Zij keren aan het einde van hun leven nog één keer terug

NRC:
Nederlanders die in Indonesië woonden in de koloniale tijd, zien er vaak tegenop om terug te gaan naar het land van hun jeugd. Als ze oud zijn, gaan ze soms toch.

Indonesië moesten ze maar vergeten. Ze waren nu immers in Nederland, híer moesten ze hun leven opbouwen. Teruggaan was geen optie. Tot één van de kinderen, tientallen jaren later, plotseling zegt: Zullen we gaan? Wil je nog één keer terug? De Indiëgangers, Nederlanders die de koloniale periode van Indonesië bewust hebben meegemaakt, sterven uit. En juist aan het einde van hun leven maken ze vaak nog een reis naar het land waar ze geboren zijn, waar ze hun jeugd hebben doorgebracht, waar ze zoveel herinneringen aan hebben.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

29 reacties op Zij keren aan het einde van hun leven nog één keer terug

  1. connoisseur2 zegt:

    This here “indo” will stay put! I was born on the island of Java part of the then Dutch-East Indies not in Indonesia, no reflection on Indonesians. I do not have an affinity for Indonesia, thank you very much!

  2. Wal Suparmo zegt:

    Daar tegen Hollandders of Indo’s die in Indonesie zijn gebleven.Willen toch ook een maal in hun leven het Vaderland te zien.En komen in Holland met hoogdravende gedachten van een luilekklerland was alles goed geregeld en geen amoe bestaat.Eind resultaat: LOH, KOK ALLEEN MAAR ZO?” En kunnen niet tegen de kouw.Na doorde Marchausse gekleinier te zijn met de vraag: “Hoe kan U , U verblijf hier in Holland bekostigen?.Hij wil je ATM/ TRAVEL CARDs zien! Terwijl hij dat niet aan een viese back traveler of aan een Mohammadanse Marocaan/Turk vraagt omdat hij in Holland gaat werken.

  3. Bert zegt:

    Volgens mij komt het hier op neer ,Indo toeristen uit rijke landen zoals Negeri Belanda en Amerika Serikat ,worden met open armen ontvangen in Indonesia maar omgekeerd ? Indo toeristen uit Indonesia worden met argwaan bekeken door de Marechaussee . ( Zegt u het maar Pak Wal ,als ik het verkeerd zie )

    • Robert zegt:

      Als ik in Schiphol arriveer vanuit Los Angeles, CA. vraagt de Marechaussee mij altijd hoelang blijft U in Nederland and waar verblijft U in Nederland? Mijn antwoord is altijd ik ga naar de Red Light District van Amsterdam en het hangt af van de ouwe hoeren daar hoe lang ik in Nederland verblijf.

    • Ronny Geenen zegt:

      De Indo’s uit Amerika, als die eens teruggaan, is het om meestal het graf van een familie (pa) te bezoeken. De meesten zie ik persoonlijk meer teruggaan voor familie bezoek in Nederland. Christelijke Indonesiers, die hier permanent wonen gaan gemiddeld 3 weken per jaar naar de familie. Zelf ben ik nooit naar NL als Ind. teruggegaan. Het leuke van alles, de familie in Jakarta en in Siantar, Sumatra vinden mij door mijn website, waardoor ik ook telefonisch contact met enkele heb. Het zelfde geldt voor familie en vrienden in NL. Via mijn home-office praat ik met de wereld.

      • Bert zegt:

        Ja mijn neef uit Florida ,zijn moeder is een Davies wist wie jij was ,toen hij met zijn Maleisische vrouw weer eens in Nederland was ,Ik vroeg toen ken je Ron Geenen ? Ja zegt ie van de website .

        • Ronny Geenen zegt:

          In Ridderkerk woont Bob Jungst. Zijn moeder is tante Ietje van meisjes naam Davies. Haar zus was met een Geenen getrouwd. Welke weet ik niet.

  4. aad van wijngaarden zegt:

    Ik overweeg een Indonesië reis. Mijn overleden vader, zijn broer en zus hebben in de jaren van 1926 – 1958 in het toenmalige Ned Indië / Indonesië gewoond / geleefd als KNIL militair en echtgenote van een KNIL militair. Mijn belangstelling om dat stuk geschiedenis een`beetje in kaart te brengen is de laatste jaren toegenomen. Helaas kan ik het niet meer aan de hoofdpersonen zelf vragen. Er zijn gelukkig wel aanknopingspunten waar ze woonden maar desondanks is het niet eenvoudig zo’n doelgerichte reis goed voor te bereiden.

