Indië-herdenking: ‘Mijn ouders wilden ons de gruwelijkheden besparen’ 

De wrede Japanse bezetting van Nederlands-Indië tekende mensen voor het leven. Ook hun kinderen leden onder die trauma’s. Schrijver Reggie Baay vertelt er dinsdag over tijdens de Indië-herdenking in Nijmegen.  gelderlander.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

102 reacties op Indië-herdenking: ‘Mijn ouders wilden ons de gruwelijkheden besparen’ 

  1. Loekie zegt:

    Getraumatiseerd zijn, zwijgen, spanningen, ranselen enz. Dat zijn de overbekende verhalen van en over Indische gezinnen. Nu hebben o.a. Nederlandse Joden, zigeuners, dwangarbeiders ook best wat meegemaakt in de oorlog in Europa.
    Zal wel niet zo zijn, maar toch lijkt het erop dat je over hun zwijgen, spanningen, ranselen enz. weinig of niet hoort. Of hadden zij dat alles niet? Of gingen zij er ander mee om? Of hadden zij andere ‘symptomen’?

    • Boeroeng zegt:

      Over de oorlogstrauma’s in joodse families is best het een en ander bekend.
      En dat wordt verteld in artikelen, documentaires, talkshows, literatuur.

      Ischa groeide op in een door de oorlogservaringen getraumatiseerd en geneurotiseerd gezin waarin hij emotioneel ernstig tekortkwam en, naar eigen zeggen, zelfs lichamelijk werd mishandeld. Op zijn achttiende werd hij, in zijn woorden, ‘het huis uitgezet’. Ook met hun dochter en jongste zoon verbraken de ouders later het contact.
      Bron: Ischa Meijer – Wikipedia

      • Loekie zegt:

        Zeker. Maar Ischa is in 1995 overleden en heeft het dus niet meer over dat verleden. Maar wat ik bedoel: het is nu 2018 en het lijkt er toch op dat bij een bepaalde groep de traumawereld nog steeds springlevend is….en wellicht springlevend wordt gehouden.

        • Boeroeng zegt:

          Als je nou minder indische sites leest, dan lees je ook minder over trauma’s.
          Vandaar dat je niks leest over joodse trauma’s. Je leest geen joodse sites.

        • Hans Boers zegt:

          Of over Circassians die halverwege de 19de eeuw ge”decimeerd” werden…. Of over de Griekse slachtoffers van een genocide of over de genocide van Armeniërs.
          Ik geeft toe, dat de sites die erover verhalen moeilijk te lezen zijn voor diegenen, die de taal niet machtig zijn, maar volop “barbaarse” foto’s te zien en volop “levendigheid” bij de getraumatiseerde nazaten….

          Maar we hebben ook sites in het Engels erover:

          Het is maar waar je belangstelling naar uit gaat toch?

          Iets in het Engels over de Circassians: https://en.wikipedia.org/wiki/Circassian_genocide

          Iets over de Griekse genocide in het Engels: http://pontosworld.com/index.php/genocide/other/441-greek-genocide-death-toll-1-574-235

          Iets over de Armeense genocide in het Engels: https://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_Genocide

        • Loekie zegt:

          Jawel, al die sites, boeken, films enz. zijn erg leerzaam. Veel Armenen bijvoorbeeld zwelgen nog steeds in de genocide (die ze zelf niet hebben meegemaakt, maar voorouders wel). Ze doen niks om een stap naar de toekomst te komen, ze blijven maar in het verleden hangen.
          Heel actueel: vandaag dient voor de rechter een zaak over 2 Armeense kinderen die volgens hun advocaat en schoolgenoten niet naar Armenië uitgezet zouden mogen worden, omdat het daar te gevaarlijk voor hen zou zijn.

        • Hans Boers zegt:

          quote:….Ze doen niks om een stap naar de toekomst te komen, ze blijven maar in het verleden hangen…..

          Graag even wat dieper in de materie duiken aleer zomaar een wilde kreet de lucht in slingeren.

          Heden ten dage staan de kanonnen nog steeds recht tegenover elkaar gericht: van Armenie (Artsakh) tegenover die van Azerbeijan. Derhalve blijft men op zijn hoede om niet wederom “verrast” te worden….daarom hameren de ouderen er bij de jongeren erop om maar in het verleden te hangen. (De genocide is niet enkel van 1915, maar al zo oud als de weg naar Kralingen.). Trouwens in 2016 werden er nog een paar (BURGER)mensjes aldaar richting eeuwige jachtvelden gestuurd samen met de soldaten over en weer.

          Het geval van de twee kindertjes. Ook hierbij mijn advies om eerst dieper in deze kwestie te duiken, alvorens klakkeloos berichten uit de media te dupliceren of aan te halen. Want in dit geval – wat betreft de media in het algemeen en menig leek in het algemeen – weet men hierover (en de achtergronden) net zoveel of liever gezegd net zo weinig als over het verschil tussen Indisch of Indo of Indo Europeaan of Indiër uit voormalig Ned.Indisch of Indiër uit India.(voormalig Brits Indië).

          Webmaster, sorry voor afdwalen, omdat dit een Indisch georienteerde site is. Mea culpa en dat was mijn seggie. 🙂

        • Jan A.Somers zegt:

          “ze blijven maar in het verleden hangen.” Ja, ook hier op I4E en andere media.
          ” Dus willen zij bij voorkeur ook Duitsers, Japanners, Indonesiërs e.a. bij de herdenkingen betrekken.” Dat hoeft voor mij niet, ieder het zijne. Maar de Indonesische krans op 15 augustus doet me wel wat.
          “dat degenen die destijds tegenover elkaar stonden in de huidige tijd in vriendschap moeten leven om zodoende ook een vreedzame toekomst te krijgen” Daar heb ik geen moeite mee, die “destijds tegenover elkaar stonden” zijn toch al lang dood. En als er op TV een Japanner komt zegt mijn Zeeuws meisje da’s de kleinzoon van jouw Japanner bij de Kenpeitai”.

        • Ronny Geenen zegt:

          @het lijkt er toch op dat bij een bepaalde groep de traumawereld nog steeds springlevend is….en wellicht springlevend wordt gehouden.@

          Niemand houdt het springlevend. Het probleem is dat als je het eenmaal hebt, je het ook niet makkelijk kwijt raakt. Ook is het zo, dat bij een mens op latere leeftijd de oude herinneringen vaak weer naar boven komen. En dat kan buitengewoon vervelend zijn. Een van mijn kennissen heeft op 12 jarige leeftijd in 10de BAT Batavia gezeten en daar allerlei lichamen in stukken gesneden, gezien. Hij heeft in zijn slaap vaak nachtmerries van. Zijn vrouw moet hem dan wakker maken, zodat hij weer rustig kan worden.

        • Boeroeng zegt:

          hummmmm Hans,
          Veel Indische nazaten hebben ook Armeense voorouders en dus …is het relevant.

  2. Patrick zegt:

    Een andere spreker is de Indonesiër Samsuro lees ik bij Pion. Wat heeft dit te betekenen? Op 4 mei nodigen we toch ook geen Duitsers uit?

    • Loekie zegt:

      Al enkele jaren zijn er rond herdenkingen ook de ‘modernisten’. Dat zijn zij die het verleden niet willen vergeten…maar de reden daarvoor is dat zij lessen willen trekken uit dat verleden. En één van die lessen is dat degenen die destijds tegenover elkaar stonden in de huidige tijd in vriendschap moeten leven om zodoende ook een vreedzame toekomst te krijgen. Dus willen zij bij voorkeur ook Duitsers, Japanners, Indonesiërs e.a. bij de herdenkingen betrekken. Dit voornemen lukt nog niet altijd, omdat er nog altijd mensen zijn die dat alles niet zien zitten. Maar het zal niet lang meer duren eer het wel kan en zal gebeuren. Maar de traditionalisten zijn dan al zwaar in de minderheid.

      • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

        Een herdenking met Japanners? Bepaalde, ook Indische kringen willen vanwege de handelsbelangen dat wel, 30 Zilverlingen is voldoende , maar dan mogen de Japanners eerst wat WO2-puin opruimen, want laten we eerlijk zijn, er zijn wat hindernissen te overwinnen, om maar iets eenvoudigs te noemen: de troostmeisjes.
        Ik verwacht eigenlijk een initiatief, een gebaar van Japanse zijde, maar ik verwacht toch weinig van een Japanse regering. Wiedergutmachung mag toch niet van één kant komen. Maar hoe voorkom je gezichtsverlies bij Japanners, welhaast een Gordiaanse knoop.

        Wat Indonesiers betreft ligt dat wat gecompliceerder. Die Inlanders, Inheemsen waren toch nog op 15 Augustus 1945 Nederlandse Onderdanen. Obstakel hierbij is de gezamenlijke Geschiedenis, die wij allen van verschillende gezichtspunten bekijken., afgezien van wat toen Goed&Kwaad was. Ook hier is er een Gordiaanse knoop, die met het zwaard van Damocles doorgehakt mag worden.

        • Boeroeng zegt:

          Je kunt ook zeggen dat de Indonesiërs op 15 augustus 1945 Japanse onderdanen waren.
          Je kunt juridisch neuzelen en dan verwijzen naar de capitulatie-ondertekening op 2 september en dat Indonesiërs vanaf toen onderdanen waren van Nederland of de UK.

          Zoals de stichting 15 augustus haar doelstellingen formuleert kun je prima Indonesiërs herdenken 15 augustus in Den Haag.
          Dat de meeste mensen vooral de naasten en de eigen geschiedenis herdenken is normaal menselijk gebeuren. Maar voor sommigen is een reden om dat kolonialisme te noemen.
          Nouuuu ik denk op 15 augustus thuis voor de tv, vooral mijn naasten. Hardstikke koloniaal

        • Ronny Geenen zegt:

          @Dat de meeste mensen vooral de naasten en de eigen geschiedenis herdenken is normaal menselijk gebeuren. @ Daarom doe ik het ook liever alleen.

    • Tolol zegt:

      Patrick zegt : “” Op 4 mei nodigen we toch ook geen Duitsers uit ?”” Nou ,nou Beste Patrick effe lupa ,dat onze koning bijna 100% orang Jerman is !

      • RLMertens zegt:

        @Tollol; ‘nodigen geen Duitsers uit etc.’- Dat deed onze koning, toen nog prins, wel! Min.Kok moest er aan te pas komen om de boel te sussen. Nu ook Indonesiërs er bij? Ja, waarom ook niet. In de hongerperiode eind 1944 stierven ca.1 miljoen!! Indonesiërs. Boeng laveerde door de Japanse mazen met slechts 1 doel; merdeka. Maar onze politiek noemde hem een collaborateur. Alsof men verwachtte/hoopte dat hij zich achter Nederland schaarde. In het verzet ging tegen Japan> Wat een gotspe

        • Tolol zegt:

          @R Mertens ,als u goed had gelezen ,had u gezien dat ik si Patrick citeerde ,die zei we nodigen toch ook geen DUITSERS uit op 4 mei., Ik gaf als antwoord dat de koning zelf een DUITSER is .

