Twijfelindo

HoezoIndo:
Leuke video?
Deze maand zamel ik geld in om dit soort video’s en content voort te kunnen zetten in 2019
Als je al een boek wilt reserveren of zelfs meedoen dan kan dat op de crowdfundpagina of als je verder naar beneden scrolt!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

37 reacties op Twijfelindo

  1. RLMertens zegt:

    ‘Twijfelindo’- Ik begrijp eigenlijk deze titel niet. Waarom twijfelen, als je het bent cq. voelt! Dat voelen is mi.heel belangrijk! Wat heb je aan een Indo, die zich niet Indo voelt.( wel puur Hollands of what ever dan …) – Uit de video; het verhaal van die jongen, die met moeder voor het eerst naar Indonesië afreist. En toen vliegtuig met het landingswielen de grond aanraakte, zijn moeder met de tranen in de ogen zag, hijzelf spontaan van binnenuit een emotionele gevoel kreeg. Dat is nou dat Indisch gevoel! Ik onderging hetzelfde, toen ik in 1980, na 30 jaar terug was/kwam met mijn gezin! In Bandoeng/hotel Homan werd ik door een oudere Indonesiër in het Nederlands aangesproken.
    Ik vroeg hem, hoe het vond dat nu weer Nederlanders (terug) komen. Hij keek mij recht in de ogen en antwoordde; ‘Ah njo, ik ben blij dat je gekomen bent. Selamat datang!’ ( mijn vakantie kon niet meer stuk) Ben daarna, wel 16x terug geweest. Met kinderen en kleinkinderen.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja … ik heb mij al vaker afgevraagd waarom u er niet bent gebleven, meneer Mertens.

      Pak Pierre

      • van Beek zegt:

        Pak Pierre,
        Had heel graag willen weten hoe het voor u was om de eerste keer terug te zijn in uw geboortedorp en waar u als katjong heb rond gezworven. Gewoon uw ervaring. U bent niet teruggeweest, een bewuste keuze, en uw goed recht. En dat moeten wij ook respecteren. Toch denk ik ergens wel dat u het als een thuiskomst had ervaren, even weer herinneringen ophalen, rond te zwerven op pasar Djohar, en de oude plekken te bezoeken waar u toch deels prettige herinneringen aan heb gehad. De gordel van smaragd zit ergens in uw hart, dat weet ik ook wel. Ben ook een aantal keer geweest naar uw geboortedorp. Erg warm zeg, het eten manis, maar zeker een mooie plek!
        De vrouw van mijn Opa van Beek, wilde ook niet terug. Ze moest niks van het land hebben. Was een bewuste keuze, teveel meegemaakt. Mijn opa haar toch overgehaald. En het was voor haar een thuiskomst, en heeft zich kunnen verzoenen met het verleden. Uiteindelijk is ze ook op Bali voor een een aantal jaar gaan wonen.

        Salam,

        • Pierre de la Croix zegt:

          Tja Mas van Beek, daar stelt u mij een paar gewetensvragen, die ik in de loop der tijden die ik actief ben op I4E – vanaf ongeveer 2012, exclusief recent inter bellum van 15 maanden – al in diverse schrijfsels heb beantwoord. Ik ga hier gaarne weer op in, speciaal voor u, met excuses aan andere lezertjes die alles al weten. Ik vertel niet expres steeds weer ouwe koek.

          In de eerste plaats een correctie: Ik vertrok in mijn 14de levensjaar met mijn zusje van 17 op 28 mei 1952 met de “Zuiderkruis” uit Smg en ben er nooit meer terug geweest. Dus nooit meer Pasar Djohar, de Bodjong, bolang-baling in de Chinese klentèng, nooit meer Tjandi met zijn uitzicht op de Javazee en aan de andere kant de bergen, die mooie toen voor mij onbereikbare bergen.

          Ruim 28 jaar later wel 1 keer voor mijn baas de AMRO Bank in Indonesia terug geweest, naar Djakarta, waar de bank toen nog geen heus kantoor had, maar slechts een vertegenwoordiging, een “Rep Office”. Ik was op doorreis door Z.O. Azië. Voor Djakarta was slechts 1 dag gepland. Ik kon toen wel 2 dagen vrij nemen om Bandoeng te bezoeken, de plaats waar ik ook mooie jeugdherinneringen had liggen als gevolg van vacantiebezoeken aan mijn vader (Tjitaroemstraat 22), in het kader van een omgangsregeling, mijn ouders waren al vóór de oorlog gescheiden.

          Waarom alleen Bandoeng en niet Smg? Bandoeng was relatief dichtbij en de expatriate Rep (Representative) van AMRO was zo vriendelijk mij voor 2 dagen zijn company car mét Mas Soepir uit te lenen.

          De rit over de Poentjak was geweldig. Het viel mij alleen op hoe kaal en bruin de omringende bergen waren. Ik kende die uit mijn jeugd als blauw uit de verte en groen van dichtbij. De Mas Soepir was een Molukse jongen die goed Nederlands sprak. Hij was geboren en getogen ergens in Oost Nederland, maar nog als kind met zijn ouders naar Indonesia terug geëmigreerd. Hij voelde zich geen spijtoptant als zijn ouders, wilde graag terug naar Nederland. Een dag tevoren had ik hem zien wachten op zijn baas, buiten onder een paar bomen, te midden van collega’s die ook wachtten op hun baas. Ik kon mij wel wat voorstellen bij zijn “heim” wee.

