leusdennu.nl:
Nog tot en met maandag 21 mei worden in zowel de Marcuskerk als in de Dorpskerk tekeningen tentoongesteld van de Leusdense Linda de Wit. In 2016 werd deze collectie tekeningen over de geschiedenis van Indië – Indonesië al tentoongesteld in museum (…)
Vooral tekening 20, een tekening met een Nederlander en een Indische regent in vol ornaat, is karakteristiek. In dit beeld wordt drie en een halve eeuw ongelijkheid belichaamd.
AT5 :
De Amsterdamse arts en jazz-legende Boy Edgar ontving vandaag postuum de Yad Vashem onderscheiding. Dankzij hem konden vele Joodse kinderen tijdens de oorlog onderduiken. Zijn dochter nam ‘m in ontvangst.
De dochter van de 38 jaar geleden overleden arts en jazzmuzikant Boy Edgar, Jane, nam de Yad Vashem penning in ontvangst. ‘Onverwacht toch nog eigenlijk wel. Hij sprak er nooit over, dus we hoorden vrij laat als familie wat hij allemaal had gedaan. En ik was 18 toen hij stierf.’
Gered van deportatie
‘Hij heeft onder andere een tante van me gered. Zij moest weg want ze had een brief gekregen voor deportatie. Toen heeft ze contact gemaakt met Boy en die heeft een tijdelijke plaats voor haar gevonden’, zegt familielid Hana Frenk.
[GORINCHEM] De Indische vereniging In Gorinchem vierde afgelopen vrijdag haar 40-jarig jubileum. Ook de ambassadeur van Indonesie kwam een kijkje nemen bij de Indische salon in De Vijfzinnen in Gorinchem. De genodigden werden getrakteerd op een programma waarin lekker eten, gezelligheid en swingende muziek centraal staat. Het een en ander werd aan elkaar gepraat door Roy Grünewald. De Indische vereniging Oost en West Tesaam is opgericht in 1978 en telt momenteel zo’n 70 leden. De leden komen maandelijks bij elkaar. destadgorinchem.nl
rtvnunspeet:
Postuum Mobilisatie- oorlogskruis voor sergeant Tobias
Brigadegeneraal Ronald Harmsma heeft donderdagmiddag, in de Foreesten in Vierhouten, aan de nabestaanden van de Landstorm Sergeant der 1ste klasse Infanterie KNIL Herman Anton Jan Taco Tobias, het Mobilisatie-oorlogskruis uitgereikt.
Tijdens de Japanse bezetting nam mijn vader mij mee tijdens zijn reizen per spoor vanaf Djombang naar Sb en naar Malang. Hij had dan (in mijn ogen) heel veel geld bij zich dat hij in een door mijn moeder gemaakte kutang op zijn lijf droeg.
Ik neem aan dat hij mij mee nam om geen argwaan te wekken. (Zo maar een vader die met zijn zoontje op reis was). Ik was nooit persoonlijk getuige van ontvangst en overdracht van het geld, want ik moest dan buiten op straat of op het erf spelen. In Djombang telde hij het geld op de etenstafel en administreerde het (hij was boekhouder van beroep voordat hij door de jap werd ontslagen).
In Sb speelde ik in de tuin met de twee dochters van Hombracht. Als zij nog leven, zullen zij nu rond de 80 jaar oud zijn. In Sb hebben we wel een kritiek moment beleefd toen wij een straatcontrole van de jap tegemoet liepen. Mijn vader sleurde mij een erf op en via de brandgang kwamen wij in een andere straat terecht. Tijdens een andere reis kwamen we langs de brandende olieraffinaderij van Wonokromo die de nacht ervoor door de gealieerden was bestookt. De trein was geblindeerd, maar ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en duwde het raam iets omhoog, zodat ik de dikke zwarte rookwolken kon zien. Mijn vader was daar zo vreselijk boos over dat ik een paar lellen om mijn oren kreeg. Ik begreep later dat ik ons daardoor in gevaar had gebracht.
In Malang ging mijn vader naar de pastorie van de RK kerk aan de Idjenblvd. Tijdens gesprekken die mijn pa met mijn ma voerde, begreep ik dat daar ook een zekere Wim Soesman bij betrokken was.
Hoewel mijn opa en oma ook in Malang woonden, gingen wij op zulke momenten nooit bij hen langs.
Mijn moeder zat zulke dagen in Djombang met mijn oudere zus in grote ongerustheid op onze thuiskomst te wachten.
Mijn ouders hebben mij nooit over deze zaak verteld en bovendien heb ik hen door omstandigheden vanaf mijn 13-e jaar amper meegemaakt en nooit bevraagd.
Ik heb het NIOD ook om informatie over deze gebeurtenissen gevraagd, maar op dit moment is het Indisch archief niet te raadplegen omdat ze bezig zijn het te digitaliseren. Maar misschien is iemand die dit leest op de hoogte van het hoe en wat en voor/van wie .
Historicus Alicia Schrikker houdt zich in haar onderzoek bezig met de hoogste VOC-dienaars en hun opvattingen. Door de talloze dagregisters en memories te onderzoeken, legt Schrikker de koloniale ideologie van de VOC-top bloot. Met welke ideeën reizen deze mannen in de zeventiende en achttiende eeuw naar Azië? nationaalarchief, 15 april
rijksmuseum 25 april: De afgelopen maanden is een heftig debat gevoerd over de waardering van Nederlands koloniale verleden, waar gevoelens van spijt, schuld en schaamte soms stuitten op historisch-wetenschappelijke verwijten van anachronisme en presentisme. Het debat gaat inmiddels over allerlei onderwerpen: van de eventuele teruggave van koloniaal erfgoed en de inrichting van een slavernijmuseum tot de specifieke positie van nazaten van de inwoners van voormalige koloniën.
In de discussie worden slachtoffers soms tegenover daders gesteld, zwarte woede tegenover ‘witte onschuld’.
In zijn lezing zal Gert Oostindie, hoogleraar koloniale en postkoloniale geschiedenis aan de Universiteit Leiden en directeur van het KITLV, kritisch reflecteren op de omgang met ons koloniale verleden. Zowel de vakhistorische dimensie als het actuele publieke debat komen daarbij aan bod, evenals de rol die Herman Willem Daendels (Hattem 1762-1818 Elmina) heeft gespeeld in Nederlands-Indië en aan de Goudkust
volkskrant:
Wat zijn bapao’s nou precies?
Luchtige broodjes van gemalen tarwebloem met een pittige vulling, van oorsprong afkomstig uit China. De broodjes worden gestoomd, in plaats van gebakken: dat kan ook in de magnetron. De supermarkt verkoopt ze vers of diepgevroren, met een vulling van kip, rund- of varkensvlees en tegenwoordig ook vegetarisch.
Eerste spreker: Vilan van de Loo
Schrijver en onderzoeker, vooral op het gebied van Nederlands-Indië. Ze is affiliated fellow bij het KITLV (Leiden) en gastonderzoeker bij Museum Bronbeek (Arnhem). Momenteel werkt ze aan een biografie van Van Heutsz.
2e spreker: Hans van Houwelingen
Hij is beeldend kunstenaar. Hij volgde opleidingen aan de Academie Minerva in Groningen en aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Met zijn werk zoekt hij naar de relatie tussen kunst, politiek en ideologie
.
Foto links: 3e van rechts: Dr. Esther Captain is senior-onderzoeker en projectcoördinator van de deelstudie naar de bersiap binnen het onderzoeksprogramma Dekolonisatie, geweld en oorlog in Indonesië, 1945-1950.
Foto rechts: rechts Adriaan van Dis en Abraham de Swaan
Fragmenten van de lezing van Vilan van de Loo en de reactie van Jeffrey Pondaag.
Een kort verslag van 9 minuten van Histori Bersama, overgenomen uit de lange film van De Balie
Jeffrey Pondaag verkleedde zich in soekarno-outfit om uit te beelden dat hij daar staat als vertegenwoordiger van de Indonesische slachtoffers van het Nederlandse kolonialisme. Al zo staande verweet hij Vilan van de Loo in de lezing schaamteloos van Heutsz goed te praten.
Die avond merkte ik hoe gemakkelijk mensen een oordeel hebben en houden over de koloniale tijd. Ik ben ook een paar keer flink aangevallen. Dat kwam vast ook, omdat ik zei:
Het lijkt een nieuw taboe te worden om iets goeds te zeggen over de koloniale tijd .
We moeten niet blijven hangen in schuldgevoel of reageren met agressie, maar wikken en wegen voor een oordeel.
We hoeven niet Van Heutsz te vereren als held, maar we hoeven hem ook niet te vertrappen als schurk. Het is alletwee te eenzijdig, te gemakkelijk. Nadenken, zoeken naar waarheid, het een af wegen tegen het ander, dat is moeilijker, Maar wèl eerlijker tegenover het verleden en tegenover Van Heutsz.
Nuance is nooit leuk.
IGV meldt op de vernieuwde website:
De Mormonenkerk, voluit: de Kerk van Jesus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, (Engels: Church of Jesus Christ of Latter-day Saints, afgekort LDS Church), heeft grote delen van de originele aktes van de burgerlijke stand van Nederlands-Indië gefotografeerd en op microfilm bewaard.
Wat nieuw is, is dat deze films nu digitaal beschikbaar zijn. Hoe zit dat precies? Ten eerste, je moet nog steeds naar een LDS familiecentrum, omdat alleen op een LDS-computer de digitale scans uit Nederlands-Indië beschikbaar zijn gemaakt. Dat heeft te maken met afspraken tussen de Mormonenkerk en de Indonesische overheid, die eigenaar is van het originele materiaal. Daarnaast moet je geen wonderen verwachten over de kwaliteit van de scans.
Leo Janssen: “Wat wel een vooruitgang is, is dat je op het computerscherm verder kunt inzoomen op de afbeelding. Bij de microfilm-schermen zitten er maar drie standen: klein, midden en groot. Ook is het fijn dat je wat je ziet op het computerscherm, je kan opslaan op een USB-stick.”
Deze maand in Moesson
Schrijfster Olga Kortz: ‘Ik dacht als kind dat ik wit moest zijn’| Max Alkadrie hoopt op eerherstel voor zijn vader Sultan Hamid II | Makan! Geheime recepten van Chinese moeders en dochters | ‘T-T-Talkin”bout my g-g-generation’: 20 jaar derde generatie in Moesson | Op ontdekkingstocht in Lasem: klein China op Java
Natuurlijk zijn ook Ricky Risolles, Patricia Jacob, Frans Leidelmeijer en Jack Poirrié weer van de partij
Nooit meer een nummer missen? Neem nú een jaarabonnement en krijg een gratis ticket voor de Tong Tong Fair cadeau!
Nieuwsgierig? Klik op de cover en blader door een aantal pagina’s.
Mount Sinabung erupted on April 6, 2018, spewing a massive volcanic ash column up to 5km into the air and sending hot clouds as far as 3.5km in different directions.
straitstimes: – Indonesia’s Mount Sinabung in North Sumatra, erupted on Friday (April 6) spewing a massive volcanic ash column up to 5km into the air and sending hot clouds as far as 3.5km in different directions.
The eruption took place at 4:07 pm (5:07 pm Singapore time), shocking local residents living around the volcano. Mt Sinabung had been relatively quiet for the past month.
1.Inleiding
Nadat het Japanse Leger in feb. 1942 bij Balikpapan was geland en de stad vervolgens had bezet, werden kort daarna alle Nederlanders, ook de artsen en 8 patiënten van het Plaatselijke Ziekenhuis verzameld en gevangen genomen. Vervolgens werden zij allen op 20 feb. 1942 vastgebonden en gedwongen in de richting van de kust te lopen, in de omgeving van het oude fort “Klandasan”.
