Inspecteur Abdullah Faizal, de Maleisische politieman die de dood van Ivana Smit onderzocht, geloofde de verklaring van Alex en Luna Johnson niet, maar deed er niets mee. Hij verdenkt het Amerikaanse echtpaar nog steeds niet
Dat bleek woensdagochtend bij het vervolg van zijn verhoor in de rechtbank in Kuala Lumpur waar de dood van het 18-jarige Nederlandse fotomodel wordt onderzocht. Alex en Luna verklaarden dat Ivana weg was toen ze wakker werden en dat ze naar een afspraak was. Faizal geloofde het niet – Ivana’s handtas, telefoon en kleding lagen er immers nog. ,,Ze zeiden dat ze niet wisten hoe dat kon en wilden er verder niets over zeggen.’’ Faizal zei dat er 14 verdiepingen lager een jonge vrouw gevonden was, maar de Johnsons gingen niet kijken. Faizal vond het verdacht, maar vond dat niet genoeg aanleiding om er een moordonderzoek van te maken. De Limburger
Ik ben Nelly Goldstein-Meijnema, geboren in Semarang, 28-03-1932.
Woonde tot 1944 op Cultuur Ondernemimg Tjoeroeg, op de goenoeng Prahoe, koffie en rubber.
Ik zoek Hetty Zeeman, vader was collega van mijn vader op een theeonderneming, op de Soembing.
‘Deze willekeurige arrestaties komen bij een al lange lijst van acties waarmee Papoea’s worden onderdrukt. Pesterijen, intimidaties en aanvallen door vijandige menigtes kwamen afgelopen jaar geregeld voor. Maar in plaats van de aanvallers te arresteren, zet de politie vreedzame demonstranten gevangen’, zegt Usman Hamid van Amnesty Indonesië. .amnesty.nl
De documentaire Mijn familie in tijden van oorlog is een verhaal over liefde, scheiding, pijn en verdriet. Als gevolg van een nietsontziende oorlog. De familieleden ondergaan de gevolgen aan den lijve, van de Japanse bezetting in Nederlands-Indië en de opstand van de Indonesiërs tot en met de komst van ruim 330.000 Indische Nederlanders in Nederland. Dit dramatisch tijdsbeeld wordt voor iedereen invoelbaar gemaakt. We kunnen ons identificeren met de familieleden. Filmschuur Haarlem
Persbericht: Na 2 maanden in Filmhuis Den Haag en 5 uitverkochte voorstellingen in Cinema Oostereiland (Hoorn) is Haarlem aan de beurt. 15 december zijn er twee voorstellingen in de Toneelschuur. Voorlopig zijn dit de laatste voorstellingen. Binnenkort komt er een Dvd-release. Over de distributie volgt nog informatie.
Haarlem 15 december om 11.15 of 12.30 uur
Minister Ank Bijleveld-Schouten : “U bent alle 3 geboren in voormalig Nederlands-Indië. U heeft de verschrikkingen van de Japanse bezetting meegemaakt. En u heeft gevochten voor het rood-wit-blauw. U heeft ons land en koningshuis gediend. Uw vaderland. Maar uiteindelijk moest u afscheid nemen van uw moederland, Nederlands-Indië. Om hier in Nederland een nieuw leven op te bouwen.”
Hedy d’Ancona en Ernst Jansz in gesprek met elkaar over hun jeugdjaren, over de invloed van de Tweede Wereldoorlog op hun familie, over geliefdes die op hun schreden terugkeren en over hun onvervalste strijdbaarheid.Een ogenschijnlijk simpele vraag – In wat voor gezin ben je opgegroeid? – leidt bij beiden tot een verrassend lang antwoord. Het gezin, dat was een chaotische situatie met half- en stiefbroers en – zussen, familiegeheimen, geheime relaties en oorlogstrauma’s. Onder de oppervlakte smeulden de emoties, in het dagelijks leven heerste het grote zwijgen. Die onnavolgbare gezinssituatie had bij allebei direct te maken met de Tweede Wereldoorlog. Nationaal Comité 4 en 5 mei
Mooie jongens en opzwepende muziek, de Tielman Brothers veroorzaakten nogal wat ophef. In de tijd dat Nederland nog naar de Selvera’s luisterde, importeerden zij via Indonesië de rock ’n roll. Ouderen vonden het duivelse muziek, jongeren swingden er op los. In het Stedelijk Museum Breda begint morgen een expositie over deze bijzondere geschiedenis. Omroep Brabant
Autobiografie Noor de Ruyter de Wildt: Anak Beruntung
Vrijdag 30 november 2018 is de autobiografie van Noor de Ruyter de Wildt verschenen. Onder het genot van een drankje en hapje en met een optreden van het Indisch koor Suara Kita werd het boek feestelijk onthaald. Noor besloot een boek over haar leven te schrijven omdat ook zij zweeg tegen haar kinderen en kleinkinderen. Met dit boek blijft haar verhaal bewaard voor het nageslacht.
Onder de genodigden was ook de luitenant-kolonel b.d Jacq Brijl aanwezig en tijdens zijn toespraak memoreerde hij het feit, dat hij in februari 2017 het Mobilisatie Oorlogskruis postuum had uitgereikt aan Johan Willem de Ruyter de Wildt, de vader van Noor.
In haar speech dankte Noor de Ruyter de Wildt, behalve de heer Brijl nog een aantal mensen: Kees Maaswinkel, die de documentaires over de hellships heeft gemaakt en waar ook haar moeder, toen bijna 90, in voorkomt (de dvd’s zijn nog verkrijgbaar)
De zoon van haar man Fred, D.M. van den Broek, hij heeft het omslag ontworpen.
Wim Willems, hij was ook uitgenodigd, maar helaas verhinderd. In zijn boek ‘Uit Indië geboren’ stond een foto van Noors vader. Er stond geen onderschrift bij, maar haar moeder herkende hem. Dit was de eerste keer dat Noor een afbeelding van haar vader zag. Toen had zij ook het besluit genomen dat er toch echt een boek moest worden geschreven. En als laatste Boeroeng, webmaster van Indisch4Ever. Hij heeft zowel historische feiten als stamboommateriaal aangedragen.
In een informele sfeer was er uiteraard ook gelegenheid om het boek te kopen en te laten signeren. Een verslag van Ellen. Camera: Ellen en Boeroeng
ISBN 978-94-022-4946-0
Uitgever Boekscout Soest
www. boekscout.nl Bestel hier.
Of bestel bij bol.com
In het Bos der Onverzettelijken in Almere is dinsdagmiddag een Indisch monument en het gerestaureerde verzetsrad onthuld. De officiële handeling werd verricht door wethouder Hilde van Garderen. Omroep Flevoland
https://theindoproject.org/donate/ :
Thank you for supporting The Indo Project mission with a tax-deductible donation! Either send us your donation or select something out of our store – proceeds go to the funding of our initiatives.
Reggy Baay en Adriaan van Dis gingen 28 november 2018 bij B-Unlimited in gesprek met Paul van der Gaag (VPRO’s O.V.T.). Onderwerp: de romans die zij schreven over het weinige wat Indische ouders hebben losgelaten over wat zij hebben meegemaakt tijdens en na WO II in Nederlands-Indië. Dit gebeurde in een uitverkochte zaal boven de bibliotheek in Den Haag. Den Haag is (nog steeds?) de Indische stad van Nederland. 10% van de Nederlanders heeft Indische roots.
Reggy Baay vertelde over zijn boek ‘Het kind met de Japanse ogen’, die hij schreef n.a.v. gevonden negatieven in een doos na de dood van zijn vader. Zo kon hij een deel van de levensloop van zijn vader volgen. Hij kende al wat verhalen die hij gehoord had op kumpulans bij hun thuis.
Adriaan van Dis vertelde over zijn boek ‘Ik kom Terug’, het verhaal wat hij schreef (en zelf invulde) over het leven van zijn moeder.
Van Dis en Baay herkenden veel in elkaars jeugd. Doordat de vaders getraumatiseerd waren, hadden ze niet echt een fijne jeugd, de opvoeding was soms naar. Achteraf bezien heel begrijpelijk, maar toen voor een kind onbegrijpelijk. Waarom mocht je niet huilen en waarom moest je (tot kotsend toe) je bord leegeten? Van Dis vertelde dat toen hij in Japan was, hij ook een dochter van een Japanse soldaat had ontmoet. Ook zij had een zelfde soort opvoeding genoten.
Van Dis vond het boek van Baay een woedend boek, maar ook heel teder en vroeg zich af, waarom hij zelf nooit zo’n boek had geschreven als dat van Baay of als ‘De tolk van Java’ van Alfred Birney.
Beide heren deden een oproep aan de jongeren. Als je grootouders nog leven, stel vragen aan hun! Vaak vinden zij het makkelijker praten met hun kleinkinderen dan met hun eigen kinderen.
IGV:
Op 15 december geeft Yvette Kopijn een lezing over oral history interviewen en het vastleggen van Indische (levens)verhalen.
De lezing vindt plaats van 15:00-16:00 in Zalencentrum Het Brandpunt, Oude Utrechtseweg 4a, 3743 KN Baarn in aansluiting op de algemene ledenvergadering van de IGV.
Na afloop is er mogelijkheid tot napraten en (uiteraard) Indisch eten (18:00). De lezing is gratis, kosten voor de maaltijd zijn €21,00 inclusief twee keer koffie/thee en drie andere drankjes.
Geeft u zich voor 1 december op via secretaris@igv.nl
Gratis te downloaden.
Dit is de soundtrack van de film Rompis the movie (roman picisan 2018). Deze film is in alle bioscopen in Indonesië te zien.
Gezongen door Michel Eduard, van Indische komaf en hij heeft meer muzikaal succes in Indonesië waar hij woont.
Rompis:
After graduating high school, Roman has to go to college with his best friend, Sam in Netherlands. Leaving Wulan behind in Indonesia. There, Roman met a nice girl named Meira. Feeling suspicious, Wulan goes to Netherlands to check about what happens. Trailer
De decorandi zijn:
Dhr. Friedrich Carl Schultz
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
Geboren 1930 te Makassar, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te ’s-Hertogenbosch Ereteken voor Orde en Vrede
Dhr. Andreas Moritz Lapré
Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
Geboren 1926 te Semerang, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te Veldhoven
Ereteken voor Orde en Vrede
Dhr. William Hendrik Achthoven
Koninklijke Marine
Geboren 1935 te Poeroektjaoe, voormalig Nederlands-Indië en thans woonachtig te Bussum
Nieuw-Guinea Herinneringskruis
South Korea’s Supreme Court on Thursday ordered major Japanese manufacturer Mitsubishi Heavy Industries Ltd. to pay damages to two groups of South Koreans over wartime labor.The rulings, which drew an immediate protest from Tokyo, follow a similar compensation order by the top court last month against another Japanese firm, further damaging strained ties between South Korea and Japan. The Japan Times
Gepeperd Verleden V – Thema Dekolonisatie Lezingenmiddag IHC
25 november 2018, Sophiahof den Haag
———————————————————————————————————-
Yvonne van Genugten, directeur IHC, verwelkomt ieder bij deze vijfde en laatste lezing van de reeks waarmee het IHC betekenis wil geven aan ons gedeelde koloniale verleden.
De thuisbasis van het IHC en het Moluks museum wordt momenteel verbouwd tot het ‘Museum Sophiahof van Indië tot nu’. Een nieuwe impuls voor de positie als Erfgoedinstelling.
Wim Manuhutu is ook deze middag moderator en hij stelt het eerste panel voor:
Ricci Scheldwacht, journalist en vast panellid; Remco Raben, historicus en hoogleraar; Kester Freriks, schrijver (ook van het pamflet Tempo Doeloe, een omhelzing) en Lara Nuberg, historicus en blogger.
Behalve over dekolonisatie zal het ook gaan over de discussie rond het begrip Tempo Doeloe.
Wordt het een taboeterm omdat het een te rooskleurig, “fout” beeld schetst of hoort het nu eenmaal bij het gedeelde koloniale verleden.
‘Indië Tabee’, inleiding Remco Raben. Wanneer je met een verschillende blik van verschillende kanten naar hetzelfde kijkt, kom je dan ook tot verschillende waarheden?
De kern is niet omstreden: Kolonialisme is gebaseerd op fundamentele ongelijkheid en tegenstemmen worden genegeerd of onderdrukt. De vrijheidsstrijd is een logische reactie.
Wel geven verschillende ‘ooghoogtes’ (je eigen belevenis of beleving van de geschiedenis) ‘spanningen’ op ten aanzien van het bredere verhaal en de morele context.
Focus op de koloniale rozengeur kan de beleving van het onrecht veronachtzamen. De samenleving verandert, ook onze kijk op het verleden wordt kritischer. Vasthouden aan een Tempo Doeloe (met een positieve connotatie) is een vorm van kolonialisme. Rekenschap geven van ons koloniale verleden is niet hetzelfde als schuld bekennen.
Reactie Kester Freriks. Zijn pamflet stuitte op onbegrip en woede en dat gaat hem weer te ver. Indië was kennelijk een kolonie die niet had mogen bestaan. Met eerdere boeken heeft hij wel degelijk bewezen ook de andere kant aan het woord te laten en kritisch over het Nederlandse optreden te zijn. De zwart/wit tekening die steeds verder bovenkomt is ook controversieel. Hij benadrukt dat hij de Tempo Doeloe niet verheerlijkt maar wel wil rechtvaardigen.
Nu barst de discussie pas goed los.
Rechtvaardigen kan echt niet volgens Nuberg en Raben; achter het muurtje van de mooie koloniale tuin was het duister. Mooie belevenissen kunnen gemakkelijk naar het kolonialisme worden doorgetrokken en dan lijkt het op goedpraten.
Freriks denkt dat de term herijken beter op zijn plaats is dan rechtvaardigen.
