MdNL : Op zondag 5 november 2017 organiseerde
de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde haar jaarlijkse Bronbeek-symposium met als thema ‘Indische beroemdheden’.
Als eregast was muzikant en schrijver Ernst Jansz uitgenodigd.
De lezingen die op deze dag werden gegeven zijn nu verzameld en gepubliceerd in het nieuwe nummer van het tijdschrift Indische Letteren. Bestel hier
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Biata Lazare, overleed te Den Haag in 1985, 63 jaar.
Ze was dochter van de machinist staatsspoorwegen Frederik Hendrik Lazare en Maria Christina Loman.
Men denkt wel eens dat stamvader Lazare van Armeense oorsprong was, maar hij was een Luxemburger, geboren ca 1800, in 1822 als militair naar Indië en er opgeklommen tot luitenant. Hij had kinderen met een Atjehse vrouw.
Stamvader Cornelis Loman uit Amsterdam was employee van de Nederlandse Handel Maatschappij te Java. Hij huwde met Maria Bletterman een nazaat van Angela van Bengalen, die in 1657 als slavin naar Kaap de Goede Hoop werd gedeporteerd.
Biate Lazare trouwde met Gerrit Idzert Niggebrugge, 1920 in Soerabaja. Hij werkte bij rubber-koffieondernemingen en bij een suikerfabriek te Banjoemas.
Volgens het oorlogsslachtofferregister overleed hij 14 februari 1942 in Rengat als knil-militair. Sneuvelde hij ?
Gerrit (1895-1942) was de zoon van Pieter Johannes Adrianus Niggebrugge en Charlotte Theodorina Johan, kleindochter van Toontje Poland. De Armeen Lazar Johan uit Perzië was haar andere grootvader . Gerrits opa Niggebrugge kwam uit Den Haag met twee broers die werkten op suikerfabriek Gending te Probolinggo. Zij overleden aldaar in 1862. Opa bleef in de suikerindustrie.
Enkele kinderen van Biata Lazare woonden en overleden in Amerika.
O.a Ivonne Niggebrugge, de tweede echtgenote van Jan Boon ( Tjalie Robinson)
Een andere dochter bleef in Nederland wonen en is ook weggezet op Nieuw Eykenduynen. Zij is Inge Muriël Niggebrugge (1923-2003).
Haar urn staat bij het graf van haar man Gijsbert Francis (1912-1990), met wie ze huwde in 1947
Gijsbert Francis werd geïnterneerd als beroepsmilitair van het KNIL
Zoon van Gijsbertus Peter Wilhelmus Francis en Fifine Gouijn.
Vader Francis was in 1908 stempelfabrikant en vuurwerkmaker aan de Molenvliet te Batavia , in 1923 employee ‘de verwachting’, in 1934 employee Ruijgrok Co tot aan zijn overlijden in 1939 ? Of was hij al eerder met pensioen.
Grootvader Francis was een roemeen, geboren ca 1826.
Overgrootmoeder Gouijn van Fifine was de slavin Norsanie van Macassar.
Stamvader Jacob Gouijn moet ca 1745 geboren zijn. Herkomst en beroepsleven zijn onbekend.
Mail van Hetty Naaijkens-Retel Helmrich: zondag 30 december, vrijdag 4 januari, 6 en 8 januari draait Klanken van Oorsprong in de Balie ! En voor wie de gang naar de bioscoop niet kan maken.
Tot 1 februari is de film nog te zien op www.picl.nl
Fijne feestdagen, gelukkig en mooi 2019. Hartelijke groet, Hetty
Mijn Chinese schoonvader Oe Po Liem (1929-2011) kwam vanuit Nederlands-Indië voor zijn studie naar Amsterdam waar hij zijn Nederlandse vrouw ontmoette. Samen bouwden zij hier een bestaan op.Po Liem vertelde graag over zijn jeugd op Java. Zo was een kamer in het huis van zijn opa van moederskant voor hem streng verboden terrein. Als jongetje was hij er toch een keer naar binnen gegaan en had hij stiekem een blaadje gescheurd van de kalender die naast het altaar hing. IGV
25 december: Volkskrant: De tsunami sloeg zonder waarschuwing toe: ten minste 429 doden, 154 vermisten en 1485 gewonden
24 december: De Volkskrant:De tsunami sloeg zonder waarschuwing toe: ten minste 373 doden, 128 vermisten en 1400 gewonden
AD.nl: Zeker 281 mensen zijn om het leven gekomen bij de tsunami die Indonesië zaterdagnacht heeft getroffen. Naar 57 vermisten wordt nog gezocht. Ook raakten zo’n 1000 mensen gewond. Het is niet bekend of Nederlanders zijn getroffen.
Telegraaf.nl:
Bij het dramatische moment waarop een compleet podium met daarop de popband Seventeen werd weggespoeld bij de tsunami in Indonesië zijn zeker 29 doden gevallen. Dertien concertgangers worden nog vermist.
——-
23 december:
De Indonesische autoriteiten zijn volledig verrast door de tsunami in de Straat van Sunda, waardoor minstens 222 mensen zijn omgekomen. Zeker dertig mensen worden vermist en honderden zijn gewond geraakt.De tsunami ontstond door een uitbarsting van een vulkaan in de zeestraat tussen Java en Sumatra, die de Javazee verbindt met de Indische Oceaan. NOS
Marié-Jose Westbroek (60) verloor haar zoon Oscar (23) dit jaar aan de gevolgen van leukemie. Sinds 2015 zocht de Amersfoortse familie naar een geschikte stamceldonor, om het leven van Oscar te redden. Tevergeefs.
Een blik op een muur in de woonkamer met familiefoto’s verraadt waarom het zo ingewikkeld was om een geschikte match voor Oscar te vinden. Oude zwart-wit exemplaren uit Indonesië laten een deel van Oscars familie zien. Zijn vader Michiel is Indisch Indonesisch, moeder Marie-José Nederlands. AD.nl. Zie archieftopics
Burgers’ Zoo in Arnhem:
Kom deze kerstvakantie naar de Pasar Malam in de Bush! In ons overdekte regenwoud vol tropische planten en dieren is een unieke Indische markt met veel gezellige standjes, twee podia met exotische muziek en dans en natuurlijk heerlijk Indonesisch eten en drinken! Bovendien is er een gratis animatieprogramma voor kinderen en is de Kids Jungle binnenspeeltuin geopend.
In deze laatste Nieuwsbrief van 2018 blikken we terug op al onze activiteiten om het Indische en Molukse verzet binnen het Jaar van het Verzet over het voetlicht te brengen. In 2019 is er blijvende aandacht voor dit thema met onder andere de lancering van de digitale Kaart van het Indisch Verzet.
Ook is de collectie van MHM nu te raadplegen via de collectie-portal Netwerk Oorlogsbronnen van het NIOD
Alex en Luna Johnson hebben Ivana Smit mogelijk zien sterven.
Dat betoogt de advocaat van de familie Smit, Sankara Nair, vrijdag
in zijn schriftelijke slotpleidooi voor de rechtbank in Maleisië.
Als het Amerikaanse echtpaar veroordeeld wordt, wacht het tien jaar celstraf. De Limburger …………….Archieftopics.
Hoe verhouden geschiedenis en herinneringen zich tot elkaar? Wat gebeurt er als er in de geschiedenisboeken iets staat wat niet strookt met je eigen herinnering, of die van je vader of moeder, opa of oma? Over dit soort vragen ontstaan vaak, soms behoorlijk heftige, discussies. Het project Getuigen & Tijdgenoten, één van de onderdelen van het lopende onderzoek Onafhankelijkheid, dekolonisatie, geweld en oorlog in Indonesië, 1945-1950, verzamelt verhalen van mensen die deze tijd zelf mee hebben gemaakt. Het gaat om verhalen die minder gehoord zijn, maar ook om herinneringen die in de loop der tijd op een andere manier geduid worden.Geschiedschrijving en herinneringen zijn niet altijd met elkaar in tegenspraak. Soms vullen boek Auteurs:Stephanie Welvaart en Eveline Buchheim
Stephanie Welvaart (links) en Eveline Buchheim (rechts) werken bij het NIOD en voeren samen met Fridus Steijlen het project Getuigen & Tijdgenoten uit. Dit project is onderdeel van het onderzoeksprogramma Onafhankelijkheid, dekolonisatie, geweld en oorlog in Indonesië 1945 – 1950.
Zie ook : netwerkbijeenkomst Getuigen & Tijdgenoten op 24 januari in Zwolle.
A large sinkhole appeared in the middle of a busy road in Surabaya in East Java province on Tuesday evening (Dec 18), swallowing part of the four-lane Jalan Raya Gubeng.The sinkhole measured roughly 30m wide and 15m deep.The police have cordoned off the area and arranged a traffic detour. The Straits Times
Staatssecretaris Blokhuis trekt twee jaar lang een half miljoen euro extra uit.
In 2019 en 2020 wordt herdacht dat Nederland 75 jaar geleden is bevrijd. NRC
Han Dehne schreef over zijn grootvader, over Opa Loppé. Het raakte me meteen. Een paar alinea’s, wat foto’s erbij en je voelt iets van het leven van zijn Opa Loppé. Het leven dat hij had en dat hij niet had. Hieronder het verhaal van Han. De foto’s komen uit de familie.
Radiotelegrafist Henri George Bergman , geboren 1921 Tandjong Pinang, werd geïnterneerd in krijgsgevangenenkamp Tan Toey op Ambon.
Een half jaar later, oktober 1942, werd hij naar Hainan in China verscheept.
Met 500 man in een ruim. 237 Nederlanders en 263 Australiërs.
Hij heeft een dagboek bijgehouden .
Op 18 november jl. ben ik samen met onze penningmeester Cees van der Jagt in het vliegtuig gestapt. Voor het tweede jaar op rij een bezoek aan onze werkgebieden. Dit jaar extra spannend, omdat we voor het eerst twee donateurs mee hadden. Ook mijn moeder is mee geweest. Voor haar was het een extra beladen reis, de eerste keer zonder mijn vader naar zijn geliefde land en zijn projecten. Emotioneel maar mooi, dat is het geworden. Stichting Tileng
Bron van de foto, zoek meer. Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.Zoek naar foto’s en namen .
Graftekst:
Hier rust onze tante Adeline Elisabeth
de Calonne
geboren te Djakarta 9 juli 1883
overleden te Den Haag 4 april 1965
Adeline de Calonne was het jongste kind uit een gezin van 11 kinderen. Een aantal kinderen overleden voor haar geboorte of daarna ,maar dan nog jong.
Adeline (foto, 2de van l) was het laatst overgebleven kind . Ze had geen kinderen en bleef ongehuwd. In 1929 was ze nog met zus Maria Hermine in Nederland. Maria Hermine was 28 jaar employee van de Javasche Bank te Indië.
Haar ouders waren landmeter François Joseph de Calonne en Maria Jacoba Cornelia Knaud. Grootvader de Belg de Calonne was militaire chirurg en had kinderen met een Indonesische vrouw. De grootouders Knaud waren Johan Marinus Knaud en Anna Fisser, beiden geboren in Batavia. Johan was employee van de Nederlandsche Handel Maatschappij en luitenant in het Korps Papangers, Mooren en Bengalezen.
Papangers waren vrijgegeven slaven en hun nazaten. In de 17e eeuw veroverd op de Spanjaarden in de Filippijnse provincie Pampanga en naar Batavia gebracht.
Johan Knaud werd in dit korps geplaatst kennelijk als kind van de slavin Bientang, Zijn vader was de gouvernementsklerk Christoffel Knaud van Amsterdam, zoon van Jan Martin Knaud uit Sleeswijk Holstein.
Anna Fisser was dochter van pakhuismeester Christiaan Fisser en Cornelia Kuvel, gehuwd 1818 in Batavia
HoezoIndo:
Leuke video?
Deze maand zamel ik geld in om dit soort video’s en content voort te kunnen zetten in 2019
Als je al een boek wilt reserveren of zelfs meedoen dan kan dat op de crowdfundpagina of als je verder naar beneden scrolt!
‘Petjok, smaak van Indische traditie’ is een ontmoetingsplek voor iedereen die kennis wil maken met dit stukje Indische cultuur en gastvrijheid. Mijn naam is Angela Diana en als dochter van een Indische moeder en een Nederlandse vader zit de liefde voor de Indische keuken en gastvrijheid in mijn genen. Als kind zag ik mijn oma en mijn moeder altijd in de weer met potten en pannen. Kroepoek lag te drogen op een krant. Bij mooi weer buiten in de zon, bij slecht weer binnen op de verwarming. Bami leerde ik maken tijdens de logeerpartijen bij opa en oma. In bed, in het donker, werden de ingrediënten denkbeeldig met elkaar vermengd. petjok.nl
Vilan van de Loo :
Dit is de enige foto die ik ken van Philoteja Sajia. Zij was de grootmoeder van Marie Sloot, die lang beroemd zou zijn als de schrijfster Melati van Java (1853-1927). Tussen Marie en haar grootmoeder moet een hechte band hebben bestaan. Een grootmoeder die niet vergeten mocht worden.Deze foto heeft Sajia vermoedelijk laten maken rond 1872, toen ze naar Nederland vertrok. De afdrukken waren bestemd voor de kinderen die ze achterliet in Indië. Ze had besloten mee te gaan met haar dochter Wiesje en haar man, en de drie kleinkinderen: Chrisje, Nico en Marie.