    • Dirk van Duijn zegt:

      Onder vergelijkbare omstandigheden maakten wij in 2012, 2017 en 2018 een succesvolle zoektocht naar de roots van mijn Moluks-Javaanse schoonmoeder. Goede voorbereiding is dan zeer belangrijk en via FB kunnen mensen met dezelfde ervaring u kunnen helpen. Tip: maak een “praatboek” met alle beschikbare informatie en foto’s, want Indonesiërs vinden dat reuze interessant en het helpt u om contact te leggen met lokale bevolking, zodat ze u verder kunnen helpen.

    • RLMertens zegt:

      @aadvanWijngarden; ‘aanknopingspunten etc.’- Alleen al om ter plekke te zijn en om je heen te kijken, ziet men Indonesiërs je lachend aan en bereid zijn hun diensten aan te bieden; tjari apa? En het ijs is gebroken. Mijn Hollandse neef met zijn eveneens Hollandse vriendin reisde voor eerst naar Indonesië, naar ons huis/grenzend aan een kampong in Ambarawa.( we hebben daar met 3 gezinnen tijdens Japanse tijd gewoond) Ik heb hem wegwijs gemaakt om via de kampong gang aan de achterzijde het huis te herkennen( met mijn foto) en aan te kloppen. Voorzijde was nl. tijdens de bersiap door de Britten in puin geschoten. Bij het naderen werden zij, blonde Belanda’s(!), meteen door de aanwezigen met een vriendelijk tjari apa begroet. De ontvangst in het huis was oh, zo gastvrij etc. Toen hij terug was, vertelde hij; nog nimmer zo’n vriendelijk volk ontmoet te hebben.

      • PLemon zegt:

        @nog nimmer zo’n vriendelijk volk ontmoet te hebben

        # maar zo wreed in hun bersiap tegen de Nederlander, Chinees en communistische landgenoot.

        *** Wanneer je op Java aankomt kun je merken dat Javanen een totaal andere cultuur met zich meebrengen. Ze stellen zich uitermate dienstbaar op en zijn veel meer ingetogen dan wij westerlingen. Daarbij zijn er, onder andere door geloofsovertuigingen, een aantal belangrijke gedragsregels te ontdekken. Zo vinden de locals het niet respectvol wanneer er veel alcohol wordt gedronken en vrouwen (maar ook mannen) zich te bloot kleden. Zeker in de buurt van heilige plaatsen zoals tempels en paleizen wordt het bekleden van het lichaam, met name de schouders en knieën, als belangrijk gezien. Door het groeiende toerisme op het eiland, accepteert de community de veranderingen op dit gebied wel steeds beter.

        Tegelijkertijd zijn Javanen nog altijd onder de indruk van ‘blanke’ toeristen. Giechelende schoolkinderen, selfie-makende volwassenen en hartverwarmende knuffels van de oude generatie. Als toerist op Java ben je meer dan welkom en dat laten ze je graag merken. Het komt dan ook meer dan eens voor dat ze jou zullen vragen om op de foto te gaan.
        https://www.travelvalley.nl/algemeen/een-rondreis-door-sprankelend-java

        • RLMertens zegt:

          @PLemon; ‘zo wreed in hun bersiap etc.’- Wij Nederlanders zijn grof, maar open, directer en lachen om vooral die ander, die voor spot wordt gesteld. Dat is humor. En als we dan zelf, het onderspit derven met bv. onze Indië politiek. Te Kak gezet door een stelletje jonge Javanen. Ja dan, zijn we eigenlijk het slachtoffer van een kwalijke misverstand. Onze begane wreedheden zijn abusievelijk gebeurd en heten excessen. Ook al gebeurde het in die periode van eeuwen! Want wij hadden juist zo goed gewild. Al in het begin van 1900 wilden we ze verheffen. Maar ja om hen te verheffen, moeten we ze eerst onder ons bestuur gebracht worden; met vrede, natuurlijk. Van Heutz was toen de grootste pacificator= vrede stichter. Zo werd ons Indië gevormd. Een vorm van naasten liefde, zei ene predikant.. De ene na de andere sultan/stamhoofd werd door ons bekeerd. Soms hardhandig; want ons christelijke genade moest als het ware, desnoods worden in geramd! – En als we nu weer terugkomen dan worden we gastvrij ontvangen. Maar dan wel in hun land! Hun vaderland, die meer dan 3 eeuwen werd bezet. Ontvangen:door het liefste volk van deze aarde. Slamat dantang!. Een overwinnaar is altijd galant. En veelal vriendelijker, dan de verliezer!
          Duitsers zijn ook vriendelijk! En ook Japan. Maar, dat zit ons Nederlanders nog steeds dwars; Waarom zij toch zo vriendelijk zijn?.

