijk zijn geweest. In Nederland kwamen ze al gauw in kosthuizen terecht; hun moeder, de actrice, leidde een te onregelmatig leven.
Op zijn achttiende ging hij het verzet in, werd januari 1944 gearresteerd en naar Duitsland afgevoerd.
Hij overleefde en vertrok na de bevrijding (van Nederland) in het najaar naar Indië om daar te vechten. In 1948 besefte hij dat de strijd verloren was en keerde naar Nederland terug.
Hij had liefde voor de fotografie opgevat en vertrok, inmiddels getrouwd met Yoka, naar Parijs.  Dochter Yolanthe werd geboren, maar een scheiding volgde en hij hertrouwde met Ineke van Marle.
Hij kreeg erkenning als een goede fotograaf (o.a. Paris Match) en versloeg de Watersnood in 1953.  Zijn naam werd definitief gevestigd toen hij in 1956 de opstand in Boedapest vastlegde.
Vanaf 1958 werkte hij voor Time Magazine en dekolonisatie-oorlogen vormden een rode draad: Algerije, Congo, Tunesië, Vietnam. Hij was graag weg, maar was ook graag thuis bij zijn gezin.
In 1968 ging het gezin in een dorp buiten Parijs wonen. Daar kwamen zelden anderen over de vloer, het leek of hij zijn gezin voor de buitenwereld wilde afschermen.
Door leukemie getroffen overleed hij uiteindelijk in 1980. Zijn kinderen merkten pas bij zijn begrafenis hoe groot hun vader was.  Het eerste exemplaar werd overhandigd aan zijn dochter Yolanthe.

Frans-Willem Korsten legde uit dat het lichaam niet vergeet. Ook kritiek die tekortschiet laat sporen na in je lichaam, maar herstel is mogelijk.
Aan de hand van foto’s uit een fotoproject van Sylvia Pessireron laat hij zien dat beeld (lichaamstaal) om tekst kan schreeuwen. Omgekeerd tekst om daar bijhorende beelden.
Pijn van de eerste generatie zit in hun lichaam; erover praten kunnen en willen ze niet.
Adriaan van Dis maakte in een Tv-uitzending onlangs duidelijk dat in het huidige debat woede nog steeds niet serieus genomen wordt. Nog steeds blijkt luisteren te moeilijk.
Pogingen om toch te verwoorden wat verzwegen moest worden zijn ook pogingen om opnieuw te beginnen! Goed luisteren vereist een andere houding en verandering roept altijd ook weerstand op. Veranderen van opvattingen is veeleer veranderen van houding en gedrag.
Hij pleit voor meer aandacht voor Corpologie – een leer van het lichaam. Wat is de ‘Impact of the past’?

Jacqueline Bel nam, mede namens de auteurs Rick Honings en Coen van ’t Veer het woord voor de presentatie van ‘De postkoloniale spiegel, de Nederlands-Indische letteren herlezen’. De titel verwijst naar het standaardwerk de Oost Indische spiegel van Rob Nieuwenhuijzen en is na Alfred Birney’s Oost-Indische Inkt de derde in rij. In deze spiegel is een selectie, van Multatuli tot heden, opgenomen en analyseert de verhalen met een postkoloniaal-kritische bril op. Passend in een tijd met kritische terugblikken op Indië in al zijn verschijningsvormen en misschien ook wel omdat de derde generatie minder beladen meer afstand kan nemen.
Alfred Birney, zeker niet terughoudend waar het kritiek betreft, zou het eerste exemplaar overhandigd krijgen en vervolgens worden geïnterviewd.  Helaas moest hij van deelname afzien en viel de eer te beurt aan Dido Michielsen.

Peter van Dongen heeft het omslag van ‘De postkoloniale spiegel’ ontworpen en werd hiervoor bedankt en ook Olf Praamstra werd in het zonnetje gezet voor al het werk wat hij achter de schermen heeft verzet.

En alsof er nog niet genoeg nieuwe boeken gepresenteerd waren, ontving Peter Zonneveld van Rick Honings het eerste exemplaar van de De stille kracht van Louis Couperus uit de serie ‘tekst in context’
Robin Block, singer-songwriter en dichter nam het muzikaal intermezzo voor zijn rekening. Hij begeleidde zichzelf hiermee met de gitaar en droeg een aantal gedichten voor.

Als laatste onderdeel van de middag werd Dido Michielsen geïnterviewd door Jacqueline Bel en Rick Honings over haar boek ‘Lichter dan ik’. Hoe het boek tot stand is gekomen en over de zoektocht naar Isah, de naam die zij gaf aan haar voormoeder, en de invulling daarvan. Over haar voormoeder zelf heeft ze niets kunnen vinden, het meeste in het boek is dus niet gebeurd of gebaseerd op andere personages uit ongeveer die tijd. Momenteel staat Lichter dan ik op de planken, uitgevoerd door het Nationale Theater. Michielsen is bezig met een vervolg van dit boek. De planning is, dat het in september 2022 uitkomt. En wie weet, volgt er nog een derde deel.