  3. Henk zegt:

    Ronny Geenen, je hebt het juist! Ben nu 92 jaar. Was 19 jaar in de z.g “Bersiaptijd” Maar sinds enige jaren denk ik vaker terug aan die angstige jaren! Heb geen lotgenoten in de buurt om er over te praten.Moeilijk, moeilijk. Ik ga maandelijks naar een psycholoog maar dat praten helpt niet!

    • Bert zegt:

      Henk ,Henk !! U bent nu 92 tahun een gezegende leeftijd op oudere leeftijd komt je vorige leven ( vroeger) voorbij rollen ,is heel normaal ,nou kan ik wel zeggen “” Weet er mee te dealen ” Maar dat is wel erg kort door de bocht ,het probleem is dat u geen lotgenoten heeft om erover te praten dan is een psycholoog inderdaad een uitkomst ,geen slecht woord over die psycholoog ! Maar mensen zoals u hebben inderdaad lotgenoten nodig ,daarom is het goed dat u erover schrijft op Indisch4ever en vraag dan aan die mensen op I4e of u hun e-mail mag hebben om een conversatie te voeren ,veel sterkte Pak Henk !! En PUKUL TERUS !!!

      • Ronny Geenen zegt:

        @Maar mensen zoals u hebben inderdaad lotgenoten nodig ,daarom is het goed dat u erover schrijft op Indisch4ever@
        Dat klopt, Bert. Daarom reageerde ik wat uitgebreider.

      • P.Lemon zegt:

        @ het probleem is dat u geen lotgenoten heeft om erover te praten dan is een psycholoog inderdaad een uitkomst …

        ##Ter info:

        Vele Indische vervolgingsslachtoffers hebben zich later goed kunnen herstellen; een gedeelte heeft zich schijnbaar lange tijd redelijk kunnen redden, zoals dat ook het geval was met de hierboven beschreven patiënte. Vervolgingsslachtoffers willen in het algemeen worden erkend en begrepen in hun traumatische ervaringen. Ze kunnen zeer heftig reageren op situaties die worden geassocieerd met vroegere vernederingen en verlatingen.

        Een herkennen van het post-traumatische vervolgingssyndroom is voor arts en hulpverlener van groot belang voor de slachtoffers. Zelfhulpgroepen kunnen veel steun bieden bij de verwerking van traumatische situaties. In het psychotherapeutische contact is het begrip en de empathie van de therapeut van essentieel belang, opdat de patiënt het vertrouwen heeft de traumatische situaties gedoseerd opnieuw te kunnen beleven, waardoor de traumata kunnen worden verwerkt en de persoonlijkheidsstructuur meer flexibel en op adequatere wijze kan functioneren.
        https://psychotraumanet.org/nl/late-post-traumatische-effecten-bij-indische%E2%80%99-kampslachtoffers

    • Ronny Geenen zegt:

      @Henk: Had een Indo vriend, die na zijn pensionering en niets had te doen, getraumatiseerd raakte. Op 66 jarige leeftijd stapte ik uit engineering en ben naar school gegaan om websites design te leren. Wilde in eerste instantie een site hebben voor mijn fotografie. Maar uiteindelijk werd het een site om het familieverleden en andere gebeurtenissen op https://MyIndoWorld.com vast te leggen. Leerde daar o.a. door het woordje “My” van mijn site IndoWorld er voor te plaatsen, de waarde van mijn site verdubbelde. Heb nu ook artikelen opstaan, naast mijn fotografie, over de WUV en WUBO en help er mensen mee. M.a.w. bezig zijn is vaak het antwoord, of zoals ik doe afreageren, kan ook vaak helpen.

      • bokeller zegt:

        Hoe kan je het wegdrukken ,daar nu
        deze gruwelen heel zachtjes boven komen drijven.
        Deze bizarre eenheid 731 was een Japans concentratiekamp
        tijdens WO II waar ze biowapens ontwikkelden en
        daarna uittestten op mensen.

        http://www.flabber.nl/artikel/eenheid-731-was-een-laboratorium-waar-ze-horror-experimenten-op-levende-onverdoofde-mensen

        siBo

      • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

        Bizar was eigenlijk dat leden van eenheid 731 vrijuit gingen als ze hun kennis over biologisch oorlogsvoering met de Geallieerden wilden delen. Die Japans militairen zoals Shiro Ishii waren wel vergelijkbaar met Dr Mengele en zijn handlangers, ook zij gebruikten mensen letterlijk als proefkonijnen.

        En vergeet niet de verkrachting van Nanking, waarbij meer dan 300.000 Chinezen omkwamen. Dat zijn meer slachtoffers dan bij Nagasaki of Hiroshima, maar daar hoor je Japanners of Vredesactivisten niet over bij de afgelopen herdenkingen in Japan. Japanse militairen hielden in Nanking wedstrijden hoofden afhakken. Wellicht kan het Indisch HerinneringsCentrum bij de Samoerai-zwaarden vermelden: veelal gebruikt bij wedstrijden afhakken van hoofden.

        Wat ik niet begrijp wat de Japanners eigenlijk wilden met die geïnterneerde militairen en burgers? Gezien de dodenaantallen gedurende de oorlog was dit de Japanse versie van die “Endlösung”, vergelijk het maar met de Romusha’s, het dodental van meer dan 70% heeft toch te maken met Vernichtung?

  4. George zegt:

    Andere verschrikkelijke toestanden van deze tijd.https://www.bbc.co.uk/news/world-asia-44636934

  5. Jan A.Somers zegt:

    Wat ik steeds lees zijn ervaringen van anderen. Wie heeft er in Soerabaja zelf bij de Kenpeitai gezeten? Wie is er in Soerabaja bij geweest in de Simpangclub? Wie heeft in Soerabaja in de Werfstraatgevangenis gezeten? Wie heeft in Soerabaja de euforie van bevrijding meegemaakt, en geniet daar nog steeds van? Wie heeft met eigen handen verminkte/verrotte bersiapslachtoffers bij elkaar geraapt? Bijna nog een kind, met geupgrade leeftijd! Waarom heb ik dan geen trauma’s? Dat de antwoorden dus gaan over uw IK vind ik niet erg, ik zal ze niet extrapoleren. En ik ben zo gelukkig dat ik over ervaringen buiten Soerabaja niets te vertellen heb. Maar morgen denk ik ook aan al die anderen! U allen toch ook?

    • bokeller zegt:

      Anneke Grönloh

      Soerabaja, Soerabaja
      mijn gedachten zijn altijd bij jou

      Waarom moest ik jou verlaten
      eenzaam sta ik voor mijn raam
      grauw is de lucht
      en als ik zucht
      vormen mijn lippen jouw naam

      Soerabaja, Soerabaja
      Met je zee en je hemel zo blauw
      Soerabaja, Soerabaja
      mijn gedachten zijn altijd bij jou

      Ik zal jou nooit meer vergeten
      ik droom van jou elke nacht
      dan hoor ik weer
      net als weleer
      Gamelang klanken heel zacht

      Soerabaja, Soerabaja
      met je zee en je hemel zo blauw
      Soerabaja, Soerabaja
      mijn gedachten zijn altijd bij jou

      siBo

      • Jan A.Somers zegt:

        Klinkt wel een beetje anders dan Surabaya Sue, ofwel K’tut Tantri! Het gekke van Soerabaja is dat er eigenlijk niets aan is, maar toch iets speciaals is. Zelfs mijn kleinkinderen vinden het er niet bijzonder, en toch weer wel. Die zee is daar overigens niet zo blauw dank zij de uitmonding van de Brantas.

      • Robert zegt:

        Surabaya mijn gedachten zijn altijd bij jou, vooral wanneer ik denk aan het moment dat ik in de Bersiap tijd door een pelopor werd beschoten en de kogels langs mijn hoofd vlogen en de stenen op mijn hoofd en de rest van mijn lichaam vielen. To hell with Suroboyo!

        • Bert zegt:

          Tja Robert ,ik vraag me af wat is erger ? Door een pelopor worden beschoten en stenen op je hoofd en lichaam krijgen of naar dit vreselijke vrouwen bandje te moeten luisteren en dan die 2 idioten waarvan er 1 Pak Tomo moet voorstellen te moeten kijken ,wat een stelletje mafketels !! Vergelijk dit nou met de GROOTMEESTER van de Indo rock Andy Tielman ,ach ben diverse keren in Indonesie geweest ik meed altijd Suroboyo .

        • Ronny Geenen zegt:

          @ach ben diverse keren in Indonesie geweest ik meed altijd Suroboyo .@

          Trouwens, ik vraag me af wat de redenen zijn dat er onevenredig veel meer aandacht aan Suroboyo wordt gegeven in verhouding met vele andere situaties in andere steden zoals Semarang, Bandung, Batavia, Makassar, enz.

        • Jan A. Somers zegt:

          “dat er onevenredig veel meer aandacht aan Suroboyo” Dat moet u aan Indonesië vragen. Het was hun idee om 10 november uit te roepen tot Nationale Heldendag. De dag van mijn bevrijding!

        • Ronny Geenen zegt:

          @Dat moet u aan Indonesië vragen. Het was hun idee om 10 november uit te roepen tot Nationale Heldendag@

          Waarom aan Indonesie? Dat doen ze toch in Nederland? Of zijn ze in Nederland al vergeten dat het voormalig Indie uit veel meer eilanden en nog veel meer plaatsen bestaat, waar ook veel akelige moord zaken gebeurden?

        • Jan A.Somers zegt:

          Als u hier op I4E rondneust, en ook op andere fora, valt dat wel mee met Soerabaja. U bijvoorbeeld schrijft altijd dingen uit Sumatra die ik nog niet kende. Waar Indonesië geen heldendag van heeft gemaakt. En ik kan alleen over Soerabaja spreken, daar liggen mijn bloedspetters. En ik heb het dan ook alleen maar over MIJN bloedspetters. Maar u heeft nog nooit over mijn bloedspetters kunnen lezen, dat hoeft ook niet, dat bedoel ik nou met niet zielig doen. Er zijn velen die het veel erger hebben gehad dan ik. Op de herdenking in Den Haag waren er ook een paar: er zijn zaken waar je niet over hoeft te praten, dat is al lang geschiedenis en het leven gaat door. Luister maar eens naar Geert Mak, die probeert het uit te leggen met het onderwerp van deze herdenking: de geest overwint.