Op het strand aangekomen werden de Off. v. Gezondheid, dr. Arps en Hoofdinspecteur van Politie W.H. Verplak van de anderen afgescheiden. Nadat zij apart stonden opgesteld, werden zij aldaar onthoofd.
Daarna begonnen de Japanse soldaten de overige gevangenen de zee in te drijven, totdat zij op borsthoogte in het water stonden. Toen dat was gebeurd, werden de gevangenen één voor één door de Japanse militairen doodgeschoten.
De lijken liet men in de zee afdrijven.
De plaatselijke bevolking was door de Japanners gedwongen getuige te zijn van deze vreselijke gebeurtenis. In totaal verloren die dag 78 Nederlanders het leven. De redenen van dit moorddadige optreden zou zijn, dat de Commandant van de Japanse troepen zeer ontstemd was geworden over het feit dat de Nederlandse verdedigers alle belangrijke bruggen en olie-installaties tijdig hadden opgeblazen en in brand hadden gestoken.
2. Alsnog toekenning postuum MOK aan overleden militairen .
Het is de bedoeling om te proberen voor de militaire slachtoffers van de moordpartij op 20 feb. 1942, alsnog postuum het Mobilisatie-Oorlogskruis toegekend te krijgen. Om dat mogelijk te maken zij de namen en adressen van die
nabestaanden nodig – die het belangrijk vinden, dat hun overleden familielid, die op onderstaande lijst vermeld staat – alsnog Eervol een onderscheiding toegekend kan krijgen; bij het “opsporen” van deze nabestaanden, wordt gehoopt op o.a. de steun vd Lezers van I4E.
mail: Ik ben nu iets langer dan een jaar actief als youtuber en ben al een poos aan het vloggen. Om zo de belevenissen en hoogtepunten te laten zien aan mijn kijkers. Maar niet te vergeten ook mijn roots, mijn indoroots! Ik vind het leuk om kijkers te laten zien dat er bijvoorbeeld Pasar Malams zijn. Sommige mensen hebben hier namenlijk nog nooit van gehoord of weten niet wat het is. Daar breng ik verandering in en bezoek regelmatig de Pasar Malam Istimewa van klein tot aan XL in Ahoy Rotterdam, Zo laat ik al het lekkere eten zien maar zo kom ik ook achter dingen waar ik zelf niet eens iets van af wist. Een bezoek aan een Pasar Malam is leerzaam, leuk soms bizar en voor ieder wat wils! Van jong tot oud iedereen moet eens een bezoekje brengen aan de Pasar Malam. Heb ik je nog niet overtuigd bekijk dan mijn bezoek aan de Pasar Malam Xl in Ahoy! Zeker de moeite waard voor iedereen!
Het is leuk om cultuur te snuiven maar ook om even in een andere wereld te zijn met geuren en kleuren en een hoop eten want daar houden wij indo’s van , makan makan!
Op 26 maart was er een demonstratie op het Binnenhof. De pers heeft dit niet opgepikt en vermeld.
Achenaren verzochten de Nederlandse regering, excuses te maken, de oorlogsverklaring van 1873 in te trekken en Aceh te steunen. Dit laatst in deze zin op het eind van de speech: … …. and help Acehenese to regain this (.) glorious country from Indonesia…
Toen je van dit ‘Twijfelindo-project’ hoorde, wat was toen je eerste gedachte? Toen ik het voor het eerst hoorde dacht ik : Dat is echt wat voor mij, omdat ik een Twijfelindo ben. . Alleen de Indischen herkennen de Indischen. Maar helaas was de inschrijvingstermijn al hoezoindo.nl
historieknet:
De uitdrukking Oost-Indisch doof zijn betekent dat je doet alsof je iets niet hebt gehoord. Wat heeft dit gezegde met het voormalige Nederlands-Indië van doen?
Yvette Kopijn . Het werd ons duidelijk: de eerste generatie zweeg, niet alleen omdat de Nederlandse samenleving nauwelijks geïnteresseerd was in hun verhaal, maar ook omdat hun herinneringen aan oorlog en dekolonisatie vaak te pijnlijk waren om erover te praten. In die periode zo vlak na de oorlog heerste er bovendien een sfeer van: niet achterom, maar vooruit kijken en werken aan een mooie toekomst. Nadien zijn jongere generaties Indo’s, die wel door postkoloniaal trauma en ontworteling zijn aangeraakt, maar het niet zelf hoefden te ondervinden, het zwijgen gaan doorbreken.
Onder de titel ‘Europese migratie van en naar Nederlands-Indië’ worden de HSN-onderzoekspersonen gevolgd tot in Nederlands-Indië. Het gaat hier om een postdoc-onderzoek dat o.a. wordt gefinancierd door NWO (dossiernummer 355-53-004). Het onderzoek wordt uitgevoerd door dr U.T. Bosma en begeleid door prof dr J.M.W.G. Lucassen.
Doel van dit project is de kwantitatieve en kwalitatieve reconstructie van de ontwikkeling van het migratie-circuit tussen kolonie en metropool. Het onderzoek richt zich op het Nederlandse circuit van migranten, alsmede hun ouders en nakomelingen, en in het bijzonder op het karakter en de samenstelling van dit circuit.iisg.nl
bd.nl :
Indisch eten en exotisch textiel in trek op Paasfestijn Drunen
Voor de derde keer was er bij het Paasfestijn in Drunen een Pasar Malamstraatje.
Heel succesvol, want Indisch eten en Zuid-Amerikaans textiel waren in trek.
Schijfster Marion Bloem (1952) houdt de Anton de Kom-lezing 2018. Haar lezing gaat over de gemengde Indische gemeenschap, die is gevormd door de koloniale cultuur met fijnmazige rangen en standen waarbij kleur heel bepalend was, en waarin verschillende groepen tegen elkaar uit werden gespeeld. verzetsmuseum.org
ind45-50.org schrijft:
Op 22 maart 2018 nam het Moluks-Nederlandse theatergezelschap DeltaDua een vol Zaantheater in Zaandam mee in een verhaal over een broederstrijd. Ook veel onderzoekers van het onderzoeksprogramma waren aanwezig bij de première. Anne van Mourik sprak over de voorstelling met regisseur Anis de Jong. Hoe kwam hij tot deze voorstelling? En in hoeverre denkt hij dat het onderzoek Dekolonisatie Geweld en Oorlog in Indonesië een aandeel kan hebben in de gezamenlijke verwerking van het gewelddadige verleden?
Theatervoorstelling Westerling van theatergezelschap DeltaDua gaat in op een lastig dilemma. Koos je als Molukker tijdens de dekolonisatieoorlog voor de Indonesiërs of voor de Nederlanders? En wat gebeurde er als je familie voor de ene partij koos, en jij voor de andere?
Parool.nl: De Indische keuken vonden we feestelijk, lekker en toen nog heel exotisch.
Tot er concurrentie kwam, en niet zo’n beetje ook. Rendang lijkt het verloren te hebben van Thaise groene curry’s. Saté is verruild voor sushi. En we willen geen soto, maar ramen. Misschien is het de wet van de remmende voorsprong, misschien is de Indische keuken te lang stil blijven staan.
Na de capitulatie van Nederlands-Indië in 1942 aan Japan, waren de Nederlanders hun gezag in de kolonie definitief kwijt. Dit was ook de mening van de heer Jim Janssen van Raay, verantwoordelijk voor de watercentrales in het voormalig Nederlands-Indië, en de Dr. P.J. Koets, directeur van het Kabinet van Luitenant- Generaal Van Mook. Ook ik deel die mening.
Staatslieden als Van Mook, Schermerhorn, Soekarno en Hatta wisten dat een verhouding in de eerstmalige kolonie niet langer houdbaar was.
Indonesië had op 17 Augustus 1945 haar onafhankelijkheid uitgeroepen en de Nederlandse delegatie besloot voor ballad in plaats van combat en sloten het Akkoord van Linggarjati. In de onderhandelingen keken zij verder dan de puur nationale belangen en bereikten een compromis. Onderhandelen betekent altijd : geven en nemen. Leren omgaan met diversiteit d.w.z. met iemand die anders is dan jij . Dat is moeilijk dat doet pijn je moet leren luisteren , de ander is zo anders. Misschien is dat de grote les die wij kunnen leren van Linggarjati : onderhandelen Is dat de reden dat bussen met schoolkinderen van ver en dichtbij naar Linggarjati komen ?.
Helaas was in 1946 de Nederlandse politiek en een groot deel van de bevolking nog niet zo ver, het akkoord bleek niet levensvatbaar. Er volgde een onafhankelijkheidsstrijd met veel slachtoffers aan beide zijden. Deed Nederland het slecht in die tijd? Dat moet je in de context plaatsen van de wereldwijde dekolonisatie na Wereldoorlog II. Elke vorm van dekolonisatie verliep gewelddadig en een strijd zonder slachtoffers aan beide kanten bestaat niet. Deden Engeland en Frankrijk het beter?
Dekolonisatie betekent machtsoverdracht. Dekolonisatie betekent verlies van rijkdom. Dekolonisatie betekent verlies aan invloed en imago. Maar dekolonisatie betekent ook volwassenheid, respect en gelijkwaardigheid. Met dekolonisatie vervalt ook de arrogantie van de macht. Als je niet oprecht dekoloniseert, krijg je een gewapende strijd. Zo werkt het nog steeds, zie het Syrië vandaag. Het draait nog steeds om geld, macht en arrogantie.
In de media wordt driftig gedebatteerd over onze dekolonisatie, waarbij we Suriname in 1975 buiten beschouwing laten. Een minderheid die zich flink laat horen, vindt dat Nederlandse militairen tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in 1946 buitengewoon en op wrede wijze zijn opgetreden tegen de Indonesische bevolking en hun verzetsstrijders. Zij hebben het overigens meer over de soldaten dan over de regering van destijds, onder wiens gezag de militairen hun
taak uitvoerden. We kunnen het verleden niet veranderen. Maar we kunnen wel degelijk leren van de geschiedenis. Niet door minutieus uit te pluizen wie toen precies wat waar deed en dat te beoordelen met de ogen van nu. Niet door het verleden te gebruiken voor politieke doeleinden. Dat leidt opnieuw tot ruzie en oorlog, kijk naar Palestina en Israel. Wel door de goede dingen uit het verleden te herhalen. Kijk naar de wijze mannen als Van Mook en Hatta, die in Linggarjati respect en begrip voor elkaar toonden. Handelen in die geest kan ook nu een weg naar Vrede zijn!
Joty ter Kulve, Wassenaar maart 2018
Sekola Indonesia den Haag
CBG nieuws:
De Indische Genealogische Vereniging vierde zaterdag 17 maart 2018 het 30-jarig bestaan van de vereniging op landgoed Bronbeek. Na een algemene ledenvergadering was er ’s middags een ook voor niet-leden toegankelijk programma. Er kon gekozen worden uit diverse lezingen en een rondleiding door het museum. CBG-onderzoeker Martine Zoeteman-van Pelt was er bij en brengt verslag uit.
(21) Studie: Hoge Hotelschool, Leeuwarden. Beroep: Serveerster.