Ricci Scheldwacht begrijpt de felheid niet goed; dat koloniale was er nu eenmaal. Hij zou toch wel begrip willen kweken voor die periode bij de lezers van nu. Het beschrijven van persoonlijke belevenissen hoeft niet rechtvaardiging als doel te hebben. Het blijft vooral een geschiedschrijving door de Europeanen. De stem van de Indonesiër komt nauwelijks aan bod evenals die van de(kleine) Indo (en de Chinees). Scheldwacht wijst op het vierluik van Pramudya Ananta Toer waar de gedachten van verschillende Indonesiërs goed worden verwoord.
Ook het verwijzen naar de feodale onderdrukking al vóór de komst van de Europeanen vormt geen rechtvaardiging. Besef dat er fundamenteel iets niet klopte en begrijp de onafhankelijkheidsstrijd.
Het gaat om het ontvlechten van de persoonlijke belevingen (‘ooghoogtes’) en die te confronteren met de bredere geschiedenis om vervolgens weer terug naar het persoonlijke te gaan.
Film 18.50 minuten, het panel met Ricci Scheldwacht, Lara Nuberg, Remco Raben en Kester Freriks. Thema is het boek van Kester Freriks
Na de Pauze gaat het over de ‘Representatie’: hoe wordt de Geschiedenis gebracht?
Ook: wat wordt er verzwegen en komt er ruimte voor Indonesische stemmen?
Als dat niet zo is, blijven de koloniale verhoudingen anders overeind?
Het tweede panel wordt gevormd door Ricci Scheldwacht; Joss Wibisono, Indonesisch journalist en schrijver; Jazzy Taihutu, regieassistent bij opnames film ‘de Oost’ en Stephanie Welvaart, researcher (Getuigen & Tijdgenoten)
Stephanie Welvaart denkt dat het juist nu (pas nu?) tijd is voor andere geluiden om een completer beeld neer te zetten. Het is ook interessant bloot te leggen waar het schuurt. Tussen Zwart en Wit zijn er immers meer schakeringen.
Joss Wibisono vermeldt dat de Indonesiër in de Nederlandse literatuur hooguit een figurant is. (Was Njai Inem de eerste?) Hij schreef een roman over Nai Kai, ook bekend als Wange van Bali. Hij was een slaaf, in Nederland bediende en vervolgens vrijgemaakt en liet een levensbeschrijving na.
Reggie Baay wijdde een stuk aan hem in zijn boek (Daar werd wat gruwelijks verricht) .
Meer feiten en gegevens waren er niet; om een roman over een Indonesiër in Nederland te schrijven moest hij zich verder wel overgeven aan fictie.
Jazzy Taihutu vertelt summier (veel is kennelijk nog geheim) over de komende film van haar broer, regisseur Jim. Het gaat over een jonge Nederlandse soldaat die tijdens de politionele acties (politiek correct: onafhankelijkheidsoorlog) alles meemaakt.
Scheldwacht vermeldt dat bijvoorbeeld in de film van Orlow Seunke (Gordel van Smaragd) de rol van de Indo nihil of zelfs verkeerd weergegeven is. Is dat in zijn film ook zo?
Taihutu zegt dat je wel moet weglaten! Het is zo moeilijk alle ooghoogtes te belichten.
Hoe we naar de geschiedenis kijken verschilt ook nog uit wederzijds onbegrip.
Wordt verleende ruimte voor de Indonesische stem wel benut? Wibisono meldt dat na de val van Suharto de pers vrijer is geworden, maar dat er vooralsnog meer belangstelling is voor de gebeurtenissen in 1965 (de Generaalscoup) en de mensenrechtenschendingen daarna.
Ook bij historici, al hebben sommigen wel toegezegd om medewerking aan het ‘Onderzoek 45-50’ te geven. Maar hij zag dat bij een herdenking in Surabaya (op ereveld Kembang Kuning) jongeren ook kransen legden bij de graven van door Pemuda’s omgebrachte Nederlandse gezinnen. Volgens hem vroegen zij zich uit zichzelf af wat er was gebeurd en hebben zij nabestaanden uit Nederland het verhaal laten vertellen.
Misschien is de kernboodschap wel dat belevingen van kolonialisme en dekolonisatie generatieslang zullen voortschuren. Niets aan te doen, als alle ‘ooghoogtes’ maar voor het voetlicht komen.
Vóór het napraten bij de borrel geeft Oil the Man met haar Poetry Performance een artistieke, kritische terugblik op deze levendige, gepeperde slotbijeenkomst over ons Verleden.
Dengen ini, jang bertanda tangan dibawa ini memberi taceh,
Njonja ….. (naam en adres in Soerabaja), ada bekerdja goena peroesahan Sociaal dari Bagian Sociaal goena Soerabaia.
Itoe peri hal dari diapoen ja kerdja ada begi toe perloe, tida bisa koerang pertoeloen gannja.
Ondertekend door … (naam) Pres.
Afzender op adreszijde: Bagian Sociaal goena (doorgestreept Vereeniging van huisvrouwen) , secretariaat: Goebeng Boulevard 70 Soerabaia
2. Sekarang saja ditawan didalem (?) tampat orang Djawa Z.
Saja ingin sekali peperangan njang, tjelaka ini lekas benahir soepaja saja boleh bertemoe dengen Willy, Jack, Toekie.
Banjak tabeh dan harep lekas kirim elabar kombali.
Hari takoenan saja banjak inget pada kamoe. Saja badan baik sekali. Harep sekali kesekatan kamoe sama baik. Banjak tjinta Will
Afzender: sgt uit Djawa Z, geen datum
Ik kan dit niet goed lezen, denk dat er veel woorden fout zijn.
3. Willy tertjinta,
Djagalah badanmoe baik, selama satiada, dan tingalah dengen senang hati seboleh bolehnja
Mengenankan halmoe selamanja, dan saja inging sekali kita lekas bertemoe lagi. Saja
Mempergoenakan kesem patan saja bagi membatja boekoe peladjaran dan lain sebagainja
menerima satoe soerat poetel. Saja menesel sekali Jack pinda. Harry djoega panda. Eddy,
sinia djoega disini. Tjintaan Tjioem Pieter
De rechtszaak rond de dood van fotomodel Ivana Smit bereikt een climax. Politie-inspecteur Faizal, die in Kuala Lumpur het onderzoek leidde, staat woensdag in de getuigenbank. Assistant Superintendent Faizal heeft veel uit te leggen, vooral over het echtpaar Johnson, met wie Ivana in de fatale nacht naar huis ging. Waarom werd het appartement van de Johnsons niet verzegeld toen het Amerikaanse stel was gearresteerd? Hoe kan het dat Luna Johnson haar schoonmaakster vanuit de politiecel opdracht kon geven om het appartement schoon te maken, voordat de forensische recherche kwam?
Waarom mochten de Johnsons Maleisië ontvluchten terwijl het politieonderzoek nog liep? De Limburger
bron van de foto
Met een splinternieuw programma in De Poorterij bewijzen Ricky Risolles en Wieteke van Dort dat de Nederlands-Indische cultuur nog altijd springlevend is – drie keer een uitverkochte zaal.
Het publiek dat zich zondagmiddag verzamelt in de hal van het Zaltbommelse theater komt uit alle windstreken. Het merendeel noemt zich tweede of derde generatie indo. Nadat de laatste gasten plaatsnemen op het pluche, opent Ricky Risolles (40) het programma met een conference waarin hij zijn mede-indo’s karakteriseert. Er wordt gelachen, de toon is gezet en een feest van herkenning is begonnen. bd.nl
Het jaar 2018 sluit dé INOG af met een lach en een terugblik naar het verleden. dé INOG presenteert: “Roldiedollen met Eugenie” ; een cabaretesk theaterprogramma waarbij tante Eus de Indische gewoontes (adat) op de korrel neemt. Zelf geboren in het voormalig Nederlands Indië weet zij met enige zelfspot de goede en zwakke plekken haarfijn op te sporen en te analyseren. De Stad Amersfoort
De twee kopstukken van de omstreden motorbende Caloh Wagoh die vorige week zijn opgepakt bij een grote politie-operatie tegen de club, worden nu naast deelname aan een criminele organisatie ook verdacht van de moord op Jaïr Wessels in juli 2017.
Dat heeft het Openbaar Ministerie zojuist bekendgemaakt. Het gaat om Greg ’de Godfather’ R. (70) en Delano ’Keylow’ R. (48), beiden volgens het OM de leiders van de motorbende. Greg R. was eerder ook al verdachte in de zaak. Telegraaf.nl. Zie deze link voor foto.
Delen is helen en door te delen worden we meer. Vanuit dat besef start Stichting Zieraad in het voorjaar van 2019 het project Tracing Your Roots, waarin we jongeren van Indische en Molukse afkomst uitnodigen om op zoek te gaan naar hun voorouders en hun familiegeschiedenis. Vier middagen lang maken jongeren kennis met genealogie en stamboomonderzoek. Ze duiken in het archief, interviewen hun (groot)ouders en houden met de mobiele camera in de hand een dagboek bij over wat ze tijdens hun zoektocht ontdekken over hun familiegeschiedenis. Stichting Zieraad
Vrijdag 30 november zal in Den Haag het boek Anak Beruntung worden gepresenteerd.
Het is een autobiografie van Noor de Ruyter de Wildt. Geboren te Soerabaja in 1942, met haar moeder de oorlog doorgekomen. Haar vader overleefde de Suez Maru niet. Dit zinkend schip staat op de cover, naast een begeleidende Japanse mijnenveger die de drenkelingen beschoot 29 november 1943 in de Javazee.
Te Indië op haar vierde onder de hoede van oom en tante, met elf jaar verder opgroeien in Den Haag , oom was niet zo makkelijk. En dan rond haar zestigste eindelijk een duidelijke foto van haar vader. Per toeval gevonden, afgedrukt in een boek .
Noor schrijft in het voorwoord:
De voornaamste reden voor het optekenen van mijn herinneringen is het feit dat ik tot een uitstervend ras behoor: de Indische oma’s!
Ik vind het vooral voor de kleinkinderen, die hun Indische roots bij hun geboorte meekregen, belangrijk dat het verhaal doorgegeven wordt over ons koloniale leven, en daarna het andere leven in Nederland. En in feite is dit boek ook een ode aan mijn dappere vader en hun overgrootvader, die ik nooit gekend heb, maar die op de achtergrond zo’n belangrijke rol in mijn leven gespeeld heeft.
Gert Oostindie reageert op kritiek Indonesië-onderzoek.
Historicus Gert Oostindie krijgt kritiek als mede-initiator van een groot onderzoek naar het Nederlandse militaire optreden in Indonesië tussen 1945 en 1950. Onder anderen antropoloog Gloria Wekker meent dat de onderzoekers aansturen op vergoelijking van oorlogsmisdaden. In Historisch Nieuwsblad noemt Oostindie de kritiek verbijsterend en absurd Historisch Nieuwsblad
The UN Committee on Enforced Disappearances (CED) said that the Japanese government’s view that the comfort women issue has been resolved denies the rights of the victims and contended that Japan’s compensation has been inadequate. The comments represent the committee’s final opinion on this issue. The Hankyoreh
Jennifer Tee heeft de afgelopen jaren intensief onderzoek gedaan naar palepai en tampan textielen uit Zuid-Sumatra, Indonesië. Tee is gefascineerd door de kleden omdat ze een geheugen in zich dragen dat getuigt van culturele uitwisseling en een lange handelsgeschiedenis met Chinezen, Javanen, Arabieren, Portugezen en Nederlanders. Eens waren deze kleden een uitdrukking van de Sumatraanse cultuur en identiteit. Tegenwoordig is de textielcultuur van deze schepenkleden verdwenen. Zij worden niet meer gemaakt. Wel zijn er een aantal exemplaren in Nederlandse museumcollecties te vinden als gevolg van de koloniale periode. Voor het TextielMuseum ontwikkelde Tee zes geweven en geborduurde wandkleden geïnspireerd op deze doeken Cultural Threads Archieftopic
Michel Maas, correspondent :
Pal voor mijn huis is een brandstapel gebouwd. Een dikke rookwolk duwt tegen de ramen, en binnen begint het naar brand te stinken. Ik storm naar buiten en met molenwiekende armen schreeuw ik dat dit niet kan! De brandstichter, een bouwvakker, kijkt me verbaasd aan. Leg zo’n man maar eens uit dat je geen afval moet verbranden. Niet zo lang geleden was er een gouverneur die de bewoners van de stad juist heeft aangeraden het afval zelf maar te verbranden. Een gouverneur! En dan sta ik daar ineens te schreeuwen.
The plan is to travel around the globe to find more undiscovered Indo’s with their stories and make a new book about where the Indo’s live today.
If you find this project as fascinating as I and want to know how this culture is developing in other countries and see their faces in the place they live.
support this project with a donation and get the book early. Or if you are one of the doubtful Indo’s who wants to participate. Invite me to your city. Hoezoindo.nl
INDISCHE LENTE is de titel van een solovoorstelling van muzikant/dichter Melvin van Eldik met verhalen, liedjes en gedichten. Hij vertelt over zijn muzikale roots, die via de oude akoestische gitaar van zijn vader in Surabaya (Indonesië) liggen. Al spelend op deze gitaar op de veranda van zijn ouderlijk huis, veroverde Melvins vader als jongeman het hart van zijn moeder, die vaak langs kwam wandelen: “I can’t give you anything but love…baby”, VanPlan
Indisch restaurant Bandoeng in Oost-Souburg bestaat 6 december 45 jaar. Dan genieten gasten 3 weken lang voor 45 gulden van het Javaanse buffet dat Bandoeng zo geliefd maakt. Uit ruim 45 gerechten bestaat Bandoengs Javaans Buffet. Het biedt ieder wat wils, ook bijvoorbeeld vegetarische eters. Rode lepels geven de wat pittigere specialiteiten aan. De serveersters geven uitleg bij de gerechten die volgens authentiek recept met verse ingrediënten en veel liefde worden bereid. Internetbode
Als centraal thema voor de Themadagen 2018-2019 is gekozen voor immaterieel en materieel erfgoed. De Indische eetcultuur is immaterieel erfgoed.De vele schaaltjes gevuld met onder andere toemis boontjes of goreng boontjes, sate, rendang, gado gado, sambal goreng telor of telor ketjap, babi ketjap, ajam goreng, daging smoor, roedjak manis, sambal goreng tahoe of sambal goreng tempé, atjar, ketimoen, seroendeng, sambalans, en vooral niet te vergeten de nasi puti vormen het materieel erfgoed.Liefhebbers of lekkerbekken houden de Indische rijsttafel levend. De Indische rijsttafeltraditie is door het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed erkend als immaterieel Indisch erfgoed. Stichting Indisch Erfgoed
1 december 2018 t/m 13 januari 2019
Festival over Indische iconen in de Nederlandse popmuziek met tentoonstellingen, live-optredens, film en gesprekken.