Fashion show The Modest Heritage of Indonesia was held on Dec. 7 at the Museon museum in The Hague, the Netherlands.The show was a collaborative work between the Indonesian Embassy to the Netherlands and Pelangi Wastra Indonesia organization, as reported by Antara news agency. It showcased attire made from wastra, Indonesian traditional fabrics, to an audience of 200 people.Each of the eight designers used a type of fabric inspired by a certain region. The Jakarta Post
Met een speciale modeshow biedt de Ambassade van Indonesië een platform aan acht Indonesische designers. Het gaat om eigentijdse ontwerpen die hun oorsprong vinden in traditionele stoffen en patronen. fashionunited.nl
Voor wie? Voor jongeren die zichzelf als Indisch of Moluks bestempelen. En voor jongeren voor wie hun Indische komaf geen rol lijkt te spelen in het leven. Voor jongeren die niet weten wat Indische /Molukse tradities zijn. Of juist voor jongeren die zich wel verdiepen in hun Indisch/Molukse afkomst. Jongeren van 16 tot c.a. 26 jaar met Indisch-Molukse wortels. Stichting Zieraad
Indische woordzoeker puzzel met de betekenis van de woorden, door indopedia.nl .
Speelt u deze woordzoeker liever op papier, print deze dan uit. (elke vrijdag een nieuwe puzzel) De oude puzzels kunt u hier spelen. indopedia
Op zaterdag 15 december 2018 wordt er in verpleeghuis Rumah Kita, voor Indisch en Molukse ouderen in Wageningen, weer de jaarlijkse Kerstmarkt gehouden.
Wanneer voel jij je meer Indisch of juist Nederlands?
Ik voel me Indisch als ik met andere Indische mensen ben, dus met familie natuurlijk, maar ook bij sommige studiegenoten of Indische mensen die ik ken. Maar juist als ik tussen de Nederlanders zit – zeker als je dan moet samenwerken – merk ik toch dat ik dat Indische in me heb. Dus voel ik me in beide gevallen Indisch. Zeker nu ik me er bewuster van geworden ben, en het een grotere rol voor me speelt. Ik heb ook meer dingen in mijn kamer gehaald bijvoorbeeld, vanuit de Indische cultuur. Zo is dat stukje Indische identiteit niet meer iets wat ik alleen in bepaalde situaties tegenkom, maar heeft het een vaste plek voor mij gekregen. HoezoIndo
Ingenieur Manusama en dominee Metiary, hier bij de jaarlijkse herdenking van het uitroepen van de Molukse staat RMS, waren belangrijke leiders (foto: Badan Persatuan/Drents Archief)
Bijna honderd verhuisdozen met stukken over de Molukse geschiedenis komen officieel in handen van het Drents Archief. De documenten zijn afkomstig van de vroegere Molukse beweging Badan Persatuan (BP). RTV Drenthe
Een speciale website over het Indisch verzet tegen de Japanners in Indonesië is woensdagmiddag gelanceerd in Madurodam. Op de website zijn bijzondere verhalen te lezen van verzetstrijders die in de Tweede Wereldoorlog de invasie van de Japanners trotseerden. Ook luidt de website kaartvanindischverzet.nl het einde van ‘Het jaar van het Verzet’ in.’Wij willen verhalen bewaren. Uit onderzoek blijkt dat er maar 26 procent van de Nederlanders weet dat er óók verzet was in Nederlands Indië. Omroep West
…
Is this coin interest for you ? I like to sell it to a collector. Is a zilveren penning uitgegeven in Noord Sumatra.
Greetings from wolter eenkhoorn Kokkelmanlanden 39 7542 jc enschede.
In hoeverre zijn zij nog Indisch en waar begint 100% Nederlands zijn?
Dubbelbloed duo Heeg en Patijn maakt korte metten met een Indische geschiedenis die onzichtbaar in hun genen ligt opgeslagen. Generatie 3 zwijgt niet langer maar vraagt, poert en confronteert. Krachtig en kwetsbaar. In een dialoog over identiteit die nieuwsgierig maakt. Met rake klappen op Kendangdrums en zoete pianoklanken troeven de twee elkaar af. Tintwisselingen tussen tropen en motregen. Met goeie grappen en pijnlijk zwijgen. Hoe senang voel jij je als je jezelf ziet door de ogen van iemand anders? Theater Bellevue
In Senang spelen Nynke Heeg en Klemens Patijn met het verhaal van hun Indische ouders en grootouders. Een groep, niet allochtoon niet autochtoon, met een flink vermogen om stilzwijgend op te gaan in de Nederlandse samenleving. Lees ook dit artikel: Dit is hoe Airbnb de economie van Amsterdam met €380 miljoen stimuleert Nynke en Klemens zijn op het toneel alles behalve geruisloos. Met rake klappen op de Kendangdrums en zoete pianoklanken troeft het duo elkaar af. De twee lonken lieflijk met de klanken van Indorock en geven adem aan een verzwegen schreeuw. verkeersbureaus.info
Na de dood van Sandra Reemer maakte de Bossche modeontwerper Addy van den Krommenacker een emotionele reis in de voetsporen van zijn geliefde vriendin. Een trip naar Oeganda voor het Liliane Fonds, waar Sandra ambassadrice van was, inspireerde hem tot zijn nieuwe collectie ‘Out of Africa’. Omroep Brabant
Onlangs is een kleine kantjil geboren in het Kleine-Zoogdierenhuis in Artis
Dat laat de dierentuin weten op Twitter.
Het pasgeboren mannetje weegt 350 gram en meet van snuit tot staart maar zo’n 15 cm. Dat is ongeveer de lengte van een balpen. Het is het kleinste hoefdier ter wereld. Parool
Welkom bij de vijfentwintigste aflevering in de serie: “Geschiedenis van Nederlands-Indië”. In deze korte aflevering zal het gaan over de vaak vergeten opstand van 1926.Wil je meer te weten komen over Nederlands-Indische geschiedenis bezoek dan eens Museum Bronbeek. Op deze site kun je daar meer informatie over vinden: https://www.defensie.nl/onderwerpen/b…
Het minimumloon wordt in Indonesië jaarlijks vastgesteld per provincie. Omdat er grote onderlinge verschillen zijn tussen de provincies (variërend van het drukbevolkte Java met veel industrie tot de olierijke provincies van Sumatra en Kalimantan en de afgelegen gebieden van de Molukken) verschillen de minimumlonen ook flink. De tabel hieronder geeft een overzicht van de provinciale minimunlonen per maand (UMR of UMP: Upah Minimum Regional of Provinsi) voor het jaar 2019.De minister van werkgelegenheid heeft op 15 oktober 2018 vastgesteld dat de provinciale minimumlonen in 2019 principe 8,03% hoger moeten zijn dan in 2018. Dit is op basis van de som van de inflatie (2,88%) en de economische groei (5,15%) In de Archipel
Reza Kartosen-Wong in de Volkskrant:
Decennialang hebben Aziatische Nederlanders meestal hun mond gehouden over racisme en discriminatie, ook wanneer het henzelf direct trof. De oudere generaties wilden ‘geen problemen veroorzaken’. Een gevalletje zelfcensuur als gevolg van doorgeslagen gezagstrouw, assimilatiedrang en schaamtecultuur.Tweede en met name derde en latere generatie Aziatische Nederlanders denken daar anders over. Zij zijn hier geboren en opgegroeid en hebben geleerd dat je in Nederland mag opkomen voor je rechten en die van anderen. Dat je je hier mag uitspreken tegen racisme en discriminatie. En dat het aan de kaak stellen van ongelijkheden eigenlijk heel Nederlands is.Dus hebben jonge Indische Nederlanders het ‘Dekolonisatie Netwerk Voormalig Nederlands-Indië’ opgezet om bijvoorbeeld het gebrekkige onderwijscurriculum ten aanzien van het Nederlandse koloniale verleden in ‘de Oost’ te verbeteren .
The exiled leader of the West Papuan independence movement has called for calm after independence fighters attacked and killed up to 31 people in a remote West Papuan district on Sunday. The Guardian
Deze maand in Moesson
Klemens en Nynke zoeken hun wortels voor theatervoorstelling Senang | Ami Emanuel (87) over zijn diepe band met Indonesië | Vakantieparadijs Bali in Museum Volkenkunde | Extra veel kerst makanan
Verder vertelt Frans Leidelmeijer over een tafellaken van Kisman en zijn er columns van Ricky Risolles, Patricia Jacob en (nog één keer) Jack Poirrié.
Nieuwsgierig? Klik op de cover en blader door een aantal pagina’s.
Bron: De familie Boon met in het midden Tjang onze overgrootmoeder. Opa Cor (Knil) daarnaast oma Fela met lies op haar arm . Het meest linkse jongetje is mijn vader Alexander Boon met daarnaast zijn jongere broer Cornelis (Kees) De jongen rechts is Jan Boon ,de latere schrijver Tjalie Robinson. — bij In het Oude Nederlands Indie.
Als zoon van een legerofficier op Java had hij zichzelf leren zwemmen. In Indië heerste een formidabele zwemcultuur: sportieve jongens als Maier joegen elkaar tijdens wedstrijden eenvoudig naar steeds snellere tijden op.
Middelbare scholen in de steden Batavia, Bandoeng, Soemarang, Soerabaja en soms Medang werden massaal gevolgd door publiek op tribunes in de open tropische lucht. Zwemmen was dé sport op Java, een duel met Holland werd overtuigend gewonnen. Inlanders deden hier niet aan mee, alleen blanda’s en ‘gemengdbloedigen’. Voor de van oorsprong Duitse familie Maier was dat normaal; gevolg van wat Maier later ‘verhevenheidsgevoelens’ zou noemen. Na vier generaties in Indië waren alle Maiers nog lelieblank. „Ik heb mezelf toch altijd beschouwd als een Indische man”, zei Maier later. „Niet door mijn afstamming, maar omdat je er vandaan kwam.”
Als een ‘Indische’ jongen van achttien voer hij in 1934 met zijn reislustige ouders definitief terug naar Nederland, waar zijn oudere broer al studeerde. De HBS had Maier eerst in Indië, toen in Hilversum, daarna weer op Java gevolgd, en nu ging hij in Amsterdam economie studeren. NRC
Een teken van leven..Over rouw en alles wat de dood behelst van Marion Bloem Ze zei: ‘Ik ga niet dood, ik vlieg weg.’
Op het moment dat Marion Bloem hoort dat haar zus ernstig ziek is en binnen enkele maanden zal sterven, lukt het haar niet verder te schrijven aan het boek over haar Indische jeugd. De Arbeiderspers
In haar nieuwe autobiografische boek ‘Teken van Leven’ schrijft Marion Bloem over de dood van haar zus, het verlies van haar vader en over de impact die de dodelijke ziekte van haar man op haar heeft. Pieter van der Wielen spreekt met Marion Bloem. Nooit Meer Slapen – VPRO
Jantje , kinderboek :
Als je stout bent, ga je de put in,’ klinkt het in mijn hoofd.
Ik ren het huis uit, de tuin in, waar de ganzen luid beginnen
te gakken als ik voorbij stuif.Bij de buren schiet ik de wc
van de bedienden in. Hijgend sta ik boven het gat.
Onder de deurspleet zie ik een stukje van papa’s laarzen.
Ik probeer mijn adem in te houden.
april 2019 : Niemand bleef
Dagboek van Meneer B. 2005-2011 Alfred Birney
‘De nacht is mijn vijand als ik slaap, mijn vriend als ik waak.’ In 2005 wordt de wereld van Meneer B. kleiner als hij het na een hartinfarct rustig aan moet doen. In dit dagboek mijmert hij tijdens het herstel zonder schroom over voorbije liefdes, muziek maken, het schrijven, de boeken en de schrijvers die hem irriteren of inspireren. Hij fantaseert bij het uitzicht dat hij vanuit zijn flat heeft op vrijmoedige buurvrouwen. Hij maakt zich zorgen over zijn zoon die bij hem woont en zich afsluit. Gaandeweg herwint Meneer B. de lust om te schrijven en hij preludeert op een groots plan.‘Met de berg aantekeningen van mijn vader en fragmenten van eigen hand zou het een dikke pil kunnen worden.’ Hij legt de kiem voor De tolk van Java. Athenaeum Boekhandel
Het onbeloofde land van Paula Brunsveld van Hulten
Dit boek vertelt het verhaal van een klein blond meisje met gemengd Nederlands Indisch bloed, op Java. Al snel komt de oorlog, het jappenkamp en Bersiap, en de vermissing van haar vader in de Politionele Actie, met gevolgen voor haar identiteitsvorming. Als ze op veertienjarige leeftijd met haar moeder naar Nederland moet vertrekken omdat ze niet meer gewenst zijn in de Republik Indonesia, groeit naarmate ze ouder wordt onderhuids een identiteitsstoornis. Ze wordt bang voor haar spiegelbeeld, is slechts een façade, zoals ze zichzelf voelt. De angst om te verdwijnen in die gapende donkerte in haar geest groeit. Bestaat ze wel? Was er wel een Indië, een vader? Meer informatie.
Anak Beruntung van Noor de Ruyter de Wildt
Haar vader is gesneuveld, haar moeder heeft niet voor haar kunnen zorgen. Ze kreeg weinig informatie over haar vader, zag nooit een foto.nOp haar vierde jaar is ze bij haar pleegouders gekomen, wier achternaam ze droeg. Een roerige jeugd in twee landen. Op de middelbare school kwam ze achter haar ware naam. Meer informatie.
Ook te bestellen bij bol.com
Mijn reis naar Indië (1928-1929)
Persoonlijk dagboek van Hermann Hülsmann
In dit rijkelijk geïllustreerd dagboek neemt Hermann Hülsmann ons mee op reis naar het toen nog verre Nederlands-Indië.
Noor Bekius-Hülsmann: Na zijn overlijden in 1983 kregen wij, zijn kinderen, elk een exemplaar.
Ik besloot de tekst op de computer te zetten en vervolgens heb ik de vele unieke oude foto’s uit zijn fotoalbums daarin opgenomen.”