        • Ronny Geenen zegt:

          @Als u hier op I4E rondneust, en ook op andere fora, valt dat wel mee met Soerabaja. U bijvoorbeeld schrijft altijd dingen uit Sumatra die ik nog niet kende. Waar Indonesië geen heldendag van heeft gemaakt. En ik kan alleen over Soerabaja spreken, daar liggen mijn bloedspetters. @

          Heb het niet alleen over I4E. In het algemeen ook over de vele boeken die verschenen zijn. Probeer daar maar eens een balans te vinden.

        • Loekie zegt:

          “er zijn zaken waar je niet over hoeft te praten, dat is al lang geschiedenis en het leven gaat door”.
          Nou….echt gezwegen is er over die zaken nu ook weer niet.

        • Jan A.Somers zegt:

          “echt gezwegen is er over die zaken nu ook weer niet.” Maar dat is nou net de klacht uit de Indische gemeenschap! Boekenkasten vol!!!. Gelezen???? De meeste meteen in de ramsj! Kijk eens rond in de kasten van bijvoorbeeld Walburg Pers, mijn uitgever geweest. Een overvloed aan ‘Indisch’. Dat lukte alleen doordat zij goed op de hoogte zijn van vele fondsen. Mijn uitgaven, betaald door ‘Het Gebaar’.

      • Henk zegt:

        HEIMWEE
        Vertoon mij nog éénmaal je palmen,
        je bamboe en je pisangboom.
        Dit alles kan ik niet vergeten,
        mijn Indié, je bent mijn droom.

        Ik heb zo”n heimwee naar je bergen.
        Toch moest ik gaan en ja, ik leef.
        Maar nimmer zal ik je vergeten.
        Het is mijn hart dat achterbleef.

        Laat me nog één maal mogen dwalen
        langs sawa’s, rijpend in de zon.
        Laat mij nog één maal mogen wederkeren,
        Daarheen, waar het licht begon.

        Melati van Brabant

    • Ronny Geenen zegt:

      @Heer Sommers. Uw gestel heeft blijkbaar geen last van wat voor trauma dan ook. Daar moet u heel blij mee zijn. Ik hoop dat u alleen ook begrip wilt tonen voor die mensen die er wel last van hebben. Want dat zijn verschrikkelijke ervaringen. En zij die het ervaren, hebben er geen controle over.

      • Bert zegt:

        Soerabaya is de geboortestad van mijn vader ( 1913) Mijn lievelingsstad is echt Jakarta ,ben dol op die stad vanwege de architectuur nr 2 is Jogyakarta ,hele leuke stad veel toeristen nr 3 is Semarang ,tja als ze werk gaan maken van Semarang wordt Semarang een topper ! Bandung viel me vies tegen ,nee als ik weer naar Indonesie ga blijf ik wel een tijdje in Jakarta ,Soerabaya trekt me voor geen meter ,en mijn geboortestad dan ? Tegal ,stelt ook weinig voor wel een mooie Alun Alun maar mooie architectuur ? Nada !

        • Ronny Geenen zegt:

          @tja als ze werk gaan maken van Semarang wordt Semarang een topper ! @

          Ik kijk vooral naar de situaties in de perioden 1942 – 1945 – 1950 en waarom al die aandacht voornamelijk naar Soerabaja. Ik ben nu aan het lezen over Semarang en de oorlogsmoorden die daar plaats vonden. Als plaats na de oorlog om als toerist naar toe te gaan, hoor ik wel vaker dat Malang the place is to go! Trouwens, het schijnt dat Malang voor de oorlog een pracht stad was.
          Ja, en dat zeg ik als jongen van west Sumatra. Maar als eiland denk ik dat Sumatra mooier is dan Java opzicht.

        • bokeller zegt:

          Adoeh hoe deze!
          Wereld beroemd de enige en echte
          Soto Madoera
          siBo

        • Hans Boers zegt:

          @ de heer Keller…. Sorry Pak Bo 🙂 ….Bukan soto Madura…. Soto Madura is van rundvlees plus wat usus en babat natuurlijk…en zo te zien lijkt het vlees op uw plaatje op kippenvlees. (Een van mijner moyangs is afkomstig van Pamekasan). Desondanks wens ik u een smakelijk eten.

          Een bekend adres te Jakarta waar soto Madura geserveerd wordt doro Pak Hadi afkomstig uit Surabaya/Madura:
          https://pergikuliner.com/restaurants/jakarta/soto-madura-pak-hadi-surabaya-pasar-baru

          (Ik krijg geen commissie voor het reclame maken, zelfs geen gratis maaltijd.) 😦

        • Hans Boers zegt:

          Pak Bo…die enkelringen toch…. je hoorde ze van verre al aan komen klingelen. Ik had geen klok nodig om te weten hoe laat het was…voor het huis kwamen elke dag incl het weekend exact om 02.00 tot 04:00 ’s middags 2 verschillende Madurese dames: 1x met rujak cingur of pecel semanggi (om de dag afwisselend) en de andere had bubur madura of afwissellend rujak gobet…. Pak Dul kwam ’s morgens om een uur of 10 langs met zijn Madurese pikulan met soto Madura. Hij had een nog jong kind verfloren en zag mij als plaatsvervanger van zijn zoontje en kreeg een extra dun plakkie ei en een dun plakkie lever bovenop de kom mt soto….en dat allemaal voor een habbekrats per portie inclusief ’s avonds de gratis mencret en buikpijn…. Eet u smakelijk en fijne avond.

      • Jan A.Somers zegt:

        Dat begrijp heb ik volop. daar zult u mij niet op kunnen betrappen. Het probleem ligt aan de andere kant. Andere ervaringen, zoals die van mij zijn niet waar, nestvervuiling! Ben ik aan gewend hoor. Als anderen hun nare ervaringen vertellen, doe ik dat met mijn ervaringen. Alleen maar minder zielig. Ook dat wordt mij verweten. Het was toch zo erg! Ja, inderdaad, dat weet ik maar al te goed, maar het is ook geschiedenis. Mijn geschiedenis, en niet van ‘horen zeggen’.

        • Jan A.Somers zegt:

          Sorry: Dat begrip heb ik volop,.

        • bokeller zegt:

          Adoeh Pak Hans,
          Mijn eerste stappen in Soerabaja gingen direct
          naar de passar om deze Beroemde Soto
          naar binnen te werken.
          Ik keek wel eerst hoe de enkelringen om de
          slanke enkels zaten en daarna de Soto (rund)
          als een sinjo tegoed gedaan .
          siBo

        • Ronny Geenen zegt:

          @Als anderen hun nare ervaringen vertellen, doe ik dat met mijn ervaringen. Alleen maar minder zielig. Ook dat wordt mij verweten. Het was toch zo erg! Ja, inderdaad, dat weet ik maar al te goed, maar het is ook geschiedenis. @

          Vandaag, 15 augustus, herdenk ik de dood van mijn vader Eddie Geenen, die in het CBZ ziekenhuis overleed. Ik was toen 12 jaar en hij zou een paar dagen later 36 jaar worden. Hij is maanden lang met 30 anderen door jappen en Indonesiers op een hardhandige manier verwend geworden. Hier een stukje uit het boek KURA!: Deze beurt hield in dat men door de Japanse Tokko-luitenants Sugibayashi en Miyauchi, de Tokko-gunzo’s Watari Tsurukichi en Yamashita en de Indonesische tolken Bakri, Sjafei, Hartin en nog anderen zou worden “verhoord”.

          Zo’n verhoor bestond hoofdzakelijk uit het met de hand, vuist, zweep, bullenpees, stoel of delen van, een eind hout, touw of elektriciteitskabel dan wel een speciaal ervoor geconstrueerd slaginstrument inslaan op de gewenste politieke gevangene, die wel uit voorzorg geboeid was.
          Die 2 nips zijn ter dood veroordeeld. De Indonesiers zagen het gevaar en zijn er vandoor gegaan. Persoonlijk hoop ik dat ze een akelig einde hebben ondervonden.
          Vandaag denk ik ook aan de tegel grafsteen van mijn vader, die nu in een museum ergens ten toon gesteld staat. Had het graag bij mijn moeder haar graf een plaats gegeven. Maar Indonesie heeft er beslag opgelegd.
          Wat vindt u zielig doen heer Somers?

        • Jan A.Somers zegt:

          “Zo’n verhoor bestond hoofdzakelijk uit het met de hand, vuist, zweep, bullenpees, stoel of delen van, een eind hout, touw of elektriciteitskabel dan wel een speciaal ervoor geconstrueerd slaginstrument inslaan op de gewenste politieke gevangene, die wel uit voorzorg geboeid was.” Van mij zult u zoiets nooit lezen! Daar is al genoeg over geschreven. Ik ben meer bezig met de dingen van nu. Alleen heeft Bert (niet ik) ter verduidelijking in een verhaaltje van mij de karwats getoond, velen weten niet wat dat is.

        • Ronny Geenen zegt:

          @Van mij zult u zoiets nooit lezen! Daar is al genoeg over geschreven. Ik ben meer bezig met de dingen van nu.@

          Tegenwoordig weet de jeugd niet veel van het gebeuren in het voormalig Indie. Op de scholen wordt er ook niet over onderwezen. Genoeg over geschreven? Waar? En wat ik daar schreef is wel de werkelijkheid, want daar is mijn vader ook aan overleden.

    • Indorein zegt:

      @ … Waarom heb ik dan geen trauma’s? ..@ :
      Misschien was uw ziel al dood op zeer jonge leeftijd? Kon dus niet meer vertrapt worden door wie dan ook? Dat is dus wat anders dan sterk of zwak zijn in moeilijke omstandigheden: je innerlijke mens is al dood; je lichaam functioneert slechts op ademhaling, eten en drinken. Dan is het geen probleem om mismaakte lijken op te ruimen.
      Dat beeld ziet men ook vaak in landen die geteisterd worden door wrede en gewelddadige terreur.

  6. bokeller zegt:

    Ook Rotterdammer kwam om in beruchte Japanse Eenheid 731

    Een van de duizenden slachtoffers is de communist Pieter van Melle uit Rotterdam.
    Zijn levensverhaal is even bizar als noodlottig.
    Had Van Melle in 1941 in de toekomst kunnen kijken,
    dan had hij misschien wel de voorkeur gegeven aan executie
    door de Duitse bezetters,
    die hem in Rotterdam gevangen hielden wegens illegale praktijken.

    http://chinacommunications.nl/ook-rotterdammer-vond-de-dood-in-berucht-japans-kamp-eenheid-731/

    Door Yvonne Van der Heijden 24 december 2014
    siBo

  7. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Ja, al die aandacht voor Soerabaja is toch opvallend, rekening houden dat de Britten met een armada Soerabaja binnenvielen en louter en alleen krijgsgevangenen en geïnterneerden uit de Japanse interneringskampen naar veilige woonoorden hoefden te transporteren. Het RAPWI-team, dat op 19 September 1945 in Soerabaja werd gedropt, had toch kunnen aangeven dat er geen Allied Prisoners of War and Internee’s in Soerabaja e.o. waren?
    Op basis van WELKE gegevens werd het bevel gegeven om Soerabaja binnen te vallen? gegevens van een Nederlandse Inlichtingendienst NEFIS?