Beleef de Indische winter in Breda!Brandend zand van Anneke Grönloh, Ramona van The Blue Diamonds, Sayang é van Massada.
Laat de eerste tonen van het nummer horen en bijna iedereen kan wel een stukje meezingen. De tentoonstelling Indische iconen vertelt hoe artiesten van Indische en Molukse komaf haast ongemerkt een toonaangevende rol in de popmuziek in Nederland hebben gespeeld.Naast de tentoonstelling is er zowel in het museum als op verschillende locaties in de stad Breda, een uitgebreid randprogramma met o.a. live-optredens van The Rockin’ Teens, een Anneke Grönloh-tribute, batik exposities, lezingen, Angklung workshops, vertoningen van de film Klanken van Oorsprong, paneldiscussies en gesprekken. Kortom: een podium voor verdieping, inspiratie en muziek. Indische winter
Indische Schrijfschool: Telkens weer als ik in een toko of op de Pasar Malam tussen de Javaanse koekjes ook wadjik zie liggen denk ik even terug aan mijn Javaanse oma Raden Adjeng Momoh.
Een groots en meeslepend leven
Dominique Berretty – Indisch persmagnaat,
door Termorshuizen & van ‘t Veer met medewerking van Sjoerd Meihuizen
Dominique Berretty (1891-1934) behoort tot de grote figuren uit het vroegere Nederlands-Indië. Geboren in Jogyakarta (Midden-Java) in een eenvoudig Indo-Europees milieu slaagde hij erin de koloniale kleurbarrière te doorbreken en klom hij op van klerk tot persmagnaat. Trok hij al als journalist sterk de aandacht, beroemd werd hij om zijn in 1917 in Batavia opgerichte persbureau Aneta. Het haalde de kolonie definitief uit haar isolement en is van immense betekenis geweest voor Indië en het moederland. walburgpers.nl
Geef je zelf wel eens aan dat je Indisch bent?
Ja, vooral als degene zelf ook Indisch is dan zeg ik: ‘Ik ben ook Indo!’ Maar meestal is de connectie tussen die Indo’s meteen goed.
Dus het is niet zo vaak dat je het tegen Nederlanders zegt?
Niet per se, tenzij ze vragen of ik deels afkomstig ben uit een andere cultuur.
Geboren te Alkmaar 20 januari 1795 en gestorven te Tjilatjap 19 december 1857.Toon was de eerst geborene en tevens lieveling van zijn vader, die een goed draaiende kruidenierswinkel had (De vergulde ster). Toon’s vader stierf vrij jong en al snel viel de weduwe in handen van een zuipert die van de centen van de weduwe heel wat inhoud van de flessen jonge/oude achterover sloeg. Toon kon het niet vinden met deze man (Plasman) en zocht derhalve al vroeg zijn heil op straat en liep vaak weg naar veraf wonende familieleden, om uiteindelijk te belanden in het leger. Eigenlijk moest Toon vluchten, want op een gegeven dag had hij zijn stiefvader de gracht in gedenderd. Tijdens de aanmelding te Den Haag werd hem gevraagd om schriftelijke toestemming van zijn moeder, die deze maar al te graag gaf. Toon moest daarvoor een dag of tien wachten en logeerde in een Haags hotelletje dat hij betaalde met gejat geld uit de winkelkassa.( = Tas van zijn moeder en één en ander op advies van een veteraan, die hem het leger in dirigeerde en hem onder zijn hoede nam.) imexbo.nl
**Gevangen in Beeld. Changi . Tekenaar Henk Brouwer 1942-1945 tot 6 januari
Op 23 december 2018 zal een gelegenheidskoor van bewoners van Bronbeek en studenten van Hogeschool ArtEZ kerstliederen zingen nav de tentoonstelling. Persbericht_Cahill_Hofstede:
Portretten uit krijgsgevangenenkamp Changi opgedoken
Kort na elkaar zijn twee verloren gewaande portretten ontdekt door nazaten van de geportretteerden in Canada en Australië. Het betreft Richard Lloyd Cahill en luitenant Hofstede. Beide mannen werden in krijgsgevangenschap in kamp Changi in Singapore geportretteerd door hun medegevangene Henk Brouwer.
Portret van Luitenant Nicolaas Willem Hofstede, auteur van het boek ‘De Slaven van Roku Ban’.
In deze Nieuwsbrief een uitgebreid verslag van ons live magazine ‘Molukkers in Verzet’ met onder meer de presentatie van twee nieuwe boeken. Voor de Verzetstentoonstelling verzamelen we Verhalen van Verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eén daarvan is het verhaal van N. Snell en Matta Mezach Matajane over de overmeestering van een Japans schip bij Seram. Verder een interview met Fitrah Umarella, de opening van het eerste Molukse restaurant in Zeeland en de column van Fridus Steijlen. Nieuwsbrief november 2018
Afgelopen september was ik, voor vakantie, op Java. En als ik in Indonesië ben dan breng ik ook een aantal dagen door in Baturraden. Een weerzien met Tekad Santos ( general manager in Indonesië) en Deskart Djatmiko (manager back office), het bekijken van een aantal van onze projecten, de mooie wandelingen in de omgeving en niet te vergeten, het heerlijke eten in de warung van Santos en Succi, het is meer dan de moeite waard om daar te zijn!
Ook deze keer brachten we een bezoek aan de Groene School. In een adembenemende omgeving ligt deze basisschool waar, uiteraard, ook veel buitenlessen worden gegeven. Het bijzondere van deze school is niet alleen de ligging, maar vooral ook dat er plaats is voor iedereen. Maakt niet uit welk geloof je hebt en voor geestelijk gehandicapten is er speciale zorg en aandacht. Stichting Tileng
Op 22 november wordt officieel de tentoonstelling ‘Avontuur in Azië. De vrijmetselarij als wereldwijd sociaal netwerk’ geopend.
De expositie is samengesteld door gastconservator Andrea Kroon en wordt geopend door professor Christiaan Jörg, een internationaal bekende expert van Aziatische kunst.
Het vrijmetselarij museum is geopend van woensdag tot en met zondag van 12.00 uur tot 17.00 uur en is gevestigd aan de Javastraat 2b in Den Haag. De museumkaart is geldig.
Museum Bronbeek organiseert zijn jaarlijkse Krissendag.
Wilt u graag meer wil weten over uw eigen kris? Kom dan op zaterdag 24 november naar Bronbeek en leg uw kris(sen) voor aan het expertteam. Defensie.nl
Peggy Stein : Mevrouw v.d. Laar van Beekom 95 jaar, vandaag nogmaals afgewezen. Persoonlijk door Paul Blokhuis.
Vandaag na 14.00 uur werd mevrouw van de Laar van Beekom persoonlijk door de Staatssecretaris MininsterieVWS gebeld. Dit was geen vraag en/of gespek, dit was een mededeling: “De SVB heeft haar werk goed uitgevoerd en ik moet u helaas persoonlijk – dit doe ik normaal niet en u bent de enige omdat u in het nieuws geweest bent – mededelen dat ik u niet verder kan helpen omdat u ná de oorlog in dienst was”. Zoon Fred: “mama heeft gediend voor, tijdens en na de oorlog bij de inlichtingendienst, helaas zijn de archieven van in de oorlog verdwenen en vernietigd door een van uw voorgangers en heeft ze zelf geen bescheiden van de oorlog omdat ze alles verloren is, kunt u nog verder onderzoek doen en ervoor zorgen dat u uw discretionaire bevoegdheid hierop inzet”. De stas: “ik kan er naar kijken maar ik wil wel uitdrukkelijk stellen dat ik achter de beslissing blijf staan van de SVB en de rechter…, mevrouw ik kan me heel goed voorstellen hoe traumatische de oorlog voor u moet zijn geweest…”. Zoon Fred: “mijn moeder gaat het niet om het geld, maar om de erkenning van haar diensten uit de oorlog en de periode daarvoor en zou het dan ook op prijs stellen om hiervoor erkend te worden en een lintje te ontvangen en vanzelfsprekend hoort ze haar salaris te krijgen
Mail 1
In 1949 trouwde ene van Dijk , een KNIL militair, met de handschoen met ene Carolina Otte. Hij had al kinderen uit een andere verbintenis. Ik herinner mij een zoon die Robbie heette en er was ook een dochter. Rinkelt er bij iemand een bel? Dan hoor ik graag van u onder jeanthomassen@hotmail.com
Mail 2
Beste mensen, Willen jullie deze oproep plaatsen ?
Carla Hunter is afgewezen voor de Wuv en Wubo omdat ze niet kon bewijzen wat ze allemaal heeft meegemaakt in Batavia, tijdens de Japanse bezetting en de Bersiap.
Wie kan haar helpen ?
Carla Ivonne Hunter-Laarhoven, is geboren op 3-11-1940 in Djatinegara. Zie foto in bijlage. Haar vader was Edmond Hunter, treincontroleur en vele malen geïnterneerd, o.a. Pakan Baroe. Haar moeder, Charlotte Henriette Offermans, was hoofdtelefoniste bij het Telefoonkantoor.
Haar zus was Norma Telma en broer Aubrey Wilston.
Na de oorlog woonden zij op verschillende adressen. Op de van Heutz Blvd, naast een fam. Vol (l ?). een van de jongens heette Perry.
Daarna verbleven ze in een garage aan de Griseeweg/Dj. Grisé, Batavia. Naast hun zat een familie uit Menado. Daar heeft Vonny gezien dat een jongen werd neergeknald.
Ook woonden zij op de Kemuningweg in Mr. Cornelis. De buren waren de fam. Bomans. Carla zat op de nonnenschool De Goede herder.
In april 1957 kwamen moeder en kinderen in Nederland met de Willem Ruys.
Carla trouwde met Joy H.F. Laarhoven.
Reacties graag naar: Mr Peggy Lesquillier, advokaat,
Molenstraat 15, 3512 CL Utrecht, tel: 0031-(0)302896009, e-mail: peggy24@xs4all.nl
Mail 3
Is er iemand in het bezit van groepsfoto’s van de leerlingen ( lagere klassen) van de Bergmansschool te Bandung ? Jaren ’54 t/m ‘ 58.
Bij voorbaat mijn hartelijke dank Met vriendelijke groet. Drs. C.W Epke
Mail 4
My name is Hans Haijer from Bandung. I was looking for a photo of my great-grandfather who was taking part in a wrestling match. He was a wrestler from 1914 until around 1928 representing the city of Semarang, he was named Andries van der Meiden / Meijden / Meide. His opponents are van Zuilen, Kok, Kalter, Sandow, Stegmans and Wolters. If you have the information please contact me, maybe there are descendants of the wrestlers I mentioned earlier.
Op vrijdagmiddag 30 november 2018 belegt Museum Bronbeek in Arnhem een studiemiddag over de structurele verwevenheid van de kerken, zendings- en missieposten met de (koloniale) overheid in Indonesië, samen met het Katholiek Documentatie Centrum (RU Nijmegen), en het Historisch Documentatiecentrum voor het Nederlands Protestantisme (VU Amsterdam).De aanleiding voor deze bijeenkomst is de verschijning van de bundel van Marleen van den Berg en George Harinck, red. Voor de geest en het moreel van de troepen. De kerken en de Indonesische kwestie, 1945-1950. Katholiek Documentatie Centrum
Ik doe een poging om een bepaalde lijn te traceren van de familie Blaset?
Het betreft de nazaten van Jacobus Theodorus Blaset 9.3.1884 Bulukumba die gehuwd was met Wilhelmina Charlotte Jacoba Nowach , Makassar 11.9.1886
Ze hadden 5 kinderen. Met name ben ik geïnteresseerd in de lijn van hun zoon Carl Anton (Makassar 10.11.1906 – 21.3.1968 Smallingerland die gehuwd was met Anna Ravenstein 1911-?
11 november overleed emeritus hoogleraar psychologie Joop Hueting. Harm Ede Botje sprak hem uitgebreid in 2012. Als eerste trok Hueting eind jaren zestig aan de bel over de oorlogsmisdaden die Nederland had begaan in Indonesië tijdens de onafhankelijkheidsoorlog. Hij werd destijds bedreigd en moest zelfs onderduiken. Achteraf bleek hij gelijk te hebben: het geweld was veel systematischer dan men wilde toegeven. vn.nl
“We hebben elkaar leren kennen in Bandung, West-Java, Indonesie”, vertelt Vonny.
“We waren op het verlovingsfeest van mijn zus in mijn ouderlijk huis. Daar is de bliksem ingeslagen in de vorm van Rob.