          Bandoeng 1981 was voor mij een feest van herkenning. Natuurlijk Braga, hotel Homan waar mijn vader wekelijks bridgete, ook met Sultan Hamid van Pontianak die hij uit krijgsgevangenschap kende, het vaderlijk huis aan de Tjitaroemstraat waar ik eindeloos speelde met andere jongens uit de buurt, de Dagoweg, Tjioemboeloewit, Lembang met het zwembad dat plotseling zo klein leek, Tangkoeban Prahoe. de sterrenwacht van Bosscha.

          Ik kwam uit Singapore aanvliegen. Kijkend aan stuurboord uit het vliegtuigraampje viel mij meteen het bruin van wat modder moest zijn op, tot kilometers ver in zee. Sumatra’s vruchtbare aarde, door de ontbossing die toen al gaande was, weerloos meegevoerd door de grote rivieren.

          Bij aankomst op Soekarno-Hatta was het de krètèklucht die mij meteen een gevoel van thuiskomen bezorgde. De man van immigration die mijn paspoort zorgvuldig bekeek was confused. Loh, lahir di Semarang, tempat tinggal di Belanda. How can? Hij keek onderzoekend naar mij en liet mij door. Toen al, 25 jaar na het massaal vertrek van de Belanda’s en Belanda Indo”s, bij de nieuwe generatie blijkbaar geen flauwe notie dat er ooit een Zaman Belanda was geweest.

          Dan uw hamvraag: Waarom niet later weergekeerd, waarom niet Smg bezocht? Een mens steekt raar in elkaar. Deze mens althans. Er gaat geen dag voorbij of deze mens denkt aan Java, zijn geboorte eiland, aan haar bergen, sawahs en aan de mensen die hem dierbaar zijn geweest, ook Indonesiërs.

          Ik denk niet aan Indonesia. Met Indonesia heb ik geen binding. Indonesia is voor mij bersiap, bedreigd worden, op de fiets gesikat worden door de Tentara Peladjar en gekrojok voor school. Indonesia is aanvallen op ons huis met stenen. Indonesia is een histerische menigte, die schreeuwt “Londoh asoe” en meer. Indonesia is rampok en onrecht, mijn moeder en stiefvader aangedaan. Dat Indonesia beangstigt mij nog steeds.

          Laat ik mij beperken tot het Indonesia van Java. Miljoenen lieve, aardige mensen. Niets aan de hand. Maar de vlam kan zo in de pan zijn. Eén Boeng Tomo en de bevolking is weer binnen een handomdraai opgehitst. Wordt ineens mata gelap. Gaat dan plunderen, verkrachten, moorden. Laatste grote uitbarsting in Jakarta en omgeving, midden negentiger jaren. Chinezen, hun toko’s en vrouwen waren natuurlijk weer eerst de pisang. Ik was toen q.q. als consultant voor een aantal bedrijven met expatriate personeel in Jakarta, direct betrokken bij de coördinatie van evacuatieplannen. Vrouwen en kinderen eerst. Tijdelijke opvang regelen in Singapore. We hebben kort geleden weer iets gezien bij de verkiezing van A Hok, de Chinese Christen. Wie weet hoeveel kleinere erupties er zijn geweest? De invloed van de Islam op het dagelijks leven in dat mooie land en de daarmee gepaard gaande intolerantie jegens andere groepen stelt mij niet gerust.

          Voila, Mas van Beek, de redenen waarom ik niet terug ga, hoewel Java dagelijks aan mijn hart trekt. Ik ben geen Indonesiër hater. Ik ben wel bang. Geen “tidak ada soesah, tjari soesah” voor mij.

          Nu breekt misschien de storm los, in reactie op het bovenstaande. Allen die het zo vreselijk leuk hebben gehad in Indonesia menen dat ik gek ben. Over reacting. Het zal wel. Iedereen heeft recht op zijn eigen PTSS. Ik dus ook.

          Pak Pierre

        • Arthur Olive zegt:

          “Nu breekt misschien de storm los, in reactie van bovenstaande.”
          Van hier geen storm pak Pierre, alleen een frisse wind.
          Mijn ervaringen over Indie zijn niet zo detailed omdat ik jonger was maar in grote trekken komen die overeen met die van u. Wij woonden tot 1949 in Batavia en ik kan mij nog herinneren hoe mijn ouders elke dag een hekel hadden om het Indonesische volkslied aan te horen uit de Sekola Jongkok naast ons. Zij waren kolonialen uit de oude doos en we zijn dan ook nog voor de overdracht naar Nieuw Guinea verhuisd. Er woonden daar geen Indonesiers en zover ik weet ook geen Inlanders voor de oorlog, behalve dan boven Digoel. De kust-Papua, waaronder vele van de eilanden Biak en Noemfoer, waren Cristenen, pro Nederland en kwa uiterlijk anders dan de berg-Papua waarvan velen nog in het stenen tijdperk leefden.
          De jap werd niet toegejuigd door hun toen ze Nieuw Guinea binnenvielen.
          Mijn vrouw en ik zijn nog in 1989 naar Indonesia gegaan en wij hebben niets anders dan vriendelijke mensen ontmoet, zowel op Sumatra als Java en Bali. Bij mij brachten de geuren ook veel emoties, alsof ik eindelijk weer thuis was en toch niet.
          Over de jaren heb ik echter meer en meer over de Bersiap gelezen en al dat geweld tegen Christenen en Chinezen, de genocide in East-Timor, Borneo en Papua door het gouvernement en oproer kraajers. Heb ik daardoor een haat gekregen, neen alleen afkeer voor wat daar kan gebeuren zodra de menigte wordt opgehitst. per slot van rekening heb ik zelf twee Javaanse bet-overgrootmoeders en een Makasaarse overgrootmoeder.
          Het ziet er echter naar uit dat ik nooit meer terug wil gaan, die ene keer was genoeg voor mij.