Toen je voor het eerst hoorde over dit ‘Twijfelindo-project’, wat was toen je eerste gedachte? Mijn eerste gedachte was gelijk: ik doe mee, leuk! En ik vond het ook interessant omdat het echt gaat over onze cultuur. We zijn er heel stil over, #Twijfelindo series #5
De winkels open tijdens de Dodenherdenking: ondernemers in Rotterdam willen dat graag. “Dat betekent niet dat we geen respect hebben voor die twee minuten stilte.” Het zou de eerste keer zijn dat winkels ’s avonds openblijven op 4 mei. rtlz.nl
De winkels in de Rotterdamse binnenstad sluiten op 4 mei hoe dan ook om 19.00 uur. De gemeente Rotterdam wil de fout in de verordening die het mogelijk maakt te shoppen tijdens dodenherdenking repareren. Gebeurt dat niet, dan zal de net geïnstalleerde gemeenteraad ingrijpen, zegt Tanya Hoogwerf (Leefbaar Rotterdam). AD.
de balie, Amsterdam:
De discussie neemt een koortsige toon aan en de oplossing blijft uit. Hoe gaan we om met monumenten die het koloniale verleden herinneren? Beeldend kunstenaar Hans van Houwelingen voegt een nieuw denkmodel toe aan de discussie: zou het mogelijk zijn om van standbeelden schandpalen te maken? Kunnen we een andere betekenis geven aan beelden, waarin we ruimte creëren om te onteren?
Onder meer met Adriaan van Dis.
Verder spreken we met Vilan van de Loo, Irene de Craen, Abram de Swaan, Jeffry Pondaag en Dr. Esther Captain. Curator en recensent Nat Muller modereert het programma.
Op zaterdag 26 maart 1938 nam een Soendanees genaamd Anam een gaspijp in de hand en sloeg de 39-jarige A.C.R. Weise met één krachtige slag morsdood. Daarna ging Anam weer slapen. Plaats van handeling: het Provinciale Ziekenhuis in Garoet. Hoe had dit kunnen gebeuren? historiek.net
Mail: The first photo is my mother Anna Kollaart, my grandmother Maria Pauline Richter (in the middle) and my uncle Robert Kollaart.
The second one is my grandfather Leonardo Richard Kollaart (I’m not sure, he is in the left or right).
My grandmother was born in Manado 1922 and moved to Surabaya (not sure the date/year).
If you have any information about Richter and Kollaart please send me an email. Thank you.
Meer foto’s van Kollaart in Nederland. Wie herkent deze mensen ?
Yes, these are pictures of family Kollaart. Unfortunely, I don’t know where and when my grandfather born. I only knew my grandmother was born in Manado, 5 May 1922.
My mother was 4 years old when her husband families were back to Holland. It’s around 1951. Two days before leave, they took picture in front of family house at Jalan Oro-oro Dowo Malang. My grandmother decided to live in Surabaya and passed away in Surabaya in 5 September 1968. Her funeral at Kembang Kuning.
A long time ago, some one who lived in Jalan Oro-oro Dowo Malang said that there was a family came to Malang from Holland and looking for their family. But, he can’t speak Dutch. He didn’t record anything from that occassion. Poor me.
.dikirim dari just_ratna.
Tersenyum, dengarkan hatimu, dan pergilah ke mana hati membawamu…
indoness.nl: Hij is opgegroeid met een Indische vader en een Nederlandse moeder. Hoewel hij het Indische altijd wel van zijn opa en oma of zijn vader heeft meegekregen, voelde hij zich vooral Nederlands met een Indisch randje. Tot aan zijn afstuderen, hij werd gestimuleerd om meer over zijn achtergrond na te denken maar daarnaast was er ook een gevoel dat steeds sterker aanwezig was, een gevoel wat te maken heeft met zijn Indische achtergrond.
*** De metropoolregio Jakarta is de op een na grootste ter wereld (na Tokyo) en ook de stadsregio’s van Surabaya, Bandung en Semarang hebben meer dan 5 miljoen inwoners. Indonesië heeft veel …. indearchipel.com
vrijetijdamsterdam.nl: Amsterdam heeft er een nieuw Indonesisch pareltje bij. Dat zekerheidje kun je gerust stellen als horecamannen Casper Reinders en Jaimie van Heije de handen ineen slaan. Het was slechts een kwestie van tijd voordat deze twee horecatoppers de samenwerking zouden aangaan. Een hart voor culinair ondernemerschap en een passie voor de Indonesische keuken met als resultaat Bumbu Kitchen!
Filmpje show.nl: Amsterdam is weer een Indonesisch restaurant rijker: Bumbu Kitchen. Bij de opening is het een komen en gaan van sterren die wel houden van een rendangetje en ze gaan natuurlijk niet met lege maag naar huis…
De Indische Genealogische Vereniging heeft haar website grondig vernieuwd.
De aparte weblog Asal Oesoel is nu geïntegreerd in de site. Zie pagina DIN online.
Nieuw is de webwinkel waar men IGV-publicaties kan bestellen en direct betalen via IDEAL. Zowel papieren uitgaves, jaarboeken Indische Navorschers en Bronnenpublicaties, alswel deze in digitale bestanden. Wat gemakkelijk is te doorzoeken met Acrobat Reader. Echter, de bronnenpublicaties 19, 20, 21 en nr 26 en 27 van 2018 zijn niet digitaal beschikbaar. Nr 26 en 27 zijn wel te bestellen in gedrukte vorm. Nieuwe adres van het forum .
Lex Kraft van Ermel was 4 jaar Haags raadslid voor de groep de Mos, maar stelde zich niet verkiesbaar.
Sinds afgelopen week is Jelle Meinesz raadslid voor deze partij.
Jelle is een zoon van Indische jongen Aage Meinesz, de meesterkraker met de thermische lans.
.
.
Jelle Meinesz (1964) is ondernemer en eigenaar van City Carpet en Rejellety Records. Hij is algemeen bestuurslid van Groep de Mos.
In 2016 plaatste hij foto’s van justitiemedewerkers op zijn facebookpagina en kreeg daarvoor een taakstraf.
Edwin Linders: En nu ik er bij nadenk: deze foto heeft écht heel wat ‘trials and turbulations’ doorstaan. Jullie hebben gelezen hoe jong mijn oma halfwees werd. En dat ze tijdens de oorlog een ‘buitenkamper’ was (aan de foto is duidelijk te zien how come) eerst in Salatiga en daarna in Batavia. Toen kwam de zoektocht naar Opa, die ze vlak voor de oorlog had leren kennen. Ze waren nog niet getrouwd, Maar waren blijkbaar wel voor elkaar bestemd.
Oma wist niet of hij überhaupt terug was gekomen van welk krijgsgevangenkamp dan ook. Het bleek er één in Birma-Siam te zijn en hij bleek het allemaal wonder boven wonder te hebben overleefd.
Na de oorlog hadden ze praktisch niks. Maar toch alles. Ze hadden elkaar teruggevonden. In leven. Ze trouwden, kregen twee dochters en… de Bersiap voor hun kiezen.
Lang verhaal kort: deze foto heeft alles meegemaakt en doorstaan. En wanneer ik ernaar kijk zie ik twee krachtige en prachtige vrouwen. Ieder met een compleet andere achtergrond, uit totaal andere werelden, op één eiland, in één kolonie. De één met enkel een voornaam. De ander geboren ‘Europeaan’. Of althans: gelijkgesteld. Maar toch niet helemaal…
Oma was altijd zo trots. Op ‘haar’ Holland. Van Indonesia wilde ze weinig weten. Van ‘Indië’ des te meer. Vooral de tijd voor de oorlog… daar vertelde ze veel over. Met het overlijden van Oma, in 2003, is voor mij het ‘Indië van onze familie’ ook heengegaan. Het was er al niet meer, daar in tanah air itoe, maar nu hielden ook de verhalen op… Soedah, al, het heeft zo moeten zijn. Met Oma was Indië er nog… met Oma was het fijn.
Wat te doen met schedels en botten uit de koloniale tijd? In de kelder van het Tropenmuseum in Amsterdam staan kasten vol menselijke resten uit de voormalige koloniën. Gaan die ooit weer terug naar… Java Post
Beroep: Ondernemer en Facebookpagina beheerder van
Indo’s Be Like om de Indische gemeenschap iets dichter
bij elkaar te brengen door entertainment en makkelijk vermaak
te brengen. Hoe Indisch ben jij? Dat vind ik lastig om te beantwoorden. Ik denk dat je zo Indisch bent als je jezelf voelt.
Het is een gevoelsmatige kwestie. hoezoindo.nl
Enkele dagen geleden was ik bij een opmerkelijke boekpresentatie waarover ik jullie graag wil informeren. Opmerkelijk in vele opzichten:
– De boekpresentatie was in Wangen bij de Bodensee. Hoewel honderden kilometers van Nederland waren enkele tientallen Nederlanders aanwezig. Onder hen een viertal hoogbejaarde (>85) (Indische) Nederlanders. Op bijgaande foto v.l.n.r.: Connie Suverkropp, Frank Bouwens, Muriel Hess en Felix Bakker. Samen met Derk Hille Ris Lambers en Jeppe Mellema (die niet aanwezig konden zijn) vormen zij het Nederlandse ‘smaldeel’ in het lijvige boekwerk (470 blz.)
– De geschiedenis van Indonesië wordt in het boek verteld aan de hand van 40 interviews met ‘gewone’ mensen. Naast de zes bovengenoemde Nederlanders komen ook Indonesiërs, Japanners en Duitsers aan het woord. Zij hebben met elkaar gemeen dat de geschiedenis van Indonesië hun leven heeft bepaald.
– Door de vele persoonlijke invalshoeken en gezichtspunten geeft het boek een gevarieerd beeld van het vooroorlogse Nederlands-Indië, de Japanse bezetting, de bersiap en de dekolonisatie.
– De auteur is een Duitse schrijfster, journaliste en sociaalpsychologe die met dit boek een lacune in de geschiedschrijving van Indonesië als multiculturele en multinationale samenleving wil opvullen.
Meer informatie over het boek vindt u in de (Duitstalige) bijlage.
Het boek is te bestellen via de boekhandel. ISBN 978-3-86351-470-9.
Wellicht is het verschijnen van dit boek aanleiding voor:
– Een interview met een van de zes Nederlandse deelnemers of met de schrijfster (www.bruniadler.de).
– Een boekbespreking; een recensie-exemplaar kunt u aanvragen bij de uitgever via info@kloepfer-meyer.de
Tarling is Darling
Speelfilm van Ismail Fahmi Lubis
Het traditionele ‘Tarling Dangdut’, muziek uit de Javaanse regio Indramayu, is bekend en geliefd bij zowel jong als oud; niet op de laatste plaats door de erotische dansbewegingen en schaars geklede zangeressen. In deze bijzonder gefilmde documentaire volgen we Jaham, een ‘tarling dangdut’ songwriter, en Ipung, een muziekproducent, die constant op zoek zijn naar jonge talenten die dromen van faam.
“We werden met open armen ontvangen”, zei Ena Stok-van Es. De volle zaal van het Bibit Theater joelde en lachte. Iedereen wist wat de schrijfster bedoelde: hoe koud Nederland had gereageerd op Indische Nederlanders die hier kwamen.
Ena Stok-van Es (1918-2008) is een van de leukste schrijfsters die ik ooit ontmoette. Vol herinneringen aan het Indische leven, spraakzaam, geestig en daarbij gebruikte ze heel vanzelfsprekend woorden als mieters. Ze schreef verschillende boeken . indischeschrijfschool
Mail 1: Groeten van uit Bandung, zoek toch moeder en Japans half zusje gaat gewoon door, Martin Swensen gesproken, plus gegevens stamboom, verder een hele goede driver gehad Bayo, die werkt voor, zie foto, kan deze vermeld worden! voor als iemand in Bandung driver zoekt of voor onderzoek, zo als ik gedaan heb? we hebben tevens Made en dit bedrijf doet ook groeps vervoer en groeptoers naar wens en bestemming
Mail 2: Geachte lezer(es),
Middels deze E-mail heb ik een vraag aan U ik ben op zoek naar het schriftelijk deel van de cursus Indonesisch die door Bari Muchtar heeft gegeven bij indo-radio,dit omdat hierover in de cursus wordt aangegeven.