We hebben gedanst en hij heeft me niet meer los gelaten”, zegt Vonny lachend. De Limburger
Boudewijn de Groot is geen prater, hij drukt zich uit in liedjes. Momenteel is hij bezig met het naderende einde, zo blijkt uit zijn nieuwe album ‘Even weg’. Maar somber wordt hij er niet van. TROUW
Danny Jansen: ‘Je waant je in de kombuis van een VOC-schip
’Spaanse hammen en Franse wijn voor de officieren, pap voor het “gewone” volk. Als chef-kok en televisiepresentator Danny Jansen in het Nationaal Archief voor het eerst de consumptieboeken van de VOC onder ogen krijgt, is het of hij in een tijdmachine stapt. Nationaal Archief
Een Zeeuwse jongen vertrekt naar Indië
Op 20 maart 1880 werd Cornelis Leendert Murk (roepnaam: Coen) geboren in Wijk Q nummer 97 in Middelburg.
Vader was Coenraad Adrianus Murk (1851-1905) en moeder heette Sara Johanna Siermans (1847-1889). Coen Murk senior was volgens de kwartierstaat van de familie werkman/koopman van beroep.
Coen Murk was het vierde van zeven kinderen; hij had drie broers en drie zussen. 2) indischhistorisch.nl
Op zondag 25 november organiseert het Indisch Herinneringscentrum op de Sophiahof de slotbijeenkomst Gepeperd Verleden #5. Met Kester Freriks, Joss Wibisono, Ricci Scheldwacht, Stephanie Welvaart en Remco Raben. Mis het niet. Meld je snel aan, want er is beperkt plek! Indisch Herinneringscentrum
In 2020 wordt er een film uitgebracht over de dekolonisatieperiode 1945-1952 in Indonesië. Het is onderdeel vanct De proje Oost, waaronder diverse culturele en educatieve projecten vallen die deze periode belichten. East West Foundation ondersteunt dit project en is momenteel op zoek naar financiële ondersteuning voor de film. De Dikke Blauwe
eenvandaag met film:
Babi pangang is inmiddels even Hollands als boerenkool en hutspot. Maar door het verdwijnen van de lokale dorpschinees dreigt het gerecht verloren te gaan. De Chinees-Nederlandse Julie Ng wil het gerecht nu redden door het toe te voegen aan de lijst Nederlands Immaterieel Erfgoed.
Peter van Zonneveld in NRC: Kester Freriks ( foto) ziet in deze toegenomen kritiek een aanval op de tijd van vroeger, die door zovele Indischgasten wordt gemist. In zijn ogen worden hen hun dierbare herinneringen aan het oude Indië afgenomen. Zijn boekje Tempo doeloe, een omhelzing, is bedoeld om het geschonden beeld te herstellen. In zijn vurige pleidooi belicht hij allerhande facetten van wat Indië betekende voor wie zich daarmee verbonden voelt. Het is echter meer een hartenkreet dan een goed gestructureerd betoog. Hij is verontwaardigd over het feit dat bepaalde herinneringsboeken niet meer zouden ‘mogen’. Maar van wie niet?
Kester Freriks neemt het op voor wie het land waarmee men zich verbonden voelde, moest verlaten. Daar heb ik veel sympathie voor. De tegenstelling die hij creëert, acht ik echter niet overtuigend. De geschiedenis kent nu eenmaal licht- en schaduwzijden. Je kunt je eigen verleden en dat van je familie koesteren zonder de ogen te sluiten voor oorlog en geweld.
Afgelegen in de ruige bergen van Oost-Kalimantan op het Indonesische eiland Borneo, liggen diepe grotten verborgen. En in deze grotten schilderden mensen zo’n 40.000 jaar geleden motieven, symbolen en dieren op de muren. Tot die ontdekking komen onderzoekers van de Griffith University. De beeldende grottekeningen blijken veel ouder te zijn dan tot op heden werd gedacht. En deze raadselachtige schilderingen zijn nu in één klap een van ’s werelds oudste voorbeelden van figuratieve kunst. scientias
Het Mobilisatie Oorlogskruis is toegekend aan Frans Hugo van Sandick, in het burgerleven was hij landbouwingenieur . Zijn militaire functie was reserve 1e luitenant militaire administratie en intendance K.N.I.L.
In het jappenkamp Tan Toei, Ambon werd hij mishandeld en gemarteld. Waardoor hij 13 juli 1942 overleed.
Zijn echtgenote Maria Coldenhoff overleed juli 1945 in jappenkamp Kampili te Celebes. Bron van de foto
Jan Johannes Bout werd in november 1944 te Hainan in Japan geëxecuteerd. Dit als straf voor een vluchtpoging.
Hij was sergeant infanterie als beroepsmilitair.
Hem werd onlangs het Mobilisatie Oorlogskruis gegeven.
Zie dit artikel in de krant : janbout_artkel Bron van de foto.
Pieter Stapenséa, geboren 1909 te Sneek was
commandant van een eenheid pantserwagens.
Samen met andere eenheden was hun taak de Japanse opmars naar Padang te vertragen. Zodat via padanghaven te verwachten versterkingen konden binnenvaren.
Hij sneuvelde 23 maart 1942 te Kota Bulog Benteng bij Lau Goenoeng. Ook hem werd het Mobilisatie Oorlogskruis toegewezen
Net als de vorigen op voordracht van Jacques Brijl. Bron van de foto
NRC:
Nederlanders die in Indonesië woonden in de koloniale tijd, zien er vaak tegenop om terug te gaan naar het land van hun jeugd. Als ze oud zijn, gaan ze soms toch.
Indonesië moesten ze maar vergeten. Ze waren nu immers in Nederland, híer moesten ze hun leven opbouwen. Teruggaan was geen optie. Tot één van de kinderen, tientallen jaren later, plotseling zegt: Zullen we gaan? Wil je nog één keer terug? De Indiëgangers, Nederlanders die de koloniale periode van Indonesië bewust hebben meegemaakt, sterven uit. En juist aan het einde van hun leven maken ze vaak nog een reis naar het land waar ze geboren zijn, waar ze hun jeugd hebben doorgebracht, waar ze zoveel herinneringen aan hebben.
Bijgaand een foto van een schilderij van Simon Hendrik Rose. Wie was deze man?
– Geboren op 8 juli 1769 – Jaffna Patnam, Sri Lankā
– Overleden op 19 oktober 1823 – Ceylon , leeftijd bij overlijden: 54 jaar oud
– Gehuwd op 18 oktober 1797, Batavia, Ned Indië, met Johanna Susanna SENN van BASEL 1775-1850
– Mr (jurist).; secretaris Hooge Regering van Batavia; resident van Cheribon, extra-ordinair raad van Indië, lid Raad van Utrecht
Zijn vader, Christian Rose, was Medisch doctor, lijfarts van Frederik de Grote, en 1e administrateur van de medicinale winkel van het Kasteel te Batavia
Hij kreeg 8 kinderen (voor zover mij bekend) waarvan er 1 jong overleed. Zij oudste zoon was Willem Nicolaas ROSE, die heeft als architect Bronbeek van kleine villa nog uitgebouwd tot wat het nu is. Ook zijn andere kinderen hebben niet slecht geboerd dan wel goede huwelijken gesloten ‘op stand’. Google maar voor meer achtergrond.
Het gaat mij om het schilderij. Dat is momenteel in mijn bezit. Het is echter ernstig aangetast door schimmel, er ontbreekt hier en daar verf en heeft een beschadiging (winkelhaak). Ik ben van plan het schilderij te restaureren, dat zal wel lang duren want dit is geen sinecure. Voorlopig heb ik het alleen voorzichtig schoongemaakt.
Op de achterkant staat met pen in schoonschrift wat het schilderij voorstelt, in oude spelling.
Dan nu mijn vragen.
Ik schat zelf dat het schilderij ca 1810 in Utrecht is geschilderd. Voor die tijd was Simon Hendrik niet in Nederland en ook omdat ik hem ca 40 jaar schat. Een signering en datum ontbreekt helaas. Hij heeft wel een kapsel en houding die kenmerkend was voor Napoleon dus erg veel later kan het niet geweest zijn?
Wie kan meer vertellen over het jaar waarin dit schilderij is vervaardigd en mogelijk wie was de schilder?
Over de schilder het volgende. Het gezicht van Simon Hendrik is goed afgebeeld en heel gedetailleerd. Verder moet het een treffende gelijkenis zijn. Dat baseer ik op foto’s te vinden via internet van zijn zoon Willem Nicolaas. Daarnaast lijkt een (levende) nakomeling van hem ook sterk, dit was de vorige eigenaar.
De achtergrond is vaag, wat gedrapeerde gordijnen en donker (en sterk vervuild dus er zou nog misschien wat onder kunnen zitten). Anatomisch zijn er onjuistheden zoals te kleine handen en veel te lange nek. Het lijkt alsof een ‘meester’ het gezicht en de kraag heeft geschilderd op een klaarliggend standaard canvas beschilderd door een leerling….
Wie heeft een idee?
Overigens, het lijkt alsof er eerder een poging gedaan is tot restaureren. Op het kleedje linksonder zijn witte contourlijnen geschilderd met een en dezelfde penseel?
Dan de hamvraag. Dit schilderij hoort niet straks bij mij aan de muur. Ik vind het museumwaardig. Ideeën? Ik hoor het graag.
P.s. – ik ben zelf ver weg ‘gerelateerd via een huwelijk’ met Simon Hendrik. Maar goed, dat zijn er meer…
Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher
Symposium ‘Liefde & Lust’, Indische Letteren Bronbeek, 4 November 2018
Peter van Zonneveld opent het jaarlijkse Bronbeek-symposium van de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde en introduceert de eerste spreker. Elke spreker kondigt hij aan en geeft gelijk een samenvatting en aanvulling van de vorige spreker en een ruime inleiding van het onderwerp van de komende spreker. Sarah Badwy, Geëxalteerde romantiek en ontoegankelijke vrouwen.Het Hollands trouwideaal in Carry van Bruggens ‘Een Indisch huwelijk’.
Carry van Bruggen (1881-1932) leefde slechts 3 jaar in Indië met haar man Cees van Bruggen.
In 1907, na terugkeer in Nederland, scheidde zij van hem. Haar novelle ‘Een Indisch huwelijk’ verscheen in 1921.
Het was de tijd van de Ethische Politiek en de toestroom van vrouwen uit Nederland. Verindischen was voortaan minder gewenst en het tot dan toe normaal geachte concubinaat met Inlandse vrouwen (njais) werd afkeurenswaardig.
In ‘Een Indisch huwelijk’ verplaatst de auteur zich in de hoofdpersoon Feenstra die op Sumatra de strijd aanbindt tegen een ‘moreel en psychisch’ afglijden. Zijn dat haar eigen observaties?
Inheemse vrouwen krijgen kwalificaties als: grof, kijverig, sluw, onbetrouwbaar; maar ook erotisch aanlokkelijk en daarom spannend.
Vrouwen uit Europa: eenvoudig, keurig, trouw; maar daarom ook suf en saai.
Uiteindelijk laat hij een vriendin van vroeger overkomen als ‘handschoentje’. Hij haalt haar op maar weet niet hoe zij er na al die jaren uitziet. Op de kade ziet hij aan dek 2 vrouwen bij elkaar staan, hij hoopt even op de voorste vrouw, een lekker ding, maar het is toch die andere daar achter ……
Frank Okker, Onder de gordel van smaragd; de biografieën van Walraven en Lulofs. Hij beschrijft het al dan niet losbandige Indische liefdesleven aan de hand van zijn biografieën.
Willem Walraven, afkomstig uit het brave Dirksland, had al in Nederland relaties en zelfs een kind verwekt bij een schippersdochter. Op 28-jarige leeftijd ging hij naar Indië als telegrafist bij het KNIL. Na uitdiening van zijn contract verhuisde hij van de kazerne in Tjimahi, waar hij het Soedaneese meisje Ietie ontmoette, naar Oost Java. Met haar trouwde hij en zij kregen 9 kinderen (in de periode 1919-1933). Een toonbeeld van een goede interraciale relatie, ook al was zij jaloers op de intellectuele vrouwen die Walraven tegenkwam.
Madelon Lulofs daarentegen had een rijk geschakeerd liefdesleven voordat zij trouwde met een employee van een Sumatraanse rubberonderneming. Samen kregen zij twee dochters. In 1923 ontmoette zij Szekely en voor hem scheidde zij en ze vertrokken naar Europa. In 1926 kwamen zij terug in Deli, maar werd haar ‘verraad’ haar door de plantersgemeenschap nagedragen.
In 1930 keerden zij weer terug naar Boedapest en bleven een echtpaar.
Peter van Zonneveld, Dominique Berretty; Introductie op de presentatie van zijn biografie.
Berretty werd in 1989 geboren in een eenvoudig Indo-Europees milieu. Leergierig en energiek als hij was, werkte hij zich op in de journalistiek. Hij was overal snel bij en had oog voor vernieuwingen en hun betekenis voor de media. Zoals de draadloze telefoon en de luchtvaart.
Na een reis naar de VS richtte hij in 1917 persbureau Aneta op. Hij werd rijk en kon er een flamboyante levensstijl op na houden. Villa Isola, boven Bandoeng, werd het bekende uithangbord voor wie en wat hij was. Hij trouwde maar liefst 6 keer en stierf op jonge leeftijd. In 1934 verongelukte hij met de Uiver in de Syrische woestijn.
Gerard Termorshuizen (ook namens medeauteur Coen van ’t Veer), ’Hij was een groot charmeur maar een moeilijk echtgenoot’. Dominique Berretty en de vrouwen Presentatie van Berretty’s biografie: Een groots en meeslepend leven.
Berretty en vrouwen vormden een complexe combinatie. Hij was een groot charmeur maar een moeilijke echtgenoot. Zijn ideale vrouw kon hij maar niet vinden, ook al trouwde hij 6 keer in die overtuiging. Hij was steeds trots op wat hij bereikt had (en verloochende zijn gemengde afkomst niet) maar nooit tevreden. Altijd was er nog meer en beter. Mogelijk ook in zijn liefdesleven.