        • RLMertens zegt:

          @PP.; ‘ik ben geen Indonesiër hater….met Indonesia heb geen binding etc.- Wat blijft dan over? PP!- Inderdaad; tidak ada soesah, tjari soesah. Dapet sakit kepala! Of te wel; daar is inderdaad niets te zoeken!

        • Arthur Olive zegt:

          Een haat moet geen haat zijn.

        • van Beek zegt:

          Pak Pierre

          Dank voor uw commentaar. Heb het toch enigszins met een positive glimlach kunnen lezen. Leuk om toch te weten dat u toch een keer bent teruggeweest, hetzij voor een paar dagen. En dat het toch voor u een thuisgevoel was, ondanks dat het land een nieuwe naam heeft gekregen. Ik heb zelf geen binding met het Nederlands-Indie, omdat ik het niet ken, ben er niet in opgegroeid. Ik ben wel opgegroeid met een zekere binding met het huidige Indonesie. Zoals ik al eerder aangaf, en dit bedoel ik niet negatief naar de in indie geboren Indo’s, heb ik die koloniale baggage niet. Ik ben opgegroeid in een tijdperk van “vrede” zonder vooroordelen tegenover Nederland, of Indonesie. Dat mijn Nederlandse overgrootvader is afgeslacht, of dat mijn Indonesische voorouders mogelijk zijn “onderdrukt” , geeft mij niet het gevoel dat ik een van de landen zou moeten wroegen. Waarschijnlijk omdat ik het zelf allemaal niet persoonlijk heb meegemaakt. Het van mijn kant dan wel makkelijk oordelen geef ik toe.

          Als ik het goed begrijp, als u schrijft, dat u niks met het moderne Indonesia heeft, doelt u op het politieke Indonesia. Kan ik me enigszins goed voorstellen, u woont immers in Nederland. U heeft niks te maken met de wetten aldaar.U liefde gaat uit naar het land zelf, de cultuur, bevolking, omgeving. Nou ik kan mij daar ook in vinden.

          De ontwikkelingen waar u en de heer Arthur, zich zorgen over maakt, die merk ik zelf ook op, en die zijn voor mij ook zorgelijk. Ik heb onlangs een research paper gemaakt over de arabisatie van Indonesia. Ik heb een groot aantal Indonesische studiegenoten, die mijn presentatie hebben aanschouwd, en vonden mijn bevindingen interessant. Zij merken dat zelf niet, omdat zij er in opgroeien. Ik ben iemand van buiten af, die de ontwikkelingen bestudeert en zelf ook ervaar door mijn vele bezoeken aan Indonesia. Mijn Indonesische medestudenten zijn overigens Islamitisch, maar progressief, een aantal noemt zichzelf Moslim KTP (wat betekent, alleen Moslim op zijn/haar identiteitskaart, maar niet praktiserend).
          Even een side note; Een Indonesische KTP Moslim student, is overigens een Indisch, zijn opa (of was het oma) is een Indo. Ik merkte dat al op aan zijn lichte huids, haarkleur, en aan zijn Europese gezichtskenmerken.
          We zullen moeten afwachten wat er gaat gebeuren. De verkiezingen zijn belangrijk volgend jaar, met name voor de ontwikkelingen die wij zorgelijk vinden.
          Overigens, de ontwikkelingen (hetzij in verschillende gradaties en vormen) aangaande etnische, religeuze minderheden is niet iets typisch voor Indonesie, maar zie deze ontwikkelingen toch als iets wat gebeurt in vele delen van de wereld. De Mexicanen/Illegals/Moslims in Amerika, de Moslims in Myanmar, Oeigoerse Moslims in China, en zelfs onze eigen toestanden in Nederland. Er wordt al gesproken over het institutional racisme in het westen.

          Groet,

      • RLMertens zegt:

        @PP; ‘er niet bent gebleven etc.’- Op het Amsterdamse Wetering plantsoen staat een gedenkmuur met de tekst; Een volk, dat voor tirannen zwicht, verliest meer dan have en goed.Dan dooft het licht. Een uitspraak van HM van Randwijk, verzet strijder en oprichter van het blad Vrij Nederland. En zeker van toepassing is voor het Indonesische volk. Dat al ruim 3 eeuwen zwicht…. In 1947, bij de opgang naar de ‘politionele acties’ in Indië 1947 richtte hij zich tot volk en regering; ‘Omdat ik Nederlander(!) ben zeg ik nee! Tegen het geweld dat thans door ons in Indonesië gepleegd wordt. Ons volk drijft niet duistere driften van bloed en bodem, maar erkenning van normatieve zedelijke beginselen. Die wil ik toegepast zien en daarom wijs ik een koloniale oorlog af’.- Hij werd daarna verguisd. Maar streed verder met; ‘En daarom klonk op 20 juli 1947, de dag waarop Nederland met tanks en bommen een ander volk te lijf ging, het Wilhelmus als een vloek….’*
        – Als Indisch Nederlander, had ik daar zeker willen werken en wellicht blijven! Mijn geboorteland! Echter, door het onbenul van onze toenmalige politieke leiding(Drees sr., Beel) en daarna (Irian -min.Luns etc) is dit onmogelijk gemaakt. Maar,van de vakanties; in bijna alle hoeken aldaar, nog volop van kunnen genieten!
        * Ook onze hm. Koningin Juliana was tegen deze politionele oorlog! Zie tv.doc,Juliana.
        Haar bezoek aan Indonesië jr.70 werd een eclatant succes. In tegenstelling tot het bezoek van haar dochter hm.Koningin Beatrix 1995. Wat ook alweer(!) te maken had met onze stupide politieke leiding( min.Kok!)