Het mondelinge deel is via Indische Harderwijkers te beluisteren doch het schriftelijke deel kan ik nergens vinden ik hoop dat dat U nog een kopie heeft daarvan of iemand weet die het heeft zodat ik de cursus verder kan doen.Ik weet het is lang geleden dat deze cursus werd gegeven maar ik hoop dat U mij kunt en wild helpen.
PS. Ik heb al contact gehad met dhr Muchtar maar die kon mij niet meer helpen en verwees mij naar U te schrijven.
Hopende op uw reactie vriendelijke groet johann krottje
Mail 3:
Plan rootsreis 2017
Beste Indisch4ever,
We zoeken een mogelijkheid om onze West Java / Semarang reünie dit jaar voor het eerst te promoten (bijlage is de flyer van vorig jaar, de reis vond toen helaas geen doorgang).
A denkt u wellicht een advertorial dus. Nee want deze eerste reis willen we tegen kostprijs aanbieden (wij tonen geheel transparant de onkosten). Gedachte hierachter is om deze reis elk jaar te laten terugkomen en de eerste reis als promoreis aan te bieden.
Samen met de vrienden van Kota Lama willen we Semarang weer op de kaart zetten en o.a. Semarang helpen om de oude binnenstad op de werelderfgoed lijst van Unesco te zetten. Ook vanuit Semarang (Toko Oen) en het ministerie van toerisme vindt samenwerking plaats.
Graag uw antwoord of een plaatsing op uw site mogelijk is. Met vriendelijke groet, Edward Brouwer go Indonesia Veenwortelstraat 107 6841KL Arnhem
026-3219588/06-44137031 www.go-indonesia.nl / edwardbrouwer@go-indonesia.nl
Een concentratiekamp met trekjes van het huidige Guantánamo: dat was Boven-Digoel in Nieuw-Guinea, waar Nederland tussen 1926 en 1942 honderden veronderstelde communisten en nationalisten gevangenhield. Maar Den Haag deed net of het een ‘normaal’ dorp was. decorrespondent.nl
NRC: Koloniale roofkunst krijgt nog altijd minder aandacht dan naziroofkunst, stelt Evelien Campfens vast. Er is ook veel onduidelijk. Is de diamant (foto) van de sultan, het volk of de regering? „Het is de hoogste tijd die lastige vragen te beantwoorden.”
Voor de derde keer organiseert Taman Indonesia een Pasar Buku, een markt vol boeken, verhalen en schrijvers. Zo is er een verhalenroute door de tuin, kun je meeschrijven aan een live-verhaal,
Komend jaar, tijdens de Pasar Buku, opent Taman Indonesia een Indische bibliotheek. Een collectie van meer dan 2000 boeken over Indonesie, of het vroegere Nederlands Indie, zullen worden gedeeld met de Indische comunnity en de bezoekers van het park. In het eethuis zal een zit hoek geopend worden waar fijn gelezen en gesnuffeld kan worden door de collectie. Op deze manier willen we het Indische en Indonesische erfgoed delen met elkaar!
Op haar zoektocht naar haar Indische roots ontdekt Shirley Rigault hoe het levensverhaal van haar moeder Sylvia haar helpt dichter bij zichzelf te komen. Shirley kijkt door de ogen van haar beeldschone moeder naar de traumatische gebeurtenissen in Nederlands-Indië tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.
Mail: Ik heb van een ver familielid uit Canada een foto ontvangen
gemaakt in het jaar 1903 (foto bijgevoegd). Onduidelijk is waar het is gemaakt, volgens hem in Java.
Wellicht dat een van de lezers de lokatie weet dan wel andere informatie kan verstrekken die mij verder kan helpen in de zoektocht. Met vriendelijke groeten,
De demonstratie Indische kwestie op 17 april gaat door.
Niet in Den Haag, waar de gemeente allerlei beperkingen en voorwaarden had, maar men wijkt uit naar Amsterdam.
Interview in Trouw:
De geuren van de tropen, vogelgezang, racisme en superioriteitsgevoel: het staat allemaal in Diederik van Vleutens boek over oudoom Jan en diens leven in koloniaal Nederlands-Indië. Eerlijk, zonder oordeel.
De respons op zijn solovoorstelling ‘Daar werd wat groots verricht’, waarin hij vertelt over het leven van zijn oudoom Jan in Nederlands-Indië, heeft theatermaker Diederik van Vleuten (56) ‘verbijsterd’, zegt hij zelf. Twee jaar lang trok hij volle zalen, hij ontving honderden e-mails en zijn laatste optreden in 2012 haalde zelfs het achtuurjournaal
Shelly Lapré:
Het Heden uitbeelden wat het Verleden heeft verteld en ook nu vertelt. Of anders gezegd: wat de geschiedenis ons heeft verteld maar nog steeds zijn uitwerking heeft in het heden. Hoe beïnvloed dat mijn werkproces en kom ik tot een uitbeelding of uitdrukking? Hoe ga ik hiermee om? Dat is ook de vraag aan professionele, vooral jonge kunstenaars.
Oproep aan alle professionele (Indische, Aziatische, Nederlandse/Westerse) kunstenaars van uiteenlopende disciplines om mee te doen met het kunstproject: ‘Verbinding Verleden Heden Toekomst Nederlands-Indië’.
Professionele Kunstenaars van welke afkomst dan ook, die een binding hebben met ons koloniaal verleden roep ik op om mee te doen! Wij delen een koloniale geschiedenis dat ons bindt en invloed kan hebben op wie we zijn en hoe uiten we dat in Kunst.
Elke uitdrukking is eigen interpretatie en mag gezien of gehoord worden.
Het Verleden, Heden en Toekomst op een positieve manier via kunst zichtbaar maken, is waar ik met mijn project naar streef!
Reacties heel graag per email: info@shellylapre.nl. Dan stuur ik je mijn plan.
De Indische jazzcomponist en -zanger Wouter Hamel is een van de topacts van de 60e Tong Tong Fair. More (world)jazz to come! #TTF60pic.twitter.com/2YZ656bt5N
Toen keek ik om me heen en zag Hollanders met mes en vork eten en Aziatische mensen met stokjes, en toen voelde ik me wel erg Indisch. Twijfelindo #6 Lindy Lenselink
Beroep: Communicatiemanager bij ING
Toen je van dit ‘Twijfelindo-project’ hoorde wat was toen je eerste gedachte?
Wat een goede naam! En ik was wel heel benieuwd naar de gezichten, omdat het een fotoproject is met verhalen. Nieuwsgierigheid! Geef je wel eens aan dat je Indische roots hebt? Jawel, vaak als ik met Indische mensen sta te kletsen of nieuwe Indische collega’s heb. hoezoindo.nl
Tijdens WOII werd in Nederlands-Indië én in Nederland verzet gepleegd door mensen die hun achtergrond in Indië/Indonesië hadden. In deze tentoonstelling vertellen we verhalen van deze verzetsstrijders èn van de gewone man of vrouw die grote of kleine daden van verzet pleegde. Ook staan verhalen van nazaten centraal: wat betekenen de verhalen voor hen?
OPROEP! Uw verhaal
Voor een gedeelte in de verzetstentoonstelling over de betekenis van verzet voor het heden zijn IHC en MHM op zoek naar uw verhalen. Hiermee willen we samen met u een sluier oplichten van de diversiteit aan mensen en verhalen die deze geschiedenis heeft. Door uw verhaal te delen, kunt u een belangrijke bijdrage aan deze tentoonstelling leveren en zorgen dat een stukje erfgoed bewaard blijft.
Het Indisch huiskamermuseum in Breda-Noord is zaterdag officieel geopend. Wethouder Marianne de Bie (Cultuur) en burgemeester Paul Depla waren hierbij aanwezig. Doel van het museum, een samenwerking van stichting Arjati en woonzorgcentrum Raffy, is het Indisch cultureel erfgoed te bewaren en door te geven. AD.nl
Google heeft een vertaalpagina. En die wordt steeds beter.
Schrijf je tekst in het Nederlands en vertaal die bijvoorbeeld naar bahasa indonesia. Of andersom.
AD.nl:
Betsy de Bruin werd als 16-jarig meisje verkracht door een Japanse militair. De dochter die daaruit werd geboren, wilde ze nooit accepteren. Het oorlogstrauma droeg ze in stilte met zich mee. Ze stierf thuis in Rotterdam een eenzame dood, en werd pas tien jaar later gevonden.
AD: In zijn woonplaats Den Haag is Felix Jans (94) overleden, de laatste Nederlandse overlevende van de Slag in de Javazee.
Jans verbleef op de Hr. Ms. Kortenaar op 27 februari 1942 toen het schip in de Javazee door een voltreffer van de Japanners zonk. De matroos der derde klasse viel in zee, maar wist zich met een reddingsboei in leven te houden. Hij dobberde een nacht op zee totdat hij kon worden gered door de Britten archieftopic1 en archieftopic2
NOS: Leukemiepatiënt Oscar Westbroek is overleden.
Hij maakte zich de laatste tijd sterk voor de zoektocht naar stamceldonoren.
Met stamcellen kan leukemie worden genezen.
Parool:
Snowboardster Bibian Mentel heeft bij de Paralympische Winterspelen in Pyeongchang haar tweede olympische titel gegrepen
Nadat de 45-jarige sportvrouw uit Loosdrecht eerder haar olympische titel op de snowboardcross had geprolongeerd, was ze ook de snelste op de banked slalom
Kijk, hier zijn we trots op: de Tong Tong Fair wordt genoemd in de International World Music Festival Guide 2018-19 van SONGLINES, hét internationale, toonaangevende magazine over wereldmuziek, worldjazz en fusion. We hebben ook dit jaar weer prachtige Oost-West-cross-overs! pic.twitter.com/4ORNAzLqLa
Telegraaf:
Negen maanden na de tragische dood van Sandra Reemer is nu ook haar vader overleden. Frans Reemer stierf dinsdagochtend op 98-jarige leeftijd in zijn woonplaats Sint-Michielsgestel
.
Op zondag 25 maart geeft Rick van den Broeke de lezing Voorouders op Banda. Hij is nazaat van de perkeniersfamilie Van den Broeke, die vanaf 1627 nootmuskaatperken beheerde op de Banda-eilanden in het huidige Indonesië. In de lezing gaat hij in op de relatie tussen de ‘grote’ geschiedenis van Nederland en Indië en de ‘kleine’ geschiedenis van zijn familie. Nationaal Archief
contactzutphen: Warnsvelder Henri Dekker heeft woensdag 14 maart postuum een oorlogsonderscheiding ontvangen. Burgemeester Annemieke Vermeulen reikte het Mobilisatie-Oorlogskruis uit aan de nicht van Henri, Ine van Leeuwenburg-Dekker: “Mijn vader was zijn lievelingsbroer, ik vind het een hele eer dit voor mijn oom te mogen doen.”
Bij het Monument voor de Gevallenen aan de Veldesebosweg in Warnsveld staat Ine Leeuwenberg-Dekker al met haar man te wachten. “Als kind kwam ik hier ieder jaar voor de herdenking, samen met mijn vader en grootvader,” vertelt ze. “En nu sta ik hier na al die jaren weer.”
Klik het plaatje voor locatie Porsea bij het Tobameer zien archieftopic
NOS: Het aantal stamceldonoren in Nederland neemt toe, maar nog altijd is de kans op een match klein. Al helemaal voor patiënten van gemengde etnische afkomst.
