‘Oh ben je Turks?’ of: ‘Wat ben je?’

Toen je van dit ‘Twijfelindo-project’ project hoorde wat was toen je eerste gedachte? 
Ik twijfelde of ik eraan mee zou doen. Ik krijg vaak te horen dat ik een universeel en exotisch gezicht heb. Als ik in Spanje ben, kan ik door voor Spaans, in Portugal kan ik door voor Portugees. Mensen denken nooit in eerste instantie dat ik een Indo ben. Ik hoor de meest rare herkomsten. Ik vind van mezelf dat ik Indo ben, en andere Indo’s zien het ook. Maar als we het over andere buitenlanders hebben, die kunnen het niet zien. Dus toen dacht ik ja, dan doe ik het gewoon.
Zou jij kunnen uitleggen wat jou Indisch maakt?
Puur mijn kleur. Ik voel me verder echt gewoon een Nederlander. Maar mijn huidskleur en mijn haar maken me echt Indisch.Waar komen je ouders en grootouders vandaan?
Mijn grootouders komen uit Bandung, die zijn daar geboren en in 1958 naar Nederland gegaan met de boot.    HoezoIndo.
Meer interviews.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

9 reacties op ‘Oh ben je Turks?’ of: ‘Wat ben je?’

  1. Robert zegt:

    Ik zie er uit als een ouwe Indo hoerejager en als ze me vragen :”where were you born?”Dan zeg ik::”I was born on a mountan,raised in a cave, fucking and trucking is all I crave.”

  2. Peter van den Broek zegt:

    In Japan sprak bijna iedereen mij aan in het Japans, zo Japans zie ik er toch niet uit? wellicht doen ze dat uit beleefdheid. Ik heb daarmee geen probleem.
    Mijn Japanse begeleider vroeg waar ik vandaan kom en ik heb hem in het kort haarfijn uitgelegd hoe dat zat, daarbij natuurlijk niet onthullen dat mijn moeders familie in WO2 in het Jappenkamp zat, ik ben tenslottend een andere gast.

    Ik was voor zaken in Japan, ik verkoop Italiaanse biologische tomaten en mijn begeleider vertaalde mijn presentatie in het Japans. Wat ik wel aardig vond dat hij bij elke bijeenkomst ook vermeldde waar ik geboren en mijn nationaliteit was, dat ik in Zwitserland gewerkt heb en nu in Italie werk. Mijn toekomstige klant knikte instemmend: Indonesia, Olland, ik versta weliswaar geen Japans maar zoveel begreep ik er wel van. Die Aziatische achtergrond schept wel een band, belangrijker voor hen is dat ik anders werk dan de gemiddelde Italiaan, kwestie van positieve discriminatie. .

    Ik wacht op het moment dat een onverschillige Nederlander vraagt waar ik vandaan kom. De tegenvraag met mijn Nederlands accent is natuurlijk waar hij vandaan komt dat hij dat niet weet. Met recht kan ik dan uitleggen wat 300 jaar Vaderlandse geschiedenis is, inclusief VOC en Tempo Doelloos.
    Over een paar uurtjes ben ik weer thuis in Italie.

    • Loekie zegt:

      “en ik heb hem in het kort haarfijn uitgelegd hoe dat zat, “…
      Daar geloof ik niks van, dat het kort was. Zie het voor me: de Japanse begeleider luisteren en luisteren en belangstellend kijken naar alle excel-bestanden op de laptop. En uren later werd zelfs de geisha ongeduldig en vroeg of je gvd nu thee wilt of niet.

    • Pierre de la Croix zegt:

      “Mijn toekomstige klant knikte instemmend: Indonesia, Olland ….”.

      Indien een Japanner, dan zou hij zeer waarschijnlijk “Olland” niet over de tong hebben gekregen, want hij zou grote moeite hebben met de “l” en die als “r” uitspreken.

      Zo was ik voor mijn baas, een internationaal opererende Nederlandse bank, enige keren in Japan. Ik overhandigde daar mijn visitekaartjes met voorgeschreven buiging en de (overbodige) toelichting dat ik namens “Oranda ginko” uit Amsterdam op bezoek kwam.