Ook andere pas verschenen ‘Indische’ boeken waren verkrijgbaar:
Joop Heilijgers – Expats in de tropen; Wim Bakker – Fotoboek Bali; Sanatan de Jongh Swemer – Tropenjongen.
En bij twee antiquariaten natuurlijk de boeken van toen.

Na een afsluitend woord van Peter van Zonneveld was deze dag weer voorbij en hopelijk kunnen we volgend jaar weer in Bronbeek bij elkaar komen.

Foto’s van deze dag zijn hier te vinden: https://photos.app.goo.gl/mDCPGXjcguJQoCzM6

Een Indische oudejaarsavond verschilt weinig van de doorsnee Hollandse oudejaarsavond. Oliebollen, appelbeignets, hapjes – vooral Indische natuurlijk – drankjes, oudejaarsconference kijken, champagne, vuurwerk afsteken. Het vuurwerk was vroeger veel uitbundiger dan bij de Hollandse buren maar die hebben dat inmiddels ingehaald en overtroffen. Er waren echter twee speciale Indische oudejaarslekkernijen: de vruchtenbowl en de huzarensalade. In de tweede helft van de vorige eeuw stonden die standaard op tafel op 31 december. Een overvloed aan nieuwe lekkernijen en nieuwe drankjes verdreven de vruchtenbowl en huzarensalade in ons kringetje in de loop der jaren naar de vergetelheid. De smakelijke herinneringen bleven.
In een opwelling van nostalgie besloten we het vruchtendrankje en het klassiek Indische gerecht aan te bieden aan onze gasten op oudejaarsavond. De meesten kenden het niet. Het werd een groot succes. “Wat lekker? Wat zit erin? Hoe maak je dit? Waarom hebben we dit niet eerder geproefd?”, uitsluitend enthousiaste reacties.
De vruchtenbowl is minder herkenbaar als typisch Indisch. Een koude drank met veel vruchten en soms een alcoholische toevoeging in de vorm van wijn of een scheutje rum. Het verschil met de “gewone” vruchtenbowl zit hem in de santen (geraspte kokos), allerlei tropische vruchten zoals lychees, en de typisch Indische stroop soesoe (rozensiroop).
De huzarensalade schijnt genoemd te zijn naar Hongaarse Huzaren – soldaten – die het koude, vooraf bereide voedsel gemakkelijk mee konden nemen tijdens hun veldtochten. Militair gemaksvoedsel. Vrijwel zeker is het recept meegekomen met koloniale soldaten – zoals mijn opa – vanuit Nederland naar Nederlands-Indië. Gelukkig maar.
Het verschil zit vooral in de toevoeging van rode bietjes. Met zijn rode kleur is de Indische huzarensalade gemakkelijk herkenbaar. De foto toont de salade die Marion speciaal voor dit verhaal heeft gemaakt, een bijzondere herinnering aan Tante Hetty† uit Enschede.

Kleurige salade, teruggekeerd naar Nederland met de eveneens kleurige repatrianten van generatie Indisch 1.0.
Huzarensalade 2.0, maak het zelf en geniet EigenZinnig Indisch!.
Ferry Geuther © 2016

Zie ook deze eerdere verhalen

Zeventig jaar geleden kwamen de Molukkers naar Nederland. Stichtse Vecht kent een hechte gemeenschap Molukkers. “We willen aan onze buren laten zien wie wij zijn en hoe we in Stichtse Vecht zijn gekomen”, zegt de Molukse Joke uit Breukelen. RTV Stichtse Vecht 

**  tubantia.nl : Nu is de ‘Motukker’ sinds februari gemeentesecretaris van zijn geliefde Wierden. 
** Tweet: Ook vanuit de Molukse gemeenschap werd in de jaren 80 bezwaar gemaakt tegen zwarte piet.
**  ed.nl : Dit is het ideale moment om je eigen geschiedenis beter te begrijpen.”   
**  Kliknieuws: Het gaat om weten waar wij als Molukkers vandaan komen”, 
** pzc.nl: Regina Parinussa jongste lid ooit in Molukse regering in ballingschap.
**  Moluks Historisch Museum:Wat is Museum Maluku eigenlijk? Zijn wij nog wel een museum?

Jaro Wolff, de persoon achter Ricky Risolles, heeft er zin in. Zijn enthousiasme en gedrevenheid zijn steevast goede ingrediënten voor een gezellig avondje uit in het theater. Grappen en grollen zat er bij de jonge Jaro al vroeg in. „Samen met mijn neefjes maakten we grapjes over bijvoorbeeld onze ooms en tantes. Dan maakten we een parodie over de bandjes en de muziek waar zij destijds naar luisterden. Zo kwamen we ook op bijnamen als Lonny Lemper en Ricky Risolles.” De Indische cultuur is Jaro letterlijk en figuurlijk met de paplepel ingegoten en dat is in zijn voorstelling terug te vinden en te horen. – Dagblad van het Noorden