Indisch Herinneringscentrum:
5 mrt 2018 Een Indische skyline Door Ricci Scheldwacht
Op zaterdag 17 februari vond in het Indisch Herinneringscentrum (IHC) in Den Haag de presentatie plaats van het boek Een Indische skyline. Indische organisaties in Nederland tussen 1980 en 2010. Daarin bespreekt Fridus Steijlen een aantal Indische organisaties die bepalend zijn geweest voor het beeld van Indisch Nederland dat zich door de jaren heen vormde. Hoe zag dat beeld eruit en hoe veranderde dat in de loop van de tijd? Welke invloed oefenden de organisaties daarbij uit? En hoe verhielden ze zich tot elkaar en de wereld daarbuiten?
Stentor:
Waarom schildert Marion Bloem graag blote borsten?
Ze maakte zich zorgen om het milieu en kreeg last van haar gezondheid, stopte daarom met het schilderen met olieverf en zocht naar een alternatief. Marion Bloem (65) schildert nu met acrylverf en zoekt naar gezonde en duurzame manieren om te schilderen.
Foto en meer van salon1813 : Deze unieke expositie is te bewonderen bij Salon1813, Deventerstraat 13, Apeldoorn en deze wordt geopend 18 maart om 15.00u door literatuur- en cultuurheld Brecht Russchen, bekend van het boekenpanel van De Wereld Draait Door!
*** De afgelopen dagen is het plan om de hoofdstad van Indonesië te verplaatsen weer in het nieuws. indearchipel.com
*** Human rights activists are calling on Indonesia’s government to stop forcing women who join the military and police forces to prove they are virgins.
*** Verkoopverbod alcohol verwacht, ondertussen genieten thuisbrouwers van hun eigen bier
*** AD: Een video van een rokende orang-oetan
Hier een tweetal foto’s uit een album van mijn vader.
Het betreft het magazijn personeel en kader behorende tot het ‘Detachement Verbruiksmagazijn Materieel/Munitie Nieuw-Guinea’ te Hollandia en zijn van begin 1950.
Wie weet worden er nog personen herkend.
Groet, Marcel
NOS:
Bibian Mentel is voor de tweede keer op rij paralympisch kampioen snowboardcross geworden. In de finale bij de Paralympische Spelen in Pyeongchang was zij te sterk voor landgenote Lisa Bunschoten. (beiden op de foto)
Mentel en Bunschoten waren in de eindstrijd aan elkaar gewaagd, maar Bunschoten kwam bij een inhaalmanoeuvre hard ten val.
Zij nam daarbij haar opponente mee, maar die krabbelde sneller op.
Mentel keek nog even of alles goed was met Bunschoten en maakte haar race zonder problemen af.
Meer informatie Geluid zo hard mogelijk zetten. Verslag van Edu. Foto’s en films van Elmi
7e Indiëlezing; thema: Oorlog en Herinnering, Reggie Baay
OBA Amsterdam, 10 Maart 2018
Het 4/5 Mei Comité Amsterdam Zuidoost en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) organiseerden weer de jaarlijkse Indiëlezing in het kader van de dag waarop in 1942 Nederlandsch-Indië capituleerde voor Japan en de Internationale Vrouwendag (8 Maart).
Het thema omvat de wijze waarop de (een) oorlog doorwerkt op de naoorlogse generaties, waarbij het er op lijkt dat die doorwerking voor de oorlog met Japan en de daaropvolgende dekolonisatieoorlog steeds groter wordt.
Aldus Suzanne Rastovac van het IHC en Martin Berendse van het OBA in hun inleidingen. Janneke Roos van het Comité A’dam ZO verlegde het accent naar de zogenoemde Buitenkampers, vooral Indo-Europese vrouwen, hun kinderen en ouders! Zij werden aan hun lot overgelaten en moesten zichzelf maar zien te redden. Daarna overkwam hen ook nog de ellende van de (vooral eerste) Bersiaptijd! Hun lotgevallen en die van uit krijgsgevangenschap (dwangarbeid) teruggekeerde mannen hebben vanzelfsprekend effect op de Indische Naoorlogse Generatie.
Niet in het minst omdat bespreking in de gezinnen er niet of dan moeizaam was.
Reggie Baay, Oorlog en Herinnering
Kun je herinneringen wegdrukken, je zo van het verleden ontdoen? Beschadigd door de oorlogen en dan nog gedwongen je land te verlaten. Herinneringen blijken te kleven, ook verdrongen kunnen ze als demonen uit het verleden in de dromen verschijnen!
Het KNIL was voor Indo-Europese mannen rond 1940 een uitweg naar een baan maar niet naar bevrijding. Krijgsgevangenschap, dwangarbeid en de dekolonisatieoorlog werd hun deel.
En daarna de vlucht naar Nederland, de zogenaamde repatriëring.
Krijgsgevangen Indo’s keerden (net als anderen) verzwakt terug uit de kampen maar ondervonden ook daarbij discriminatie, zelfs door het Rode Kruis. In de Bersiap en dekolonisatieoorlog laveerden Indo’s, evenals de Molukkers en andere Inheemsen vaak tussen Nederlandse en Indonesische sentimenten; familieleden ondervonden wreedheden en moord van de kant van de Pemoeda’s alsook van de Nederlandse troepen [voor de duidelijkheid: naast het KNIL de KL (Koninklijke Landmacht), commando’s (DST) en mariniers].
Baay wijst er op dat zij twee derde van deze troepen uitmaakten en hoe pijnlijk deze dekolonisatieoorlog voor hen is geweest (loyaliteitsconflict, voor zijn vader bijvoorbeeld op Celebes, waar deze zijn moeder ontmoette). Bij deze mensen zijn oorlogstrauma’s verder verdiept.
Dan moeten we het ook nog hebben over de vlucht uit Indië, de zogeheten repatriëring.
Baay vertelt hoe het gevecht tegen herinneringen in zijn gezin plaatsvond, vooral door weg te wissen. Terwijl anderzijds ooms niet konden ophouden over de oorlog! Onderling, in veilige kring, bij “koempoelangesprekken” werd er wel over gepraat, maar als kind moest je wel je oren spitsen en reconstructie kon soms eerst jaren later plaatsvinden met andere puzzelstukjes.
Hij noemt twee voorbeelden van de effecten van oorlogstrauma’s; een “onschuldige” over de omgang met voedsel; veel voorraad, nooit meer honger, te veel koken; te veel werd opgeschept maar je bord leegeten en niets weggooien.
Als tweede (soms in samenhang daarmee) disproportionele woede-uitbarstingen, gevolgd door vaak indirecte spijtbetuigingen. De oorzaak van deze woede, agressie en onmacht om het anders te doen bij het opvoeden ervoer je als kind als een geheim (er moest een verklaring zijn). Later besef je dat het niet zo bedoeld is (misschien kan je niet anders?) en kun je begrip opbrengen.
Zijn reactie is dat hij juist het onbelichte verleden, die “verzwegen en verdraaide geschiedenis” wil bestuderen en uitdragen.
Op zijn verzoek wordt tenslotte een schokkend gedeelte vertoond uit een documentaire over Sjoerd Lapré, KNIL officier, over toevallig ontdekte wreedheden begaan door Pemoeda’s (volgens hem opgehitst door de Japanners) tijdens de Bersiap.
Het duo Young Release verzorgt een muzikaal intermezzo voorafgaand aan de paneldiscussie (Bengawan Solo en Blue Bayou) en later ook als afsluiting van de middag (We’ll meet again).
Paneldiscussie onder leiding van Nancy Jouwe
Deelnemers: Reggie Baay, Sylvia Pessireron en Murjani Kusumobroto
De tweede naoorlogse generatie neemt de vloer. Later bleek dat naast deze Indo-, Molukse- en Indonesische vertegenwoordigers ook een (Chinese) peranakan was uitgenodigd, maar zij was helaas verhinderd. Kusumobroto’s ouders (vader Indonesisch en moeder Nederlands) hebben nog een derde oorlog meegemaakt. Tijdens de Duitse bezetting namen zij deel aan het verzet; in Indonesië streed haar vader tijdens de dekolonisatieoorlog voor onafhankelijkheid maar na de generaalscoup werd hij jarenlang (tot 1981!) vastgezet in Buru. Haar moeder was met de kinderen in Nederland gebleven maar hoefde, zogenaamd als Indonesisch onderdaan, niet op de overheid te rekenen.
Het relaas van Baay bracht de anderen veel herkenning. De woede bij de ouders; om wat hen was overkomen, in de steek gelaten door de Nederlandse overheid (terwijl zij zoveel voor de Nederlanders hadden gedaan). Bij de meeste vaders leidend tot verstilling, er niet over willen praten. Bij de meeste moeders was meer neiging tot opstandigheid. Niet veronachtzamen – zeker niet in verband met Internationale Vrouwendag – dat ook de vrouwen trauma’s opliepen en helemaal het idee hadden dat dit niet bespreekbaar was.
Wat voor effect heeft dat op de naoorlogse generaties (volgens onderzoek werkt PTSS zeker 2 generaties door) gehad? Pessireron verwoordt prachtig dat de tweede generatie zich het litteken voelt van de wonden, het verdriet van de ouders.
De panelleden noemen die onrechtvaardigheid als grote drijfveer voor hun strijdvaardigheid en inzet. Niet tegen onrecht kunnen leidt bij hen tot het uitdragen van het juiste, eerlijke verhaal.
Eerst dan kunnen volgende generaties echt aan verwerken toekomen. Pas als je je ervan bewust bent kan elk lijden een bevrijding betekenen.
Het dekolonisatieproces is niet afgehecht; de verdoezelde Nederlandse geschiedenis moet alsnog zodanig worden gebracht dat het Nederlandse publiek (niet alleen de Indische gemeenschap) er niet onderuit kan.
De eerste vraag uit de zaal luidt of we vertrouwen kunnen hebben in de studie van NIOD, KITLV en IMG. Volgens de steller van de vraag werd toelichting op een brief uit de Bersiaptijd niet nodig gevonden; er was voldoende aandacht en juist mensen als Princen zouden meer aandacht mogen krijgen. De scepsis wordt breed gedeeld; in het besef dat ook mensen met een Indische achtergrond (o.a. Esther Captain) in de studie participeren.
Komt het gehele eerlijke verhaal wel boven? Krijgt het “witte”perspectief weer de overhand?
Als er al naar “onze”verhalen wordt geluisterd, worden ze wel verwerkt?
Wat zou moeten of kunnen gebeuren? Met eigen media het verhaal uitdragen?
Het IHC doet al veel, maar zou meer kunnen doen?
Een goede suggestie lijkt om nu op de golven van de publiciteit rond het boek van Diederik van Vleuten, mogelijk samen met hem, mee te surfen.
Francine
Voor mijn rubriek ” Francine Bij” vind ik het erg leuk om op bezoek te gaan bij kleine ondernemers met een gróte passie. En zo ken ik dus Marc Tierolf via Facebook. Via wederzijdse vrienden kwam ik in contact met hem en zag dat hij een prachtig opstartend bedrijfje heeft in Indisch eten. Natuurlijk was ik gelijk nieuwsgierig naar het hoe en het waarom. Daarom ook deze Francine Bij Tjemaralaan 14 om de historie en het verhaal achter dit bedrijfje te leren kennen.
In ‘Daar werd wat groots verricht’, dat als ondertitel
‘De overdracht van een Indisch familiearchief’ zou kunnen dragen, vertelt Diederik van Vleuten over het leven van zijn oudoom, die zijn memoires niet schreef omdat hij zichzelf zo belangrijk vond maar besefte dat hij in een buitengewoon belangrijke tijd had geleefd.
Archieftopics over de gelijknamige theatervoorstelling. TV-interview trouw.nl: De geuren van de tropen, vogelgezang, racisme en superioriteitsgevoel: het staat allemaal in Diederik van Vleutens boek over oudoom Jan en diens leven in koloniaal Nederlands-Indië. Eerlijk, zonder oordeel.
Permafrost in de tropen, Han Deibert, Bestellen bij uitgeverij Elikser.