        • Pierre de la Croix zegt:

          RLMertens zegt 23 december 2018 om 22:57 onder meer: “Als Indisch Nederlander, had ik daar zeker willen werken en wellicht blijven! Mijn geboorteland! Echter, door het onbenul van onze toenmalige politieke leiding(Drees sr., Beel) en daarna (Irian -min.Luns etc) is dit onmogelijk gemaakt”.

          Wat is dat nu meneer Mertens, anderen de schuld geven van eigen falen? Is dat geen teken van zwakte? Waar een wil is, is toch een weg, zeker als het gaat om het verwezenlijken van uw hoogstaande idealen? Dan gaat u toch door roeien en ruiten? De heren Drees en Beel en Luns en al die andere onbenullige politieke leiders van toen zijn toch al lang dood, terlaloe mati? Zij kunnen u toch geen beentje meer lichten?

          Zeker nu u zo bewogen bent met het lot van het Indonesische volk dat zo heeft geleden onder het koloniale juk van de Nederlanders, en zeker nu u al zo lang zo vaak van uw bewogenheid hebt getuigd, zou ik van u anders hebben verwacht dan lekker blijven zitten bij de kachel.

          Dus nu niet meer woorden en uitroeptekens, meneer Mertens, maar goede daden. Het is nog niet te laat. Reis af naar Indonesia en blijf daar. Steek er de handen uit de mouwen en dispereert niet, u kunt er heel wat groots verrichten. De miljoenen nooddruftigen wachten op u.

          Selamat djalan en veel succes!

          Pak Pierre

        • RLMertens zegt:

          @PP; ‘ de anderen de schuld geven etc.’- De jaren ’60, net uit militaire dienst, werden gekenmerkt door geëmmer om Irian, Hueting op tv, vrienden,toen ik een dijk van een baan aangeboden kreeg;( door heel Nederland betonmortel bedrijven opzetten); met auto, tantièmes, etc., getrouwd met eigen woning, dan ook nog Soeharto coup etc., Mijn keuze was bepaald; ik blijf. En eindelijk in 1980, compleet met gezin; kinderen waren inmiddels opgegroeid en voldoende om alles te begrijpen/op te nemen 10,12,14 jr.; dus 5 personen, de vakantie 30 dagen,Java- Bali te ondernemen. Het werd de reis van mijn leven. Mede vanwege de kinderen; hen te onderwijzen/begeleiden, wie we zijn en waar onze roots; geboorte plaatsen/ huizen, liggen etc.. Waarmee ik dus wil verklaren; dat juist in de bloei/aanvang van mijn loopbaan; die Indië ellende hier (nog)zijn beslag nam. En dus ook op mijn voornemens. – Vandaar mijn gram tegen het toenmalige politiek beleid. Want een vergelijk in 1945; dus met merdeka!, had ons al die ellende tot 1950 en daarna bespaard. Zelfs mi. Nederland geen windeieren bezorgd! -De reizen daarna, altijd 4 weken naar diverse gebieden; Sumatra, Riau, Celebes, Molukken, de gevoerde gesprekken etc. met al die Indonesiërs/Indo’s over ons verleden; bersiap etc. heeft mij de grootste voldoening gegeven en vooral inzicht gegeven, waarom/waardoor bersiap. Met als opmerking, dat ook Indonesiërs zich schamen/verontschuldigen voor al die ellende, die toen plaats heeft gevonden. Roeslan Abdoelgani over bersiap; ‘het was als een slang, dat op zijn staart werd getrapt. En daardoor in blinde haat/woede alles om zich heen beet’!
          ‘lot van het Indonesische volk’- Van de geschiedenis moet men leren, zegt men. Echter, wat nu daar gebeurd is laat zien; dat de geschiedenis zich (altijd) herhaald! Als toen het nog het Indië was; orde en rust, straf expedities, pacificeren etc, Met de kardinale opgave van de Republiek; van eenheid in verscheidenheid! Moet die nationale eenheid van Sabang tot Merauke, te niet gedaan worden door een groepering Papoea’s, aangestoken door een(!) zelfbeschikkingsvirus van de voormalige bezetter? Zijn wij, Nederlanders, die dit aan de kaak moeten stellen? Despereert niet. Pak P gaat u gang; daar is nu waarlijk iets groots te verrichten. Begin maar hier( en niet daar) met onze regering; met een vurige email naar min.Blok!