    Het zal toch wel verbazing bij de Britse militairen gewekt hebben dat ze plotseling op 10 November 1945 meer dan 3.500 Inhabitants Friendly To Us IFTU moesten bevrijden.
    WAAROM kwamen eigenlijk en plotseling 3.500 merendeels Indo-Europeanen in de Werfstraatgevangenis terecht? Na al doe oeverloze verhalen heeft niemand mij een begrijpelijk antwoord gegeven.

    Gezien de ligging van de belangrijkste Japanse interneringskampen had een landing bij Semarang voor de hand gelegen, temeer al vòòr de Japanse capitulatie geallieerde vliegtuigen interneringskampen hadden gesignaleerd bvb op 28 januari 1945 werd tijdens een propagandavlucht uitgevoerd door Squadron 18 (NEI) het interneringskamp Ambawara dichtbij Semarang ontdekt. Ondanks dat werd toch Soerabaja als RAPWI-bruggenhoofd gekozen om krijgsgevangenen en geïnterneerden te vervoeren.

    Maar wat wil je in die wanorde en chaos, die in wezen nog had moeten beginnen gegeven mijn tijdlijn.

    • P.Lemon zegt:

      @ WAAROM kwamen eigenlijk en plotseling 3.500 merendeels Indo-Europeanen in de Werfstraatgevangenis terecht? Na al doe oeverloze verhalen heeft niemand mij een begrijpelijk antwoord gegeven.

      ## tussen de regels doorlezend …..waren die aan beurt….om te worden ‘berecht’!?

      ***In de middag van 15 oktober begon de PRI Nederlandse- en Indische Nederlandse mannen en jongens te arresteren, die in de Kalisosok (Werfstraat) gevangenis werden ondergebracht. Hierbij kwamen een aantal gewelddadigheden voor, die een groot aantal slachtoffers eisten. Inn de Simpang club, door de PRI als hoofdkwartier gebruikt, werden door een “tribunaal” 40 tot 50 blanken “veroordeeld” wegens anti-Indonesische handelingen en op sadistische wijze omgebracht.
      Ook Indonesiers, verdacht van een pro-Nederlandse houding, werden ter plaatse omgebracht.
      Op 25 oktober landde het Britse leger (49th Indian Infantry Brigade Group) onder leiding van Brigadier A.W.S. Mallaby, in de haven van Surabaya. De Brigade was een onderdeel van de 23rd Indian Division van Generaal Majoor Hawthorn met het hoofdkwartier in Jakarta.
      In de namiddag van 26 oktober, begonnen kleine groepen Britten en Brits-Indische soldaten de stad binnen te trekken en bezetten vitale punten en requireerden vervoer.
      Verschillende groepen Mahrattas bereikten het zuiden van de stad (Wonokromo).
      Op 27 oktober was de landing afgerond en waren circa 3000 tot 4000 man en materieel aangeland.
      Op dezelfde dag echter, werden duizenden pamfletten, getekend door Generaal Hawthorn, boven de stad uitgeworpen, waar o.a. in werd gezegd dat de Britse strijdkrachten de grote steden zouden bezetten en dat zij de enige die gerechtvaardigd waren om wapens te dragen.
      Generaal Mallaby was onkundig van deze actie die de situatie in Surabaya direct op het kookpunt bracht. De tot dan gevoerde onderhandelingen met de Indonesiers onder andere over de repatriëring van de ex-geinterneerden door Mallaby’s tweede man, Colonel L.H.O. Pugh, werden hierdoor volledig teniet gedaan.
      Bron : RAPPORTAGE OVER HET “GUBENG-TRANSPORT”, SURABAYA 28 OKTOBER 1945

      ***
      . In Soerabaja, de hoofdstad van Oost-Java, zou het de eerste weken na de
      onafhankelijkheidsverklaring rustig blijven. De spanningen liepen wel steeds verder op. Begin oktober begonnen de Indonesiërs de Japanse troepen te interneren en twee weken later was de Europese bevolking aan de beurt.
      Bij de gevangenneming van de mannelijke Europese bevolking halverwege oktober
      brak massaal geweld uit in Soerabaja. Jonge nationalisten van de Pemoeda Republik
      Indonesia (de PRI) en republikeinse ordetroepen van de Badan Keamanan Rakjat (de BKR) begonnen op 15 oktober systematisch de Europese bevolking op te pakken. Ze richtten zich in eerste instantie op de mannelijke bevolking, maar ze namen ook enkele vrouwen gevangen.
      De PRI en BKR brachten hun gevangenen grotendeels bijeen in de Kalisosokgevangenis aan de Werfstraat. Velen maakten eerst een stop bij de Simpang Sociëteit; dit functioneerde vanaf begin oktober als het hoofdkantoor van de PRI. Hier moesten de gevangenen verschijnen voor een geïmproviseerd tribunaal.
      Bron:
      SOERABAJA IN DE
      VROEGE REVOLUTIE
      DE GEWELDDADIGHEDEN TEGEN
      NEDERLANDERS EN INDO-EUROPEANEN IN
      SOERABAJA HALVERWEGE OKTOBER 1945
      Gilles Bertus

      • Jan A.Somers zegt:

        Ik zag net dat ‘ Revolutie in Soerabaja • 17 augustus 1 december 1945 • , Willy Meelhuijsen’ nog te koop is.

      • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

        @ dhr Lemon.
        De tegenstrijdigheid begint al bij de eerste zin van het eerste artikel:
        “……..In de middag van 15 oktober begon de PRI Nederlandse- en Indische Nederlandse mannen en jongens te arresteren, die in de Kalisosok (Werfstraat) gevangenis werden ondergebracht……”
        terwijl in het tweede artikel wordt gesproken over :
        “…….Jonge nationalisten van de Pemoeda Republik Indonesia (de PRI) en republikeinse ordetroepen van de Badan Keamanan Rakjat (de BKR) begonnen op 15 oktober systematisch de Europese bevolking op te pakken…….”

        In het boek van Meelhuijsen is er sprake van 60 verschillende pemoeda groepen, die actief waren in Soerabaja.
        Dus aan dhr Lemon en Somers de keus, daarbij wordt aangetekend dat de Simpang Club niet het enige Volkstribunaal in Soerabaja was, er waren minstens 2 andere tribunalen, waarnaar de merendeels Indo-Europeanen naar getransporteerd, veroordeeld en veelal terechtgesteld werden.

        Ik weet niet wat Boeng Tomo te maken had met de PRI, haar hoofdkwartier wordt plotseling in verbinding gebracht met de Simpang Club van Boeng Tomo!!! Daar krijg ik toch de hik van.

        • Jan A.Somers zegt:

          “dat de Simpang Club niet het enige Volkstribunaal in Soerabaja was” U zult mij in deze context nooit het woord tribunaal horen gebruiken, dat hoort voor mij bij specifieke rechtsorganen. Volgens mij waren er meer van dit soort rechtbankje spelen, elke club zijn eigen speeltje. Ik ken alleen de Simpangclub, maar ook niet zo heel erg goed. Ik stond in de rij, net binnen, en zag dat het er niet pluis was. Naast mij was er een rij met mensen die weg gingen, dat zag er ook niet fris uit. Ik stapte over, en toen bleek dat dit de rij was, bestemd voor de Werfstraatgevangenis. Van de regen in de drup. Ik had de rij moeten hebben van de lui die naar huis mochten.
          Ik heb nooit begrepen dat dit in de Simpangclub is gebeurd. Het hoofdkwartier van de PRI! De PRI was samengesteld uit voormalige PETA-leden, redelijk goed gedisciplineerd. De Japanse troepen waren het laatste jaar van de oorlog sterk uitgedund. Voor het bewaren van rust en orde werd nu de PRI belast met politietaken in de woonwijken, de Japanners beperkten zich tot de binnenstad en de doorgaande straten. De PRI had hier en daar roadblocks, maar als je gewoon deed had je daar geen problemen. Ik had voor de melkerij een pasje van een huisarts met mooie tjaps en handtekeningen. En van baboe Soep moest ik voor de zekerheid een roodwit speldje dragen. Maar al gauw werd de PRI ook vervuild met ongeregeld volk, de latere bersiappers. Na het beteugelen van gepeupel dat in de Boeboetangevangenis begon met het vermoorden van Japanners, kreeg de PRI meer zelfvertrouwen en wist meer grip te krijgen op de situatie in de stad. Maar dat duurde niet lang. Zowel de gemeentelijke bestuurders als de pemoeda’s van de PRI hadden totaal geen contact met de duizenden jongeren uit het gewone kampongvolk, het fabrieksproletariaat, werkloos, brodeloos, bendes die zich in leven moesten houden met plundering. En misbruikt door Boeng Tomo. Ik weet ook niet hoe of onze Boeng daar een podium had gekregen.
          De BKR, of was het de TKR?, was volgens mij ook redelijk gedisciplineerd. Tijdens de moord op het Goebengtransport werden zij door hun eigen volk uit Kampong Kepoetran aangevallen toen zij vrouwen en kinderen voor hun veiligheid naar Kampong Kaliasin wilden brengen.

        • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

          Dat propagandaverhaal van dhr Somers is vaak herhaald, gepapagaaid , blindelings gekopieerd, zonder dat er gedegen onderzoek is gedaan , want voor slordige Nederlandse historici is het wel zo gemakkelijk om de PRI overal de schuld van te geven, terwijl het orakel van dhr Somers, Meelhuijsen alleen al in Soerabaja over meer dan 60 pemoeda-organisaties met adreslijst heeft. Dus er was meer de hand.

          De historicus Gilles Bertus van “SOERABAJA IN DE VROEGE REVOLUTIE
          DE GEWELDDADIGHEDEN TEGEN NEDERLANDERS EN INDO-EUROPEANEN IN
          SOERABAJA HALVERWEGE OKTOBER 1945” heeft dezelfde literatuur als ik geraadpleegd, maar “vergeet” de literatuurverwijzingen horizontaal na te lezen..