Beperkt vanwege de tijd wordt alleen zijn relatie met de bekende actrice Mien Duymaer van Twist belicht. Zij trouwden in 1925 en kregen een zoon en een dochter. Hun correspondentie laat een diepe genegenheid en liefde zien.
Typerend zijn de observaties van Miens moeder die hij in Nederland een aantal keren opzocht: een man met een wil die een sterke aantrekkingskracht op vrouwen uitoefent. Al in 1928 is de lust verdwenen en gaan ze uit elkaar. Tot zijn dood bleef de wederzijdse grote genegenheid.
De eerste exemplaren van het boek worden overhandigd aan de 7 aanwezige kleinkinderen. De auteurs danken de familie voor hun medewerking bij het tot stand komen van de biografie. Namens de familie wijst de oudste kleinzoon Alex op de vele research die moest worden verricht. Al die inspanningen conform Berretty’s devies: Activité et Vitesse.
Oudste, nog in leven zijnde, kleinzoon Alex krijgt ook nog even het woord.
In de pauze worden filmpjes vertoond uit Berretty’s nalatenschap, in beheer bij de nazaten van zijn laatste vrouw, de Portugese Coquita da Fonseca Martins Lebre.
Petra Boudewijn, Trouwen in de tropen; relatieadviezen uit de Indische Letteren. Indië, het exotische lustoord cq. poel des verderfs! Het broeierige klimaat zou aanleiding geven tot zedelijk verval. Hoe kun je dan de juiste partnerkeuze maken?
Een relatie advies luidt: kies voor een gelijkwaardig beschavingsniveau. Maar vooral met zorg!
Als voorbeeld twee Indo-Europese zusters, de één met een lichte en de ander met een donkere huidskleur die toch zeer tegengestelde karakters en beschavingsniveau zouden hebben. In ieder geval zouden mannen geen njai meer moeten nemen en vrouwen geen man die met een njai had samengewoond.
Kees Snoek, Lust en Liefde bij du Perron; Liefde zonder protocol. Hij neemt ons bij de hand door ‘Het land van herkomst’, de roman geschreven voor zijn geliefde Bep de Roos (Jane). Later werd het geschrapte hoofdstuk ‘Voor Jane’ gevonden.
Het Indische kind is vroegrijp!? Du Perron permitteert zich, met zijn vrienden, zogenoemde ‘libertinages’: seksuele avontuurtjes met inlandse prostituees. Maar intussen droomden zij van de ‘ware’ liefde met Europese vrouwen. Du Perron trouwde later en ook de intellectuele Bep de Roos. Hij had affaires achter de rug voor zij samen verder gingen (in 1932). De crisis dompelde hen in armoede en du Perron ging er aan onderdoor dat hij haar niet kon onderhouden. In 1936 ging hij met zoon Alain terug naar Indië.
Jacqueline Bel, Indië als exotisch lustoord? Opvattingen over seksualiteit in de koloniale roman. Het ultieme toonbeeld van lust was toch wel beschreven in ‘De stille kracht’ van Couperus. Nog rond 1900 betiteld als pornografisch! Zij, die in de tropen waren opgegroeid, waren heet; de nieuwkomers uit Nederland koud. Maar was dat nu echt zo? In de literatuur deed losbandigheid zich vooral in de witte bovenlaag van de Indische samenleving voor.
Was het concubinaat (met de inheemse njais) wel zo’n seksueel paradijs? Veeleer een aanvankelijk aangemoedigd en zeker geaccepteerd noodgedwongen verschijnsel. Vaak een vorm van uitbuiting, maar ook was er sprake van liefde. In de 20ste eeuw kwam de positie van de njai in het gedrang. Indische romans richtten zich op de koloniale elite; de njai en andere inlanders spelen hooguit een bijrol. Het paradijs was er immers allen voor de mannen; de njai werd veelal weggestuurd wanneer de man besloot een handschoentje over te laten komen.
Of het moest zijn dat zij wraak nam door middel van vergiftiging; een in de literatuur vaker voorkomende stijlfiguur, maar niet gestaafd door bewijzen.
Een moralistisch verhaal, afschrikwekkend bedoeld, aansluitend op de opvattingen in Nederland.
Vilan van de Loo, Liefde, Lust en Hartzeer in de Nederlands-Indische Letteren. In haar bloemlezing ‘Indië Ongekuist’ onderscheidt zij nog 7 stadia. Voortschrijdend inzicht brengt haar tot slechts 2 stadia: Geluk en Ongeluk! Liefde omvat lust en kan tegenslag verdragen; desillusie en verveling ondermijnen Liefde en lust. Damesromans waarschuwen vrouwen en bieden een uitweg (pil nr. 11?) Waarom is er niet meer gebruik gemaakt van vergiftiging?
Annie Foore en Kloppenburg-Versteegh wezen de weg naar de Ketjoebong; beter zou echter de langzame maar trefzekere werking van fijne bamboevezeltjes zijn.
Peter van Zonneveld, Vraaggesprek met Xaviera Hollander over haar vader Mick de Vries. Wonderlijk genoeg niet over het liefdesleven van Vera de Vries, maar dat van haar vader!
Een bijzondere man, met Joodse en Indische roots.Een goede vriend van Simon Vestdijk, al vanaf hun studie in Amsterdam. Arts, psychiater; later directeur van het ziekenhuis in Soerabaja. In de oorlog was hij een gewaardeerd kamparts, onder meer in Semarang. Vera en haar moeder verbleven destijds in kamp Tjideng. Xaviera vertelt uit haar boek ‘Kind af’. De roman ‘De dokter en het lichte meisje’ van Vestdijk gaat over zijn vriend Mick! De brieven van Mick aan Vestdijk zijn uitgegeven, helaas zijn de brieven van Vestdijk aan Mick door haar moeder weggegooid. Vestdijk heeft zelfs nog een gedicht voor Vera geschreven.
Inge Dümpel (77) is journalist, schrijver en radiomaker. Ze wil niets liever dan kinderen in Nederland én Indonesië meer aan het lezen krijgen. Bart Hoffman 05-11-18, 11:19 Laatste update: 11:24 6 Waar in Nederland de vos bekendstaat als een slim en sluw dier, heeft Indonesië de kantjill. De dwerghertjes staan van Jakarta tot aan de Molukken te boek als slimmeriken. Het kinderboek Kantjill en Vos laat zien dat belangrijke levenslessen overal opgaan, maar ook dat de verschillen tussen Nederland en Indonesië levensgroot zijn ed.nl
Deze maand in Moesson
Schrijfster Marion Bloem over het verlies van haar zus |
Indische rituelen op de 40ste dag na geboorte en overlijden |
Hyperrealistische bloemenfoto’s van Dennis A-Tjak |
Gladys Paulus eert haar voorouders met viltkunst |
Hete sambals voor de koude maanden
Verder vertelt Frans Leidelmeijer over Vanitasschilderijen en zijn er natuurlijk ook weer columns van Ricky Risolles en Patricia Jacob.
Nieuwsgierig? Klik op de cover en blader door een aantal pagina’s.
In zijn woonplaats Gilze is afgelopen week Ronald Scholte overleden. De 94-jarige veteraan was de laatste Nederlandse overlevende van de atoombom die op 9 augustus 1945 de Japanse stad Nagasaki trof.
Dat heeft zijn zoon bekendgemaakt.
Scholte bevond zich als krijgsgevangene op enkele kilometers van het inslagpunt toen hij in een tunnel nieuwe schuilplekken aan het graven was. Hij werd weggeslingerd maar kon de enorm knal navertellen AD.nl
Ernst Jansz:
De website is sinds november 2018 geheel vernieuwd. Van de oude site, zo consciëntieus en liefdevol gebouwd en onderhouden door Patrick Wouters, is zoveel mogelijk overgenomen, aangevuld met nieuwe pagina’s en berichten. Zo zijn bijvoorbeeld alle albums inclusief informatie en tracklists te bekijken en, waar beschikbaar, links naar Spotify. De teksten, voor zover door mij geschreven, zijn direct te vinden door op de betreffende tracks te klikken. Verder is in de Fotogalerij het Indisch Familiealbum uitgebreid en aangevuld met het Familiealbum en het Muziekalbum. Voorts zijn alle boeken te vinden met informatie en recensies, evenals alle ooit door mij verzorgde lezingen. Deze laatste zijn, met nog wat andere zaken uit het verleden, te vinden onder Archief.De nieuwe website is gebouwd door Joch Jansz, mijn zoon. Patrick Wouters zal de facebook pagina blijven beheren
Boos en fel zijn de reacties op het pamflet ‘Tempo Doeloe, een Omhelzing’ van Kester Freriks.
Tempo doeloe betekent letterlijk ‘de tijd van vroeger’ in Nederlands-Indië. Maar het is vooral de geheimzinnige plek ‘waar je herinneringen leven aan een niet meer bestaand land in een niet meer bestaande tijd.’ Die hoef je zelfs niet te hebben meegemaakt, want tempo doeloe lift mee door de generaties heen.Freriks (geboren in1954 te Djakarta) wil die bijzondere nostalgie vieren en loskoppelen van de Nederlandse koloniale misdaden.Maar kan dat wel?
Radiomaker Marten Minkema spreekt Kester en zijn criticasters : Radio Doc – 2Doc.nl
Deze uitzending is beschikbaar vanaf 4 november 2018, 21:00
Selamat datang – Welkom Rumah Rasa (voorheen maakSmaak) betekent: smakelijk thuis / de smaken van thuis.
Met Rumah Rasa wil ik, Stanly, de Indonesische keuken naar de Nederlandse huiskamers brengen. Familie recepten, maaltijden, rijsttafels en vernieuwde fusion gerechten komen allemaal aan bod. Bij alle varianten staan smaakvolle, verse ingrediënten en kruiden centraal. Soms buig ik authentieke gerechten om naar een culinaire beleving.
Dit noem ik Indonomie (Gastronomisch Indonesisch). https://www.rumahrasa.nl facebookadres
The attached figure a tukang sate (28 cm tall ) was given to me by my Uncle many years ago while in Bandoeng.
The question is, which Island does this figure represent and how is he able to balance the half circle bamboe (Piekolan?) on his shoulders ?
I hope somebody out there will be able to answer my question in Hollands or Engels. Thanks in advance.
Ben (Canada )
Kurt de Belder, bibliothecaris van de universiteit, heette ons welkom en gaf daarna het woord aan Liesbeth Ouwehand, conservator fotografie. Zij introduceerde de Collectie Edwards.
Het gaat om een collectie koloniale fotografie, grofweg van 1850-1940, verzameld door G.A. Edwards (1947). De in ongeveer 30 jaar verzamelde collectie omvat 57 albums en circa 800 losse foto’s en is een belangrijke aanvulling op de collectie op de collectie koloniale fotografie van de Universitaire Bibliotheken Leiden. Deze collectie bevat foto’s uit Nederlands-Indië, Singapore, Penang, Malakka en Birma en omvat nu in totaal ruim 3.700 foto’s. Deze collectie was onlangs in 2014 al uitgebreid met de collectie van het KITLV.
Ook is een kleine zogenoemde flitstentoonstelling ingericht met highlights uit de collectie.
Een voorkeur voor 19e eeuwse foto’s betekent vooral werk van professionele fotografen; onder de koloniale burgerbevolking was de fotografie niet wijd verspreid.
De albums zijn vaak gemaakt ter gelegenheid van een afscheid (van werkkring) of als herinnering. De foto’s zelf, de makers, de onderwerpen en de afnemers/gebruikers (hun bijschriften) kunnen een aparte bron vormen voor geschiedschrijving. Bijschriften kunnen echter ook onjuist zijn, daarop moet de onderzoeker bedacht zijn.
Susie Protschky, onderzoeker Monash University Melbourne, wijst op een privé album van de fotografe Thilly Weissenborn (één van de weinige vrouwen in het vak) voor haar geselecteerd door vriend Ernst.
Mattie Boom, conservator fotografie Rijksmuseum, wijst op een prachtige ambrotypie.
De vondst van een dun glazen negatief op een zwarte ondergrond maakte het voor het eerst mogelijk foto’s in de binnenzak mee te nemen.
Maartje van den Heuvel, conservator Prentenkabinet collectie, toont met welke apparaten in de 19e eeuw werd gewerkt. Met grote glasplaten, met houten toestellen vanwege het klimaat. Later werden de apparaten meer draagbaar. Ook noemt zij de stereofotografie die diepte aan het beeld gaf.
Mattie Boom , Fotografie op Sumatra in de late 19e eeuw.
Het Rijksmuseum heeft een collectie losse foto’s van fotografen als Kleingrothe en Stafhell.
Groot en picturaal, als een schilderij geplakt op karton. Heliogravures, als ets afgedrukt op koper of staal (en zelfs op platina). In 2003 verwierf het Rijksmuseum de collectie Sandel en verdiepte zij zich meer in de koloniale fotografie. Sandel was een bankier in Londen die vervolgens op Sumatra tabaksplantages opzette (en ook een tolbrug exploiteerde).
De echtgenote van Sandel liet (ook weer door fotograaf Ernst) een album samenstellen met taferelen in en om het huis en van familie-evenementen.
Zijn albums geven een beeld van de tabaksculture, het landschap en volkstypen. Keurige foto’s van een ogenschijnlijk keurige productietak. Terwijl het Rhemrev rapport al berichtte van misstanden bij de behandeling van de koelies. Tot aan executies toe. Het rapport verdween in een lade en slechts een enkele foto verwijst naar misstanden. Eén ophanging is duidelijk door een professional gemaakt en verspreid, mogelijk als afschrikwekkend voorbeeld voor de koelies (dit is je lot wanneer je een planter vermoordt).
Op Sumatra werkten fotografen voor de slechts circa 1000 Europeanen met natuurlijk een dienstbaar verhaal. Zij verwacht veel van het komende onderzoek van staf en studenten.