  2. Tolol zegt:

    Pak Pierre komt volgens mij uit Semarang : Semarang nu 373,67km2 ..inwoners 1,5 miljoen ,waarmee Semarang de 5 e stad van Indonesie is .Semarang is ontstaan + 9e eeuw na Ch .Ja als je Semarang een dorp noemt ,kun je Amsterdam daarbij vergeleken gerust een gehucht noemen .Hier de cijfers voor ibu kota Amsterdam : 205km2 ..inwoners 850.000…Amsterdam is ontstaan +12 e eeuw na Ch .Zo dat is duidelijk Amsterdam wordt in alle opzichten overvleugeld door het “” Dorp “” Semarang .Pak Pierre kan weer rustig tidoeren .

    • Pierre de la Croix zegt:

      Pak Pierre lag al te tidoeren toen Mas van Beek zijn vraag aan mij stelde, lekker veilig op Bali, beschermd tegen de vloedgolven van Anak Krakatau.

      Ach …. als iemand voor de grap of uit onwetendheid het Semarang uit mijn jeugd “kampong” of “dessa” alias “doesoen” noemt en mij als gevolg daarvan “botjah doesoen”, dan heb ik daar geen moeite mee. Ik denk dat Mas van Beek ook beter weet en dus voor de grap de plaats mijner geboorte en jongste jaren “dorp” heeft genoemd. Hij is de kwaadste niet.

      Pak Pierre

      • van Beek zegt:

        Onbewust heb ik Semarang een dorp genoemd. Het is natuurlijk een volwaardige Kota(Semarang).
        Ik schrijf inderdaad uit het veilige Bali met af en toe een lichte gempa(aardbeving) . De dodenstand staat inmiddels al op meer dan 200.

    • Ronny Geenen zegt:

      Wordt er nog steeds van een dorp gesproken? Hier in CA bestaat er geen verschil. Of je nu in een gemeente met 10 miljoen mensen woont of in een gemeente met 50,000 mensen woont; het is een city. Sommige cities hebben een wijk van koophuizen die omzoomt zijn met een hoog hekwerk en beveiligde in en uitgang en zo’n wijk krijgt wel een aparte naam. Soms The Village.

      • bert zegt:

        Ja ja geachte hr Geenen ,In Nederland is een stad pas een stad als het stadsrechten heeft gehad .Ik had in Medemblik een kroeg en merkte zo terloops op “” Aardig dorpje hier hoor “” Nou die vent tegenover mij ontplofte bijna “” Wij zijn een stad ,we hebben stadsrechten !!” Tja een stadje van lik m,n vestje 8000 inwoners en 2 paardekoppen .Het schijnt dat Den Haag eigenlijk ook geen officiele stadsrechten heeft ,dus Den Haag mag je gerust spottend een dorp noemen ,verder heb je ook nog gehuchten ,die staan nog lager op de ladder dan dorpen .Verder heb je Almere qua grootte de 8e grootste plaats van Nederland maar Almere is geen stad noch een dorp noch een gehucht ,het is eigenlijk HELEMAAL niks ,als wij schakers naar Almere moeten voor een uitwedstrijd zeggen we altijd “” We moeten naar Siberie “”

        • Ronny Geenen zegt:

          Die wetten of stadsrechten lijken mij ook Siberische wetten. Volledig uit de tijd.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ach heer Bert, smaken verschillen. Wie houdt van ruimte, groen, water, mooie vergezichten, boeroengs in allerlei soorten en maten in de tuin en van dorpse trekken in een stad van 200 k, die zal zich senang voelen in Almere, en vooral in Almere Haven, dat zich nog echt “dorps” gedraagt, waar iedereen iedereen groet.

          Wie van een overbevolkte steenklomp met een paar sloten er tussen houdt, die blijve in Amsterdam en betale de torenhoge woonkosten. Alleen al wegens het moeilijke parkeren en de hoge parkeergelden blijf ik weg uit die stad die ooit mijn lievelingsuitgaansstad was, maar dat is heel lang geleden. Een visite aan het laatste vriendje dat nog in A’dam woont kost mij zo’n 30 pop voor de avond. Tot overmaat van ramp is er nu ook nog Femke.

          Overigens …. wie nog onvervalst Jordaans wil horen en geen Japans of Chinees of Juppentaal, die bezoeke de “oude” buurten rond de centra van Almere Stad en Almere Haven. How come, waarom trokken al die Jordaners naar Siberië?

          Deze twijfel Indo weet dus één ding zeker: Geef mij maar geen Amsterdam.

          Pak Pierre

        • Jan A.Somers zegt:

          “Volledig uit de tijd.” Klopt helemaal. Maar het leuke is dat die benamingen niet meer bestaan, maar nog steeds voortleven. Staatsrechtelijk is er maar één stad, als hoofdstad, Amsterdam. Verder alleen maar gemeenten. Al die gemeenten vallen onder de gemeentewet, een stadswet of dorpswet bestaat niet. In Delft maken ze onderscheid tussen Delfenesen (zoals mijn buren), en Delfenaren (zoals ik). Let op, geen Delftenaren, die bestaan alleen op het stadhuis. In Den Haag heb je Hagenesen en Hagenaars. En zeg niet tegen een Scheveninger dat hij/zij Hagenaar is, dat is vloeken in de kerk. De een woont in Den Haag, de ander op Scheveningen. In Amsterdam wonen alleen domme mensen. Die zijn zo dom dat ze niet eens weten dat ze dom zijn. :-). En Zeeuwen zijn geen Hollanders. En Vlissingers zijn flessentrekkers, Middelburgers zijn maneblussers.. Jammer dat ze bij u al die geintjes niet hebben.

        • e.m. zegt:

          @En Vlissingers zijn flessentrekkers,@
          — Nu de Mariniers nog . . .