      Als jong zeeman merkte ik al dat een gekleurde Indische jongen als ik in vrijwel elke samenleving van de wereld paste, met uitzondering van de Afrikaanse. Zo werd ik in Zuid- en Midden Amerika in rad Spaans en Portugees aangesproken en viel ik in Japan, hoewel wat groter en steviger gebouwd dan de doorsnee Japanner, niet direct op als gaijin, vreemdeling. In het Noorden van Japan komen ook forse types voor en niet iedere Japanner heeft geprononceerde spleetogen.

      Overigens mocht ik ook meemaken dat Aziaten mij als vertegenwoordiger van een Nederlandse bank niet voor vol aanzagen en zich in eerste instantie richtten tot mijn blanke, blauwogige collega’s, ongeacht hun rang en functie. Het deed mij altijd plezier als zij zich, eenmaal wijzer geworden, ongemakkelijk gingen verontschuldigen.

      Zelf heb ik mij er nooit iets van aangetrokken dat ik aangezien werd voor alles, behalve Nederlander. Zo nodig corrigeer ik, maar bij vluchtige contacten vind ik het niet de moeite waard.

      Pak Pierre

  3. Huib zegt:

    “”…..in Japan sprak bijna iedereen me aan in het Japans……..
    Als Indo van een ” andere, kennelijk jongere generatie met het bovenomschreven enigszins afwijkende uiterlijk zou het best kunnen dat die Japanners herkenbare eigen volkstrekken ontdekken
    Uiteindelijk zijn die Japanse bezettingsoldaten ook niet van steen en vele jaren van huis zoals we wel weten.

  4. Pierre de la Croix zegt:

    Ach meneer Van den Broek, u bent tijdens mijn retraite nog niet veranderd, zo merk ik. Alleen uw waarheid telt. Ik beschrijf een bloem en u vindt dat ik de hele plant moet beschrijven, want anders is mijn beschrijving van de bloem van nul en generlei waarde, sterker nog, ik zal die hele bloem niet hebben gezien en uit mijn duim hebben gezogen.

    U bent als ik mij goed herinner, ergens in de vijftiger jaren v.d.v.e. geboren. In 1960 maakte ik al een heuse thee ceremonie mee, ergens in een haventje aan de Japanse Binnenzee. U moet toen net de hansop zijn ontstegen.

    Voordat ik 20 jaar later door mijn baas de AMRO Bank enige keren naar Japan werd gezonden om de General Manager van de Tokyo Branch te assisteren heb ik mij terdege op de reis voorbereid. Ooit gehoord van professor Robert J. Ballon, van de Sophia University Institute of Comparative Culture, misschien zijn publicaties gelezen?

    Pak Pierre

    • Pierre de la Croix zegt:

      Oeps …. ineens is het stuk van de heer Van den Broek waarop ik reageerde van het scherm verdwenen, waarmee mijn reactie in het luchtledige is komen te hangen.

      Sorry folks, boekan saja.

      Pak Pierre

      P.S. Die Sophia Universiteit en prof. Ballon bevonden zich in Tokio. Vergeten te melden. De waarheid en niets dan de waarheid.

      PP

  5. Ronny Geenen zegt:

    @Je biedt in Japan al buigend iemand met twee handen je eigen visitekaartje aan en ontvang ook met twee handen de ander zijn visite kaartje. dat ritueel heb ik zoals het thee-ritueel wel goed bestudeerd voordat ik naar Japan ging. @

    Het is dat u dat ritueel niet hebt meegemaakt tijdens de oorlog. Mijn grootmoeder moest ook dat ritueel volgen, maar met een reumatische rug ging dat moeilijk. Zij werd toen in Bangkinang, waar uw moeder ook verbleef, door de jap tegen de grond geslagen en kreeg een trap na.
    Ja, een prachtig ritueel. Ik ben dat als kind nooit vergeten. Misschien weet uw moeder daar ook wat of wist over te vertellen. Heeft u door uw goede buiging een goed contract binnen gehaald?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.