          Als hij dat wel gedaan had, dan was hij er achter gekomen dat Boeng Karno weliswaar voor de PRI had gewerkt maar na het einde van WO2 zijn eigen weg ging. Toen hij op 12 Oktober 1945 uit Jakarta terug kwam wilde hij een Radiozender met de naam “Pemberontakan” oprichten om zodoende zijn zelf opgerichte niet-regulaire militia of “lascar” beter te leiden en te promoten. Deze militia, de “Barisan Pemberontakan Rakyat Indonesia” of BPRI bestond uit een los georganiseerde associatie van pemoeda’s en jago’s en had zijn “hoofdkwartier” en “volkstribunaal” in de Simpang Club in Soerabaja. De rest is geschiedenis.

          Dat de BPRI met de PRI wordt verward moet je niet aan mij , maar aan diezelfde indolente Nederlandse historici vragen.
          Amerikaanse historic zoals George McT. Kahin of Benedict Anderson zagen dat toch wat anders, maar die hebben , als ik de voetnoten erop nalees, echt operationeel onderzoek in Indonesia gedaan. Er moeten ook nog ergens in Indonesia BPRI archieven rondslingeren, die uitsluitsel kunnen geven wat er werkelijk in de Simpang Club zich afspeelde, althans volgens Indonesisch oogpunt.

          En zo zijn er meer slordigheden in de Nederlandse Geschiedenis in tijden van dekolonisatie over het toenmalig Nederlands Indie, het huidige Indonesië.

        • Boeroeng zegt:

          Peter,

          Slordigheidje in jouw “propagandaverhaal” ? Boeng Karno heeft die radiozender niet opgericht. Je bedoelde Bung Tomo ?

        • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

          Je hebt gelijk, het was Boeng Tomo, freudiaanse verspreking

          Maar het blijft een propagandaverhaal, gewoon bijelkaar geklooid door slordige Nederlandse historici. Gelukkig gaan ze bij het dekolonisatieproject ook buitenlandse bronnen raadplegen, werd wel tijd.

          Weet je dat als Amerikaanse studenten een onderzoek doen naar Indonesië, ze verplicht zijn Bahasa Indonesia te leren. Nederlandse onderzoekers bij het project mogen op kosten van de belastingbetaler een cursus Bahasa Indonesia volgen. ga ik ook doen, wel op eigen kosten.

        • Boeroeng zegt:

          Het is heel normaal dat historici geschiedenisverhalen brengen die passen bij de heersende moraal/ powers that be. Dat wil niet zeggen dat ze propaganda maken.

          Nu vind ik Soekarno een collaborateur van het Japans kolonialisme. Dat was ook een standpunt in de heersende politieke moraal van Nederland 70 jaar geleden.
          Doe ik nu propaganda maken voor de toenmalige Nederlandse bestuurders?

          Ik vind ook dat Nederland die dekolonisatie verkeerd heeft aangepakt.
          Is dat propaganda voor de toenmalige Indonesische bestuurders ?

        • Jan A.Somers zegt:

          “Dat propagandaverhaal van dhr Somers is vaak herhaald, gepapagaaid , blindelings gekopieerd, ” Ik vind u een naar mens, maar toch ook zo voorspelbaar leuk. Met een denigrerende sneer vraagt u om mijn mening. Die heb ik gegeven, met een (nog stil gehouden) voorspelling van uw reactie. Pats boem, raak. Plus dat hikken, komt waarschijnlijk van Italiaanse wijn. Overigens wacht ik nog steeds op uw standaardwerk over de bersiap. Heeft u overigens generaal-majoor Yamamoto al in uw bestanden opgenomen na mijn gekopieerd verhaaltje over zijn overgave aan generaal Hawthorn. Dat had ik toch niet hoeven te doen, u weet zoveel meer dan ik. Ik verkneukel mij al over uw antwoord. U heeft ‘prietpraat’ al lang niet gebruikt.

    • Ronny Geenen zegt:

      @Ja, al die aandacht voor Soerabaja is toch opvallend@

      Reeds eerder heb ik ter sprake gebracht de strijd in Semarang, die eindigde in een 5 daagse (14-19 october 1945) bloedblad. Dit is de eerste keer dat ik een situatie leest dat het hele gebeuren door zowel een Engelsman, een jap en door Indonesische schrijver werden belicht. Dat waren de 3 strijdende partijen, die in een volledig bloedbad eindigde. Het Indonesische boek verscheen onder de titel ” Sejarah pertempuran Lima Hari di Semarang”. Vraag me af of er b.v. ook bij de strijd in andere steden zulke beschrijvingen bestaan. P.S.: Het Indonesische gedeelte is in het Nederlands vertaald.

      • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

        De strijd in Semarang eindigde niet op 19 November. Er was ook een Tweede Slag om Semarang n.l. op 18-21 november 1945. Over Semarang na 15 Augustus 1945 valt wel meer te vertellen inclusief de Bersiapslachtoffers, zie “Semarang, een beeld van een stad” met een gedetailleerde beschrijving van de gebeurtenissen van dag tot dag tot eind 1945.

        • Ronny Geenen zegt:

          @De strijd in Semarang eindigde niet op 19 November. @
          Kan u alleen maar aanbevelen het boek “Geschiedenis van de vijfdaagse strijd in Semarang 14-19 october 1945”. Dat er daarna meer strijd is gestreden zal wel waar zijn, maar ik heb specifiek over de vijf daagse. Dacht dat ik duidelijk genoeg was.

    • Jan A.Somers zegt:

      “Het RAPWI-team, dat op 19 September 1945 in Soerabaja werd gedropt, had toch kunnen aangeven dat er geen Allied Prisoners of War and Internee’s in Soerabaja e.o. waren?” Niks 19 september. Het eerste team werd op 18 september geparachuteerd. Het tweede team op 21 september. Op 23 september arriveerde kolonel D.L. Asjes als hoofd van het kantoor Soerabaja. Net als de andere RAPWI-kantoren was dit een regionaal kantoor, niet alleen Soerabaja. Vanuit de kampen in Midden-Java verzorgde RAPWI in oktober treintransporten vrouwen en kinderen naar Soerabaja, die daar moesten worden opgevangen en verder in veiligheid gebracht, de R van RAPWI.. Mijn zus was daarbij. Je kunt je afvragen of dat zo’n goed idee was, maar er was nog geen bersiap, de Japanners hadden het gezag in handen. Vanaf ca. 15 oktober, bloody Monday, begon de instroom in de Werfstraatgevangenis, na afhandeling in de Simpangclub. Ik dacht dat dit wel ressorteerde onder de I van RAPWI.
      “Op basis van WELKE gegevens werd het bevel gegeven om Soerabaja binnen te vallen?U weet toch dat generaal Christison van het begin af aan de op Java gewenste 5e divisie in Soerabaja (vanwege de beschikbare marinefaciliteiten) had willen aanlanden, maar nog geen beschikking had over die divisie? Maar vanwege de door RAPWI gemelde situatie in Soerabaja werd besloten alvast een brigadegroep naar Soerabaja te sturen. Met o.a. de instructie: 2(b) the protection, and where appropiate, the evacuation of R.A.P.W.I.en 2(c) the disarmament and removal of the Japanese. Maar dat kon natuurlijk alleen via 2(a) the establishment of law and order. Deze brigadegroep kwam op 25 oktober in Soerabaja aan. De landing werd door de PRI geaccepteerd nadat de republikeinse leiders in Batavia op de hoogte waren gesteld en de Britten hadden uitgelegd slechts te willen zorgen voor de evacuatie van de geïnterneerden en de Japanse militairen. Na de landing van de troepen werden Europese vrouwen en kinderen zoveel als mogelijk samengebracht in drie door die soldaten beschermde wijken Ketabang, Goebeng en Darmo. Maar op 28 oktober liep de situatie uit de hand met de moord op het Goebengtransport. En het oplaaien van het geweld waarbij generaal Mallaby werd gedood. Dit was het sein tot versnelde samenstelling van de 5e divisie welke op 10 november in actie kwam.
      “verbazing bij de Britse militairen gewekt hebben dat ze plotseling op 10 November 1945 meer dan 3.500 Inhabitants Friendly To Us IFTU moesten bevrijden.” Hoezo verbazing? Ik heb toch al meerdere malen verteld dat door de brigade getracht was de mensen in de Werfstraatgevangenis te evacueren, maar dat twee onderhandelingsgroepen waren vermoord? Bij de landing op 10 november was dus al lang bekend hoe het in de Werfstraatgevangenis was gesteld. En dat de vrouwen en kinderen in het Darmokamp (waaronder mijn moeder en zus) gevaar liepen.
      “WAAROM kwamen eigenlijk en plotseling 3.500 merendeels Indo-Europeanen in de Werfstraatgevangenis terecht?” Zou u aan Boeng Tomo uit de Simpangclub moeten vragen, maar dat wist u al.
      “het interneringskamp Ambawara dichtbij Semarang ontdekt. Ondanks dat werd toch Soerabaja als RAPWI-bruggenhoofd gekozen om krijgsgevangenen en geïnterneerden te vervoeren.” Er waren daar meerdere vrouwenkampen bekend bij het Rode Kruis, daar had je geen Squadron 18 (NEI) voor nodig, Mijn zus heeft er achtereenvolgend in drie gezeten. De oorspronkelijke bedoeling van RAPWI was deze kampen via het door de 5e divisie bevrijde Soerabaja te evacueren. Maar dat heeft u hierboven kunnen lezen.
      Ik heb hier geprobeerd uw hijgerige vragen op een rustige manier te beantwoorden met de kennis die ik heb. (oorspronkelijk niet van mij). Ik gok op uw reactie: propagandaverhaal van dhr Somers. Maar na een hik misschien iets nieuws? Lijkt me spannend.

  8. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Ik ken het boek, één van de schrijvers Han Bing Siong schreef ook “The secret of Major Kido, the battle of Semarang 15-19 Oktober 1945, meer een militair-technische beschouwing.
    De betekenis van deze slag is dat het de eerste keer was dat Indonesische volk (pemoeda’s uit verschillende steden) voor hun Onafhankelijkheid wilden vechten en sterven tegen hun bezetters i.c. de Japanse bezetters, bijna 1 maand vóór de Slag om Soerabaja).
    Een ander aspect is dat de Japanners toen Indonesiers afslachtten bekend als Boeloe massaker, waarvoor de Japanse officier werd berecht (oorlogsmisdaad?).
    Niet onvermeld mag blijven dat De Japanners hier wel toonden zich actief in te zetten voor de bescherming van geinterneerden, i.t.t. Soerabaja.

    De tweede slag om Semarang ging tussen de Indonesische nationalisten en de Britten, die door de inzet van vliegtuigen een smadelijke nederlaag konden voorkomen.