          PS: Is in Delft niet gebed van de Indo ontstaan?: “Mon Dieu, ayez pitié de moi et de ton pauvre peuple !”

        • Pierre de la Croix zegt:

          Ja, mogelijk in een contractpension waar het zo naar andijvie rook. Of was het de spruitjeslucht waarvan een Indo ging hallucineren?

          Pak Pierre

        • Jan A.Somers zegt:

          “Nu de Mariniers nog . . .” Die blijven liever in Doorn. Daar in de bossen heb je tenminste geen last van de zee.

        • Jan A.Somers zegt:

          ““Mon Dieu, ayez pitié de moi et de ton pauvre peuple !” :Prachtig, die overdrachtelijke actie. De grote baas van de Nederlanden die geen Nederlands spreekt.

        • Jan A.Somers zegt:

          ” die zal zich senang voelen in Almere” Wij kennen Almere alleen van het met de trein snel doorheen reizen. Via Lelystad naar Harderwijk, u wel bekend. Mijn Zeeuws meisje en ik kijken elkaar dan aan en knikken van nee. Wonen lekker in Delft.En we hebben een parkeerbudget voor onze bezoekers. Daar staan nog een kleine 1200 uur vrij. En als vreemdeling hoef je niet meer naar Nusantara. (!?!?!?) (-:

  3. Jan A. Somers zegt:

    Ik ben na bezoeken aan heel Java (niet alleen Soerabaja/Poedjon) niet meer terug geweest. Niet alleen vanwege gezondheid, maar het waren geweldige momenten van weerzien. Kan alleen maar slechter. Zelfs mijn Zeeuws meisje was er thuis. Dochter met haar drie dochters hebben er ook rondgezworven en weten nu ook alles af van mijn verleden. Zelfs de restanten van de Werfstraatgevangenis. Wat gezondheid betreft, die ziekenhuizen in Indonesië zijn OK. Maar dat gedoe met verzekering, repatriëring enzo! Ik ga zelfs niet meer in Europa op stap, al heb ik goede ervaringen met bijvoorbeeld Zwitserse ziekenhuizen. Een heleboel lol met die verpleegsters als mijn schoolduits werd beantwoord met de plaatselijke taal.

    • RLMertens zegt:

      @JA.Somers; ‘het waren geweldige momenten van weerzien’_ Inderdaad! Die grootsheid van die eilandengroep ( met een opp. van Schotland tot aan Turkije!) en al die stranden, verschillende landschappen, steden ,dessa’s, kampongs en zijn bewoners! Wat een land! Inderdaad; ‘dat daar slingert als een gordel van smaragd’! Nu, in de nadagen als 80tiger. geniet ik er nog van. Met spekkoek! Uit de Hema! Lekker; romig van smaak( niet te vet en te droog) Ajo, proef Insulinde! Uit de Hema( vries afdeling en moerah!)

  4. bert zegt:

    Sorry Pak Pierre ,ik zat u maar een beetje te plagen ,ik wist toch dat u in Almere woont en inderdaad als je wat ouder bent kun je beter in dat rustige Almere wonen .Overigens loop ik wel weg met Semarang ,eigenlijk een sieraad van een koloniale stad .

    • Pierre de la Croix zegt:

      Ach heer Bert …. ik plaagde gewoon terug. Vraag blijft waarom die oude Jordanezen en masse vrijwillig naar de Siberische Goelag zijn geëmigreerd. U zal het wel weten.

      Pak Pierre

      • bert zegt:

        Uw vraag was waarom die oude Sjordanezen en masse vrijwillig naar Almere zijn verhuisd .Eigenlijk heel makkelijk te beantwoorden .Jaren 70 Bepaalde Amsterdamse buurten lagen op apegapen ,hele buurten moesten gerenoveerd worden en vele huizen blokken waren in zo,n slechte staat dat ze ook neergehaald werden ,Ja de Jordaan was wel een wijk uit de 16 e eeuw ,de hele wijk was verpauperd ,afbreken die handel of grootscheeps renoveren .Almere werd van alle kanten gepromoot ,mooie huizen ,tuintje voor en tuintje achter ,de huizen hadden c.v en warm water in de douche ,nou dat hadden de meeste Jordanezen niet en wat ook niet onbelangrijk was ,de kinderen hadden alle ruimte ,dus die Jordanezen namen allemaal de kuierlatten naar Almere Kijk nu 2018 ,de Jordaan is helemaal opgebloeid en totaal uit de as herrezen ,het is een prachtwijk geworden met een veel draag krachtiger bevolking dan die paupers ,die er eerst woonden .Slimme zet van Amsterdam “” We sturen die arme paupers ,die geen cent te makken hebben naar Siberie en halen later rijke tweeverdieners uit heel Nederland hier naar toe “””Ik sprak laatst zo,n “” Echte”” Jordanees weet u wat hij zei ? “” Bert ik zou wel naar Amsterdam terug willen kruipen ,als ik daar weer een woning kon krijgen “”

        • Pierre de la Croix zegt:

          Almere: Pauperparadijs.

          Was er niet een liedje van tante Leen of zo: “De stenen wil ik zoenen ……”?

          Pak Pierre

  5. Huib zegt:

    Er is bijna een Amsterdammer dood gegaan……….