Het Westfries Museum in Hoorn exposeert van 20 oktober 2018 tot en met 20 januari 2019 ‘Indische Pracht’, met veertig werken van fotograaf Dennis A-Tjak. Met zijn oogstrelende, technisch perfecte maar ook mystieke en eigenzinnige fotografie weet Dennis A-Tjak als geen ander de fascinatie voor de Indonesische flora te verbeelden. Westfries Museum
Het is dan ook een prettige toevalligheid dat zo’n zestig jaar later, vlak bij die historische grond, opnieuw drie flats worden gebouwd, waarvan er twee zijn gereserveerd voor bewoners met een Indische- of Molukse achtergrond.Dit is het resultaat van een samenwerking tussen woningbouwcorporatie Volkshuisvesting en de Stichting Impian Kita, die als doel heeft het realiseren van kleinschalige woonlocaties voor oudere Indische Nederlanders en voor ouderen die een binding hebben met voormalig Nederlands Indië.
Dit resulteerde in de plannen voor een tweetal woontorens voor de Indische Nederlanders die in het eerste kwartaal van 2019 zullen worden opgeleverd. Deze bestaan uit 24 appartementen per gebouw, welke door de Stichting Impian Kita aan – bij haar ingeschreven – oudere 55-plussers zijn toegewezen. Appartementen uit de derde woontoren zijn inmiddels toegewezen aan reguliere woningzoekenden die stonden ingeschreven bij Entree.” Arnhemse Koerier
Toen je van dit ‘Twijfelindo-project’ project hoorde wat was toen je eerste gedachte?
Ik twijfelde of ik eraan mee zou doen. Ik krijg vaak te horen dat ik een universeel en exotisch gezicht heb. Als ik in Spanje ben, kan ik door voor Spaans, in Portugal kan ik door voor Portugees. Mensen denken nooit in eerste instantie dat ik een Indo ben. Ik hoor de meest rare herkomsten. Ik vind van mezelf dat ik Indo ben, en andere Indo’s zien het ook. Maar als we het over andere buitenlanders hebben, die kunnen het niet zien. Dus toen dacht ik ja, dan doe ik het gewoon. Zou jij kunnen uitleggen wat jou Indisch maakt?
Puur mijn kleur. Ik voel me verder echt gewoon een Nederlander. Maar mijn huidskleur en mijn haar maken me echt Indisch.Waar komen je ouders en grootouders vandaan?
Mijn grootouders komen uit Bandung, die zijn daar geboren en in 1958 naar Nederland gegaan met de boot. HoezoIndo. Meer interviews.
Inspecteur Abdullah Faizal, de Maleisische politieman die de dood van Ivana Smit onderzocht, geloofde de verklaring van Alex en Luna Johnson niet, maar deed er niets mee. Hij verdenkt het Amerikaanse echtpaar nog steeds niet
Dat bleek woensdagochtend bij het vervolg van zijn verhoor in de rechtbank in Kuala Lumpur waar de dood van het 18-jarige Nederlandse fotomodel wordt onderzocht. Alex en Luna verklaarden dat Ivana weg was toen ze wakker werden en dat ze naar een afspraak was. Faizal geloofde het niet – Ivana’s handtas, telefoon en kleding lagen er immers nog. ,,Ze zeiden dat ze niet wisten hoe dat kon en wilden er verder niets over zeggen.’’ Faizal zei dat er 14 verdiepingen lager een jonge vrouw gevonden was, maar de Johnsons gingen niet kijken. Faizal vond het verdacht, maar vond dat niet genoeg aanleiding om er een moordonderzoek van te maken. De Limburger
Ik ben Nelly Goldstein-Meijnema, geboren in Semarang, 28-03-1932.
Woonde tot 1944 op Cultuur Ondernemimg Tjoeroeg, op de goenoeng Prahoe, koffie en rubber.
Ik zoek Hetty Zeeman, vader was collega van mijn vader op een theeonderneming, op de Soembing.
‘Deze willekeurige arrestaties komen bij een al lange lijst van acties waarmee Papoea’s worden onderdrukt. Pesterijen, intimidaties en aanvallen door vijandige menigtes kwamen afgelopen jaar geregeld voor. Maar in plaats van de aanvallers te arresteren, zet de politie vreedzame demonstranten gevangen’, zegt Usman Hamid van Amnesty Indonesië. .amnesty.nl
De documentaire Mijn familie in tijden van oorlog is een verhaal over liefde, scheiding, pijn en verdriet. Als gevolg van een nietsontziende oorlog. De familieleden ondergaan de gevolgen aan den lijve, van de Japanse bezetting in Nederlands-Indië en de opstand van de Indonesiërs tot en met de komst van ruim 330.000 Indische Nederlanders in Nederland. Dit dramatisch tijdsbeeld wordt voor iedereen invoelbaar gemaakt. We kunnen ons identificeren met de familieleden. Filmschuur Haarlem
Persbericht: Na 2 maanden in Filmhuis Den Haag en 5 uitverkochte voorstellingen in Cinema Oostereiland (Hoorn) is Haarlem aan de beurt. 15 december zijn er twee voorstellingen in de Toneelschuur. Voorlopig zijn dit de laatste voorstellingen. Binnenkort komt er een Dvd-release. Over de distributie volgt nog informatie.
Haarlem 15 december om 11.15 of 12.30 uur
Minister Ank Bijleveld-Schouten : “U bent alle 3 geboren in voormalig Nederlands-Indië. U heeft de verschrikkingen van de Japanse bezetting meegemaakt. En u heeft gevochten voor het rood-wit-blauw. U heeft ons land en koningshuis gediend. Uw vaderland. Maar uiteindelijk moest u afscheid nemen van uw moederland, Nederlands-Indië. Om hier in Nederland een nieuw leven op te bouwen.”
Hedy d’Ancona en Ernst Jansz in gesprek met elkaar over hun jeugdjaren, over de invloed van de Tweede Wereldoorlog op hun familie, over geliefdes die op hun schreden terugkeren en over hun onvervalste strijdbaarheid.Een ogenschijnlijk simpele vraag – In wat voor gezin ben je opgegroeid? – leidt bij beiden tot een verrassend lang antwoord. Het gezin, dat was een chaotische situatie met half- en stiefbroers en – zussen, familiegeheimen, geheime relaties en oorlogstrauma’s. Onder de oppervlakte smeulden de emoties, in het dagelijks leven heerste het grote zwijgen. Die onnavolgbare gezinssituatie had bij allebei direct te maken met de Tweede Wereldoorlog. Nationaal Comité 4 en 5 mei
Mooie jongens en opzwepende muziek, de Tielman Brothers veroorzaakten nogal wat ophef. In de tijd dat Nederland nog naar de Selvera’s luisterde, importeerden zij via Indonesië de rock ’n roll. Ouderen vonden het duivelse muziek, jongeren swingden er op los. In het Stedelijk Museum Breda begint morgen een expositie over deze bijzondere geschiedenis. Omroep Brabant
Autobiografie Noor de Ruyter de Wildt: Anak Beruntung
Vrijdag 30 november 2018 is de autobiografie van Noor de Ruyter de Wildt verschenen. Onder het genot van een drankje en hapje en met een optreden van het Indisch koor Suara Kita werd het boek feestelijk onthaald. Noor besloot een boek over haar leven te schrijven omdat ook zij zweeg tegen haar kinderen en kleinkinderen. Met dit boek blijft haar verhaal bewaard voor het nageslacht.
Onder de genodigden was ook de luitenant-kolonel b.d Jacq Brijl aanwezig en tijdens zijn toespraak memoreerde hij het feit, dat hij in februari 2017 het Mobilisatie Oorlogskruis postuum had uitgereikt aan Johan Willem de Ruyter de Wildt, de vader van Noor.
In haar speech dankte Noor de Ruyter de Wildt, behalve de heer Brijl nog een aantal mensen: Kees Maaswinkel, die de documentaires over de hellships heeft gemaakt en waar ook haar moeder, toen bijna 90, in voorkomt (de dvd’s zijn nog verkrijgbaar)
De zoon van haar man Fred, D.M. van den Broek, hij heeft het omslag ontworpen.
Wim Willems, hij was ook uitgenodigd, maar helaas verhinderd. In zijn boek ‘Uit Indië geboren’ stond een foto van Noors vader. Er stond geen onderschrift bij, maar haar moeder herkende hem. Dit was de eerste keer dat Noor een afbeelding van haar vader zag. Toen had zij ook het besluit genomen dat er toch echt een boek moest worden geschreven. En als laatste Boeroeng, webmaster van Indisch4Ever. Hij heeft zowel historische feiten als stamboommateriaal aangedragen.
In een informele sfeer was er uiteraard ook gelegenheid om het boek te kopen en te laten signeren. Een verslag van Ellen. Camera: Ellen en Boeroeng
ISBN 978-94-022-4946-0
Uitgever Boekscout Soest
www. boekscout.nl Bestel hier.
Of bestel bij bol.com
In het Bos der Onverzettelijken in Almere is dinsdagmiddag een Indisch monument en het gerestaureerde verzetsrad onthuld. De officiële handeling werd verricht door wethouder Hilde van Garderen. Omroep Flevoland
https://theindoproject.org/donate/ :
Thank you for supporting The Indo Project mission with a tax-deductible donation! Either send us your donation or select something out of our store – proceeds go to the funding of our initiatives.
Reggy Baay en Adriaan van Dis gingen 28 november 2018 bij B-Unlimited in gesprek met Paul van der Gaag (VPRO’s O.V.T.). Onderwerp: de romans die zij schreven over het weinige wat Indische ouders hebben losgelaten over wat zij hebben meegemaakt tijdens en na WO II in Nederlands-Indië. Dit gebeurde in een uitverkochte zaal boven de bibliotheek in Den Haag. Den Haag is (nog steeds?) de Indische stad van Nederland. 10% van de Nederlanders heeft Indische roots.
Reggy Baay vertelde over zijn boek ‘Het kind met de Japanse ogen’, die hij schreef n.a.v. gevonden negatieven in een doos na de dood van zijn vader. Zo kon hij een deel van de levensloop van zijn vader volgen. Hij kende al wat verhalen die hij gehoord had op kumpulans bij hun thuis.
Adriaan van Dis vertelde over zijn boek ‘Ik kom Terug’, het verhaal wat hij schreef (en zelf invulde) over het leven van zijn moeder.
Van Dis en Baay herkenden veel in elkaars jeugd. Doordat de vaders getraumatiseerd waren, hadden ze niet echt een fijne jeugd, de opvoeding was soms naar. Achteraf bezien heel begrijpelijk, maar toen voor een kind onbegrijpelijk. Waarom mocht je niet huilen en waarom moest je (tot kotsend toe) je bord leegeten? Van Dis vertelde dat toen hij in Japan was, hij ook een dochter van een Japanse soldaat had ontmoet. Ook zij had een zelfde soort opvoeding genoten.
Van Dis vond het boek van Baay een woedend boek, maar ook heel teder en vroeg zich af, waarom hij zelf nooit zo’n boek had geschreven als dat van Baay of als ‘De tolk van Java’ van Alfred Birney.
Beide heren deden een oproep aan de jongeren. Als je grootouders nog leven, stel vragen aan hun! Vaak vinden zij het makkelijker praten met hun kleinkinderen dan met hun eigen kinderen.
IGV:
Op 15 december geeft Yvette Kopijn een lezing over oral history interviewen en het vastleggen van Indische (levens)verhalen.
De lezing vindt plaats van 15:00-16:00 in Zalencentrum Het Brandpunt, Oude Utrechtseweg 4a, 3743 KN Baarn in aansluiting op de algemene ledenvergadering van de IGV.
Na afloop is er mogelijkheid tot napraten en (uiteraard) Indisch eten (18:00). De lezing is gratis, kosten voor de maaltijd zijn €21,00 inclusief twee keer koffie/thee en drie andere drankjes.
Geeft u zich voor 1 december op via secretaris@igv.nl
Gratis te downloaden.
Dit is de soundtrack van de film Rompis the movie (roman picisan 2018). Deze film is in alle bioscopen in Indonesië te zien.
Gezongen door Michel Eduard, van Indische komaf en hij heeft meer muzikaal succes in Indonesië waar hij woont.
Rompis:
After graduating high school, Roman has to go to college with his best friend, Sam in Netherlands. Leaving Wulan behind in Indonesia. There, Roman met a nice girl named Meira. Feeling suspicious, Wulan goes to Netherlands to check about what happens. Trailer
De decorandi zijn:
Dhr. Friedrich Carl Schultz
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
Geboren 1930 te Makassar, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te ’s-Hertogenbosch Ereteken voor Orde en Vrede
Dhr. Andreas Moritz Lapré
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
Geboren 1926 te Semerang, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te Veldhoven
Ereteken voor Orde en Vrede
Dhr. William Hendrik Achthoven
Koninklijke Marine
Geboren 1935 te Poeroektjaoe, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te Bussum
Nieuw-Guinea Herinneringskruis
South Korea’s Supreme Court on Thursday ordered major Japanese manufacturer Mitsubishi Heavy Industries Ltd. to pay damages to two groups of South Koreans over wartime labor.The rulings, which drew an immediate protest from Tokyo, follow a similar compensation order by the top court last month against another Japanese firm, further damaging strained ties between South Korea and Japan. The Japan Times
Gepeperd Verleden V – Thema Dekolonisatie Lezingenmiddag IHC
25 november 2018, Sophiahof den Haag
———————————————————————————————————-
Yvonne van Genugten, directeur IHC, verwelkomt ieder bij deze vijfde en laatste lezing van de reeks waarmee het IHC betekenis wil geven aan ons gedeelde koloniale verleden.