Susie Protschky, The volatile tropics
Fotografie is een uitstekend medium om verandering vast te leggen, zowel natuurlijke als in sociologisch opzicht. Aan de ene kant (de gevolgen van) natuurrampen als vulkaanuitbarstingen, aardverschuivingen en tsunami’s, aan de andere kant van leef- en werkomstandigheden tot aan de opkomst van nationalisme en dekolonisatie.
Ook hier is het interessant te onderzoeken wat de makers doen en wat de gebruikers er mee doen.
Zij wijst op het internationale aspect van de vele nationaliteiten en etniciteiten in de koloniën. Daarom is ook een meer internationale geschiedschrijving nodig! Hoe onverschrokken zijn bijvoorbeeld de Indonesiërs geweest, die als drager of verzorger meegingen?
De fotografen (hun opdrachtgevers en/of de gebruikers) laten zien waar zij zijn geweest, wat voor bijzonders er is gebeurd, hoe welvarend zij zijn en hoe goed zij hun werkgebieden en infrastructuur hebben ingericht.
Het ligt in de bedoeling deze unieke collectie te digitaliseren en beschikbaar te stellen voor onderzoek en onderwijs. Uiteraard zijn hier fondsen voor nodig . U kunt uw gift overmaken op NL09 RABO 0192024876 t.n.v. Stichting Praesidium Libertatis II o.v.v. Collectie Edwards
Hoera, de eerste 1000 personen uit de Suppletiefolio’svan het Nederlands-Indisch Leger zijn geïndexeerd!
Tussenresultaten zijn nu ook meteen te downloaden via de downloadpagina, met een handige link naar de originele scan. Maar wie waren die vroege rekruten die vanaf 1815 door onze jonge monarchie werden uitgezonden? In elk geval een groot aantal Franse deserteurs. Veteranen uit het Napoleontische leger die zich niet thuis voelden in het nieuwe Frankrijk IGV
Soekarno
Drama, Indonesië 2013 Lengte : 137 min. te LUX-Mariënburg
Regisseur: Hanung Bramantyo Indonesisch gesproken, Engels ondertiteld
Synopsis
In de jaren twintig van de vorige eeuw start een jonge Soekarno zijn strijd tegen het Nederlands kolonialisme. In de decennia die volgen loopt de pacifist tegen allerlei verzet aan, ook uit eigen kring. De bezetting van Japan in de Tweede Wereldoorlog maakt zijn missie er niet gemakkelijker op: moet Soekarno de imperialisten als bondgenoot zien die Indonesië meer onafhankelijkheid kunnen schenken, of zijn ze net als de Nederlanders gewelddadige overheersers?
Her latest book Unmarked Graves probes the post-coup killings in East Java. At the time, about 22 million people lived in the province and an estimated 200,000 were slaughtered and thousands more persecuted long after the PKI had been destroyed.Teachers were targeted with around 25,000 rounded up, interrogated and often imprisoned. Their careers were shredded and families shattered. The Jakarta Post
De septembereditie van Indische Letteren (64 pagina’s dik) staat bijna geheel in het teken van Indo-Europeanen in de Indische literatuur. Met bijdragen van: redacteur Petra Boudewijn (auteur van Warm Bloed), van Nora Iburg (over derde-generatieschrijvers), Coen van ’t Veer (over een vergeten 19de-eeuwse roman van G.W.H. Panchaud) en Lisanne Snelders over Tjalie Robinson. Lisanne Snelders, vermelden we hier graag extra, is op 6 juli jl. gepromoveerd aan de Universiteit van Amsterdam op haar proefschrift over Hoe Nederland Indië leest. Hella S. Haasse, Tjalie Robinson, Pramoedya Ananta Toer en de politiek van de herinnering. Lees verder Homepage
The Japanese decided to take radical action and the Japanese Navy Secret Police [Tokkeitai] hunted down most members of the regional ruling Houses, as well as the social elite in West Kalimantan. The Sultan of Pontianak along with his three eldest sons and 22 other male family members of his House were taken prisoner. The ladies of the House offered the invaders all the treasures they possessed and pleaded for their relatives’ lives. To no avail. The old gentleman was tortured, forced to watch the beheading of his dear relatives, and eventually beheaded himself. The Japanese Navy then went on to ransack the Royal Treasury as well as rob all individual citizens of their possessions. No Japanese naval officers have ever faced court martial for these war crimes
Ap Halen is een Indo ‘huiskamer’-restaurantje in Delfshaven. Zes jaar geleden ging Albert vanuit een uitzichtloze situatie met het idee aan de slag. Nu is het erg succesvol en heeft hij veel vaste klanten die voor zijn gerechten van heinde en verre komen. OPEN Rotterdam
Symposium Liefde en lust Op zondag 4 november 2018 organiseert de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde haar jaarlijkse Bronbeek-symposium. Ditmaal is het thema: Liefde en lust in de Indische letteren. Eregast is Xaviera Hollander. Programma symposium 4 november 2018 | indische-letteren
Elke week zoekt mediadeskundige Ron Vergouwen in de archieven van televisie, radio, krant en internet naar opmerkelijke fragmenten en artikelen. Deze week: hoe Nederland op radio en tv kennis maakte met Nederlands-Indië. Met fragmenten van onder meer de Late Late Lien Show, Stille Kracht, Kris Pusaka en In Naam der Koningin. NPO Radio 1
De Bitterzoete Route in Lombok voert langs diverse straten om te informeren, de bewustwording te vergroten en het gesprek op gang te brengen over de koloniale geschiedenis. Je kunt de route lopen met behulp van de website en pinnen op de straat. Bitterzoete Route
Begin de wandeling. Klik punt 1 op de kaart of ga via deze link naar punt 1
Drie foto’s die ca 110 jaar geleden zijn gemaakt in de studio van Chinese fotograaf Mew Fong te Padang, Sumatra. Op eerste foto is een bloempot en een sierbalustrade te zien die ook gebruikt is voor de tweede foto.
De eerste foto is met Jacob Krab, geboren in 1829, overleden in 1918 te Padang. Hij was al een paar jaar in het leger in Nederland, maar december 1854 scheept hij in voor Indië. Reeds administratief overgaan in de rang van korporaal naar het Oost Indisch Leger. 62 jaar bleef hij in Indië na 26 jaar geleefd hebben in Nederland.
Jacob had vermoedelijk een voorouder die in 1719 naar Indië ging. Deze opa van zijn oma overleed na 24 dagen varen en moet een zeemansgraf gehad hebben.
Al snel had Jacob een relatie met Sariah ( noemde men njai) Het eerste kind kwam in 1857, het laatste kind werd in 1872 geboren te Pontianak, Borneo op een kazerne (tangsi), vermoedelijk.
Jacob stuurde zijn 5 zonen naar het Korps Pupillen te Gombong, een militaire school bij Djokjakarta. De zonen waren intern en werden opgeleid voor het Oost Indisch Leger. Bij het eind van de schooltijd was men verplicht nog 10 jaar te dienen.
Sariah overleed te Padang in 1909. Jacob en Sariah waren dus 42 jaar samen .
Ergens rond 1878 werd Jacob gegageerd, dwz niet meer in actieve dienst, maar met een gage, nog wel oproepbaar in donkere tijden.
Daarnaast ging hij werken als geweermaker voor het leger te Padang.
Hun eerste dochter Trijntje werd in 1858 geboren in de omgeving van Batavia. Toen haar dochter huwde in 1902 kon zij een jaar later na 16 jaar weduwschap hertrouwen met de Franse militair François Brard, stamvader van de Indische familie Brard, door zijn zonen uit een eerste huwelijk met de Niassche vrouw Anna, overleden in 1893.
Anna is ook de stammoeder van de Indische familie Trouvat.
Brard moet een vriend geweest van de franse militair Jean Trouvat
De tweede zoon van Jacob was Jacob, hier op de tweede foto met zijn dochters, ca 1906. Jacob junior was zadelmaker en schoenmaker te Padang en deed ook andere leerbewerkingen.
Hij was op de pupillenschool maar werd wegens lichamelijke ongeschiktheid niet aangenomen voor het Oost Indisch Leger. Iedereen zegt KNIL tegenwoordig, maar dat heette toen niet zo.
Gehuwd met Susanna Groenendijk, Indische dochter uit Padang. Was hun ontmoeting toevallig, want Jacob moet haar broers kennen van de pupillenschool op Java?
Foto 3 is ook met de twee dochters van Jacob junior. De oudste heette Jacoba en ze ging met haar man begin dertiger jaren naar Nederland, waar het gezin bleef.
De jongste dochter staat hier in communiekleding. In die jaren mochten kinderen van 11/12 jaar de eerste communie in de katholieke kerk ontvangen en daar werd een hele plechtigheid van gemaakt, mét speciale kleding.
Deze foto moet van 1907 zijn. In 1910 wijzigde Paus Pius X de communieleeftijd tot 7/8 jaar.
De communicante heette Trijntje met roepnaam Trien.
Trijntje was een veel voorkomende naam in de familie en het West-Friesland van opa Jacob Krab.
Zij beheerde later het Park Hotel in Fort de Kock, waar haar vader overleed.
Jacoba was al in Nederland en Trien kwam na de oorlog.
Sander Janssens schrijft:
Regisseur Bo Tarenskeen vroeg een grote groep prominente Nederlanders met Indische banden, zich tot de geschiedenis van Nederlands-Indië te verhouden. Hij daagde ze daarbij uit voorbij te gaan aan de nostalgie, de heimwee en de liefde – en ook te zoeken naar de pijnpunten en de kritiek.
Samudra means ‘ocean’ in Indonesian. After the Second World War and the Indonesian Independence, Robin’s grandparents had to flee the former Dutch colony in 1949. They crossed an ocean to build up a new life in the Netherlands, a country whose citizens they were officially, but where they had never been before, and did not particularly receive a warm welcome.Almost 70 years later, Robin follows his grandparent’s trail in the opposite direction and crosses the ocean back to present-day Indonesia; in search of his roots, and of lost family. The Amsterdam Storytelling Festival
In de rijstvelden van het Indonesische Cikarang moet een ‘nieuw Jakarta’ uit de grond worden gestampt. Maar door overmoed, geldgebrek en corruptie is Meikarta voorlopig nog een fata morgana. De Volkskrant
AD.nl
Pepernoten die gemaakt zijn met ‘authentieke VOC-kruiden’, daar zit een vies smaakje aan. Dat vinden Nederlanders uit het voormalige Nederlands-Indië.
Van Delft De Pepernotenfabriek, met vestigingen in onder andere Arnhem en Nijmegen, verkoopt pepernoten die worden aangeprezen met de tekst: ‘Met authentieke VOC-kruiden’. Ze zijn ook te koop bij Albert Heijn. De VOC heeft ons heel veel welvaart en ontwikkeling gebracht. Of ze mogelijkerwijs dingen hebben gedaan die niet door de beugel kunnen, dat weet ik niet
Indische, Indonesische en Molukse Nederlanders hebben gezamenlijk een klacht ingediend bij de Albert Heijn en de leverancier. ,,Wij vinden het belangrijk dat er een breder en realistischer perspectief komt op de koloniale geschiedenis van Nederland”, zegt een woordvoerder van het Dekolonisatie Netwerk voormalig Nederlands Indië.
Revolusi of Bersiap? Het zijn twee termen voor dezelfde tijd: de chaotische maanden na afloop van de Tweede Wereldoorlog in Indonesië, ooit de grootste Nederlandse kolonie. Het begint met het uitroepen van de onafhankelijke Republik Indonesia op 17 augustus 1945, twee dagen na de capitulatie van Japan. De rol van de Nederlanders is al een paar jaar van geen belang meer, zo vinden de Indonesiërs.
De Nederlandse regering, 12.000 kilometer verderop, denkt daar heel anders over. De kolonie is nog van ‘ons’. Maar in Den Haag kennen ze de situatie in de praktijk nauwelijks. Wie dat wel ervaren, zijn de Nederlanders die ter plekke de Japanse bezetting hebben overleefd. In interneringskampen en daarbuiten.
In Andere Tijden de ervaringen van tieners van toen tijdens enkele chaotische en voor hen vaak levensgevaarlijke maanden. Aan de hand van niet eerder vertoond archieffilm, vastgelegd door filmers van de Republiek Indonesië en cameramannen die met de Britse troepen meekwamen, kijken we mee naar het leven in tijden van revolutie.
Werftheater: “Bij Eugenie in de keuken” is de titel van een nieuwe reeks theatervoorstellingen, waarbij tante Eus het publiek meeneemt in gebeurtenissen op en rond haar keuken. In deze Culinaire Beleving, krijgt u niet alleen te maken met keukenrecepten , maar neemt zij u ook mee in haar keukenverhalen, haar liedjes, haar anekdotes en haar keukenroddels. Daarin wordt zij bijgestaan door haar kokkie/kebon Jeffrey van Overeem, die in haar keuken de maaltijden voorbereidt die aan het eind van de middag worden geserveerd.
NRC: ‘Het verbrande huis’ is een liefdevol familieportret van Bodil de la Parra
De familiegeschiedenis van Bodil de la Parra is ingewikkeld en fascinerend: ze bezit een Surinaamse en een Indische tak. ‘Het verbrande huis’ is een liefdevol familieportret.
Haar familiegeschiedenis is ingewikkeld en fascinerend: ze bezit een Surinaamse en een Indische tak. Over die Indische wortels maakte ze eerder Ouwe Pinda’s en Gouwe Pinda’s.