    Mijn voorouders waren Amsterdammer toen overgrootvader Willem Hendrik Otto geboren in Amsterdam met zijn gezin naar Indie vertrok om een baan bij de Semarangse stoomwegmij te aanvaarden.
    Merkwaardig genoeg is ook betovergrootvader Joseph Otto geboren ten tijde van Napoleon in Frankrijk in de Franse Elzas na de slag in Waterloo dienst nam bij het KNIL en naar Indie vertrok waar hij de krijgsverrichtingen tegen opstandige Javanen meemaakte en jaren nadien weer terug ging naar Amsterdam waar hij met de Amsterdamse vrouwe Henriette Breukelaer van de Kloveniersburgwal een gezin stichtte en hun oudste zoon Willem Hendrik later op zijn beurt ook met vrouw Hillegonda Romeyn en hun gezin naar Indie vertrok. Om er uiteindelijk te blijven.

    Diens jonge zoon, ook Willem Hendrik genaamd raakte verliefd op de jonge, schone Javaanse vroedvrouw die zijn moeder bij een bevalling bijstond en uit die verbintenis kwam een zoon Johan Carl die op zijn beurt viel voor een lieftalligge onderwijzeres uit Semarang, Jenny Winsser en daardoor ontstond ondergetekende. Die op zijn beurt ook weer in Amsterdam terecht kwam en met een rasechte Amsterdamse letterlijk in het huwelijksbootje stapte ,nl. via de veerpont over het IJ achter het Centraal Station..

    Woningnood en de liefde voor paard en pony noopte ons in een dorp een plek te zoeken. Eerst een paar jaar in Egmond-Binnen, daarna een dorp op de Veluwe, waar we uiteindelijk onze bestemming vonden

    Eind vorige eeuw kon moeders het niet nalaten een rondreis naar Indonesie te boeken want ze vond dat ik te hard werkte en te vaak dagen van huis was in met name mijn geliefde Frankrijk.
    Eerst Bangkok, toen Singapore en Medan op Sumatra, Java en Bali. Op Sumatra bij het Toba meer in een luxe hotel ruim een week en toen ging het met kloppend hart naar Jakarta en via de Puntjak naar Bandung. Gelogeerd in het voormalige Preanger hotel en alle oude bekende plekjes met weemoed bezocht .In Bandung het oude huis aan de Jln. Putri bezocht en heel vriendelijk ontvangen door de toenmalige bewoners.
    Daarna naar Jokja en Tretes, Surabaja en Bali. Alles even prachtig en hele lieve en vriendelijke mensen. Alleen de oproep tot gebed midden in de nacht in Jokja was minder evenals die vele tientallen bedelaars die je overal bestormden.

    In Amsterdam woont nu nog een broer en zijn zoon. Zijn dochter met gezin woont in Badhoevedorp
    een neef en zijn vrouw woonden in ‘sGravenland maar zijn een paar weken geleden definitief vertrokken naar Italie naar hun dochter die met een Italiaan is getrouwd.Ze wilden hun onlangs geboren kleinzoon zien opgroeien.

    Onze oudste kleinzoon Dennis is gisteren thuis gekomen voor vakantie uit Ierland, waar hij sinds September werkt bij een IT bedrijf,

    Om terug te komen op Semarang, de geboortestad van mijn moeder, die door Bert beschreven wordt als een sieraad van een koloniale stad. Ik schud als ex-Bandunger meewarig het hoofd. Maar ook Bandung is door de gigantische overbevolking al heel erg lang niet meer het oude Bandung zoals we die hebben gekend.

    Een piekiran………Van een oud mens………en de dingen die voorbijgaan……

  6. bert zegt:

    Nou nou Pak Huib niet zo pessimistisch ,ik bedoelde Semarang in potentie is een juweel maar o.k er moet wat gebeuren huizen opknappen maar het schijnt dat er zelfs Nederlandse historici zijn ,die er van overtuigd zijn dat Semarang een juweel is ! De Jordaan en de PIJP jaren 70 en 80 leken wel Biaffra gebieden ( Hoop dat mensen nog weten wat Biaffra was ) totaal verpauperd 1 grote bende ! Kom nu ,woon al 38 jaar in de PIJP ,sinds 3 jaar eindelijk zijn al die werkzaamheden ten einde ,eindelijk eindelijk is de PIJP een beetje mooie wijk ,ja een Glendora ( California) zal het wel nooit worden maar dat hoeft ook niet ,het zelfde geldt voor Semarang ,Schouders er onder en maak van Semarang weer een kroonjuweel !

  7. Huib zegt:

    Nou Bert,
    Vroeger zouden ze zeggen je bent een anak mas als je zo lang in Mokum kan wonen.
    Al in de tijd dat ik nog in Amsterdam woonde begon de Jordaan af te takelen door de juppen en de hippies die er hun intrek namen. Mijn voorouders zouden zich in hun graf omdraaien.
    De Pijp is de wijk waar ik veel jeugd herinneringen aan heb. De 6e klas van de openbare lagere school die ik er bezocht, het toelatingsexamen die ik er moest doen voor de middelbare school op het Roelof Hartplein. Kortom het Amsterdam zoals ik die graag uit mijn jeugdherinneringen terug haal.
    Datzelfde geldt ook voor Semarang en Bandung. Maar dan zo mogelijk in nog heviger mate. De gigantische overbevolking en verpaupering eind 90-er jaren was toen al onbeschrijflijk. Maar de kontakten met de plaatselijke bevolking waren doorgaans hartverwarmend. Al zagen sommigen me voor een Hongkong Chinees aan. Blijkbaar omdat ik in hun ogen slechts licht getint was.
    Maar het tegendeel is eerder waar want ik ben de donkerste van de familie.
    De vraag is of ik dan in Glendora zou worden toegelaten. Het was al een wonder als ik op mijn rondreis door de USA en Canada vele jaren geleden een motel vond die nog kamers beschikbaar had.
    In sommige staten was het daardoor niet eenvoudig om een overnachting te vinden.
    Ook al was mijn vrouw blank. Of misschien juist daardoor.
    Overigens in San Francisco,Los Angelos, Chicago en New York viel het wel mee.
    Ik praat hier over de 80/90-er jaren van de vorige eeuw.