De thuisbasis van het IHC en het Moluks museum wordt momenteel verbouwd tot het ‘Museum Sophiahof van Indië tot nu’. Een nieuwe impuls voor de positie als Erfgoedinstelling.
Wim Manuhutu is ook deze middag moderator en hij stelt het eerste panel voor:
Ricci Scheldwacht, journalist en vast panellid; Remco Raben, historicus en hoogleraar; Kester Freriks, schrijver (ook van het pamflet Tempo Doeloe, een omhelzing) en Lara Nuberg, historicus en blogger.
Behalve over dekolonisatie zal het ook gaan over de discussie rond het begrip Tempo Doeloe.
Wordt het een taboeterm omdat het een te rooskleurig, “fout” beeld schetst of hoort het nu eenmaal bij het gedeelde koloniale verleden.
‘Indië Tabee’, inleiding Remco Raben. Wanneer je met een verschillende blik van verschillende kanten naar hetzelfde kijkt, kom je dan ook tot verschillende waarheden?
De kern is niet omstreden: Kolonialisme is gebaseerd op fundamentele ongelijkheid en tegenstemmen worden genegeerd of onderdrukt. De vrijheidsstrijd is een logische reactie.
Wel geven verschillende ‘ooghoogtes’ (je eigen belevenis of beleving van de geschiedenis) ‘spanningen’ op ten aanzien van het bredere verhaal en de morele context.
Focus op de koloniale rozengeur kan de beleving van het onrecht veronachtzamen. De samenleving verandert, ook onze kijk op het verleden wordt kritischer. Vasthouden aan een Tempo Doeloe (met een positieve connotatie) is een vorm van kolonialisme. Rekenschap geven van ons koloniale verleden is niet hetzelfde als schuld bekennen.
Reactie Kester Freriks. Zijn pamflet stuitte op onbegrip en woede en dat gaat hem weer te ver. Indië was kennelijk een kolonie die niet had mogen bestaan. Met eerdere boeken heeft hij wel degelijk bewezen ook de andere kant aan het woord te laten en kritisch over het Nederlandse optreden te zijn. De zwart/wit tekening die steeds verder bovenkomt is ook controversieel. Hij benadrukt dat hij de Tempo Doeloe niet verheerlijkt maar wel wil rechtvaardigen.
Nu barst de discussie pas goed los.
Rechtvaardigen kan echt niet volgens Nuberg en Raben; achter het muurtje van de mooie koloniale tuin was het duister. Mooie belevenissen kunnen gemakkelijk naar het kolonialisme worden doorgetrokken en dan lijkt het op goedpraten.
Freriks denkt dat de term herijken beter op zijn plaats is dan rechtvaardigen.
Ricci Scheldwacht begrijpt de felheid niet goed; dat koloniale was er nu eenmaal. Hij zou toch wel begrip willen kweken voor die periode bij de lezers van nu. Het beschrijven van persoonlijke belevenissen hoeft niet rechtvaardiging als doel te hebben. Het blijft vooral een geschiedschrijving door de Europeanen. De stem van de Indonesiër komt nauwelijks aan bod evenals die van de(kleine) Indo (en de Chinees). Scheldwacht wijst op het vierluik van Pramudya Ananta Toer waar de gedachten van verschillende Indonesiërs goed worden verwoord.
Ook het verwijzen naar de feodale onderdrukking al vóór de komst van de Europeanen vormt geen rechtvaardiging. Besef dat er fundamenteel iets niet klopte en begrijp de onafhankelijkheidsstrijd.
Het gaat om het ontvlechten van de persoonlijke belevingen (‘ooghoogtes’) en die te confronteren met de bredere geschiedenis om vervolgens weer terug naar het persoonlijke te gaan.
Film 18.50 minuten, het panel met Ricci Scheldwacht, Lara Nuberg, Remco Raben en Kester Freriks. Thema is het boek van Kester Freriks
Na de Pauze gaat het over de ‘Representatie’: hoe wordt de Geschiedenis gebracht?
Ook: wat wordt er verzwegen en komt er ruimte voor Indonesische stemmen?
Als dat niet zo is, blijven de koloniale verhoudingen anders overeind?
Het tweede panel wordt gevormd door Ricci Scheldwacht; Joss Wibisono, Indonesisch journalist en schrijver; Jazzy Taihutu, regieassistent bij opnames film ‘de Oost’ en Stephanie Welvaart, researcher (Getuigen & Tijdgenoten)
Stephanie Welvaart denkt dat het juist nu (pas nu?) tijd is voor andere geluiden om een completer beeld neer te zetten. Het is ook interessant bloot te leggen waar het schuurt. Tussen Zwart en Wit zijn er immers meer schakeringen.
Joss Wibisono vermeldt dat de Indonesiër in de Nederlandse literatuur hooguit een figurant is. (Was Njai Inem de eerste?) Hij schreef een roman over Nai Kai, ook bekend als Wange van Bali. Hij was een slaaf, in Nederland bediende en vervolgens vrijgemaakt en liet een levensbeschrijving na.
Reggie Baay wijdde een stuk aan hem in zijn boek (Daar werd wat gruwelijks verricht) .
Meer feiten en gegevens waren er niet; om een roman over een Indonesiër in Nederland te schrijven moest hij zich verder wel overgeven aan fictie.
Jazzy Taihutu vertelt summier (veel is kennelijk nog geheim) over de komende film van haar broer, regisseur Jim. Het gaat over een jonge Nederlandse soldaat die tijdens de politionele acties (politiek correct: onafhankelijkheidsoorlog) alles meemaakt.
Scheldwacht vermeldt dat bijvoorbeeld in de film van Orlow Seunke (Gordel van Smaragd) de rol van de Indo nihil of zelfs verkeerd weergegeven is. Is dat in zijn film ook zo?
Taihutu zegt dat je wel moet weglaten! Het is zo moeilijk alle ooghoogtes te belichten.
Hoe we naar de geschiedenis kijken verschilt ook nog uit wederzijds onbegrip.
Wordt verleende ruimte voor de Indonesische stem wel benut? Wibisono meldt dat na de val van Suharto de pers vrijer is geworden, maar dat er vooralsnog meer belangstelling is voor de gebeurtenissen in 1965 (de Generaalscoup) en de mensenrechtenschendingen daarna.
Ook bij historici, al hebben sommigen wel toegezegd om medewerking aan het ‘Onderzoek 45-50’ te geven. Maar hij zag dat bij een herdenking in Surabaya (op ereveld Kembang Kuning) jongeren ook kransen legden bij de graven van door Pemuda’s omgebrachte Nederlandse gezinnen. Volgens hem vroegen zij zich uit zichzelf af wat er was gebeurd en hebben zij nabestaanden uit Nederland het verhaal laten vertellen.
Misschien is de kernboodschap wel dat belevingen van kolonialisme en dekolonisatie generatieslang zullen voortschuren. Niets aan te doen, als alle ‘ooghoogtes’ maar voor het voetlicht komen.
Vóór het napraten bij de borrel geeft Oil the Man met haar Poetry Performance een artistieke, kritische terugblik op deze levendige, gepeperde slotbijeenkomst over ons Verleden.
Dengen ini, jang bertanda tangan dibawa ini memberi taceh,
Njonja ….. (naam en adres in Soerabaja), ada bekerdja goena peroesahan Sociaal dari Bagian Sociaal goena Soerabaia.
Itoe peri hal dari diapoen ja kerdja ada begi toe perloe, tida bisa koerang pertoeloen gannja.
Ondertekend door … (naam) Pres.
Afzender op adreszijde: Bagian Sociaal goena (doorgestreept Vereeniging van huisvrouwen) , secretariaat: Goebeng Boulevard 70 Soerabaia
2. Sekarang saja ditawan didalem (?) tampat orang Djawa Z.
Saja ingin sekali peperangan njang, tjelaka ini lekas benahir soepaja saja boleh bertemoe dengen Willy, Jack, Toekie.
Banjak tabeh dan harep lekas kirim elabar kombali.
Hari takoenan saja banjak inget pada kamoe. Saja badan baik sekali. Harep sekali kesekatan kamoe sama baik. Banjak tjinta Will
Afzender: sgt uit Djawa Z, geen datum
Ik kan dit niet goed lezen, denk dat er veel woorden fout zijn.
3. Willy tertjinta,
Djagalah badanmoe baik, selama satiada, dan tingalah dengen senang hati seboleh bolehnja
Mengenankan halmoe selamanja, dan saja inging sekali kita lekas bertemoe lagi. Saja
Mempergoenakan kesem patan saja bagi membatja boekoe peladjaran dan lain sebagainja
menerima satoe soerat poetel. Saja menesel sekali Jack pinda. Harry djoega panda. Eddy,
sinia djoega disini. Tjintaan Tjioem Pieter
De rechtszaak rond de dood van fotomodel Ivana Smit bereikt een climax. Politie-inspecteur Faizal, die in Kuala Lumpur het onderzoek leidde, staat woensdag in de getuigenbank. Assistant Superintendent Faizal heeft veel uit te leggen, vooral over het echtpaar Johnson, met wie Ivana in de fatale nacht naar huis ging. Waarom werd het appartement van de Johnsons niet verzegeld toen het Amerikaanse stel was gearresteerd? Hoe kan het dat Luna Johnson haar schoonmaakster vanuit de politiecel opdracht kon geven om het appartement schoon te maken, voordat de forensische recherche kwam?
Waarom mochten de Johnsons Maleisië ontvluchten terwijl het politieonderzoek nog liep? De Limburger
bron van de foto
Met een splinternieuw programma in De Poorterij bewijzen Ricky Risolles en Wieteke van Dort dat de Nederlands-Indische cultuur nog altijd springlevend is – drie keer een uitverkochte zaal.
Het publiek dat zich zondagmiddag verzamelt in de hal van het Zaltbommelse theater komt uit alle windstreken. Het merendeel noemt zich tweede of derde generatie indo. Nadat de laatste gasten plaatsnemen op het pluche, opent Ricky Risolles (40) het programma met een conference waarin hij zijn mede-indo’s karakteriseert. Er wordt gelachen, de toon is gezet en een feest van herkenning is begonnen. bd.nl
Het jaar 2018 sluit dé INOG af met een lach en een terugblik naar het verleden. dé INOG presenteert: “Roldiedollen met Eugenie” ; een cabaretesk theaterprogramma waarbij tante Eus de Indische gewoontes (adat) op de korrel neemt. Zelf geboren in het voormalig Nederlands Indië weet zij met enige zelfspot de goede en zwakke plekken haarfijn op te sporen en te analyseren. De Stad Amersfoort
De twee kopstukken van de omstreden motorbende Caloh Wagoh die vorige week zijn opgepakt bij een grote politie-operatie tegen de club, worden nu naast deelname aan een criminele organisatie ook verdacht van de moord op Jaïr Wessels in juli 2017.
Dat heeft het Openbaar Ministerie zojuist bekendgemaakt. Het gaat om Greg ’de Godfather’ R. (70) en Delano ’Keylow’ R. (48), beiden volgens het OM de leiders van de motorbende. Greg R. was eerder ook al verdachte in de zaak. Telegraaf.nl. Zie deze link voor foto.
Delen is helen en door te delen worden we meer. Vanuit dat besef start Stichting Zieraad in het voorjaar van 2019 het project Tracing Your Roots, waarin we jongeren van Indische en Molukse afkomst uitnodigen om op zoek te gaan naar hun voorouders en hun familiegeschiedenis. Vier middagen lang maken jongeren kennis met genealogie en stamboomonderzoek. Ze duiken in het archief, interviewen hun (groot)ouders en houden met de mobiele camera in de hand een dagboek bij over wat ze tijdens hun zoektocht ontdekken over hun familiegeschiedenis. Stichting Zieraad
Vrijdag 30 november zal in Den Haag het boek Anak Beruntung worden gepresenteerd.
Het is een autobiografie van Noor de Ruyter de Wildt. Geboren te Soerabaja in 1942, met haar moeder de oorlog doorgekomen. Haar vader overleefde de Suez Maru niet. Dit zinkend schip staat op de cover, naast een begeleidende Japanse mijnenveger die de drenkelingen beschoot 29 november 1943 in de Javazee.
Te Indië op haar vierde onder de hoede van oom en tante, met elf jaar verder opgroeien in Den Haag , oom was niet zo makkelijk. En dan rond haar zestigste eindelijk een duidelijke foto van haar vader. Per toeval gevonden, afgedrukt in een boek .
Noor schrijft in het voorwoord:
De voornaamste reden voor het optekenen van mijn herinneringen is het feit dat ik tot een uitstervend ras behoor: de Indische oma’s!
Ik vind het vooral voor de kleinkinderen, die hun Indische roots bij hun geboorte meekregen, belangrijk dat het verhaal doorgegeven wordt over ons koloniale leven, en daarna het andere leven in Nederland. En in feite is dit boek ook een ode aan mijn dappere vader en hun overgrootvader, die ik nooit gekend heb, maar die op de achtergrond zo’n belangrijke rol in mijn leven gespeeld heeft.
Gert Oostindie reageert op kritiek Indonesië-onderzoek.