Dit boek gaat over de gedeelde geschiedenis van Nederland, Nederlands-Indië en Indonesië en welke invloed deze ontkende geschiedenis nog steeds heeft op de moeite die we hebben om door te groeien naar een kleurrijke samenleving.
Indo’s zijn veelal geruisloos geassimileerd en hebben vaak moeite om de eigen identiteit te (her/er)kennen. We hebben een samenleving gecreëerd waarin we wegkijken van ons racisme en leven in de illusie van het tolereren van die ‘andere’ medelander, waardoor de polarisatie en angst steeds meer toenemen.
‘Helaas zal ik niet terugkomen zoals ik gegaan ben’
Brieven van soldaat Wim Konings 47-49 Lees verder.
Zie ook Omroep Gelderland.
.
‘Het geluid van de tropen’ In de debuutroman van Jan Wieringa uit Wehe-den Hoorn staan er twee uitgangspunten centraal: de handgeschreven lezingen van zijn grootouders en zijn interesse voor Nederlands-Indië in het begin van de twintigste eeuw. Feit en fictie lopen door elkaar heen en nemen je mee in de cultuurverschillen, worstelingen en groei van de familie tijdens deze reis naar en verblijf in Nederlands-Indië.
Een kleine psychologie van het Molukker-zijn
Bram Latumahina
Het boek ‘Kleine psychologie van het Molukker–zijn’ geeft een diepgaande autobiografische beschrijving van de Molukker in Nederland. Zodra je dit boek uit hebt besef je pas hoe diep de band is tussen kind en ouder in de Molukse cultuur. Voor het eerst in Nederland wordt zo diepgaand en intiem het leven van een Molukker van binnenuit beschreven. Je zult mogelijk een traantje moeten wegpinken als lezer, of een lach niet kunnen onderdrukken
Interview Yvonne Keuls
Donderdag 22 maart Vanaf 19.00 uur Toegang: Gratis
Op donderdagavond 22 maart interviewt Vilan de Loo om 19.00 uur Yvonne Keuls over haar nieuwe boek Zoals ik jou ken, ken jij mij bij Van Stockum Boekverkopers Den Haag. Een prachtig, ontroerend relaas van de diepe vriendschap tussen de twee grote Nederlandse auteurs Yvonne Keuls en Hella Haasse.
Dit jaar, in Pyeongchang, wil ze haar paralympische titel prolongeren. Mentel besloot vlak na Sotsji om camera’s van de NOS toe te laten in haar leven. Het resultaat is deze documentaire, die wordt uitgezonden op de eerste dag van de Paralympische Spelen: een verslag van vier jaar van hoogte- en dieptepunten, van vallen en weer opstaan.
NPO 2 vrijdag 9 maart 21:15 – 22:00 uur
Later nog eens te zien op deze link.
zondag 11 maart om 13:55 NPO 2
maandag 12 maart om 00:00 BVN-TV
Bibian Mentel met vlag, opening Paralympics 9 maart 2018 in Korea
rtlnieuws: De privédetective die was ingeschakeld door de nabestaanden van Ivana Smit, heeft zijn onderzoek naar de dood van het 18-jarige model afgerond. Smit kwam eind vorig jaar onder raadselachtige omstandigheden om het leven in Maleisië.
Volgens de privédetective moet het overlijden van Smit worden behandeld als een misdrijf. Zijn onderzoeksrapport wordt vandaag overgedragen aan de Nederlandse en Maleisische autoriteiten.
Sotchi Paralympics 2014. Bibian Mentel draagt de vlag
NOS: Bibian Mentel is door chef de mission Esther Vergeer uitverkoren om bij de openingsceremonie van de Paralympische Spelen in Pyeongchang de Nederlandse vlag het stadion binnen te dragen. De 45-jarige snowboardster doet voor de tweede keer mee aan de Paralympics en is deze keer favoriet op twee onderdelen.
AD: Bij de stamceldatabank van Stichting Matchis zijn de afgelopen vier dagen duizenden aanmeldingen binnengekomen. De mogelijke donateurs geven gehoor aan de oproep voor een geschikte stamceldonor voor leukemiepatiënt Oscar Westbroek (23) uit Amersfoort.
,,We krijgen veel telefoontjes van mensen van Nederlands-Indische (of Aziatische) afkomst die zich specifiek willen aanmelden voor een stamceldonatie aan Oscar, maar expliciet aanmelden voor één persoon kan niet. Je wordt opgenomen in de databank en dan blijkt of er een match is. Dat kan met Oscar zijn, maar dus ook met iemand anders”,
In oktober 2016 werd de 31-jarige Djordy Latumahina in de parkeergarage van zijn woning doodgeschoten. Vandaag begint de inhoudelijke behandeling van de strafzaak tegen de zeven verdachten die betrokken zouden zijn bij de moord.
De van Molukse afkomst Djordy Latumahina was al een aantal jaar actief bezig met zijn eigen bedrijf Concept385, waarmee hij feestconcepten ontwikkelde. Daarnaast was Latumahina een bekende in het Amsterdamse uitgaansleven. Zo stond hij regelmatig achter de draaitafel in clubs als Bitterzoet. lindanieuws
Hallo Boeroeng,
Ik zag laatst een berichtje op I4e, dat iemand op zoek was naar de familie Poitier.
En die naam zei mij wat; ik ben gaan zoeken in de fotoalbums van mijn vader en ja, daar stond een foto van het gezin Nienkemper voor hun huis, met eronder Pa Bert met zijn zoons en gevel van Poitier. Deze foto is in 1923 genomen in Bodjonegoro op 2e Pinksterdag Ben erg benieuwd of dit de gezochte fam Poitier is. Hoor graag van je, met vriendelijke groeten, Bep
*** Geen prioriteit aan luchthaven in zee bij Bali
*** Dorpelingen maken bedreigde Sumatraanse tijger af
*** Duiker bij Indonesië omringd door plastic in plaats van vissen
*** New requirement for foreign researchers to obtain permits to enter museums run by the military aims to bolster questionable Suharto-era narratives.
*** Heri Budiawan kreeg op 24 januari 2018 tien maanden cel voor ‘misdaden tegen de staatsveiligheid’. Hij zou een communist zijn.
*** Indonesië blokkeert Tumblr om ‘porno’
Stadsomroeper, columnist, oud schouwburgdirecteur, evenementenmakelaar, organisator van OPEnRAam en Mozart aan de Merwede, regisseur, theatermaker, cultuursoldaat en ideeënman, aldus een greep uit de vele kwalificaties en hoedanigheden, die de man passen. Roy Grünewald, ik spreek hem op de plek waar zijn Gorcumse leven begon. In theater de Vijfzinnen, voorheen Schouwburg De Nieuwe Doelen, waar hij maar liefst 16 jaar directeur was. Over Indo’s, de geschiedenis van De Nieuwe Doelen en over cultuur. destadgorinchem.nl
Rick van den Broeke is nazaat van de perkeniersfamilie Van den Broeke, die vanaf 1627 nootmuskaatperken beheert op de Banda-eilanden in het huidige Indonesië. Door deze familieband raakt Van den Broeke gefascineerd door de geschiedenis van Banda, de strafexpeditie van J.P. Coen en de invloed van de VOC op de uiteindelijke kolonisatie van Indië.
Van den Broeke gaat in op de relatie tussen de ‘grote’ geschiedenis van Nederland en Indië en de ‘kleine’ geschiedenis van zijn familie. Meer informatie en tickets bestellen
in de archipel: ·
Dit artikel geeft een overzicht van getallen in de Indonesische taal. Als je op reis gaat naar Indonesië is het nuttig om wat van de getallen te leren, bijvoorbeeld om prijzen in rupiah te begrijpen.
→ Houd bij de Indonesische getallen rekening met de uitspraak van de Indonesische taal. Bij het tellen zijn de belangrijkste aandachtspunten daarbij dat je de ‘u‘ uitspreekt als [oe], de ‘j‘ als [dj] en de ‘e‘ vaak als ‘stomme e’.
Het Indisch Herinneringscentrum organiseert i.s.m. Museum Volkenkunde Gepeperd Verleden #1: Kleur Bekennen op zaterdag 31 maart in het Museum Volkenkunde te Leiden. Met o.a. Anousha Nzume, Nancy Jouwe, Esther Captain en Wayne Modest. Acteur Thom Hoffman over beeld en representatie in koloniale foto’s. Muziek van Francesca Pichel en meer. Kom ook naar Gepeperd Verleden!
Als gefrustreerde ex-crimineel waant Ferry Kotadiny zich onaantastbaar. Drugs zouden hem ook niet klein kunnen krijgen. Toch raakt hij zwaar verslaafd. Hij gaat naar een samenkomst en leert God kennen. Zijn leven verandert radicaal. visie.eo.nl, zie de film.
Georgina Verbaan in Indonesië:
‘Niet in een restaurant eten hoor, je moet alles bij die karretjes langs de weg halen.” Mijn vader is sinds zijn elfde niet meer terug op Java geweest. Ik was er nog nooit geweest. Nu ben ik er voor het programma Verborgen Verleden. Hij is niet mee. Dat is jammer. Ik had die ouwe indo hier graag zien rondlopen. Gelukkig zie ik hem soms zitten langs de weg met een sigaretje. Dezelfde kleermakershouding, zelfde gebogen rug. Of soms, in het passeren, iemand met een stukje oog. Korte wimpers die naar beneden wijzen. Recht, als een bezem. Ik zie tjitjaks. Die vielen vroeger weleens op zijn hoofd als hij op de wc zat, vertelde hij. Zo van het plafond op zijn kop. Mijn opa aan mijn moeders kant zie ik hier in gedachten ook. Hij woonde ooit in Jakarta met een aap die zeep at. Aan postbodes had die aap een grote hekel, en dat was wederzijds. Ze smeten rennend de post naar binnen. Zie haar eigen foto.
Op 24 februari 1934 kreeg veelvoudig moordenaar Saleh Soekoe Petapang zes jaren gevangenisstraf opgelegd. Hij had bloedige taferelen achtergelaten in een autobus. Wie het hele verhaal kende, voelde ondanks de bewezen feiten vooral mededogen. De bewezen feiten waren kil en zakelijk op te sommen, zoals de Sumatra Post al deed op 15 februari 1934. De […] historiek.net
Sambal, een pittig indisch feest is een traditie in Amersfoort aan het worden.
Voor de derde keer presenteren wij je dit pittig indisch feest met dat ‘ouderwetse’ gevoel van Kumpulan en Pasar Malam maar in een nieuw modern jasje.
Zaterdag 3 maart a.s. kun je genieten van dit gezellig samenzijn met veel muziek en heerlijk eten en.. een hoog reünie gehalte. Lees verder
Ruim twee jaar geleden kreeg Oscar te horen dat hij leukemie heeft. Een stamceldonor kan zijn leven redden, maar die is nog steeds niet gevonden. Met nog maar een maand te gaan zetten zijn ouders alles op alles om de zoektocht naar een match tot een goed einde te brengen. rtlnieuws
Zie archieftopics .
Deltadua:
Als echte militair ben je loyaal aan je overste, zorg je voor rust in chaos en volg je zonder twijfel orders op. Zelfs als het om je eigen familie gaat. Maar wat als je op latere leeftijd begint te twijfelen aan je daden? Hoe ga je van trots en schuld – naar het accepteren van wie je was – tot wie je daadwerkelijk bent?
De muziektheatervoorstelling ‘Westerling’ vertelt over het leven van de Molukse ex-militair Mozes onder bevel van de Nederlandse Kapitein Raymond Westerling.
Per 1 januari 2018 is Peter Keppy lid van de Pensioen- en Uitkeringsraad. Schrijver van het boek
“Sporen van vernieling. Oorlogsschade, roof en rechtsherstel in Indonesië 1940-1957” .