    • Ronny Geenen zegt:

      @@De vraag is of ik dan in Glendora zou worden toegelaten.@@

      In 1984, toen ik een huis wilde kopen, wist ik nog niets van Glendora. Ik wist alleen waar de Engineering companies waren gehuisvest. Heb toen op een plaatselijke map met een passer cirkels getrokken van een 20 mijl. Het snijpunt van de lijnen waren allemaal in Glendora te vinden.
      Daarom heb ik me daar gevestigd. Heb eigenlijk nooit enig kleur probleem meegemaakt.
      Zelfs na mijn engineering tijd als makelaar ook niet.
      Glendora Race: (2011-2015 American Community Survey)

      White 38,137 74.60%
      Black 1,327 2.60%
      Native American 207 0.40%
      Asian 4,587 9.00%
      Pacific Islander 39 0.10%
      Other 4,613 9.00%
      Hispanic Origin:
      Total 15,673 30.60%
      Mexican 12,542 24.50%
      Puerto Rican 359 0.70%
      Cuban 178 0.30%
      Other Hispanic 2,594 5.10%

    • Arthur Olive zegt:

      “Ook al was mijn vrouw blank. Of misschien daardoor.”
      Mijn blanke vrouw en ik hebben ook door Amerika gereisd, Kentucky, Tenesee en zelfs Virginia in de heart van Dixie omdat haar famile uit die Staten komt. Dit zijn Staten van de Confederatie, maar we hebben nooit racistische problemen ondervonden met motels of restaurants in dezelfde tijd.
      Een keer in Kentucky werd mij gezegd dat het motel vol geboekt was, mijn vrouw die in de auto wachte probeerde het daarna maar haar werd ook hetzelfde gezegd.
      In de zestiger jaren waren vele motels echter verboden voor Zwarten in de boven genoemde Staten. Zelfs in California mochten Zwarten s’avonds niet op straat in sommige gedeelten van Los Angeles zoals Glendale. Oudere zwarte vrouwen waren verbaasd als ik hun mijn plaats gaf in een volle bus. Een keer zij een zwarte dame hardop zodat iedereen het kon horen dat ik beslist uit Europa kwam.

  8. bert zegt:

    @Pak Huib : Ja discriminatie maar zo als Ron Geenen het al aan gaf de ene staat is niet de andere ,laten we dichter bij huis blijven ,ik vind een Portugees racistischer dan een Spanjaard Het koudste volk van Europa vind ik de Zwitsers met de Oostenrijkers loop ik weer weg ,prachtvolk ,zo zal het ook wel in Amerika wezen ,Glendora ligt in California ,het merendeel van de Indo,s leeft in California ,er zullen niet veel Indo,s gevestigd zijn in Arkansas of Texas .Wat de PIJP betreft die Noord Zuid lijn is een gouden greep ,het verbind mij ( en anderen ) met alle hoeken van de stad ,deed ik er vroeger 1,5 uur over om op het Buiksloterplein te komen nu doe ik het in 11 minuten .

  9. Huib zegt:

    @Pak Bert
    Ik heb mede door mijn toenmalige werk veel over Europa rondgezworven. Heb eigenlijk nauwelijks met openlijke racisme te maken gehad. Maar Frankrijk, Oostenrijk en Engeland hadden altijd mijn voorkeur. Van Portugal en Spanje heb ik alleen vakantie herinneringen want in begin 60-er jaren trok ik er met de hele familie in de vakantie naar toe. Ook veel naar Frankrijk als ik er voor werk moest zijn.
    Opa en oma, moeders en de twee kindertjes gingen mee. Altijd zoveel mogelijk naar de camping in het Bois de Boulogne in Parijs, vlakbij de Arc de Triomphe. Dat was te voet en met een kinderwagen vanaf die camping te bereiken, even de Champs Elysees afwandelen en je was in hartje Parijs.
    Dus als ik in pakje deftig met de auto naar mijn klanten ging, helemaal opgepoetst door mijn schoonmoeder kon mijn familie zich uren in Parijs vermaken en spullen kopen in de gigantisch grote warenhuizen en supermarkten.
    We zij zo ook wel in Cochem aan de Moesel in Duitsland verzeild geraakt.
    Later gingen we in Oostenrijk-Tirol en Zwitserland op wintersport. Ik had zelfs een Zwitserse vriend, een oud-collega van het Amerikaanse bedrijf waar ik werkte. Nooit problemen in deze landen gehad. Met toenmalige Oostblok landen had ik uiteraard geen ervaring.
    Die Noord-Zuid lijn moet inderdaad een belevenis zijn in Amsterdam. Vooral voor de Noorderlingen.
    Nooit meer met met de veerpont tijdens de spits je leven wagen om over te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.