Historicus Gert Oostindie krijgt kritiek als mede-initiator van een groot onderzoek naar het Nederlandse militaire optreden in Indonesië tussen 1945 en 1950. Onder anderen antropoloog Gloria Wekker meent dat de onderzoekers aansturen op vergoelijking van oorlogsmisdaden. In Historisch Nieuwsblad noemt Oostindie de kritiek verbijsterend en absurd Historisch Nieuwsblad
The UN Committee on Enforced Disappearances (CED) said that the Japanese government’s view that the comfort women issue has been resolved denies the rights of the victims and contended that Japan’s compensation has been inadequate. The comments represent the committee’s final opinion on this issue. The Hankyoreh
Jennifer Tee heeft de afgelopen jaren intensief onderzoek gedaan naar palepai en tampan textielen uit Zuid-Sumatra, Indonesië. Tee is gefascineerd door de kleden omdat ze een geheugen in zich dragen dat getuigt van culturele uitwisseling en een lange handelsgeschiedenis met Chinezen, Javanen, Arabieren, Portugezen en Nederlanders. Eens waren deze kleden een uitdrukking van de Sumatraanse cultuur en identiteit. Tegenwoordig is de textielcultuur van deze schepenkleden verdwenen. Zij worden niet meer gemaakt. Wel zijn er een aantal exemplaren in Nederlandse museumcollecties te vinden als gevolg van de koloniale periode. Voor het TextielMuseum ontwikkelde Tee zes geweven en geborduurde wandkleden geïnspireerd op deze doeken Cultural Threads Archieftopic
Michel Maas, correspondent :
Pal voor mijn huis is een brandstapel gebouwd. Een dikke rookwolk duwt tegen de ramen, en binnen begint het naar brand te stinken. Ik storm naar buiten en met molenwiekende armen schreeuw ik dat dit niet kan! De brandstichter, een bouwvakker, kijkt me verbaasd aan. Leg zo’n man maar eens uit dat je geen afval moet verbranden. Niet zo lang geleden was er een gouverneur die de bewoners van de stad juist heeft aangeraden het afval zelf maar te verbranden. Een gouverneur! En dan sta ik daar ineens te schreeuwen.
The plan is to travel around the globe to find more undiscovered Indo’s with their stories and make a new book about where the Indo’s live today.
If you find this project as fascinating as I and want to know how this culture is developing in other countries and see their faces in the place they live.
support this project with a donation and get the book early. Or if you are one of the doubtful Indo’s who wants to participate. Invite me to your city. Hoezoindo.nl
INDISCHE LENTE is de titel van een solovoorstelling van muzikant/dichter Melvin van Eldik met verhalen, liedjes en gedichten. Hij vertelt over zijn muzikale roots, die via de oude akoestische gitaar van zijn vader in Surabaya (Indonesië) liggen. Al spelend op deze gitaar op de veranda van zijn ouderlijk huis, veroverde Melvins vader als jongeman het hart van zijn moeder, die vaak langs kwam wandelen: “I can’t give you anything but love…baby”, VanPlan
Indisch restaurant Bandoeng in Oost-Souburg bestaat 6 december 45 jaar. Dan genieten gasten 3 weken lang voor 45 gulden van het Javaanse buffet dat Bandoeng zo geliefd maakt. Uit ruim 45 gerechten bestaat Bandoengs Javaans Buffet. Het biedt ieder wat wils, ook bijvoorbeeld vegetarische eters. Rode lepels geven de wat pittigere specialiteiten aan. De serveersters geven uitleg bij de gerechten die volgens authentiek recept met verse ingrediënten en veel liefde worden bereid. Internetbode
Als centraal thema voor de Themadagen 2018-2019 is gekozen voor immaterieel en materieel erfgoed. De Indische eetcultuur is immaterieel erfgoed.De vele schaaltjes gevuld met onder andere toemis boontjes of goreng boontjes, sate, rendang, gado gado, sambal goreng telor of telor ketjap, babi ketjap, ajam goreng, daging smoor, roedjak manis, sambal goreng tahoe of sambal goreng tempé, atjar, ketimoen, seroendeng, sambalans, en vooral niet te vergeten de nasi puti vormen het materieel erfgoed.Liefhebbers of lekkerbekken houden de Indische rijsttafel levend. De Indische rijsttafeltraditie is door het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed erkend als immaterieel Indisch erfgoed. Stichting Indisch Erfgoed
1 december 2018 t/m 13 januari 2019
Festival over Indische iconen in de Nederlandse popmuziek met tentoonstellingen, live-optredens, film en gesprekken.
Beleef de Indische winter in Breda!Brandend zand van Anneke Grönloh, Ramona van The Blue Diamonds, Sayang é van Massada.
Laat de eerste tonen van het nummer horen en bijna iedereen kan wel een stukje meezingen. De tentoonstelling Indische iconen vertelt hoe artiesten van Indische en Molukse komaf haast ongemerkt een toonaangevende rol in de popmuziek in Nederland hebben gespeeld.Naast de tentoonstelling is er zowel in het museum als op verschillende locaties in de stad Breda, een uitgebreid randprogramma met o.a. live-optredens van The Rockin’ Teens, een Anneke Grönloh-tribute, batik exposities, lezingen, Angklung workshops, vertoningen van de film Klanken van Oorsprong, paneldiscussies en gesprekken. Kortom: een podium voor verdieping, inspiratie en muziek. Indische winter
Indische Schrijfschool: Telkens weer als ik in een toko of op de Pasar Malam tussen de Javaanse koekjes ook wadjik zie liggen denk ik even terug aan mijn Javaanse oma Raden Adjeng Momoh.
Een groots en meeslepend leven
Dominique Berretty – Indisch persmagnaat,
door Termorshuizen & van ‘t Veer met medewerking van Sjoerd Meihuizen
Dominique Berretty (1891-1934) behoort tot de grote figuren uit het vroegere Nederlands-Indië. Geboren in Jogyakarta (Midden-Java) in een eenvoudig Indo-Europees milieu slaagde hij erin de koloniale kleurbarrière te doorbreken en klom hij op van klerk tot persmagnaat. Trok hij al als journalist sterk de aandacht, beroemd werd hij om zijn in 1917 in Batavia opgerichte persbureau Aneta. Het haalde de kolonie definitief uit haar isolement en is van immense betekenis geweest voor Indië en het moederland. walburgpers.nl
Geef je zelf wel eens aan dat je Indisch bent?
Ja, vooral als degene zelf ook Indisch is dan zeg ik: ‘Ik ben ook Indo!’ Maar meestal is de connectie tussen die Indo’s meteen goed.
Dus het is niet zo vaak dat je het tegen Nederlanders zegt?
Niet per se, tenzij ze vragen of ik deels afkomstig ben uit een andere cultuur.
Geboren te Alkmaar 20 januari 1795 en gestorven te Tjilatjap 19 december 1857.Toon was de eerst geborene en tevens lieveling van zijn vader, die een goed draaiende kruidenierswinkel had (De vergulde ster). Toon’s vader stierf vrij jong en al snel viel de weduwe in handen van een zuipert die van de centen van de weduwe heel wat inhoud van de flessen jonge/oude achterover sloeg. Toon kon het niet vinden met deze man (Plasman) en zocht derhalve al vroeg zijn heil op straat en liep vaak weg naar veraf wonende familieleden, om uiteindelijk te belanden in het leger. Eigenlijk moest Toon vluchten, want op een gegeven dag had hij zijn stiefvader de gracht in gedenderd. Tijdens de aanmelding te Den Haag werd hem gevraagd om schriftelijke toestemming van zijn moeder, die deze maar al te graag gaf. Toon moest daarvoor een dag of tien wachten en logeerde in een Haags hotelletje dat hij betaalde met gejat geld uit de winkelkassa.( = Tas van zijn moeder en één en ander op advies van een veteraan, die hem het leger in dirigeerde en hem onder zijn hoede nam.) imexbo.nl
**Gevangen in Beeld. Changi . Tekenaar Henk Brouwer 1942-1945 tot 6 januari
Op 23 december 2018 zal een gelegenheidskoor van bewoners van Bronbeek en studenten van Hogeschool ArtEZ kerstliederen zingen nav de tentoonstelling. Persbericht_Cahill_Hofstede:
Portretten uit krijgsgevangenenkamp Changi opgedoken
Kort na elkaar zijn twee verloren gewaande portretten ontdekt door nazaten van de geportretteerden in Canada en Australië. Het betreft Richard Lloyd Cahill en luitenant Hofstede. Beide mannen werden in krijgsgevangenschap in kamp Changi in Singapore geportretteerd door hun medegevangene Henk Brouwer.
Portret van Luitenant Nicolaas Willem Hofstede, auteur van het boek ‘De Slaven van Roku Ban’.
In deze Nieuwsbrief een uitgebreid verslag van ons live magazine ‘Molukkers in Verzet’ met onder meer de presentatie van twee nieuwe boeken. Voor de Verzetstentoonstelling verzamelen we Verhalen van Verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eén daarvan is het verhaal van N. Snell en Matta Mezach Matajane over de overmeestering van een Japans schip bij Seram. Verder een interview met Fitrah Umarella, de opening van het eerste Molukse restaurant in Zeeland en de column van Fridus Steijlen. Nieuwsbrief november 2018
Afgelopen september was ik, voor vakantie, op Java. En als ik in Indonesië ben dan breng ik ook een aantal dagen door in Baturraden. Een weerzien met Tekad Santos ( general manager in Indonesië) en Deskart Djatmiko (manager back office), het bekijken van een aantal van onze projecten, de mooie wandelingen in de omgeving en niet te vergeten, het heerlijke eten in de warung van Santos en Succi, het is meer dan de moeite waard om daar te zijn!
Ook deze keer brachten we een bezoek aan de Groene School. In een adembenemende omgeving ligt deze basisschool waar, uiteraard, ook veel buitenlessen worden gegeven. Het bijzondere van deze school is niet alleen de ligging, maar vooral ook dat er plaats is voor iedereen. Maakt niet uit welk geloof je hebt en voor geestelijk gehandicapten is er speciale zorg en aandacht. Stichting Tileng
Op 22 november wordt officieel de tentoonstelling ‘Avontuur in Azië. De vrijmetselarij als wereldwijd sociaal netwerk’ geopend.
De expositie is samengesteld door gastconservator Andrea Kroon en wordt geopend door professor Christiaan Jörg, een internationaal bekende expert van Aziatische kunst.
Het vrijmetselarij museum is geopend van woensdag tot en met zondag van 12.00 uur tot 17.00 uur en is gevestigd aan de Javastraat 2b in Den Haag. De museumkaart is geldig.
Museum Bronbeek organiseert zijn jaarlijkse Krissendag.
Wilt u graag meer wil weten over uw eigen kris? Kom dan op zaterdag 24 november naar Bronbeek en leg uw kris(sen) voor aan het expertteam. Defensie.nl
Peggy Stein : Mevrouw v.d. Laar van Beekom 95 jaar, vandaag nogmaals afgewezen. Persoonlijk door Paul Blokhuis.
Vandaag na 14.00 uur werd mevrouw van de Laar van Beekom persoonlijk door de Staatssecretaris MininsterieVWS gebeld. Dit was geen vraag en/of gespek, dit was een mededeling: “De SVB heeft haar werk goed uitgevoerd en ik moet u helaas persoonlijk – dit doe ik normaal niet en u bent de enige omdat u in het nieuws geweest bent – mededelen dat ik u niet verder kan helpen omdat u ná de oorlog in dienst was”. Zoon Fred: “mama heeft gediend voor, tijdens en na de oorlog bij de inlichtingendienst, helaas zijn de archieven van in de oorlog verdwenen en vernietigd door een van uw voorgangers en heeft ze zelf geen bescheiden van de oorlog omdat ze alles verloren is, kunt u nog verder onderzoek doen en ervoor zorgen dat u uw discretionaire bevoegdheid hierop inzet”. De stas: “ik kan er naar kijken maar ik wil wel uitdrukkelijk stellen dat ik achter de beslissing blijf staan van de SVB en de rechter…, mevrouw ik kan me heel goed voorstellen hoe traumatische de oorlog voor u moet zijn geweest…”. Zoon Fred: “mijn moeder gaat het niet om het geld, maar om de erkenning van haar diensten uit de oorlog en de periode daarvoor en zou het dan ook op prijs stellen om hiervoor erkend te worden en een lintje te ontvangen en vanzelfsprekend hoort ze haar salaris te krijgen
Mail 1
In 1949 trouwde ene van Dijk , een KNIL militair, met de handschoen met ene Carolina Otte. Hij had al kinderen uit een andere verbintenis. Ik herinner mij een zoon die Robbie heette en er was ook een dochter. Rinkelt er bij iemand een bel? Dan hoor ik graag van u onder jeanthomassen@hotmail.com
Mail 2
Beste mensen, Willen jullie deze oproep plaatsen ?
Carla Hunter is afgewezen voor de Wuv en Wubo omdat ze niet kon bewijzen wat ze allemaal heeft meegemaakt in Batavia, tijdens de Japanse bezetting en de Bersiap.
Wie kan haar helpen ?
Carla Ivonne Hunter-Laarhoven, is geboren op 3-11-1940 in Djatinegara. Zie foto in bijlage. Haar vader was Edmond Hunter, treincontroleur en vele malen geïnterneerd, o.a. Pakan Baroe. Haar moeder, Charlotte Henriette Offermans, was hoofdtelefoniste bij het Telefoonkantoor.
Haar zus was Norma Telma en broer Aubrey Wilston.
Na de oorlog woonden zij op verschillende adressen. Op de van Heutz Blvd, naast een fam. Vol (l ?). een van de jongens heette Perry.
Daarna verbleven ze in een garage aan de Griseeweg/Dj. Grisé, Batavia. Naast hun zat een familie uit Menado. Daar heeft Vonny gezien dat een jongen werd neergeknald.
Ook woonden zij op de Kemuningweg in Mr. Cornelis. De buren waren de fam. Bomans. Carla zat op de nonnenschool De Goede herder.
In april 1957 kwamen moeder en kinderen in Nederland met de Willem Ruys.
Carla trouwde met Joy H.F. Laarhoven.
Reacties graag naar: Mr Peggy Lesquillier, advokaat,
Molenstraat 15, 3512 CL Utrecht, tel: 0031-(0)302896009, e-mail: peggy24@xs4all.nl
Mail 3
Is er iemand in het bezit van groepsfoto’s van de leerlingen ( lagere klassen) van de Bergmansschool te Bandung ? Jaren ’54 t/m ‘ 58.