        • PLemon zegt:

          @ Een overwinnaar is altijd galant. En veelal vriendelijker, dan de verliezer!

          #Overwinnaar? Figuurlijk want de VS dreigde de Marshall hulp in te trekken en de VN zette druk (afspraken over de souvereiniteit) om het bestuur over te dragen.

          *** Nadat een begin 1948 door de VN afgedwongen wapenstilstand een politieke oplossing niet dichterbij had gebracht, startte Nederland op 19 december 1948 opnieuw een groot militair offensief tegen de Republiek Indonesië: de Tweede Politionele Actie.

          De tweede Nederlandse poging om een militaire beslissing te forceren leek succesvol, maar mislukte. De TNI verhevigde de guerrillastrijd en bracht de Nederlandse troepen grotere verliezen toe. Gelijktijdig wist de Republiek Indonesië internationaal meer steun te krijgen, onder meer van de Verenigde Staten. Onder deze verslechterende omstandigheden legde Nederland uiteindelijk het hoofd in de schoot
          https://www.veteraneninstituut.nl/missie/nederlands-indie/

          * Met de tweede grote actie tegen de republiek, operatie Kraai, is o.m. het doel de regering in Djokjakarta buiten spel te zetten. Op het vliegveld van Semarang staan Nederlandse troepen klaar om op 19 december 1948 per vliegtuig ingezet te worden.Deze actie wekt op internationaal gebied afkeuring en verbijstering. Om toch maar vooral bij de Amerikanen in een goed daglicht te blijven staan, nodigen de Nederlanders een grote groep belangrijke Amerikaanse journalisten uit. Zij brengen o.m. een bezoek aan het eiland Banka, waar de republikeinse regering, na gevangenname werd geinterneerd.
          In de middag van 19 december 1948 wordt het presidentiele paleis van Soekarno beschoten door eenheden van het Korps Speciale Troepen. Na de overgave worden Soekarno, Hatta, Sjahrir en enkele ministers naar de commandant van de T-brigade gebracht, .
          Uiteindelijk werden de Indonesiers teruggebracht naar het paleis en onder huisarrest gesteld.
          Nederlandse eenheden veroverden in de loop van de volgende uren geheel Djokja. Op 20 december trok  5-5 RI de stad binnen

          https://www.dekolonisatie.com/trilogie/politiek/tweede%20politionele%20actie.htm

        • RLMertens zegt:

          @PLemon; ‘figuurlijke overwinning etc.’- Waarom figuurlijk? Won Nederland dan zijn herbezettingsoorlog? De Republiek wist, dat zij militair, qua uitrusting etc,de mindere is/was. Vandaar dat die jonge leiders; Boeng ea. hun blik richtten op het buitenland/ de geallieerden! Nederland met zijn politiek werd toen gewoon over geslagen ; alle vrijheid teksten in het Engels. Geen één tekst in het Nederlands! Zo onbelangrijk werden zij al door Boeng en de zijnen geacht. Zelfs een schoffering; ‘Van Mook what are you doing here?’ Wat al meteen de aandacht trok van de VN, Egypte, India en zowaar Australië. Zelfs de Nederlander Joris Evens, filmer in opdracht van Van Mook naar Indië, schaarde zich achter de Republiek en maakte de film; Indonesia calling! Joris werd verbannen en na jaren buitenland kreeg hij jr.80 zijn paspoort terug van toenmalige minister Brinkman; ‘u zat toen(!) al aan de goede kant van de geschiedenis! En die geschiedenis is als feit(!) toen al niet figuurlijk bedoelt! De keiharde realiteit!
          note; ‘uiteindelijk werden de Indonesiërs terug gebracht naar het paleis en onder huisarrest gesteld’?- Onder huis arrest?- Op last van de VN moesten deze leiders terug naar Djokja terug om wederom in functie(!) te zijn! Nadat onze troepen( als een aangeslagen groep) uit Djokja vertrokken, paradeerden de TNI de stad binnen, toegejuicht door duizenden. Bij de daaropvolgende feest parade stonden Boeng en de zijnen op het ere podium. Dit gebeuren is zeer waarschijnlijk de oorzaak van gen.Spoor’s hartverlamming/dood.