    • bokeller zegt:

      Ook een konvooi vanuit het binnenland,dat
      constant door het Indonesisch leger werd
      aangevallen
      waarbij Japanners (lopend) en Indische jongens
      het konvooi beveiligden ,heelhuids in Semarang aangekomen.
      De Japanse soldaten kregen van de Europese
      ingezetenen een hartelijk welkom bij het
      binnen trekken van de beveiligde stad Semarang.
      siBo

    • Jan A.Somers zegt:

      “bijna 1 maand vóór de Slag om Soerabaja)” Dat is dus vóór 10 oktober: Na het uitbrengen in Batavia van zijn rapportage, kwam Huyer op 29 september in Soerabaja terug met de opdracht van Patterson de overname van Soerabaja door de Britten voor te bereiden. Shibata kreeg van hem de opdracht voorbereidingen te treffen voor de komst van de geallieerde troepenmacht. Shibata riep direct 3000 man terug uit Poedjon, zij werden echter bij aankomst op het station door pemoeda’s gevangen genomen. Nog dezelfde avond werd door een groep voormalige Peta, Heiho en Seinendan-soldaten een actieplan opgesteld: het mobiliseren van het (kampong)volk met de kreet siááááp, het gevangen nemen en ontwapenen van Japanse militairen en het bezetten van de telefoon- en telegraafkantoren. Het eerste doel voor de massale acties was het Japanse centrale wapenmagazijn voor Oost-Java in Don Bosco, voorheen een groot katholiek weeshuis met scholen, sportterreinen, werkplaatsen, een kliniek, een kapel en kloostergebouwen. Na onderhandelingen onder druk van de snel aangroeiende volksmassa moest de Japanse commandant het complex overdragen, waarbij hij een ontvangstbrief kreeg met de vermelding dat de wapens waren overgedragen aan het Indonesische bestuur. Hierop pleegde hij zelfmoord. Daarna werden nog grote wapenvoorraden buitgemaakt in een Japanse garnizoenskazerne en in een groot gebouwencomplex waar voorheen de handelsfirma Lindeteves Stokvis was gevestigd. Met hun overgave hebben schout-bij-nacht Shibata en generaal-majoor Iwabe voorkomen dat er een bloedbad werd aangericht onder de belegeraars gevolgd door wraakacties tegen andere Japanners en Nederlanders. Overal wapperde de rood-witte vlag, op muren en trams waren leuzen gekalkt. Overal stonden pemoeda’s op wacht, gewapend met een Japans samoeraizwaard, een geweer of een pistool. Pemoeda’s denderden in auto’s, vrachtwagens en pantserwagens door de stad. Gepeupel ging zich te buiten aan moord en plundering.
      Nadat de Indonesiërs de wapendepots hadden buitgemaakt werd de situatie steeds grimmiger. Shibata was niet meer bereid (en ook niet in staat) de opstand neer te slaan en droeg zijn commandanten op wapengebruik te vermijden. In de nacht van 30 september verloor Shibata het contact met zijn troepen doordat de telefoonlijnen waren doorgesneden. Japanners werden gevangen genomen, hun wapens en voertuigen in beslag genomen. Het vliegveld en de luchtmachtbasis werden door de opstandelingen bezet. Op 1 oktober gaf Iwabe zich over met de in zijn hoofdkwartier aanwezige wapens. Daarna werd het hoofdkwartier van de Kenpeitai bestormd en na een bloedig gevecht veroverd. Op 2 oktober drong een grote massa Indonesiërs het hoofdkwartier van de marine binnen, waar Shibata zich bevond. Voorts werd de Japanse bewaking van het Oranjehotel overgenomen door de pemoeda’s.
      Op 3 oktober eiste Huyer namens de geallieerden de overgave van de Japanse strijdkrachten, waaraan door generaal-majoor Iwabe en schout-bij-nacht Shibata werd voldaan. Waarschijnlijk als gevolg van de verstoorde verbindingen werden alsnog de munitiedepots en de pyrotechnische werkplaatsen op Madoera opgeblazen waarna de verantwoordelijke Japanse officieren zelfmoord pleegden. De explosies en de vuurzee zorgden in Soerabaja uiteraard voor een toenemende nervositeit. Huyer legde nu de volle verantwoordelijkheid voor de orde en veiligheid bij resident Soedirman. De Japanners dienden te worden beschouwd als krijgsgevangenen en aan de geallieerden worden overgedragen. De Japanse mijnenvegers dienden de hun opgedragen taken voort te zetten en de Japanse piloten dienden de luchtverbindingen te herstellen. Uiteraard was Soedirman niet in staat deze bevelen op te volgen, voorzover hij daartoe genegen mocht zijn. Op 4 oktober werd het hoofdkwartier van de PRI (Pemoeda Repoeblik Indonesia) gevestigd in de Simpang Sociëteit ofwel Simpangclub. Een grote menigte protesteerde op 6 oktober daar tegen de bescherming door de PRI van de gevangen Japanners in de Boeboetangevangenis. Het gepeupel wist daarna in die gevangenis een aantal Japanners te vermoorden, een actie die door een PRI-eenheid slechts met veel moeite kon worden onderdrukt. Zowel de bestuurders als de pemoeda’s hadden totaal geen contact met de duizenden jongeren uit het gewone kampongvolk, werkloos, brodeloos, bendes die zich in leven moesten houden met plundering. Enz., alles vóór 10 oktober!

      • Jan A.Somers zegt:

        ff vergeten, dat ik elke middag hier doorheen fietste. En dan is er iemand zo tolol dat die mij dat beschermende roodwit speldje misgunt. Maar ja, die meneer kan dat ook niet snappen. Alleen maar lollig doen bij al dat bloedvergieten.

    • Jan A.Somers zegt:

      “toonden zich actief in te zetten voor de bescherming van geinterneerden, i.t.t. Soerabaja.” De door RAPWI naar Soerabaja gebrachte vrouwen en kinderen uit de kampen in Midden-Java werden (behalve die naar hun familie terugkeerden zoals mijn zus) onder bescherming van de Japanners in het Darmokamp ondergebracht. De geïnterneerden in de Werfstraatgevangenis konden niet door de Japanners worden beschermd. Die Japanners waren of dood, of hebben van meneer Huyer mogen vertrekken naar Poedjon.

  9. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Er is in 1996 een heel interessant onderzoek gedaan naar Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen (geboren tussen 1929 en 1945) en hun verwerking van het verleden:

    Onderzoek naar Indische jeugdige Oorlogsslachtoffers (1996)
    https://psychotraumanet.org/sites/default/files/documents/092_Onderzoek%20naar%20%20%20%28Mooren%20en%20Kleber%29.pdf

    Centraal in het onderzoek stond de huidige gezondheid van Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen. Specifieke vraagstellingen waren de volgende:

    1. Met welke ingrijpende gebeurtenissen zijn Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen voor, gedurende en na WO2 geconfronteerd?
    2. Wat is de aard en omvang van de door Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen gepresenteerde klachten ( i.v.m. andere vergelijkbare groepen)?.
    3.Is er samenhang tussen de relevante variabelen zoals de psychologische verwerking van de oorlog of de plaats van de oorlog in het huidige leven en gezondheidsproblematiek?

    Conclusie:
    Er blijken duidelijke verschillen tussen de 4 onderzoeksgroepen in zowel herinnering aan de oorlogsjaren als het voorkomen van gezondheids- en verwerkingsproblematiek.

    Er is ten eerste een verschil tussen de Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen en vergelijkbare Nederlanders , in die zin dat eerstgenoemden meer problemen hebben.

    Vervolgens doet zich bij de 2 groepen Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen die materiële en/of psychotherapeutische hulp in verband met de oorlogservaringen hebben ontvangen aanzienlijk meer problematiek voor.

    Uit dit onderzoek naar late gevolgen van WO2 blijkt dat jeugdige Oorlogsgetroffenen over aanzienlijke verwerkingscapaciteiten te beschikken. Veel mensen deden geen beroep op hulpverlening. Van mensen die wel hulpverlening inschakelden, deden de meesten geen beroep op gespecialiseerde instellingen. Tegelijkertijd mag de ernst van de herinnering van die kinderen en jeugdigen met zich meedragen niet onderschat worden . Kinderen die traumatische ervaringen met zich meedragen, groeien hier niet simpelwehg overheen. Opvallend is dat ze de angst en de dreiging onthouden ondanks een volledig onbegrip van de situatie.

    Vervolgens komt naar voren dat het ervaren gebrek aan erkenning als individu of als groep bij Indische (jeugdige) Oorlogsgetroffenen schrijnend is: Dit wijst op het tekortschieten van de toenmalige Nederlandse samenleving in het bieden van een klankbord voor de ervaringen in de Oost. Niet onwaarschijnlijk heeft dit negatieve invloed uitgeoefend op de collectieve en individuele verwerking.

    • Jan A.Somers zegt:

      Ik was niet bij dat onderzoek betrokken. Maar ja, ik hoorde dan ook niet bij de doelgroep, “Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen”. Dat de Volkskrant mij had ingedeeld als slachtoffer tegenover Hario Kecik als dader was volgens mij voor de smeuïgheid. Waarschijnlijk vonden ze mij te saai. (ben ik ook).

    • Ronny Geenen zegt:

      Goed artikel waar ik graag op wil reageren. Van te voren zeg ik u dat ik daar geen studie van heb gemaakt, maar de situatie bij vele Amerindo’s komen de problemen op oudere leeftijd naar voren. Jammer dat het onderzoek ook niet er bij verteld, wat de resultaten zijn, wanneer de Indische op jonge leeftijd werd behandeld, hij dan op oudere leeftijd er minder last van heeft. Volgens een Indische Nederlander uit Eindhoven, die in de sociale verzekering heeft gewerkt en nu als 80 jarige mij zijn ervaringen op papier heeft gegeven, blijkt dat WUV/WUBO medewerkers ook niet altijd de juiste vragen aan de mensen stellen. Enfin, ik heb de moeite genomen, alles op te schrijven en ook te vertalen in het Engels. Klaar voor publicatie in het Internationale blad De Indo.
      https://myindoworld.com/wuv-wubo-aor-ervaringen/

  10. Loekie zegt:

    ” Dit wijst op het tekortschieten van de toenmalige Nederlandse samenleving in het bieden van een klankbord voor de ervaringen in de Oost”.
    Tekortschieten: nalaten wat je had kunnen en moeten doen.
    Was de (toenmalige) Nederlandse samenleving in staat om als klankbord te dienen? Was het de plicht van die samenleving om als klankbord te dienen?
    In mei 1960 (= 15 jaar na de oorlog) werd op televisie de eerste aflevering uitgezonden van De Bezetting van Lou de Jong. Doodstil op straat, want iedereen keek. En iedereen kreeg te horen en te zien het hoe, wat en waarom van de oorlog….voor de eerste keer.