Bij voorbaat mijn hartelijke dank Met vriendelijke groet. Drs. C.W Epke
Mail 4
My name is Hans Haijer from Bandung. I was looking for a photo of my great-grandfather who was taking part in a wrestling match. He was a wrestler from 1914 until around 1928 representing the city of Semarang, he was named Andries van der Meiden / Meijden / Meide. His opponents are van Zuilen, Kok, Kalter, Sandow, Stegmans and Wolters. If you have the information please contact me, maybe there are descendants of the wrestlers I mentioned earlier.
Op vrijdagmiddag 30 november 2018 belegt Museum Bronbeek in Arnhem een studiemiddag over de structurele verwevenheid van de kerken, zendings- en missieposten met de (koloniale) overheid in Indonesië, samen met het Katholiek Documentatie Centrum (RU Nijmegen), en het Historisch Documentatiecentrum voor het Nederlands Protestantisme (VU Amsterdam).De aanleiding voor deze bijeenkomst is de verschijning van de bundel van Marleen van den Berg en George Harinck, red. Voor de geest en het moreel van de troepen. De kerken en de Indonesische kwestie, 1945-1950. Katholiek Documentatie Centrum
Ik doe een poging om een bepaalde lijn te traceren van de familie Blaset?
Het betreft de nazaten van Jacobus Theodorus Blaset 9.3.1884 Bulukumba die gehuwd was met Wilhelmina Charlotte Jacoba Nowach , Makassar 11.9.1886
Ze hadden 5 kinderen. Met name ben ik geïnteresseerd in de lijn van hun zoon Carl Anton (Makassar 10.11.1906 – 21.3.1968 Smallingerland die gehuwd was met Anna Ravenstein 1911-?
11 november overleed emeritus hoogleraar psychologie Joop Hueting. Harm Ede Botje sprak hem uitgebreid in 2012. Als eerste trok Hueting eind jaren zestig aan de bel over de oorlogsmisdaden die Nederland had begaan in Indonesië tijdens de onafhankelijkheidsoorlog. Hij werd destijds bedreigd en moest zelfs onderduiken. Achteraf bleek hij gelijk te hebben: het geweld was veel systematischer dan men wilde toegeven. vn.nl
“We hebben elkaar leren kennen in Bandung, West-Java, Indonesie”, vertelt Vonny.
“We waren op het verlovingsfeest van mijn zus in mijn ouderlijk huis. Daar is de bliksem ingeslagen in de vorm van Rob.
We hebben gedanst en hij heeft me niet meer los gelaten”, zegt Vonny lachend. De Limburger
Boudewijn de Groot is geen prater, hij drukt zich uit in liedjes. Momenteel is hij bezig met het naderende einde, zo blijkt uit zijn nieuwe album ‘Even weg’. Maar somber wordt hij er niet van. TROUW
Danny Jansen: ‘Je waant je in de kombuis van een VOC-schip
’Spaanse hammen en Franse wijn voor de officieren, pap voor het “gewone” volk. Als chef-kok en televisiepresentator Danny Jansen in het Nationaal Archief voor het eerst de consumptieboeken van de VOC onder ogen krijgt, is het of hij in een tijdmachine stapt. Nationaal Archief
Een Zeeuwse jongen vertrekt naar Indië
Op 20 maart 1880 werd Cornelis Leendert Murk (roepnaam: Coen) geboren in Wijk Q nummer 97 in Middelburg.
Vader was Coenraad Adrianus Murk (1851-1905) en moeder heette Sara Johanna Siermans (1847-1889). Coen Murk senior was volgens de kwartierstaat van de familie werkman/koopman van beroep.
Coen Murk was het vierde van zeven kinderen; hij had drie broers en drie zussen. 2) indischhistorisch.nl
Op zondag 25 november organiseert het Indisch Herinneringscentrum op de Sophiahof de slotbijeenkomst Gepeperd Verleden #5. Met Kester Freriks, Joss Wibisono, Ricci Scheldwacht, Stephanie Welvaart en Remco Raben. Mis het niet. Meld je snel aan, want er is beperkt plek! Indisch Herinneringscentrum
In 2020 wordt er een film uitgebracht over de dekolonisatieperiode 1945-1952 in Indonesië. Het is onderdeel vanct De proje Oost, waaronder diverse culturele en educatieve projecten vallen die deze periode belichten. East West Foundation ondersteunt dit project en is momenteel op zoek naar financiële ondersteuning voor de film. De Dikke Blauwe
eenvandaag met film:
Babi pangang is inmiddels even Hollands als boerenkool en hutspot. Maar door het verdwijnen van de lokale dorpschinees dreigt het gerecht verloren te gaan. De Chinees-Nederlandse Julie Ng wil het gerecht nu redden door het toe te voegen aan de lijst Nederlands Immaterieel Erfgoed.
Peter van Zonneveld in NRC: Kester Freriks ( foto) ziet in deze toegenomen kritiek een aanval op de tijd van vroeger, die door zovele Indischgasten wordt gemist. In zijn ogen worden hen hun dierbare herinneringen aan het oude Indië afgenomen. Zijn boekje Tempo doeloe, een omhelzing, is bedoeld om het geschonden beeld te herstellen. In zijn vurige pleidooi belicht hij allerhande facetten van wat Indië betekende voor wie zich daarmee verbonden voelt. Het is echter meer een hartenkreet dan een goed gestructureerd betoog. Hij is verontwaardigd over het feit dat bepaalde herinneringsboeken niet meer zouden ‘mogen’. Maar van wie niet?
Kester Freriks neemt het op voor wie het land waarmee men zich verbonden voelde, moest verlaten. Daar heb ik veel sympathie voor. De tegenstelling die hij creëert, acht ik echter niet overtuigend. De geschiedenis kent nu eenmaal licht- en schaduwzijden. Je kunt je eigen verleden en dat van je familie koesteren zonder de ogen te sluiten voor oorlog en geweld.
Afgelegen in de ruige bergen van Oost-Kalimantan op het Indonesische eiland Borneo, liggen diepe grotten verborgen. En in deze grotten schilderden mensen zo’n 40.000 jaar geleden motieven, symbolen en dieren op de muren. Tot die ontdekking komen onderzoekers van de Griffith University. De beeldende grottekeningen blijken veel ouder te zijn dan tot op heden werd gedacht. En deze raadselachtige schilderingen zijn nu in één klap een van ’s werelds oudste voorbeelden van figuratieve kunst. scientias
Het Mobilisatie Oorlogskruis is toegekend aan Frans Hugo van Sandick, in het burgerleven was hij landbouwingenieur . Zijn militaire functie was reserve 1e luitenant militaire administratie en intendance K.N.I.L.
In het jappenkamp Tan Toei, Ambon werd hij mishandeld en gemarteld. Waardoor hij 13 juli 1942 overleed.
Zijn echtgenote Maria Coldenhoff overleed juli 1945 in jappenkamp Kampili te Celebes. Bron van de foto
Jan Johannes Bout werd in november 1944 te Hainan in Japan geëxecuteerd. Dit als straf voor een vluchtpoging.
Hij was sergeant infanterie als beroepsmilitair.
Hem werd onlangs het Mobilisatie Oorlogskruis gegeven.
Zie dit artikel in de krant : janbout_artkel Bron van de foto.
Pieter Stapenséa, geboren 1909 te Sneek was
commandant van een eenheid pantserwagens.
Samen met andere eenheden was hun taak de Japanse opmars naar Padang te vertragen. Zodat via padanghaven te verwachten versterkingen konden binnenvaren.
Hij sneuvelde 23 maart 1942 te Kota Bulog Benteng bij Lau Goenoeng. Ook hem werd het Mobilisatie Oorlogskruis toegewezen
Net als de vorigen op voordracht van Jacques Brijl. Bron van de foto
NRC:
Nederlanders die in Indonesië woonden in de koloniale tijd, zien er vaak tegenop om terug te gaan naar het land van hun jeugd. Als ze oud zijn, gaan ze soms toch.
Indonesië moesten ze maar vergeten. Ze waren nu immers in Nederland, híer moesten ze hun leven opbouwen. Teruggaan was geen optie. Tot één van de kinderen, tientallen jaren later, plotseling zegt: Zullen we gaan? Wil je nog één keer terug? De Indiëgangers, Nederlanders die de koloniale periode van Indonesië bewust hebben meegemaakt, sterven uit. En juist aan het einde van hun leven maken ze vaak nog een reis naar het land waar ze geboren zijn, waar ze hun jeugd hebben doorgebracht, waar ze zoveel herinneringen aan hebben.
Bijgaand een foto van een schilderij van Simon Hendrik Rose. Wie was deze man?
– Geboren op 8 juli 1769 – Jaffna Patnam, Sri Lankā
– Overleden op 19 oktober 1823 – Ceylon , leeftijd bij overlijden: 54 jaar oud
– Gehuwd op 18 oktober 1797, Batavia, Ned Indië, met Johanna Susanna SENN van BASEL 1775-1850
– Mr (jurist).; secretaris Hooge Regering van Batavia; resident van Cheribon, extra-ordinair raad van Indië, lid Raad van Utrecht
Zijn vader, Christian Rose, was Medisch doctor, lijfarts van Frederik de Grote, en 1e administrateur van de medicinale winkel van het Kasteel te Batavia
Hij kreeg 8 kinderen (voor zover mij bekend) waarvan er 1 jong overleed. Zij oudste zoon was Willem Nicolaas ROSE, die heeft als architect Bronbeek van kleine villa nog uitgebouwd tot wat het nu is. Ook zijn andere kinderen hebben niet slecht geboerd dan wel goede huwelijken gesloten ‘op stand’. Google maar voor meer achtergrond.
Het gaat mij om het schilderij. Dat is momenteel in mijn bezit. Het is echter ernstig aangetast door schimmel, er ontbreekt hier en daar verf en heeft een beschadiging (winkelhaak). Ik ben van plan het schilderij te restaureren, dat zal wel lang duren want dit is geen sinecure. Voorlopig heb ik het alleen voorzichtig schoongemaakt.
Op de achterkant staat met pen in schoonschrift wat het schilderij voorstelt, in oude spelling.
Dan nu mijn vragen.
Ik schat zelf dat het schilderij ca 1810 in Utrecht is geschilderd. Voor die tijd was Simon Hendrik niet in Nederland en ook omdat ik hem ca 40 jaar schat. Een signering en datum ontbreekt helaas. Hij heeft wel een kapsel en houding die kenmerkend was voor Napoleon dus erg veel later kan het niet geweest zijn?
Wie kan meer vertellen over het jaar waarin dit schilderij is vervaardigd en mogelijk wie was de schilder?
Over de schilder het volgende. Het gezicht van Simon Hendrik is goed afgebeeld en heel gedetailleerd. Verder moet het een treffende gelijkenis zijn. Dat baseer ik op foto’s te vinden via internet van zijn zoon Willem Nicolaas. Daarnaast lijkt een (levende) nakomeling van hem ook sterk, dit was de vorige eigenaar.
De achtergrond is vaag, wat gedrapeerde gordijnen en donker (en sterk vervuild dus er zou nog misschien wat onder kunnen zitten). Anatomisch zijn er onjuistheden zoals te kleine handen en veel te lange nek. Het lijkt alsof een ‘meester’ het gezicht en de kraag heeft geschilderd op een klaarliggend standaard canvas beschilderd door een leerling….
Wie heeft een idee?
Overigens, het lijkt alsof er eerder een poging gedaan is tot restaureren. Op het kleedje linksonder zijn witte contourlijnen geschilderd met een en dezelfde penseel?
Dan de hamvraag. Dit schilderij hoort niet straks bij mij aan de muur. Ik vind het museumwaardig. Ideeën? Ik hoor het graag.
P.s. – ik ben zelf ver weg ‘gerelateerd via een huwelijk’ met Simon Hendrik. Maar goed, dat zijn er meer…
Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher
Symposium ‘Liefde & Lust’, Indische Letteren Bronbeek, 4 November 2018
Peter van Zonneveld opent het jaarlijkse Bronbeek-symposium van de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde en introduceert de eerste spreker. Elke spreker kondigt hij aan en geeft gelijk een samenvatting en aanvulling van de vorige spreker en een ruime inleiding van het onderwerp van de komende spreker. Sarah Badwy, Geëxalteerde romantiek en ontoegankelijke vrouwen.Het Hollands trouwideaal in Carry van Bruggens ‘Een Indisch huwelijk’.
Carry van Bruggen (1881-1932) leefde slechts 3 jaar in Indië met haar man Cees van Bruggen.
In 1907, na terugkeer in Nederland, scheidde zij van hem. Haar novelle ‘Een Indisch huwelijk’ verscheen in 1921.
Het was de tijd van de Ethische Politiek en de toestroom van vrouwen uit Nederland. Verindischen was voortaan minder gewenst en het tot dan toe normaal geachte concubinaat met Inlandse vrouwen (njais) werd afkeurenswaardig.
In ‘Een Indisch huwelijk’ verplaatst de auteur zich in de hoofdpersoon Feenstra die op Sumatra de strijd aanbindt tegen een ‘moreel en psychisch’ afglijden. Zijn dat haar eigen observaties?
Inheemse vrouwen krijgen kwalificaties als: grof, kijverig, sluw, onbetrouwbaar; maar ook erotisch aanlokkelijk en daarom spannend.
Vrouwen uit Europa: eenvoudig, keurig, trouw; maar daarom ook suf en saai.