Indisch Herinneringscentrum Den Haag:
Op zaterdag 10 maart vindt in de OBA in Amsterdam de zevende Indiëlezing plaats. Met als hoofdspreker Reggie Baay. Meer info volgt. Aanmelden kan alvast via onderstaand formulier.
OBA: Aan de hand van zijn eigen familiegeschiedenis schetst Reggie Baay in zijn lezing de effecten van deze oorlogen waarvan de laatste al bijna zeventig jaar achter ons ligt, maar die nog steeds bij velen hun invloed uitoefenen.
NOS:
De stichting Vliegramp MH17 heeft geen goed woord over voor het bezoek aan de Russische Doema van PVV-leider Wilders.
Ook een tweet waarin Wilders een foto toont van een Russisch-Nederlandse vriendschapsspeld op zijn pak keuren de nabestaanden met kracht af.
(…)
Thomas Schansman, (foto) wiens zoon omkwam in de MH17 op 17 juli 2014, schrijft dat hij met ingehouden woede Wilders’ tweet over de met trots gedragen vriendschapsspeld heeft gelezen.
Zijn wens komt uit: terugkeren naar West-Papoea waar hij geboren is. De verdronken Nixon (23) uit Boekel kan worden begraven in zijn geboorteland. Met een inzamelingsactie hebben zijn vrienden en familie 10.230 euro opgehaald, genoeg geld om het lichaam te repatriëren. omroepbrabant
Stichting Indisch erfgoed :
Op zondag 18 maart 2018 wordt in de Kumpulan op
het landgoed Bronbeek te Arnhem het onderwerp ‘De Molukken’ behandeld. Sprekers zijn Fridus Steijlen, Hans Straver, Jeftha Pattikawa en Jeanne Brunk-Tan.
Dit is de derde en laatste themazondag van het 12e seizoen. Bestel snel uw kaarten!
Nu voor slechts € 27,50 incl. rijsttafelbuffet.
2017:
Een van de laatste Nederlandse overlevenden van de Slag in de Javazee van precies 75 jaar geleden, dat is Felix Jans (93). Toen torpedobootjager Hr. Ms. Kortenaer in tweeën brak, na de explosie van een Japanse torpedo, zwiepte Jans van dek en belandde hij in zee ‘magazines.defensie.nl.
Lees ook dit NOS-artikel.
De Paralympische Spelen komen steeds dichterbij. Voor @BibianMentel betekent dat dat ze veel op reis is en haar kinderen soms lang moet missen. Gelukkig zijn haar zoon en twee dochters er ook bij in Korea! 💓 #PS2018#TeamNLpic.twitter.com/QS7uwwKTk4
Op woensdag 14 maart wordt in Den Haag de Littéraire Witte Prijs 2018 uitgereikt aan Yvonne Keuls voor haar oeuvre.
De Prijs is ingesteld door de Nieuwe of Littéraire Sociëteit De Witte en wordt tweejaarlijks toegekend aan een letterkundig werk van een Haagse auteur, over een Haags onderwerp of voor een oeuvre waarbij het Haagse element nadrukkelijk aanwezig is.
Theater Oostblok, Amsterdam.
Zoals ik jou ken, ken jij mij
De schrijfster Yvonne Keuls is een verhalenverteller pur sang en brengt een ode aan Hella S.Haasse met dit boek.
Zoals ik jou ken, ken jij mij biedt een geweldig inkijkje in de televisiewereld van de jaren zestig en zeventig, én in de literaire wereld van die tijd, met vergeten schrijvers als Couperus en Vestdijk. Yvonne Keuls beschrijft de groeiende populariteit van de televisie en de emancipatie van de vrouw, evenals de generatie die ‘dat Indische leven’ in Nederland zo mist. Maar bovenal toont dit prachtige verhaal op ontroerende wijze de klievende momenten in het leven van de twee schrijfsters, die van grote betekenis zijn geweest voor hun vriendschap.
s’Lands Plantentuin in Buitenzorg.
Pa en Ma Boon met Coby, Frank en Judy.
Onder : Pa en Ma Boon, te weten
Alexander Boon en Mathilde Andela.
Sander, zoon van Cornelis Boon en Fela Robinson, kwam om bij Nagasaki aan boord van hellship Tamahoko Maru in 1944.
Mathilde Andela, dochter van Wilhelmus Andela en Gertrude van Amersfoorth, worstelde zich de oorlog door met 4 kinderen en overleed in Nederland.
Tokyo criticized Seoul on Friday over a South Korean minister’s use of the term “sex slaves” at a U.N. committee meeting in Geneva to describe the women who were forced to work in Japanese military brothels before and during World War II.
“Japan is of the view that the expression ‘sex slaves’ contradicts the facts and should not be used,” the Foreign Ministry said in a statement. The Japan Times
South Korean Gender Equality and Family Minister Chung Hyun-back (right) attends a meeting in Seoul in November to promote documents related to ‘comfort women’ to be nominated for UNESCO’s Memory of the World Register, along with Lee Yong-soo, who was forced to work in Japanese wartime military brothels. | KYODO
Op zondag 11 maart 2018 vertoont IndoFILMcafé de Indonesische speelfilm ‘Kartini’ van regisseur Hanung Bramantyo.
De film gaat over Raden Ajeng Kartini, een historische figuur die leefde op Java aan het eind van de 19e eeuw. Kartini werd geboren in een aristocratische familie en in een tijd waarin vrouwen geen of weinig onderwijs ontvingen. Zij mocht echter wel tot haar 12e jaar de (Nederlandse) lagere school bezoeken waardoor ze goed Nederlands leerde spreken. Na haar 12e jaar werd ze thuis gehouden om haar voor te bereiden op haar huwelijk. In die tijd correspondeerde zij met Nederlandse penvriendinnen waaronder Rosa Abendanon. Na de geboorte van haar zoon in 1904 overleed zij, slechts 25 jaar oud.
Caroline Drieënhuizen: Ik ben onderzoeksmateriaal kwijt en zit met groeiende frustratie door mijn mappen op mijn computer te scrollen. Als gevolg daarvan kwam ik onderstaande foto van het eerste Nederlandse bobsleeteam weer tegen. Hier zijn vijf van de zeven Nederlandse deelnemers aan de tweede Olympische Winterspelen in 1928 in Sankt Moritz afgebeeld.
universiteitleiden.nl:
Niet eerder werd onderzoek gedaan naar de gang van zaken in de koloniale rechtbanken op Java tijdens de negentiende eeuw. Sanne Ravensbergen biedt met haar proefschrift Courtrooms of Conflict inzicht in de werking van het koloniaal strafrecht. Promotie op 27 februari.
Zodra de VOC ‘arriveerde’ op Java, in de zeventiende eeuw, begonnen de Nederlanders zich te bemoeien met de bestaande Javaanse rechtssystemen. Dit leidde in de negentiende eeuw tot een koloniaal strafrechtsysteem met aparte rechtbanken en wetten voor verschillende bevolkingsgroepen. Er waren rechtbanken voor Europeanen, en er waren andere rechtbanken voor de overwegend Javaanse en Chinese bevolking.
mareonline:
Sanne Ravensbergen onderzocht de rol van Javaanse rechters in Nederlands-Indië.
‘We moeten wel een beetje naar ze luisteren, verzuchten de Nederlanders.’
Door Vincent Bongers ‘Het is echt een zoekplaatje.’ Sanne Ravensbergen wijst naar de foto op de cover van haar proefschrift dat ze op 27 februari verdedigt. Het gaat om een landraad in Nederlands-Indië, een zitting van de rechtbank voor de lokale bevolking die rond 1865 plaatsvond in Pati, een regentschap op Java.
Omroep MAX:
Vaarwel Nederland
We volgen het spoor van emigranten naar Canada, Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland, aan de hand van persoonlijke verhalen, foto’s en archiefbeelden.
Vanaf vrijdag 23 februari 2018 21.05 uur, NPO 2 (4 afleveringen)
De afleveringen zijn bij BVN te zien op 2 (Canada), 9 (VS), 16 (Australië) en 23 maart.
De aflevering over Nieuw-Zeeland is als laatste en wordt 23 maart uitgezonden.
Update 21 februari nu.nl: Nederland begint deze week met de Indonesische autoriteiten aan een onderzoek naar locaties waar mogelijk stoffelijke resten liggen van zeelieden van drie gezonken Nederlandse oorlogsschepen in de Javazee.
Dat heeft minister Ank Bijleveld (Defensie) woensdag in de Tweede Kamer bekendgemaakt.
Het Rode Kruis draagt zijn oorlogsarchief over aan het Nationaal Archief. Het bestaat uit 1,3 kilometer aan archiefmateriaal over onder meer vermiste personen, slachtoffers van bombardementen en krijgsgevangenen. De symbolische overdracht was vrijdagmiddag, de fysieke verhuizing is over twee weken. omroepwest
Rode Kruis: Direct na de overdracht start het Nationaal Archief met het maken van inventarissen, herpakken en stickeren. Een noodzakelijke slag, om het archief goed beschikbaar te kunnen stellen aan het publiek. Dit zal enkele maanden duren. Vanaf het najaar is iedereen van harte welkom om het archief te gebruiken.
Stichting Nasi Idjo stopt na vijftien jaar
Indische stichting viert derde lustrum met afscheidsfeestje
De Indische organisatie Nasi Idjo stopt, na vijftien jaar bijgedragen te hebben aan het Indisch landschap van Nederland. Op zaterdag 3 maart viert de stichting samen met vrienden en donateurs, relaties en andere genodigden haar afscheidsfeest.
Gasten Wouter Muller, Lizzy van Leeuwen, Ricci Scheldwacht en Margaret Leidelmeijer leveren die middag een bijdrage aan het forumgesprek over ‘Indisch anno nu’.
Naast een korte terugblik door het bestuur op de afgelopen vijftien jaar en muzikale bijdragen van Ukelelelust en dj’s Ron & Richie, schept het door Nasi Idjo geïnitieerde forumgesprek een beeld van het huidig Indisch, cultureel-maatschappelijk landschap waar de stichting op lokaal, regionaal en landelijk niveau deel vanuit maakte. Het bestuur – bestaande uit voorzitter Vaya Nijhof-Schippers, Paula Hinne, Theresa Kock en Iris Cousijnsen – ziet deze dialoog als een ijkpunt; waar stond de Indische gemeenschap vijftien jaar geleden? Waar staat ze nu? Maar vooral ook: is er in de afgelopen jaren iets veranderd op het gebied van Indisch bewustzijn en identiteit, integratie en overdracht? En hoe zichtbaar is dit buiten de Indische gemeenschap?
Over de sprekers
Het forumgesprek wordt geleid door journalist, redacteur en uitgever Paul Abels, die het gelijknamige boek bij de expositie Aanpassen! van stichting Nasi Idjo mee hielp redigeren. Als outsider binnen de Indische gemeenschap voelt hij de vier gasten en enkele bestuursleden op frisse wijze aan de tand. Ricci Scheldwacht, journalist bij HP De Tijd, NRC en Moesson en auteur van Echte hockeyers douchen niet (genomineerd voor beste sportboek 2015), en cultureel antropoloog en publicist Lizzy van Leeuwen (o.m. De Groene Amsterdammer) zijn deelnemende sprekers. Van Leeuwen schreef tien jaar geleden Ons Indisch Erfgoed – zestig jaar strijd om cultuur en identiteit.
De andere twee gasten zijn muzikant/singer-songwriter en Tubantia-columnist Wouter Muller en historicus Margaret Leidelmeijer. De laatste werkte mee aan onderzoeksprojecten voor onder meer het NIOD en Nationaal Archief en leidt sinds 2009 haar eigen bedrijf: Leidelmeijer, Historisch Onderzoek & Advies.