Amersfoorter Eugene Krijgsman wordt op 26 oktober postuum onderscheiden met het Mobilisatie Oorlogskruis en het Ereteken voor Orde en Vrede. Krijgsman, die in 2014 op 95-jarige leeftijd overleed, was een van de laatst overlevenden van de atoombom op Nagasaki. AD.nl
Indo-Europeanen hebben zich meestal loyale en stille onderdanen getoond van het Nederlandse gezag, het Indisch Gouvernement. Pas met de oprichting in 1913 van de radicale Indische Partij van Ernest Douwes Dekker en het gematigde pro-Nederlands Indo-Europees Verbond in 1919 organiseerden Indo-Europeanen zich als een sociale en politieke beweging.Minder bekend is dat in mei 1848 Indo-Europeanen voor het eerst in groten getale het niet eens waren met politieke beslissingen. Deze manifestatie is bekend geworden als de Meibeweging van 1848 genoemd. 1)
Deze keer vindt u in de Leestrommel een verrassend feuilleton
van Melati van Java, uit 1899. Altijd is de moeder-dochter verhouding bij deze schrijfster positief en hartverwarmend en ook nog eens uiterst belangrijk, maar hier niet. Zelden heb ik in de Indische letteren zo’n akelige en benauwende moeder-dochter relatie gelezen als hier. Lees en huiver: Laatste droom.
IGV bericht:
Na de succesvolle indexering van het Korps Pupillen en het Oost-Indisch Boek starten we een nieuw indexeringsproject waar zeer veel van ons hun voorvaderen – en ook de ouders van hen – in terug zullen vinden. Het gaat hier om de zogenaamde Suppletiefolio’s van het Oost-Indisch leger, later KNIL, die vanaf 1817 werden bijgehouden.
(…)
Deze militairen meldden zich aan in Nederland, in tegenstelling tot het Oost-Indisch Boek, waar rekruten die zich buiten Europa aanmeldden in werden vermeld
(…)
* Ga naar de Invoeren-pagina om te beginnen met invoeren.
Ex-hockeyster Van As (35) is afgelopen zondag bevallen. Eind april maakte het koppel bekend een kindje te verwachten. De gehele dag gingen er op basis van Story al geruchten dat het stel voor de eerste keer ouders zouden zijn geworden. Kramer en Van As bevestigden het nieuws woensdagavond op sociale media. NU.nl
Als Simon Tahamata geen profvoetballer was geworden, had hij misschien meegedaan aan de Molukse gijzelingsacties in de jaren 70. De kleine dribbelaar pakte niet de wapens op, maar liet zijn voeten spreken en brak door bij Ajax. De publiekslieveling werd een pleitbezorger van de Molukse zaak. Een voorpublicatie uit zijn biografie, geschreven door Tonny van der Mee, journalist van deze krant. AD.nl
Wat houdt het eigenlijk in als je iets op ‘ambachtelijke wijze in de wok’ bereidt? Radar belde met de klantenservice van Superunie. Die legt uit dat koks het vlees in grote woks wokken en ‘zo vanuit de wokpan in de gerechten scheppen’. Superunie vertelt dat Indische nasi goreng niet in Nederland gegeten wordt. ‘Het is altijd aangepast aan de Nederlandse smaak.’
Luister dit radio-interview van Radar
De uitgeverij Conserve viert haar 35-jarig bestaan met het opheffen ervan. Per 1 januari 2019 verhuist de uitgeverij naar Singel Uitgeverijen in Amsterdam, waaronder ook de uitgeverijen Athenaeum, Arbeiderspers, De Geus, Nijgh & Van Ditmar, Volt en Querido resorteren. Maar eerst wordt het jubileum in de ‘Blinkerd’ in Schoorl gevierd met een klinkend programma:
. Uitreiking Eline van Haarenprijs. Nu voor jonge dichteressen (tot 35 jaar).
. Uitreiking eerste exemplaar ‘Hier is de zon, de zee en het land’. In de reeks verhalen rond Bergen en Schoorl.
. Uitreiking eerste exemplaar ‘Kind tussen twee culturen’, biografie Wieteke van Dort.
In een volle theaterzaal verwelkomde uitgever-directeur Kees de Bakker, met assistentie van Wieteke van Dort ons. Wieteke wist al op 15-jarige leeftijd een dichtbundel gedrukt te krijgen!
Eline van Haarenprijs
De Eline van Haarenprijs wordt eens in de vijf jaar uitgereikt bij een lustrum van uitgeverij Conserve.
Uit 19 inzendingen koos de jury, bestaande uit Margriet Brandsma, Anna Enquist, Neeltje Maria Min en Elly de Waard 3 genomineerden: Habitas van Radna Fabias, Kalfsvlies van Marieke Lucas Rijneveld en Leger van Mieke van Zonneveld.
Volgens de jury waren de inzendingen van hoog niveau (met dank aan de poëzieopleidingen?) en werd uiteindelijk unaniem Mieke van Zonneveld bekroond voor haar bundel. Naast een geldbedrag kreeg Mieke van Zonneveld ook een kunstwerk gemaakt door Aris de Bakker.
Boekpresentatie ‘Hier is zon, zee en land’, schrijvers over Bergen en Schoorl
Ingeleid door het koor Oebele, dat al 40 jaar met Wieteke samenwerkt, met het lied ‘de Zee’.
Met Hans van Marwijk wordt het verhaal van het auto-ongeluk van fotograaf Sanne Sannes (in 1967) en zijn modellen belicht.
De eerste twee exemplaren worden uitgereikt aan Joke Volkers van de Stichting Ter Behoud van het Schoorlse en Noord- Kennemerduingebied en Michiel van der Busken, wethouder te Bergen. De royalty’s van dit boek komen ten goede van deze stichting. Ook fotograaf Peter Toxopeus (ook deze middag actief) wordt in het zonnetje gezet voor zijn foto’s van de hoofdrolspelers in dit boek.
Boekpresentatie ‘Kind van twee culturen’
Na de pauze pakt biograaf Hans Visser de microfoon en vertelt in dialoog met Wieteke over haar familiegeschiedenis. Verlucht met foto’s, beelden en zang. Vervolgens vertelt hij over haar carrière als toneelspeelster (begonnen bij Erik Vos, de Nieuwe Comedie), bij Wim Kan en Corrie Vonk en als televisieacteur bij bekende kinderprogramma’s (o.a. Oebele, Stratemaker op Zeeshow en de Bom, kindervriend), over het ontstaan van Tante Lien en de betekenis daarvan voor de Indische Gemeenschap.
Maar ook over de 31 jaar die het gevergd heeft om de biografie te voltooien!
Hans Visser overhandigt het eerste exemplaar aan Wieteke; zij geeft op haar beurt een (ander eerste) exemplaar aan haar persoonlijke assistent Hanneke van de Graaf.
De IGV heeft via de regeling Collectieve erkenning Indisch en Moluks Nederland een subsidie gekregen voor een ambitieus oral-history project dat als doel heeft het vastleggen van de herinneringen en documentatie van de eerste generatie Indische Nederlanders die naar onze mening moet worden gekoesterd. Deze generatie die nog bewust herinneringen heeft aan hun leven in […] IGV
In Andere Tijden de ervaringen van tieners van toen tijdens enkele chaotische en voor hen vaak levensgevaarlijke maanden. Aan de hand van niet eerder vertoond archieffilm, vastgelegd door filmers van de Republiek Indonesië en cameramannen die met de Britse troepen meekwamen, kijken we mee naar het leven in tijden van revolutie.
Uitzending: zaterdag 27 oktober om 21.20 uur op NPO 2. Andere Tijden. Zie deze uitzending van 2015.
Ivana Smit is niet over balkonrand gegooid’De dood van het Nederlandse fotomodel Ivana Smit in Kuala Lumpur is met raadselen omgeven. Het Amerikaanse echtpaar Alex en Luna Johnson doorbreekt nu het stilzwijgen. ,
De 18-jarige Ivana Smit viel op 7 december vorig jaar van het balkon van het appartement van de Johnsons op de 20ste verdieping van een appartementencomplex in Kuala Lumpur na een wilde nacht vol seks, drank en drugs. Haar lichaam werd ’s middags naakt gevonden. De Johnsons zeggen dat ze sliepen en niets hebben gemerkt. Een ongeluk, oordeelde de Maleisische politie, maar volgens de familie Smit zijn de Johnsons verantwoordelijk voor de dood van hun dochter. Het fotomodel zou overleden zijn in het appartement, waarna Alex en Luna zich koelbloedig ontdeden van het lichaam door de vrouw naakt over de rand van het balkon te gooien. Politiefunctionarissen zouden zijn omgekocht om het op een ongeluk te laten lijken. AD.nl
Motorcoureur Bo Bendsneyder heeft bij de Grote Prijs van Japan een open scheenbeenbreuk opgelopen.Dat gebeurde toen het motorblok van de Rotterdammer tijdens de laatste ronde ontplofte en Bendsneyder werd getroffen door een losgeraakt onderdeel.Bendsneyder, uitkomend in de Moto2-klasse, werd per helikopter afgevoerd naar het ziekenhuis, meldde zijn team Tech3. Daar zal hij een operatie ondergaan. “Bo kon er helemaal niks aan doen. Hij is niet eens onderuit gegaan, maar stapte met heel veel pijn van zijn motor”, vertelde teammanager Hervé Poncharal. RTL Nieuws
Het kabinet trekt 3,5 miljoen euro extra uit om de 75e verjaardag van de bevrijding na de Tweede Wereldoorlog te herdenken en te vieren. Staatssecretaris Paul Blokhuis (Volksgezondheid) wil er zo voor zorgen dat ,,het verhaal over de bevrijding goed” wordt verteld. Blokhuis belooft nog geld bij te leggen voor ,,educatieve projecten” over de oorlog en de bevrijding. Hoeveel dat wordt, laat hij nog in het midden. De herinneringscentra in de voormalige kampen Westerbork, Amersfoort en Vught kregen eerder dit jaar al elk 1 miljoen euro voor uitbreiding en educatie. Er lag ook al 1,4 miljoen klaar voor het bevrijdingsfeest.
De 3,5 miljoen euro gaan naar onder andere het Nationaal Comité 4 en 5 mei, de stichting 75 jaar vrijheid en de Pleisterplaats voor de Indische en Molukse gemeenschap. Indische en Molukse Nederlanders herdenken in 2020 het einde van de Japanse bezetting HP/De Tijd
Bekende Nederlanders op zoek naar hun familiegeschiedenis
Georgina Verbaan zaterdag 20 oktober 2018
Er lopen verschillende Indische lijnen door de familiegeschiedenis van actrice Georgina Verbaan. Zo is haar vader in het toenmalige Nederlands-Indië geboren en pas op zijn elfde naar Nederland verhuisd. Om meer over haar voorouders te achterhalen reist Georgina de andere kant op, naar Indonesië. Want ze heeft eigenlijk maar één vraag: hoe zit het met mijn Indische roots? NTR
De brandweer is zaterdagochtend met spoed naar een huis aan de Brigantijnstraat in Rotterdam gegaan.
Iemand rook daar een vreemde lucht en had ademhalingsproblemen. Een ambulance kwam ter plaatse om hulp te verlenen. In eerste instantie was niet duidelijk om wat voor lucht het precies ging. Volgens de brandweer was er in elk geval geen sprake van brand of een gaslek.Een expert op het gebied van gevaarlijke stoffen kwam ook naar de Brigantijnstraat. Na uitgebreid onderzoek bleek de lucht afkomstig uit een bovengelegen woning, waar iemand hele hete sambal aan het bereiden was. RTV Rijnmond
Bron van de foto.
Wieteke van Dort is beeldend kunstenares, schrijfster, actrice en cabaretière, maar vooral ‘een kind van twee culturen’. Dankzij haar creatie van de Indische Tante Lien ziet menigeen in haar een ambassadrice van Indisch Nederland. Ze komt voor uit twee families die het negentiende-eeuwse Holland verlieten, hopend op een betere toekomst op Java. Dit boek schetst hun levens en die van de daarop volgende generaties. Ze zien het oude Indië meer Europees worden, ervaren de Japanse bezetting, ondergaan de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd, doen gedwongen afstand van hun geboortegrond en bouwen daarmee een nieuw Nederlands leven op. Dat alles bepaalt leven en werk van Wieteke van Dort. Dat verhaal wordt verteld in relatie tot de geschiedenis van de ontwikkelingen in het theater en op televisie. libris.nl. Zie dit interview.
NU.nl: De Nederlandse Staat is in beroep gegaan tegen de veroordeling voor de mishandeling van een Indonesische oud-strijder door Nederlandse militairen in 1947. De rechtbank in Den Haag bepaalde in juli dat de staat aansprakelijk en schadeplichtig is jegens de inmiddels overleden Yaseman van het eiland Java. Er was een schadevergoeding van 5.000 euro toegekend.
Johannes Elias Teijsmann (Arnhem in Nederland, 1 juni 1808 – ’s Lands Plantentuin Buitenzorg in Nederlands-Indië, 22 juni 1882) was een tuinman, plantkundige, ontdekkingsreiziger en natuuronderzoeker. Hij werd vooral bekend omdat hij de botanische tuin in Bogor (Kebun Raya Cibodas) heeft uitgebreid en tussen 1830 en 1869 als hortulanus heeft beheerd. Verder maakte hij vele reizen door Nederlands-Indië waarbij hij planten verzamelde en beschreef, waaronder meer dan honderd soorten uit Nieuw-Guinea. Wikipedia
Kester Freriks is schrijver van romans en essays. Ook schrijft hij voor NRC Handelsblad over theater, literatuur en natuur. Nu verschijnt ‘Tempo doeloe, een omhelzing’, een pamflet waarin hij voor eerherstel pleit voor het Nederlands-Indië zoals het eens was. Pieter van der Wielen spreekt met Kester Freriks.
Archeoloog en fysisch antropoloog Maja d’Hollosy maakte op basis van Buijtendorps werk en onder andere een marmeren Caesarbuste een ‘nieuw’ gezicht voor Caesar. historiek.net’
Het Indisch Herinneringscentrum organiseerde met Het Scheepvaartmuseum zondag 14 oktober Gepeperd Verleden #4 – Koers Gewijzigd
Het thema was Migratie. Met o.a Yvette Kopijn, Jeftha Pattikawa, Sylvia Dornseiffer, Dewi Reijs, Ricci Scheldwacht en Carel-Vincent van de Graaff. Muziek was van Esmay Usmany.