    Over hun eigen oorlog wisten de Nederlanders nog maar weinig….laat staan over die in Indië.
    Dus in plaats van ‘tekortschieten’ zou er zoiets kunnen staan als: Aan de toenmalige Nederlandse samenleving ontbrak het vermogen om kennis te nemen van en belangstelling te tonen voor de Nederlanders uit Indië en hun ervaringen in de jaren 40.

    • Jan A.Somers zegt:

      “wat en waarom van de oorlog” Voor mij was dat ook belangrijk. Oorlog is een verzameling van vele ‘mijn kleine oorlogen’ (Louis Paul Boon) Je wilt je eigen ervaringen, in een heel klein gebiedje, inbedden in een groter geheel. Dan begin je heel veel te snappen over jezelf. Ik lag in het ziekenhuis met een hartinfarct, toen mijn baas op bezoek kwam. Hij keek heel verbaasd, lag ik ziek te lezen in Lou de Jong. Had ik eindelijk tijd voor.

  11. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Bij het onderzoek was er sprake van 4 deelgroepen (samen 939 geïnterviewden)

    1) De Indische gemeentegroep, willekeurige Indischen uit 6 gemeentes (255)
    2) een vergelijkingsgroep ter controle (349)
    3) aanvragers van Wuv en WUBO, de Wuv-Wubogroep (272)
    4) alle “Indische” klienten van de Stichting ’45 die tot deze leeftijdsgroep behoren , de klinische groep (63)

    citaat:……Het zijn vooral blanke Nederlander (totoks of trekkers) en Indo-Europeanen geweest, die aan de enquete deelnamen……

    Enkele bevindingen in de enquête over het verschil totok/Indo zijn wel opmerkelijk en voor citering vatbaar.

  12. Bert zegt:

    Nu we toch aan het herdenken zijn geslagen ,op 27 augustus 1883 barstte de Krakatau uit elkaar ,ook hiervoor is een herdenking ,die explosie ,die hier uit voort kwam had 4x de kracht van de zwaarste kernbom ,die ooit ter ontploffing is gebracht n.l de Russische Tsar Bomba in 1961.,de trillingen van die uitbarsting waren tot het Kanaal bij Engeland te voelen ,die uitbarsting kostte 34.000 mensen het leven ,anak Krakatau is trouwens ook al een hele grote jongen geworden en is net door vulkanlogen als vulkaan van 2018 verkozen ,hou hem in de gaten die kleine katjong !!

  13. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Die opmerking van Boeroeng op 17 Augustus om 20:38 dat “historici verhalen brengen die passen bij de heersende moraal/powers” is toch van dubieus gehalte . En als het geen propaganda is wat is het dan? Je mag het toch wel benoemen, geeft toch wel meer duidliijkheid wat je bedoelt. .

    Het gaat er natuurlijk om wat Propaganda je onder propaganda . Dat heeft te maken met ‘eenzijdig informatie’ of ‘selectieve keuze van feiten’ met als “doel medestanders te vinden voor ‘eigen meningen of politieke opvattingen’. Dat heeft natuurlijk niks met EMPIRISCH onderzoek te make, laat staan de kwalificatie ‘wetenschappelijk’ of ‘objectief’. Het is dan geen geschiedschrijving meer maar het bedrijven van politiek. Op basis van bovenstaande criteria is het evident wat de antwoorden op de vragen van Boeroeng zijn.

    Nu weer terug naar dat onderzoek over Oorloggetroffenen.

    • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

      correctie “Het gaat er natuurlijk om wat je onder propaganda verstaat”. Dat heeft te maken …….

    • Boeroeng zegt:

      Peter , je term ‘propaganda’ en nu het woord dubieus zijn verdachtmakingen.
      Het suggereert kwaadaardige bedoelingen van je opponent .
      Kijk eerst naar je eigen kwaadaardige wijze van debatteren.

      Het is toch heel normaal dat historici ook verhalen brengen die passen in de heersende moraal of bij de heersende powers? Zo is het altijd geweest . Dat constateren is niks dubieus.
      Hoe opener een samenleving is, hoe meer men gewend is aan afwijkende meningen en levenstijlen, hoe meer historici ook verhalen vertellen die niet in die heersende moraal passen.
      Mooi toh?

  14. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    In dat onderzoek naar Indische Jeugdige Oorlogsgetroffenen staan best interessante dingen.

    Er bleek een groot verschil tussen de “Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen” en hun leeftijd- en stadsgenoten die de Duitse bezetting in Nederland hebben meegemaakt, de Vergelijkingsgroep .
    1) De Indische mensen rapporteerden meer oorlogsgebeurtenissen.
    2) Merendeel van de “Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen” hebben gedurende de oorlog hun vader moeten missen. Kortom van een normal gezinsleven in Nederlands Indie was gedurende de oorlogsjaren en de jaren daarna geen sprake.
    3) Echtscheidingen kwamen vaker in deze gezinnen voor, dan in gezinnen van diegenen die in Nederland de oorlog hadden meegemaakt.
    4) Vele Indische gezinnen kenden financiële problemen in de periode onmiddellijk na de oorlog. Vanwege de revolutionaire strijd, de emigratie naar Nederland en de eerste jaren in Nederland was het moeilijk een stabile familieleven op te bouwen. Vooral degegnen die een beroep deden op de WUV/Wubo voelden zichj destijds niet thuis in Nederland.
    5) Indo-Europeanen werden vaker gediscrimineerd vanwege huidskleur en culturele achtergrond dan hun blanke leeftijdsgenoten.
    6) Er bestaan belangrijke verschillen in gezondheid tussen de Indische bevolkingsgroepen en de vergelijkingsgroep, die de Oorlog in Nederland meemaakten.

    • Peter van den Broek de andere generatie zegt:

      Binnen de groep van Indische jeugdige Oorlogsgetroffenen zijn er ook verschillen.

      1) Gedurende de Japanse bezettingstijd werden vooral Totoks geïnterneerd. Totoks hebben vaker evacuatie, transporten, het verrichten van zware werkzaamheden meegemaakt, terwijl indo’s of Indische Nederlanders vaker onderduiking, vervolging en invallen in hun huizen hebben gekend.
      2) Gemiddeld kwamen de Indo’s/Indische Nederlanders later naar Nederland dan de totoks en/of trekkers. Ze hebben derhalve langere tijd van de revolutieperiode meegemaakt.

      Die laatste opmerking is wel interessant voor de oorlogsbeleving en die daarna.

      • bokeller zegt:

        Heer van den Broek,
        Ik heb nog een kleine opmerking inz.
        Indisch jeugdige oorlogsgetroffenen.
        nl. Hun huisvesting hier in Nederland,
        van jeugdigen die geen ouders bij
        zich hadden.
        de zgn. Boedjangs.
        In kazerne achtige kamers,stapelbedden
        ,toilet /wasgelegenheid ?
        Tweemaal zo’n huisvesting tegengekomen.
        siBo

      • Ronny Geenen zegt:

        @1) Gedurende de Japanse bezettingstijd werden vooral Totoks geïnterneerd@
        Vermoedelijk vond dat alleen op Java plaats. In ieder geval op Sumatra werden de Indo’s net zo hard achter de tralies gedonderd.

        • Jan A.Somers zegt:

          Ik heb zo het idee dat die interneringen plaatselijk sterk van elkaar verschilden. Dat werd ook overgelaten aan de plaatselijke Indonesische bestuurders. In Soerabaja werd bijvoorbeeld niet “achter de tralies gedonderd”. ‘De Wijk’ was in het begin een open kamp, een afgebakende woonwijk in Darmo. Er waren wel oekazes dat mensen met in hun pendaftaran Belanda totok en Belanda kira kira betoel daar naartoe moesten verhuizen. Hetgeen ze braaf deden. Mijn zus ook. (mijn broer ook in Tjimahji). Ik had Belanda Indo in mijn pendaftaran geoeroest, en mijn moeder had al Belanda Indo staan. Maar ook nogal wat Indische vrouwen en kinderen deden dat. Er was armoe, en in De Wijk was gratis huisvesting en eten. Ook de Duitse mevrouw met dochter, waar we kort hadden ingewoond, ging naar De Wijk. Met een paar sinjo’s hadden we een verhuisbedrijfje waar we een zakcentje mee verdienden. Maar ja, op een gegeven moment ging de boel op slot. Het was een echt kamp geworden, achter gedek. En enkele weken later werd alles in vrachtauto’s geladen op weg naar de kampen in Midden-Java. En dat was niet best. Mijn zus is er niet best uitgekomen.

  15. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Ik betwijfel ten sterkste dat Indonesische locale bestuurders zgn “open” interneringskampen bestuurden.
    In eerste instantie vielen de interneringskampen onder Japans civiel bestuur, ik weet niet of de Japanse kampcommandant Takahishi van “de Wijk” in Soerabaja een militair was.

    Ik heb wel begrepen dat in 1944 het Japans militaire leger althans op Java het commando van de interneringskampen overnam.. Het beleid over de interneringskampen werd toentertijd aangescherpt, Japanse kampcommandanten met een menselijk gezicht, zoal dat mogelijk was bij de Jap, werden weggepromoveerd en vervangen door hardhandig optredende militaire commandanten, dit was wellicht ingegeven door een mogelijk naderende geallieerde invasie.
    Uit Japans wantrouwen t.o. de Indo-Europese bevolking, die verdacht werden van 5de colonne-activiteiten zoals bij Dampit- en Glodokaffaire (1944) werden vele Indo-Europeanen alsnog onder valse voorwendselen geïnterneerd.

    In elk interneringskamp was er gratis voeding en huisvesting!!!!, daar zorgde de Jap wel anders moest er hard voor werken. Buiten de kampen was er in de steden sprake van voedseldistributie , er waren bonkaarten, daarnaast waren er gaarkeuken voor inlanders, maar ook apart voor Indo-Europeanen. In eerste instantie verzorgde het Rode Kruis ook voor de verzorging van Indo-Europeanen, maar toen zij in verschillende steden verboden werd, bevorderden de Japanners de oprichting van de zgn Kaoem Indo (zie KOP, Eekhout en Dahler), die zorgden voor hulpverlening aan arme behoeftige Indo-Europeanen, maar wie was niet arm en hulpbehoevend in die tijd?
    Ploegman, die van het Vlaggenincident en van het IEV, was verantwoordelijk voor de Kaoem Indo in Soerabaja.