Uiteindelijk laat hij een vriendin van vroeger overkomen als ‘handschoentje’. Hij haalt haar op maar weet niet hoe zij er na al die jaren uitziet. Op de kade ziet hij aan dek 2 vrouwen bij elkaar staan, hij hoopt even op de voorste vrouw, een lekker ding, maar het is toch die andere daar achter ……
Frank Okker, Onder de gordel van smaragd; de biografieën van Walraven en Lulofs. Hij beschrijft het al dan niet losbandige Indische liefdesleven aan de hand van zijn biografieën.
Willem Walraven, afkomstig uit het brave Dirksland, had al in Nederland relaties en zelfs een kind verwekt bij een schippersdochter. Op 28-jarige leeftijd ging hij naar Indië als telegrafist bij het KNIL. Na uitdiening van zijn contract verhuisde hij van de kazerne in Tjimahi, waar hij het Soedaneese meisje Ietie ontmoette, naar Oost Java. Met haar trouwde hij en zij kregen 9 kinderen (in de periode 1919-1933). Een toonbeeld van een goede interraciale relatie, ook al was zij jaloers op de intellectuele vrouwen die Walraven tegenkwam.
Madelon Lulofs daarentegen had een rijk geschakeerd liefdesleven voordat zij trouwde met een employee van een Sumatraanse rubberonderneming. Samen kregen zij twee dochters. In 1923 ontmoette zij Szekely en voor hem scheidde zij en ze vertrokken naar Europa. In 1926 kwamen zij terug in Deli, maar werd haar ‘verraad’ haar door de plantersgemeenschap nagedragen.
In 1930 keerden zij weer terug naar Boedapest en bleven een echtpaar.
Peter van Zonneveld, Dominique Berretty; Introductie op de presentatie van zijn biografie.
Berretty werd in 1989 geboren in een eenvoudig Indo-Europees milieu. Leergierig en energiek als hij was, werkte hij zich op in de journalistiek. Hij was overal snel bij en had oog voor vernieuwingen en hun betekenis voor de media. Zoals de draadloze telefoon en de luchtvaart.
Na een reis naar de VS richtte hij in 1917 persbureau Aneta op. Hij werd rijk en kon er een flamboyante levensstijl op na houden. Villa Isola, boven Bandoeng, werd het bekende uithangbord voor wie en wat hij was. Hij trouwde maar liefst 6 keer en stierf op jonge leeftijd. In 1934 verongelukte hij met de Uiver in de Syrische woestijn.
Gerard Termorshuizen (ook namens medeauteur Coen van ’t Veer), ’Hij was een groot charmeur maar een moeilijk echtgenoot’. Dominique Berretty en de vrouwen Presentatie van Berretty’s biografie: Een groots en meeslepend leven.
Berretty en vrouwen vormden een complexe combinatie. Hij was een groot charmeur maar een moeilijke echtgenoot. Zijn ideale vrouw kon hij maar niet vinden, ook al trouwde hij 6 keer in die overtuiging. Hij was steeds trots op wat hij bereikt had (en verloochende zijn gemengde afkomst niet) maar nooit tevreden. Altijd was er nog meer en beter. Mogelijk ook in zijn liefdesleven.
Beperkt vanwege de tijd wordt alleen zijn relatie met de bekende actrice Mien Duymaer van Twist belicht. Zij trouwden in 1925 en kregen een zoon en een dochter. Hun correspondentie laat een diepe genegenheid en liefde zien.
Typerend zijn de observaties van Miens moeder die hij in Nederland een aantal keren opzocht: een man met een wil die een sterke aantrekkingskracht op vrouwen uitoefent. Al in 1928 is de lust verdwenen en gaan ze uit elkaar. Tot zijn dood bleef de wederzijdse grote genegenheid.
De eerste exemplaren van het boek worden overhandigd aan de 7 aanwezige kleinkinderen. De auteurs danken de familie voor hun medewerking bij het tot stand komen van de biografie. Namens de familie wijst de oudste kleinzoon Alex op de vele research die moest worden verricht. Al die inspanningen conform Berretty’s devies: Activité et Vitesse.
Oudste, nog in leven zijnde, kleinzoon Alex krijgt ook nog even het woord.
In de pauze worden filmpjes vertoond uit Berretty’s nalatenschap, in beheer bij de nazaten van zijn laatste vrouw, de Portugese Coquita da Fonseca Martins Lebre.
Petra Boudewijn, Trouwen in de tropen; relatieadviezen uit de Indische Letteren. Indië, het exotische lustoord cq. poel des verderfs! Het broeierige klimaat zou aanleiding geven tot zedelijk verval. Hoe kun je dan de juiste partnerkeuze maken?
Een relatie advies luidt: kies voor een gelijkwaardig beschavingsniveau. Maar vooral met zorg!
Als voorbeeld twee Indo-Europese zusters, de één met een lichte en de ander met een donkere huidskleur die toch zeer tegengestelde karakters en beschavingsniveau zouden hebben. In ieder geval zouden mannen geen njai meer moeten nemen en vrouwen geen man die met een njai had samengewoond.
Kees Snoek, Lust en Liefde bij du Perron; Liefde zonder protocol. Hij neemt ons bij de hand door ‘Het land van herkomst’, de roman geschreven voor zijn geliefde Bep de Roos (Jane). Later werd het geschrapte hoofdstuk ‘Voor Jane’ gevonden.
Het Indische kind is vroegrijp!? Du Perron permitteert zich, met zijn vrienden, zogenoemde ‘libertinages’: seksuele avontuurtjes met inlandse prostituees. Maar intussen droomden zij van de ‘ware’ liefde met Europese vrouwen. Du Perron trouwde later en ook de intellectuele Bep de Roos. Hij had affaires achter de rug voor zij samen verder gingen (in 1932). De crisis dompelde hen in armoede en du Perron ging er aan onderdoor dat hij haar niet kon onderhouden. In 1936 ging hij met zoon Alain terug naar Indië.
Jacqueline Bel, Indië als exotisch lustoord? Opvattingen over seksualiteit in de koloniale roman. Het ultieme toonbeeld van lust was toch wel beschreven in ‘De stille kracht’ van Couperus. Nog rond 1900 betiteld als pornografisch! Zij, die in de tropen waren opgegroeid, waren heet; de nieuwkomers uit Nederland koud. Maar was dat nu echt zo? In de literatuur deed losbandigheid zich vooral in de witte bovenlaag van de Indische samenleving voor.
Was het concubinaat (met de inheemse njais) wel zo’n seksueel paradijs? Veeleer een aanvankelijk aangemoedigd en zeker geaccepteerd noodgedwongen verschijnsel. Vaak een vorm van uitbuiting, maar ook was er sprake van liefde. In de 20ste eeuw kwam de positie van de njai in het gedrang. Indische romans richtten zich op de koloniale elite; de njai en andere inlanders spelen hooguit een bijrol. Het paradijs was er immers allen voor de mannen; de njai werd veelal weggestuurd wanneer de man besloot een handschoentje over te laten komen.
Of het moest zijn dat zij wraak nam door middel van vergiftiging; een in de literatuur vaker voorkomende stijlfiguur, maar niet gestaafd door bewijzen.
Een moralistisch verhaal, afschrikwekkend bedoeld, aansluitend op de opvattingen in Nederland.
Vilan van de Loo, Liefde, Lust en Hartzeer in de Nederlands-Indische Letteren. In haar bloemlezing ‘Indië Ongekuist’ onderscheidt zij nog 7 stadia. Voortschrijdend inzicht brengt haar tot slechts 2 stadia: Geluk en Ongeluk! Liefde omvat lust en kan tegenslag verdragen; desillusie en verveling ondermijnen Liefde en lust. Damesromans waarschuwen vrouwen en bieden een uitweg (pil nr. 11?) Waarom is er niet meer gebruik gemaakt van vergiftiging?
Annie Foore en Kloppenburg-Versteegh wezen de weg naar de Ketjoebong; beter zou echter de langzame maar trefzekere werking van fijne bamboevezeltjes zijn.
Peter van Zonneveld, Vraaggesprek met Xaviera Hollander over haar vader Mick de Vries. Wonderlijk genoeg niet over het liefdesleven van Vera de Vries, maar dat van haar vader!
Een bijzondere man, met Joodse en Indische roots.Een goede vriend van Simon Vestdijk, al vanaf hun studie in Amsterdam. Arts, psychiater; later directeur van het ziekenhuis in Soerabaja. In de oorlog was hij een gewaardeerd kamparts, onder meer in Semarang. Vera en haar moeder verbleven destijds in kamp Tjideng. Xaviera vertelt uit haar boek ‘Kind af’. De roman ‘De dokter en het lichte meisje’ van Vestdijk gaat over zijn vriend Mick! De brieven van Mick aan Vestdijk zijn uitgegeven, helaas zijn de brieven van Vestdijk aan Mick door haar moeder weggegooid. Vestdijk heeft zelfs nog een gedicht voor Vera geschreven.
Inge Dümpel (77) is journalist, schrijver en radiomaker. Ze wil niets liever dan kinderen in Nederland én Indonesië meer aan het lezen krijgen. Bart Hoffman 05-11-18, 11:19 Laatste update: 11:24 6 Waar in Nederland de vos bekendstaat als een slim en sluw dier, heeft Indonesië de kantjill. De dwerghertjes staan van Jakarta tot aan de Molukken te boek als slimmeriken. Het kinderboek Kantjill en Vos laat zien dat belangrijke levenslessen overal opgaan, maar ook dat de verschillen tussen Nederland en Indonesië levensgroot zijn ed.nl
Deze maand in Moesson
Schrijfster Marion Bloem over het verlies van haar zus |
Indische rituelen op de 40ste dag na geboorte en overlijden |
Hyperrealistische bloemenfoto’s van Dennis A-Tjak |
Gladys Paulus eert haar voorouders met viltkunst |
Hete sambals voor de koude maanden
Verder vertelt Frans Leidelmeijer over Vanitasschilderijen en zijn er natuurlijk ook weer columns van Ricky Risolles en Patricia Jacob.
Nieuwsgierig? Klik op de cover en blader door een aantal pagina’s.
In zijn woonplaats Gilze is afgelopen week Ronald Scholte overleden. De 94-jarige veteraan was de laatste Nederlandse overlevende van de atoombom die op 9 augustus 1945 de Japanse stad Nagasaki trof.
Dat heeft zijn zoon bekendgemaakt.
Scholte bevond zich als krijgsgevangene op enkele kilometers van het inslagpunt toen hij in een tunnel nieuwe schuilplekken aan het graven was. Hij werd weggeslingerd maar kon de enorm knal navertellen AD.nl
Ernst Jansz:
De website is sinds november 2018 geheel vernieuwd. Van de oude site, zo consciëntieus en liefdevol gebouwd en onderhouden door Patrick Wouters, is zoveel mogelijk overgenomen, aangevuld met nieuwe pagina’s en berichten. Zo zijn bijvoorbeeld alle albums inclusief informatie en tracklists te bekijken en, waar beschikbaar, links naar Spotify. De teksten, voor zover door mij geschreven, zijn direct te vinden door op de betreffende tracks te klikken. Verder is in de Fotogalerij het Indisch Familiealbum uitgebreid en aangevuld met het Familiealbum en het Muziekalbum. Voorts zijn alle boeken te vinden met informatie en recensies, evenals alle ooit door mij verzorgde lezingen. Deze laatste zijn, met nog wat andere zaken uit het verleden, te vinden onder Archief.De nieuwe website is gebouwd door Joch Jansz, mijn zoon. Patrick Wouters zal de facebook pagina blijven beheren
Boos en fel zijn de reacties op het pamflet ‘Tempo Doeloe, een Omhelzing’ van Kester Freriks.
Tempo doeloe betekent letterlijk ‘de tijd van vroeger’ in Nederlands-Indië. Maar het is vooral de geheimzinnige plek ‘waar je herinneringen leven aan een niet meer bestaand land in een niet meer bestaande tijd.’ Die hoef je zelfs niet te hebben meegemaakt, want tempo doeloe lift mee door de generaties heen.Freriks (geboren in1954 te Djakarta) wil die bijzondere nostalgie vieren en loskoppelen van de Nederlandse koloniale misdaden.Maar kan dat wel?
Radiomaker Marten Minkema spreekt Kester en zijn criticasters : Radio Doc – 2Doc.nl
Deze uitzending is beschikbaar vanaf 4 november 2018, 21:00
Selamat datang – Welkom Rumah Rasa (voorheen maakSmaak) betekent: smakelijk thuis / de smaken van thuis.
Met Rumah Rasa wil ik, Stanly, de Indonesische keuken naar de Nederlandse huiskamers brengen. Familie recepten, maaltijden, rijsttafels en vernieuwde fusion gerechten komen allemaal aan bod. Bij alle varianten staan smaakvolle, verse ingrediënten en kruiden centraal. Soms buig ik authentieke gerechten om naar een culinaire beleving.
Dit noem ik Indonomie (Gastronomisch Indonesisch). https://www.rumahrasa.nl facebookadres
The attached figure a tukang sate (28 cm tall ) was given to me by my Uncle many years ago while in Bandoeng.
The question is, which Island does this figure represent and how is he able to balance the half circle bamboe (Piekolan?) on his shoulders ?
I hope somebody out there will be able to answer my question in Hollands or Engels. Thanks in advance.
Ben (Canada )
Kurt de Belder, bibliothecaris van de universiteit, heette ons welkom en gaf daarna het woord aan Liesbeth Ouwehand, conservator fotografie. Zij introduceerde de Collectie Edwards.
Het gaat om een collectie koloniale fotografie, grofweg van 1850-1940, verzameld door G.A. Edwards (1947). De in ongeveer 30 jaar verzamelde collectie omvat 57 albums en circa 800 losse foto’s en is een belangrijke aanvulling op de collectie op de collectie koloniale fotografie van de Universitaire Bibliotheken Leiden. Deze collectie bevat foto’s uit Nederlands-Indië, Singapore, Penang, Malakka en Birma en omvat nu in totaal ruim 3.700 foto’s. Deze collectie was onlangs in 2014 al uitgebreid met de collectie van het KITLV.