Over Nasi Idjo
Vanuit de behoefte binnen Indische ouderenverenigingen in Overijssel (destijds SIKB) om een jonge(re) doelgroep aan te spreken werd in 2003 stichting Nasi Idjo opgericht. Al vanaf het begin was de organisatie een zelfstandig opererende organisatie met eigen evenementen. De inspanningen van stichting waren erop gericht als platform te dienen om de Indische identiteit en geschiedenis zichtbaar, herkenbaar en tastbaar maken voor iedereen, al dan niet Indisch. Dit deed Nasi Idjo door het initiëren van projecten of het aangaan van gezamenlijke projecten met partners rondom actuele, universele thema’s en persoonlijke verhalen, dit alles onder het motto: Indisch, maar dan anders. De laatste jaren is dit gewijzigd in: Nasi Idjo – jouw Indisch podium.
Willem Mackay1858-1929 was eerder gehuwd Met Jacoba Engler, Willem was een zoon van Abraham Mackay, die huwde een Inlandse vrouw, deze Abraham kwam uit Utrecht, Willem als onderofficier tekenaar van de genie eindigde zijn dagen in Bandung. Zijn 2e dochter uit het eerste huwelijk Wilhelmina Johanna Mackay 1885-1947, huwde met freiherr Edmund Wilhelm Frederik Carl Gedult von Jungenfeld 1883-1950 of deze foto Wilhelmina Johanna betreft is niet 100% zeker, gezien het uniform wel 1900-1920, maar het zou ook mevrouw Swensen kunnen wezen, duidelijkheid hebben we niet, jammer genoeg.
Zie ook deze site.
Foto’s, film en verslag van Elmi
Zondag 18 februari interviewde journalist Ricci Scheldwacht tekenaar Peter van Dongen over zijn beeldroman Familieziek. Dit was in boekhandel van Stockum, Spui, Den Haag:
Voor ‘Familieziek’ bewerkte Peter van Dongen de gelijknamige roman van Adriaan van Dis tot een beeldroman. 9,5 jaar heeft dit project geduurd. Het verhaal gaat over een Indisch gezin, getekend door de oorlog, dat probeert te aarden in het Holland van de jaren vijftig. Zowel de familie van van Dis als van Peter van Dongen zelf heeft model gestaan. De oma van van Dongen ging met haar 3 dochters (één ervan is de moeder van van Dongen) naar Nederland. Ook de moeder van van Dis kwam met 3 dochters naar Nederland. De mannen van beide vrouwen zijn in de oorlog omgekomen. Net als met veel andere Indische families zijn er raakvlakken.
De zussen fluisteren achter het gordijn over hun geheimen. De vader, gebrand op rechtsherstel, bereidt zijn zoon voor op een nieuw gevaar: de Russen! Te midden van dit alles vindt de jongen troost bij zijn schaduwbroertje, wiens aanwezigheid hij voelt maar over wie nooit gesproken mag worden.
De boekpresentatie Een Indische skyline van Fridus Steijlen vond op 17-02-2018 plaats in het IHC te Den Haag. Steijlen is senior onderzoeker bij het KITLV en bijzonder hoogleraar Molukse migratie en cultuur in comparatief perspectief aan de VU Amsterdam.
Na een welkomstwoord van Yvonne van Genugten (directeur IHC) en Jan-Peter Wissink (directeur Amsterdam University Press) kreeg Prof. dr. Rinus Penninx het woord. Er was hem gevraagd iets voor de achterflap te schrijven en van wat hij heeft geschreven, bleef één zin over en die is ook nog eens ingekort. Maar, hij kreeg nu de kans om toe te lichten wat hij precies bedoelde met zijn nogal cryptische omschrijving.
Op de site van het IHC valt verder te lezen:
Een Indische Skyline
Zoals de contouren van een skyline door gebouwen bepaald worden, zo bepaalden de Indische organisaties de contouren van Indisch Nederland. Hoe zag het samenspel eruit tussen de verschillende organisaties, wat wilden zij zelf uitstralen en wat zag de buitenwereld? Wie deed mee in de organisaties en wat waren de spelregels? Wat was de invloed van overheidssubsidies? Welke conflicten deden zich voor bij het verstrekken van deze subsidies?
In zijn boek Een Indische skyline gaat Fridus Steijlen nader in op deze vragen. Hij onderzoekt de Indische organisaties die tussen 1980 en 2010 actief waren in Nederland en van invloed waren op het beeld dat in die periode van Indisch Nederland bestond. Door hun activiteiten, de discussies die werden gevoerd en de manier waarop zij naar buiten traden, bepaalden die Indische organisaties het beeld dat vervolgens over dat Indisch Nederland ontstond.
Over hoe de Indische skyline er in de toekomst uitziet ging Fridus in gesprek met Siem Boon (directeur Tong Tong Fair), Geert Onno Prins (Uitgever Indisch Maanblad Moesson) en Yvonne van Genugten (directeur Indisch Herinneringscentrum).
Na afloop was er uiteraard tijd voor een drankje en een hapje én om het boek aan te schaffen en te laten signeren!
Zie ook de filmpjes die op de pagina van de foto’s staan. Deze filmpjes zijn bedoeld om naar te luisteren……..
De boekpresentatie Een Indische Skyline werd georganiseerd door het Indisch Herinneringscentrum in samenwerking met Amsterdam University Press.
***************************************
Een verslag van Edu van N. :
Boekpresentatie “Een Indische Skyline” geschreven door Fridus Steijlen.
Eerste exemplaar overhandigd aan Ellen Derksen. Gebouw IHC, 17 februari 2018
Yvonne van Genugten, directeur Indisch Herinneringscentrum (IHC), heet de ongeveer 100 belangstellenden hartelijk welkom bij deze door het IHC en de uitgever, AUP, georganiseerde boekpresentatie.
Jan Peter Wissink, directeur Amsterdam University Press (UAP), vertelt hoe het project in gang werd gezet nadat Steijlen een half jaar geleden met zijn voorstel voor een boek langs kwam.
Rinus Penninx, emeritus hoogleraar aan het Instituut voor Migratie en Etnische Studies (VU), zet uiteen waarom dit boek interessant is en toegevoegde waarde heeft.
Organisaties nemen een middenpositie tussen Overheid en Beleid en de mensen om wie het gaat in. Zij mobiliseren individuen, zij brengen gelijkgestemden bij elkaar.
Zij ontstaan vanuit de basis en kunnen ook verdwijnen bij verlies van draagvlak.
Het onderzoek van Steijlen beslaat de periode 1980-2010, de opkomst van de tweede generatie binnen de organisaties. Wat er aan vooraf ging moet natuurlijk ook vermeld.
De groep Indische Nederlanders is toch zeer divers, een breed palet met daarbinnen organisaties die opkomen en verdwijnen. Interessant is wat de mensen motiveert, wat zijn hun onderwerpen.
Fridus Steijlen gaat uitgebreid op zijn studie en het tot stand komen van het boek in.
Compensatie voor oorlogsleed In de Pacific kwam niet of laat op gang en had aanvankelijk geen betrekking op de Indo-Europeanen. Zij hadden (uiteraard wel de krijgsgevangenen) niet in kampen gezeten en waren kennelijk (volgens de Nederlandse overheid) niet als slachtoffer te beschouwen. Het “Gebaar” zou genoegdoening voor de kille ontvangst in Nederland moeten geven.
Vanuit het project “Oral History” van het KITLV werd duidelijk dat de Buitenkampers wel degelijk slachtoffer waren. Een memo van Steijlen maakte de weg vrij.
Onder meer voor zogeheten Collectieve Projecten. Eén ervan werd binnen het KITLV geformuleerd en samen met het Indisch Wetenschappelijk Instituut ingediend:
Een Indisch Knooppunt; een digitale catalogus voor de Indische Archieven.
Belangenorganisaties, culturele organisaties, organisatoren van reünies en kumpulans zijn geïnterviewd, zelfs ook bij bijvoorbeeld verzorgingstehuizen.
De database is gemaakt en ondergebracht bij de UB-Leiden.
Het onderzoek gaf inzicht in de doelen, de drijfveren en het reilen en zeilen van de organisaties. Hier zag hij de aanleiding voor het voorstel aan de AUP om de Indische organisaties te beschrijven. Het zou een boek moeten zijn over de organisaties (de gebouwen) en het totaalbeeld (de skyline).
Beperking was nodig om het overzicht te behouden. Naast beperking in de tijd (1980-2010) omvat het boek geen beschrijving van de Indische organisaties buiten Nederland en van de verzorgingstehuizen.
Welke gebouwen bepalen de Indische skyline?
Slachtofferorganisaties en belangenbehartigers zijn belangrijke Indische organisaties.
Erkenning van je oorlogservaring; ook van de kinderen (KJBB) uit de oorlog en later de naoorlogse generatie. Onder Lubbers kwam min of meer toevallig het Indisch Platform tot stand, nog steeds de gesprekspartner voor de overheid.
Verder spelen Culturele organisaties een grote rol waarbij de Tong-Tong/ Moesson en de jaarlijkse Pasar Malam Besar/ Tong-Tong Fair vooraanstaand en maatgevend zijn.
Tenslotte noemt hij Jongeren organisaties en de inzet voor het lot van Indo’s in Indonesië. De oorlog raakt steeds verder uit zicht en sommige andere organisaties zijn weer opgeheven.
Zal de skyline zich verder ontwikkelen en zo ja, hoe?
Ellen Derksen, zo lang al betrokken bij het Culturele leven, krijgt van Steijlen het officiële eerste exemplaar overhandigd.
Paneldiscussie
Hierna volgde een paneldiscussie met Siem Boon (Tong-Tong Fair), Geert Onno Prins (Moesson) en Yvonne van Genugten (IHC) onder leiding van Fridus Steijlen.
Het IHC wordt (voor de duur van 5 jaar) gesubsidieerd; de ander 2 organisaties genereren eigen inkomsten en fondsen. Subsidie is wellicht niet noodzakelijk maar komt de kwaliteit van activiteiten ten goede. Projectsubsidies worden nu (maar ook al in het verleden) binnengehaald: als minderheidsgroep, als nasleep van de oorlog.
Eén niet nieuwe, maar wel opmerkelijke vaststelling: in de weer oplaaiende dekolonisatie/ postkolonialisme debatten is de Indische gemeenschap zowel dader als slachtoffer.
Wat moet meer op de Indische skyline zichtbaar worden?
De eigen geschiedenis meer uitdragen. Trots is nog steeds niet vanzelfsprekend.
Meer inhoudelijke samenwerking.
Meer samenwerking met niet Indische organisaties. Het is tenslotte een deel van de Nederlandse geschiedenis.
Harriet Duurvoort in de VK: Mama was als gekleurd meisje een curiositeit in het Scheveningen van de jaren dertig. Als baby was zij, het biologische kind van een Friese jonge vrouw en een Afro-Amerikaanse jazzmuzikant die in het Haagse uitgaansleven van de roaring twenties een onwaarschijnlijke romance hadden beleefd, geadopteerd door mijn streng gereformeerde grootouders, een verplegersechtpaar. Ze was gewend mikpunt te zijn van scheldpartijen. ‘Het was altijd poepnikker en zo.’
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
leusdennu.nl:
Rick van den Broeke is nazaat van de perkeniersfamilie Van den Broeke, die vanaf 1627 nootmuskaatperken beheert op de Banda-eilanden in het huidige Indonesië. Door deze familieband raakt Van den Broeke gefascineerd door de geschiedenis van Banda, de strafexpeditie van J.P. Coen en de invloed van de VOC op de uiteindelijke kolonisatie van Indië.
Per 1 januari 2018 is
...................
Indisch4ever 