        • P.Lemon zegt:

          @ – Waarom figuurlijk? Won Nederland dan zijn herbezettingsoorlog?

          #In principe hadden ze met Djokja de republiek op de knieën maar ja de grote jongens vd VS en de VN bemoeiden zich ermee. Daar kun je als Calimero landje dan beter je biezen pakken, want ook raakten de centjes op. Zo kreeg Soekarno cs het eilandenrijk op een presenteerblaadje.

        • Ronny Geenen zegt:

          Calimero landje en roofstaatje aan de Noordzee. Ben benieuwd of er nog meer leuke namen zijn.

        • RLMertens zegt:

          @PLemon; ‘op een presenteerblaadje etc.’- Een antwoord, dat druipt van frustraties!
          Een oorlog, die aan meer dan 200.000 aan levens kostte! En dat gebeurde nb.na een nazi bezetting! Op een presenteer blaadje voor de Indonesiërs?
          Eigen dunk van het laagste niveau! En dat geldt zeker ook voor het Nederlands beleid van toen!

        • PLemon zegt:

          @…na een nazi bezetting! Op een presenteer blaadje voor de Indonesiërs?

          #Oei die kwalificatie duidt eerder op een frustratie, want onze bevolkingsgroep zou dan ook tot die nazi bezetters horen. Inderdaad in het sociale systeem waren we iets bevoorrecht…maar nazi’s??
          Wb de beeldspraak vh presenteerblaadje kunt u niet ontkennen dat de bemoeienis vd Internationale gemeenschap voorkwam dat er aan Indonesische kant nog veel meer slachtoffers zouden vallen.

        • RLMertens zegt:

          @PLemon; ‘tot de nazi groep behoren etc.’- Niets geleerd van wat bezetting betekende!
          Trouwens ook wat fascisme is.! Een oorlog wint je niet alleen op het slagveld!

  5. Loekie zegt:

    Misschien is het wat voor het IHC om een ‘ helpdesk’ te beginnen voor roots-zoekers.

  6. Robert zegt:

    Rondel de l’adieu[modifier | modifier le code]

    Plaque commémorative apposée sur le domicile parisien d’Edmond Haraucourt au no 5 du quai aux Fleurs.
    L’un de ses poèmes les plus connus, le « Rondel de l’adieu », paru dans Seul en 1890, a été mis en musique par Francesco Paolo Tosti en 1902.
    Partir, c’est mourir un peu,
    C’est mourir à ce qu’on aime :
    On laisse un peu de soi-même
    En toute heure et dans tout lieu.
    C’est toujours le deuil d’un vœu,
    Le dernier vers d’un poème ;
    Partir, c’est mourir un peu.
    C’est mourir à ce qu’on aime.
    Et l’on part, et c’est un jeu,
    Et jusqu’à l’adieu suprême
    C’est son âme que l’on sème,
    Que l’on sème à chaque adieu…
    Partir, c’est mourir un peu.

    • PLemon zegt:

      Vertaald… ( spreekt zo nog beter aan…)
      Afscheidsrondeel

      Weggaan is een beetje doodgaan
      Doodgaan aan wat je dierbaar is
      Steeds blijft iets van je in gemis
      Op andere plekken voortbestaan

      Rouwen om wat niet door kon gaan
      Het eind van een geschiedenis
      Weggaan is een beetje doodgaan
      Doodgaan aan wat je dierbaar is

      Een spel van komen en weer gaan,
      En tot het voor het laatste is
      Zul je steeds ter geheugenis
      Een stukje van je ziel afstaan
      Weggaan is een beetje doodgaan.

      In 1902 is het gedicht door Francesco Paolo Tosti tot een lied bewerkt: http://typischfrans.blogspot.com/2016/06/partir-cest-mourir-un-peu.html

      • RLMertens zegt:

        @PLemon; ‘een beetje doodgaan etc.’- Dat is het, wat ons (en mijn ouders) aan boord beroerde, toen Java uit het zicht kwam. Er daalde aan boord een stilte! Minuten lang! Velen verlieten met tranen het dek. Dit moment doemt steeds weer op als ik het lied beluister; Lief Java van het IMC (Indisch Muziek Collectief)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.