Ook is een kleine zogenoemde flitstentoonstelling ingericht met highlights uit de collectie.
Een voorkeur voor 19e eeuwse foto’s betekent vooral werk van professionele fotografen; onder de koloniale burgerbevolking was de fotografie niet wijd verspreid.
De albums zijn vaak gemaakt ter gelegenheid van een afscheid (van werkkring) of als herinnering. De foto’s zelf, de makers, de onderwerpen en de afnemers/gebruikers (hun bijschriften) kunnen een aparte bron vormen voor geschiedschrijving. Bijschriften kunnen echter ook onjuist zijn, daarop moet de onderzoeker bedacht zijn.
Susie Protschky, onderzoeker Monash University Melbourne, wijst op een privé album van de fotografe Thilly Weissenborn (één van de weinige vrouwen in het vak) voor haar geselecteerd door vriend Ernst.
Mattie Boom, conservator fotografie Rijksmuseum, wijst op een prachtige ambrotypie.
De vondst van een dun glazen negatief op een zwarte ondergrond maakte het voor het eerst mogelijk foto’s in de binnenzak mee te nemen.
Maartje van den Heuvel, conservator Prentenkabinet collectie, toont met welke apparaten in de 19e eeuw werd gewerkt. Met grote glasplaten, met houten toestellen vanwege het klimaat. Later werden de apparaten meer draagbaar. Ook noemt zij de stereofotografie die diepte aan het beeld gaf.
Mattie Boom , Fotografie op Sumatra in de late 19e eeuw.
Het Rijksmuseum heeft een collectie losse foto’s van fotografen als Kleingrothe en Stafhell.
Groot en picturaal, als een schilderij geplakt op karton. Heliogravures, als ets afgedrukt op koper of staal (en zelfs op platina). In 2003 verwierf het Rijksmuseum de collectie Sandel en verdiepte zij zich meer in de koloniale fotografie. Sandel was een bankier in Londen die vervolgens op Sumatra tabaksplantages opzette (en ook een tolbrug exploiteerde).
De echtgenote van Sandel liet (ook weer door fotograaf Ernst) een album samenstellen met taferelen in en om het huis en van familie-evenementen.
Zijn albums geven een beeld van de tabaksculture, het landschap en volkstypen. Keurige foto’s van een ogenschijnlijk keurige productietak. Terwijl het Rhemrev rapport al berichtte van misstanden bij de behandeling van de koelies. Tot aan executies toe. Het rapport verdween in een lade en slechts een enkele foto verwijst naar misstanden. Eén ophanging is duidelijk door een professional gemaakt en verspreid, mogelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de koelies (dit is je lot wanneer je een planter vermoordt).
Op Sumatra werkten fotografen voor de slechts circa 1000 Europeanen met natuurlijk een dienstbaar verhaal. Zij verwacht veel van het komende onderzoek van staf en studenten.
Susie Protschky, The volatile tropics
Fotografie is een uitstekend medium om verandering vast te leggen, zowel natuurlijke als in sociologisch opzicht. Aan de ene kant (de gevolgen van) natuurrampen als vulkaanuitbarstingen, aardverschuivingen en tsunami’s, aan de andere kant van leef- en werkomstandigheden tot aan de opkomst van nationalisme en dekolonisatie.
Ook hier is het interessant te onderzoeken wat de makers doen en wat de gebruikers er mee doen.
Zij wijst op het internationale aspect van de vele nationaliteiten en etniciteiten in de koloniën. Daarom is ook een meer internationale geschiedschrijving nodig! Hoe onverschrokken zijn bijvoorbeeld de Indonesiërs geweest, die als drager of verzorger meegingen?
De fotografen (hun opdrachtgevers en/of de gebruikers) laten zien waar zij zijn geweest, wat voor bijzonders er is gebeurd, hoe welvarend zij zijn en hoe goed zij hun werkgebieden en infrastructuur hebben ingericht.
Het ligt in de bedoeling deze unieke collectie te digitaliseren en beschikbaar te stellen voor onderzoek en onderwijs. Uiteraard zijn hier fondsen voor nodig . U kunt uw gift overmaken op NL09 RABO 0192024876 t.n.v. Stichting Praesidium Libertatis II o.v.v. Collectie Edwards
Hoera, de eerste 1000 personen uit de Suppletiefolio’svan het Nederlands-Indisch Leger zijn geïndexeerd!
Tussenresultaten zijn nu ook meteen te downloaden via de downloadpagina, met een handige link naar de originele scan. Maar wie waren die vroege rekruten die vanaf 1815 door onze jonge monarchie werden uitgezonden? In elk geval een groot aantal Franse deserteurs. Veteranen uit het Napoleontische leger die zich niet thuis voelden in het nieuwe Frankrijk IGV
Soekarno
Drama, Indonesië 2013 Lengte : 137 min. te LUX-Mariënburg
Regisseur: Hanung Bramantyo Indonesisch gesproken, Engels ondertiteld
Synopsis
In de jaren twintig van de vorige eeuw start een jonge Soekarno zijn strijd tegen het Nederlands kolonialisme. In de decennia die volgen loopt de pacifist tegen allerlei verzet aan, ook uit eigen kring. De bezetting van Japan in de Tweede Wereldoorlog maakt zijn missie er niet gemakkelijker op: moet Soekarno de imperialisten als bondgenoot zien die Indonesië meer onafhankelijkheid kunnen schenken, of zijn ze net als de Nederlanders gewelddadige overheersers?
Her latest book Unmarked Graves probes the post-coup killings in East Java. At the time, about 22 million people lived in the province and an estimated 200,000 were slaughtered and thousands more persecuted long after the PKI had been destroyed.Teachers were targeted with around 25,000 rounded up, interrogated and often imprisoned. Their careers were shredded and families shattered. The Jakarta Post
De septembereditie van Indische Letteren (64 pagina’s dik) staat bijna geheel in het teken van Indo-Europeanen in de Indische literatuur. Met bijdragen van: redacteur Petra Boudewijn (auteur van Warm Bloed), van Nora Iburg (over derde-generatieschrijvers), Coen van ’t Veer (over een vergeten 19de-eeuwse roman van G.W.H. Panchaud) en Lisanne Snelders over Tjalie Robinson. Lisanne Snelders, vermelden we hier graag extra, is op 6 juli jl. gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam op haar proefschrift over Hoe Nederland Indië leest. Hella S. Haasse, Tjalie Robinson, Pramoedya Ananta Toer en de politiek van de herinnering. Lees verder Homepage
The Japanese decided to take radical action and the Japanese Navy Secret Police [Tokkeitai] hunted down most members of the regional ruling Houses, as well as the social elite in West Kalimantan. The Sultan of Pontianak along with his three eldest sons and 22 other male family members of his House were taken prisoner. The ladies of the House offered the invaders all the treasures they possessed and pleaded for their relatives’ lives. To no avail. The old gentleman was tortured, forced to watch the beheading of his dear relatives, and eventually beheaded himself. The Japanese Navy then went on to ransack the Royal Treasury as well as rob all individual citizens of their possessions. No Japanese naval officers have ever faced court martial for these war crimes
Ap Halen is een Indo ‘huiskamer’-restaurantje in Delfshaven. Zes jaar geleden ging Albert vanuit een uitzichtloze situatie met het idee aan de slag. Nu is het erg succesvol en heeft hij veel vaste klanten die voor zijn gerechten van heinde en verre komen. OPEN Rotterdam
Symposium Liefde en lust Op zondag 4 november 2018 organiseert de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde haar jaarlijkse Bronbeek-symposium. Ditmaal is het thema: Liefde en lust in de Indische letteren. Eregast is Xaviera Hollander. Programma symposium 4 november 2018 | indische-letteren
Elke week zoekt mediadeskundige Ron Vergouwen in de archieven van televisie, radio, krant en internet naar opmerkelijke fragmenten en artikelen. Deze week: hoe Nederland op radio en tv kennis maakte met Nederlands-Indië. Met fragmenten van onder meer de Late Late Lien Show, Stille Kracht, Kris Pusaka en In Naam der Koningin. NPO Radio 1
De Bitterzoete Route in Lombok voert langs diverse straten om te informeren, de bewustwording te vergroten en het gesprek op gang te brengen over de koloniale geschiedenis. Je kunt de route lopen met behulp van de website en pinnen op de straat. Bitterzoete Route
Begin de wandeling. Klik punt 1 op de kaart of ga via deze link naar punt 1
Drie foto’s die ca 110 jaar geleden zijn gemaakt in de studio van Chinese fotograaf Mew Fong te Padang, Sumatra. Op eerste foto is een bloempot en een sierbalustrade te zien die ook gebruikt is voor de tweede foto.
De eerste foto is met Jacob Krab, geboren in 1829, overleden in 1918 te Padang. Hij was al een paar jaar in het leger in Nederland, maar december 1854 scheept hij in voor Indië. Reeds administratief overgaan in de rang van korporaal naar het Oost Indisch Leger. 62 jaar bleef hij in Indië na 26 jaar geleefd hebben in Nederland.
Jacob had vermoedelijk een voorouder die in 1719 naar Indië ging. Deze opa van zijn oma overleed na 24 dagen varen en moet een zeemansgraf gehad hebben.
Al snel had Jacob een relatie met Sariah ( noemde men njai) Het eerste kind kwam in 1857, het laatste kind werd in 1872 geboren te Pontianak, Borneo op een kazerne (tangsi), vermoedelijk.
Jacob stuurde zijn 5 zonen naar het Korps Pupillen te Gombong, een militaire school bij Djokjakarta. De zonen waren intern en werden opgeleid voor het Oost Indisch Leger. Bij het eind van de schooltijd was men verplicht nog 10 jaar te dienen.
Sariah overleed te Padang in 1909. Jacob en Sariah waren dus 42 jaar samen .
Ergens rond 1878 werd Jacob gegageerd, dwz niet meer in actieve dienst, maar met een gage, nog wel oproepbaar in donkere tijden.
Daarnaast ging hij werken als geweermaker voor het leger te Padang.
Hun eerste dochter Trijntje werd in 1858 geboren in de omgeving van Batavia. Toen haar dochter huwde in 1902 kon zij een jaar later na 16 jaar weduwschap hertrouwen met de Franse militair François Brard, stamvader van de Indische familie Brard, door zijn zonen uit een eerste huwelijk met de Niassche vrouw Anna, overleden in 1893.
Anna is ook de stammoeder van de Indische familie Trouvat.
Brard moet een vriend geweest van de franse militair Jean Trouvat
De tweede zoon van Jacob was Jacob, hier op de tweede foto met zijn dochters, ca 1906. Jacob junior was zadelmaker en schoenmaker te Padang en deed ook andere leerbewerkingen.
Hij was op de pupillenschool maar werd wegens lichamelijke ongeschiktheid niet aangenomen voor het Oost Indisch Leger. Iedereen zegt KNIL tegenwoordig, maar dat heette toen niet zo.
Gehuwd met Susanna Groenendijk, Indische dochter uit Padang. Was hun ontmoeting toevallig, want Jacob moet haar broers kennen van de pupillenschool op Java?
Foto 3 is ook met de twee dochters van Jacob junior. De oudste heette Jacoba en ze ging met haar man begin dertiger jaren naar Nederland, waar het gezin bleef.
De jongste dochter staat hier in communiekleding. In die jaren mochten kinderen van 11/12 jaar de eerste communie in de katholieke kerk ontvangen en daar werd een hele plechtigheid van gemaakt, mét speciale kleding.
Deze foto moet van 1907 zijn. In 1910 wijzigde Paus Pius X de communieleeftijd tot 7/8 jaar.
De communicante heette Trijntje met roepnaam Trien.
Trijntje was een veel voorkomende naam in de familie en het West-Friesland van opa Jacob Krab.
Zij beheerde later het Park Hotel in Fort de Kock, waar haar vader overleed.
Jacoba was al in Nederland en Trien kwam na de oorlog.
Sander Janssens schrijft:
Regisseur Bo Tarenskeen vroeg een grote groep prominente Nederlanders met Indische banden, zich tot de geschiedenis van Nederlands-Indië te verhouden. Hij daagde ze daarbij uit voorbij te gaan aan de nostalgie, de heimwee en de liefde – en ook te zoeken naar de pijnpunten en de kritiek.
Samudra means ‘ocean’ in Indonesian. After the Second World War and the Indonesian Independence, Robin’s grandparents had to flee the former Dutch colony in 1949. They crossed an ocean to build up a new life in the Netherlands, a country whose citizens they were officially, but where they had never been before, and did not particularly receive a warm welcome.Almost 70 years later, Robin follows his grandparent’s trail in the opposite direction and crosses the ocean back to present-day Indonesia; in search of his roots, and of lost family. The Amsterdam Storytelling Festival
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
MdNL : Op zondag 5 november 2017 organiseerde
Met een speciale modeshow biedt de Ambassade van Indonesië een platform aan acht Indonesische designers. Het gaat om eigentijdse ontwerpen die hun oorsprong vinden in traditionele stoffen en patronen. 
...................
Thomson
Nassauschool Soerabaja
Depok
Wie is deze familie
Wolff
Tankbataljon Bandoeng 1939
Is de bruid Günther?
Wilde en Waldeck
Brouwer en Hagen
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
XXXXXXXXXXXXXXXXXX
Kerst 1930 a/b Baloeroan naar Indië
Bertha Lammerts van Bueren-de Wit
Bisch
Detachement Verbruiksmagazijn,
Hollandia
Indisch4ever 