Yvonne van Genugten vertelde over het project 30 dagen op zee.
Zie de livestreams van de hele middag
.
Verslag van Edu:
Lezingenmiddag IHC
Gepeperd Verleden IV – Thema Migratie
14 oktober 2018, Scheepvaartmuseum Amsterdam
———————————————–
Yvonne van Genugten, directeur IHC, verwelkomt ieder en is tevreden dat het bespreken van de plaats van de Indische migratiegeschiedenis in de Nederlandse postkoloniale samenleving juist nu in het Scheepvaartmuseum plaatsvindt. Tegelijkertijd is er de tentoonstelling Ms. Oranje, koers gewijzigd. En dat in de week van de Geschiedenis.
Vervolgens enkele interviews met betrekking tot het onderwerp Migratiegeschiedenis door Lara Nuberg.
Vera Carasso, directeur museale zaken van het Scheepvaartmuseum, vertelt over de nieuwe rol van het museum met als missie: het tonen hoe sterk de maritieme wereld en de samenleving verbonden zijn en de grote impact die dat heeft.
De Oranje werd na de oorlog ingezet voor de “repatriëring”; hoe deze gebeurtenis is ingebed in de geschiedenis wordt niet alleen met voorwerpen getoond maar ook aan de hand van 10 persoonlijke verhalen. Interviewer Coen Verbraak heeft deze verwerkt tot een documentaire van een half uur.
Zorgvuldig is een balans gezocht tussen persoonlijke verhalen (“subjectief”) en historisch correcte informatie (“objectief”).
Wim Manuhutu is ook deze middag dagvoorzitter en hij stelt het eerste panel voor:
Ricci Scheldwacht, journalist; Sylvia Dornseiffer, coach en adviseur en Jeftha Pattikawa.
Moet of kan de geschiedenis alleen maar feitelijk, correct, neutraal en volledig worden neergezet?
Een museum is nooit volstrekt neutraal en objectief; objecten veranderen niet, maar wel de manier waarop de samenleving er over praat.
Moet het hele grote verhaal (koloniale tijd, oorlog, bersiap, dekolonisatie, indische samenleving, etc.) er altijd bij worden gehaald? Het wordt een vast onderdeel van het Scheepvaartmuseum.
Het specifieke verhaal zou kunnen verdrinken in alle informatie. Het woord repatriëren (meestal gedwongen terugkeer naar patria) is misschien alleen van toepassing op de eerste golven voornamelijk blanke Indische Nederlanders. Voor de meeste Indo-Europeanen en Molukkers was en werd het een weggaan/ vlucht en nooit meer thuiskomen; nooit echt thuis zijn.
Het is zo betreurenswaardig dat Nederland en Indonesië zo slecht uit elkaar zijn gegaan.
Beladen termen als migratie of vlucht geven ook een emotie weer en zouden beperkend kunnen zijn. Maar zij doen op zich niets af aan het unieke karakter van de Indische en Molukse migratiegeschiedenis.
De aanzet tot integratie in de Nederlandse samenleving was niet voor ieder gelijk. Een deel dacht zijn leven gewoon voort te kunnen zetten, alleen in een andere wereld.
Een deel paste zich aan aan de andere spelregels en wilde ook zelf(s) assimileren.
De Molukkers wilden zich uiteraard niet aanpassen, ze zouden immers teruggaan.
Vóór de korte pauze een muzikaal intermezzo door Esmay Usmany. Een prachtig lied over een oma met een koffer op de boot; toen en later altijd onderweg.
Carel-Vincent van de Graaff, toekomstig docent, leidt de vraag in of het de taak is van het Onderwijs om aan de Indische en Molukse gemeenschap een vorm van erkenning te geven.
In het tweede panel naast Carel-Vincent en Ricci Scheldwacht ook Dewi Reijs, acteur en programmamaker.
Wettelijke erkenning moet vanuit de overheid komen; ook informeren binnen het onderwijs is een vorm van erkenning. Verhalen (in schrift, toneel, film, documentaire etc.) moeten wel met de Indische gemeenschap worden gemaakt en verteld! Niet over ons zonder ons (gebeurt nog steeds)!
Dewi vertelt over haar Buddy film project.
Is het logisch dat de Indische en Molukse gemeenschap zich niet wil associëren met vluchtelingen?
Het is zeker anders: We zijn wel gevlucht, maar eenmaal aangekomen in Nederland waren we uiteraard geen vluchtelingen! Ook al werden we niet hartelijk als landgenoten verwelkomd.
Yvette Kopijn sluit de middag af. Een boeiende column waarin zij ook een band zoekt met de vele Javaanse afstammelingen in Suriname. Nog in 1939 werden Javanen naar Suriname verscheept om als koelie op de plantages te werken.
Het Indische zwijgen is berucht; maar vooral de Inlandse voormoeders werden en worden verzwegen! De tijd kantelt, de koers wijzigt, het kan anders.
Laten we juist onze gemengde identiteit benadrukken:
erken jezelf en verwacht niet al te veel van anderen.
Vóór het napraten bij de borrel vertolkt Esmay Usmany een gloednieuw lied: Wat geef je door?
De documentaire ‘Verzet in indie’ van Peter Hoogendijk reconstrueert aan de hand van getuigenissen van Indische, Indonesische en Japanse veteranen het onbekende, huiveringwekkende verhaal van een strijd die gedoemd was om te mislukken.
Na de voorstelling is er een nagesprek met de regisseur. Lees verder
Patty Brard wordt, daags na haar hilarische optreden tijdens het Televizier-Ring Gala in Amsterdam, op sociale media nog steeds bedolven onder de complimenten. Menigeen noemt haar speech, waarin ze aanstormende presentatoren wat wijsheid meegaf, ‘briljant’ en zelfs een tv-prijs waardig. AD.nl
Mail: Zaterdag 29 sept 2018 hadden wij onze Eind-tweede-Wereld-Oorlog Herdenking met een Indische Lunch in Kuta Bali te Ponsoby, Nieuw-Zeeland .
We hadden 52 mensen voor de gelegenheid.
De laatste foto heeft de mensen v/d keuken er bij staan.
Grt van Ivo.
Paradiso Kaimana van Pim Oskam.
In het voorjaar van 1962 werden halsoverkop duizenden militairen naar Nieuw-Guinea gestuurd. Voor het overgrote gedeelte dienstplichtigen. Het conflict tussen de Indonesische regering en Nederland sleepte al vanaf de onafhankelijkheid in 1949. Nu dreigde een regelrechte oorlog. De voorbereiding op de missie bestond uit het uitdelen van een boekje met wat weetjes over Nieuw-Guinea en een uitgebreide uitleg van het regeringsstandpunt. Daar moesten de militairen het mee doen.
Verslag en camerawerk van Ellen
Maandag 8 oktober, 16.30-18.00 uur, Koninklijke Schouwburg, Den Haag
In de sfeervolle en druk bezette Paul Steenbergenfoyer werd de presentatie gehouden van het nieuwste boek van Kester Freriks. Alhoewel je het eigenlijk geen boek(je) mag noemen, omdat het meer een pamflet is, zoals Frits van der Meij van Athenaeum Uitgeverij verwoordde.
Het eerste exemplaar werd uitgereikt aan Eric Schneider, éminence grise van het Nederlandse toneel. Schneider werd in Batavia, Nederlands Indië geboren. Freriks werd in Djakarta geboren, toen nog geschreven met Dj.
Uiteraard was er na de presentatie tijd voor een borrel en omdat ook boekhandel Van Stockum aanwezig was, het pamflet te laten signeren.
NRC, Kester Freriks schrijft op 8 oktober 2018:
De tijdsspanne die tempo doeloe heet, duidde ooit op een mooie goede tijd die voor velen duurde vanaf halverwege de negentiende eeuw tot aan het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in Azië. Maar het begrip is belast en beladen, het klinkt als een verwijt. Alsof de geschiedenis heeft gelogen. Wás die tijd zo verderfelijk?
Een reactie op het stuk van 8 oktober van Kester Freriks:Lees hier in de NRC:
Ons collectieve koloniale geheugen is lang bepaald door het idee van een heerlijke tempo doeloe, die zogenaamd ‘goede oude koloniale tijd’. Vreemd is dat niet: een traumatische oorlogstijd, de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd, gedwongen migratie en een koude en racistische ontvangst in Nederland hebben voor veel Indische Nederlanders de herinnering aan hun leven in Indië gekleurd en hun identiteit bepaald. Over die afschuwelijke tijd werd lang gezwegen, terwijl herinneringen aan de vooroorlogse tijd juist vaak werden verheerlijkt en overgedragen op de volgende generaties.
Foto: Door blauwe ogenOndanks dat Pascal Jalhay (1969, Weert) zich vroeger nooit een Indische jongen heeft gevoeld, is hij nu echter een persoon die eindeloos kan praten over de Indische keuken.Ruim zeven jaar geleden nam zijn vader hem voor het eerst mee naar Indonesië. Dat was het keerpunt in zijn Indische beleving en werd de liefde voor de Indonesische eetcultuur aangewakkerd. Hij raakte betoverd. Lees verder
De actiedag Nederland helpt Sulawesi is woensdagmiddag begonnen met een voorlopige opbrengst van ruim 6 miljoen euro. Dj Martin Garrix maakte in Beeld en Geluid in Hilversum de eerste tussenstand van de actiedag bekend. De teller staat op 6.099.152 euro. Dat is ruim een miljoen meer dan het bedrag dat tot dinsdag was binnengekomen op Giro555 van de Samenwerkende Hulporganisaties. RTL Nieuws
2045 doden, mogelijk 5000 vermisten op Sulawesi, in een paar minuten NOS
De Indonesische regering heeft buitenlandse hulpdiensten gewaarschuwd de reddingsoperatie van nationale hulpverleners niet in de weg te zitten. De dienst voor rampenbestrijding is buitenlandse organisaties meer dan zat.Ze zijn niet langer welkom op plekken die door de tsunami en aardbeving zijn getroffen en mogen alleen nog via lokale partners hulp bieden. Buitenlandse hulporganisaties zouden hun personeel eigenlijk onmiddellijk moeten terugroepen, zegt de Indonesische dienst voor rampenbestrijding. RTL Nieuws
Mail: Ik ben de vele doosjes met oude foto’s aan het uitzoeken, wat bewaren en wat weg doen. Dan kom ik een foto tegen, 1953, denk ik. In die tijd was Marilyn Monroe de grote ster op het witte doek. Hier heeft mijn broer haar in kleur vereeuwigd. Een paar verfkwasten en een voetpomp, meer had hij niet nodig.
Met plezier denk ik terug aan de vele films die wij in de Varia bioscoop in Bandung hebben gezien.
Dus deze foto leg ik in de doos BEWAREN.
Maandag 8 oktober, 20.15 uur, Koninklijke Schouwburg, Den Haag
Voordat de première van de Indië monologen begon, was er gelegenheid om deel te nemen aan een Indisch buffet, verzorgd door Toko Menteng uit Voorburg.
De schouwburg was zo goed als uitverkocht en Xavier Boot opende de avond met pianospel. Een stuk, dat de moeder van Ellen Deckwitz regelmatig speelde. D.w.z., jaren later bleek, dat zij alleen het begin- en eindstuk speelde. Het middenstuk was zij vergeten, opgegeten in de oorlog…..Deckwitz vertelde over haar familie, met een hoofdrol voor haar oma.
Na Ellen Deckwitz was de beurt aan Willem Nijholt. Ondanks zijn verkoudheid en griep dacht hij er niet aan om af te zeggen. Hij vertelde 2 verhalen uit zijn jeugd in Indië.
Na de pauze was het de beurt van Sarah Sluimer, ook zij vertelde over haar familie, en Yvonne Keuls, die een stuk voorlas uit Lowietjes smartegeld.
Het geheel werd muzikaal omlijst door Astrid Seriese en Erwin van Ligten.
De herdenking van zangeres Anneke Grönloh is maandag geëindigd met een staande ovatie van de 120 aanwezige bevriende collega’s en intimi. De besloten bijeenkomst trok volgens haar manager vele bekende generatiegenoten van de vorige maand overleden zangeres. RTL Boulevard
Vanavond gaan de Indië Monologen in première. Een bijzondere theateravond, met tal van bekende en minder bekende mensen op het podium die allemaal een verhaal hebben bij het thema Nederlands-Indië. Van Theodor Holman tot Marion Bloem, van Sarah Sluimer tot Adriaan van Dis. Luister verder bij NPO Radio 1
Stamboom Forum: Verhaal voor de context. “Strijdbare Ambonees en een Nederlands Minister-President”.Tijdens de Lombok-expeditie heeft één en dezelfde Ambonnees vijfmaal het leven van Colijn gered. De vijfde maal legde de Inlander zelf het loodje. Colijn schreef hierover in zijn levensroman:
“……….De kerels hadden gevochten als leeuwen. Eén van hen, een zekere Terok Syarunameel, had mij tot vijf maal toe in den strijd het leven gered; 4 maal ging het goed. De 5e maal bekocht hij het met den dood. Gij kunt begrijpen, dat men aan zulke soldaten gaat hechten en dat ik mij niet behoefde te schamen over de tranen, die mijn ogen ontwelden, toen we hem, ingewikkeld in de Nederlandsche driekleur, in den gemeenschappelijke grafkuil nederlieten……..”I
n 1907 verliet Colijn de militairen dienst met den rang van majoor. Colijn zou de latere Minister-President van Nederland worden……… dankzij de onbekende Ambonees.
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
Inspecteur Abdullah Faizal, de Maleisische politieman die de dood van Ivana Smit onderzocht, geloofde de verklaring van Alex en Luna Johnson niet, maar deed er niets mee. Hij verdenkt het Amerikaanse echtpaar nog steeds niet
...................
Indisch4ever 