    De “open” kampen kan je beschouwen als een soort ghetto en was niet zo open als het woord aangeeft. De Japanners waren d.m.v. van hun registratiesysteem “pendafteran” donders goed op de hoogte waar de Indo uithing, anders lichtten de Indonesiers de kempeitai wel in. Het systeem van angst en dreiging in combinatie met de Kempeitai en Indonesische Hulppolitie o.i.d. zorgde er wel voor dat die kampen niet zo “open” waren.

  16. Jan A. Somers zegt:

    “De “open” kampen kan je beschouwen” Voortaan goed lezen. Het door mij genoemde kamp in Soerabaja begon als open wijk, zo heette dat ook: De WIJK. De totoks, en kira kira betoel moesten verplicht daar naartoe verhuizen, de Indofamilies konden vrijwillig daar naar toe als ze hulpbehoevend waren. Pas na enige tijd werd het een gesloten kamp. De bevoorrading van mijn zus en enkele vriendinnen gebeurde toen ’s avonds over de gedek. Dat deed ik samen met de dochter van baboe Soep, die dan op mijn bagagedrager stond. Maar dat had u ook al enkele malen kunnen lezen. Ook deze periode duurde niet lang, alle vrouwen en kinderen zijn toen overgebracht naar Ambarawa, Lampersari e.d. De WIJK bleef echter bestaan als open woonwijk waar hulpbehoevende Indogezinnen werden ondergebracht. En in de bersiaptijd een door de Brits-Indiërs beschermd kamp. Maar dat had ik ook al geschreven.
    Heeft u overigens die generaal Yamamoto al in levende lijve ingevoerd in uw databank, na mijn krantenbericht en de journalistieke bijdrage van J. Fabricius? U bent daar zo stil over? Of was dit prietpraat, maar nu van een ander?

  17. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    En wie bepaalde wie hulpbehoevend waren en waar staat dat geschreven? Ik heb al aangegeven dat Japanners niet aan Charitas deden en Indische families niet in de kampen schopten omdat ze hulpbehoevend of armlastig waren. Dat zijn weer van die uit de lucht gegrepen verhaaltjes i.c. sprookjes om de Japanners in een gunstig daglicht te stellen. In 1944 zorgde de Kaoem Indo voor de armlastigen en hulpbehoevenden, ook in Soerabaja van dhr Ploegman.
    Was gedek bepalend of iets een kamp was? Volgens de SVB en CRvB niet, maar die spreken ook niet uit eigen ervaring.

    Die generaal Yamamoto haalt de Heer Somers wel aan via een indirecte bron (L. de Jong) maar wat was deze Yamamoto eigenlijk bij het Japans leger en welke rang had hij. Er was ook een andere generaal bij, die dhr Somers toevalligerwijze niet noemt. Wat voor functie had die eigenlijk en wat voor rang? MVDWOP

    • Jan A.Somers zegt:

      “wie bepaalde wie hulpbehoevend waren” Ik heb nergens uw sprookje geschreven dat de Japanners aan dit soort acties deden. Er waren wel initiatieven van (rijke) Chinezen, en enkele consulaten. Die ken ik niet, ik had het te druk met overleven. Behalve Kaoem Indo waren er nog enkele andere comités. Die probeerden ons ook geld af te troggelen. Mijn moeder en ik verdienden met hard werken wat in de melkerij, en werden dus als ‘rijk’ aangemerkt. Overigens zijn mijn zus en broer nooit het kamp ingeschopt, zij zijn gewoon op bevel daar naar toe gegaan. Met ons verhuisbedrijfje hebben we zo vele families het kamp ingebracht, ook Indofamilies. U weet misschien niet wat gedek is, het was gewoon de afrastering van het kamp. Met een prikkeldraad aan de bovenkant. Ik heb ergens nog een boekje liggen: ‘Achter het gedek, dagboek van de dertienjarige Sonja Paardekooper ‘ of zoiets. De WIJK lag in Soerabaja langs de Reinierszboulevard. In een zijstraat wachtten ik en de dochter van baboe Soep tot er een Japanse patrouille was gepasseerd, dan direct naar de gedek, die dochter staand op mijn bagagedrager gaf de spullen (en geld) aan mijn zus. Wij kregen dan van haar nog wat spullen van anderen om te verkopen, weg wezen. Ja, u heeft niet de rijkdom van die ervaringen, ik vind dat zo zielig voor u. U moet het doen met tekstje hier, tekstje daar. Zonder enig gevoel voor de situatie. Maar dat kunt u toch al niet opbrengen.
      “via een indirecte bron (L. de Jong)” Dat was mijn oorspronkelijke ingang, direct toegankelijk. Maar ik heb ergens hier op I4E een krantenbericht plus een direct verslag (overgave aan generaal Hawthorn van J. Fabricius geplaatst.): ‘In naam van de geallieerde opperbevelhebber beveel ik uw arrestatie en die van de chef van uw generale staf, generaal-majoor Yamamoto. Gij zult thans beiden uw zwaard aan mij overhandigen.’ Zelfs met mijn digibetisme makkelijk te vinden, voor u dus nog makkelijker! Of gewoon I4E lezen.

  18. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Kijk wat J. Fabricius schrijft is niet de Overgave van de Japanse legeropperbevelhebber op Java, maar zijn arrestatie en die van zijn Chef-staf, generaal Yamamoto. Voor mij was het gemakkelijker te vinden , want ik ben vanwege mijn digi-anafabetisme, mijn handicap, niet op het internet gaan zoeken, maar heb het door logisch deduceren heel snel gevonden. Een onopgelost raadsel voor dhr Somers blijft wie die andere “generaal” was, Shoji Nishimoera, graag met rang en functie binnen het Japanse leger. Dan pas wordt duidelijk hoe de verhoudingen waren binnen het Japanse leger voor wat betreft het voormalig Nederlands-Indie, wat de functie en de rol van SBN Maeda was. Zo staan de juiste en volledige gegevens in mijn databank.

    Het artikel van Fabricius geeft ook aan waarom de hoogste militaire Japanse bevelhebbers op Java werden gearresteerd, het niet navolgen van de capitulatie-voorwaarden.
    Wat eigenlijk opmerkelijk en verbazingwekkend is dat vooral de Japanse marine-bevelhebbers in Soerabaja niet werden gearresteerd. Zij hebben duidelijk door hun inactieve houding zoals de zelf-intering en hun doelbewuste en wat komisch aandoende “overgave” aan KTZ Huijer ervoor gezorgd dat in Soerabaja de Japanse troepen niet actief optraden tegen de Indonesische nationalisten, dat was toch hun verantwoordelijkheid? . De situatie in bvb Semarang en Bandoeng was volledig anders, daar traden de Japans commandanten wel actief op tegen de Nationalisten. Door het welwillend gedrag van de Japanners in Soerabaja en de domme en ridicuul aandoende inschattingsfout van KTZ Huijer kregen die Nationalisten het bezit over een groot arsenaal wapens waardoor zij in staat waren tegen de Britse troepenmacht gewelddadig op te treden, de Slag om Soerabaja.
    Ook KTZ Huijer werd gearresteerd, weliswaar door de Indonesische nationalisten, maar dat geeft wel zijn onverantwoorde gedrag aan.

    • Jan A.Somers zegt:

      “niet de Overgave van de Japanse legeropperbevelhebber op Java, maar zijn arrestatie en die van zijn Chef-staf, generaal Yamamoto. Voor mij was het gemakkelijker te vinden , want ik ben vanwege mijn digi-anafabetisme, mijn handicap, niet op het internet gaan zoeken, maar heb het door logisch deduceren heel snel gevonden.” U weet kennelijk alles al, waarom stelt u mij dan vragen? ‘Precies op de minuut zagen wij door de open ramen twee legerauto’s het erf oprijden. In de voorste zaten de beide krijgsgevangen generaals (…). De soldaten werden in de houding gecommandeerd, maar presenteerden niet het geweer, zoals ze dat tevoren wel hadden gedaan voor de Engelse generaal Hawthorn (…) Achter hen in het marmeren trappenhuis schalde de stem van de Schotse luitenant nog, die de daar geposteerde Seaforth Highlanders het “Stand easy!” toebrulde. (…) Nagano, de ex-opperbevelhebber, was de kleinste van de twee. (…) generaal Yamamoto, een handbreedte boven zijn superieur uitrijzend en dezelfde uiterlijke kenmerken van de hoge Japanse militair volgend, volgde zijn voorbeeld. (…) Er hing een sfeer van kille vormelijkheid. Wij kenden generaal Hawthorn van enkele gemoedelijke persconferenties, maar nu was hij nog slechts Brits officier. (…) en las de aanklacht. Gij zijt opzettelijk en op oneervolle wijze tekort geschoten (…) Gij hebt gefaald op Java de orde te handhaven (…) Gij hebt zonder bedenken uw wapenen en uitrusting uitgeleverd aan de ordeloze elementen in dit land (…)’.
      Generaal-majoor Takuma Nishimura (in sommige bronnen luitenant-generaal, maar dat betwijfel ik), was binnen het militair gezag in Batavia het hoofd algemene zaken. Maar dat wist u vast al lang. Waarom dan nog vragen? Ik heb wel leukere dingen te doen.
      ““overgave” aan KTZ Huijer ervoor gezorgd dat in Soerabaja de Japanse troepen niet actief optraden tegen de Indonesische nationalisten, dat was toch hun verantwoordelijkheid?” Dat was niet komisch, maar formeel correct. Huyer was op dat moment als eerste geallieerde vertegenwoordiger van SEAC in Soerabaja, gestuurd door Patterson, om de havenfaciliteiten te inspecteren. De hoogste SEAC-militair in Soerabaja. Waarschijnlijk denkend dat hij als marine-officier meteen ook opperbevelhebber was. Die Japaners waren waarschijnlijk blij van hun taak te zijn ontheven, Huyer dacht het wel te kunnen klaarspelen met de Indonesische politie (!?!?!? ). Hij legde nu de volle verantwoordelijkheid voor de orde en veiligheid bij resident Soedirman. De Japanners dienden te worden beschouwd als krijgsgevangenen en aan de geallieerden worden overgedragen. De Japanse mijnenvegers dienden de hun opgedragen taken voort te zetten en de Japanse piloten dienden de luchtverbindingen te herstellen.
      “de zelf-intering ” Het kamp in Poedjon was een grote verzamelplek voor Japanse militairen in afwachting van repatriëring naar Japan. Met goede weg/spoorverbindingen met Soerabaja, de afvoerhaven.

  19. Peter van den Broek de andere generatie zegt:

    Wie die generalen waren, welke rang en functie ze hadden, heb ik eenvoudi en snel opgezocht aangezien ik wist van te voren wist dat het 16deJapanse leger, Java en het 10de Japanse leger Sumatra bezetten. Correctie: gen. majoor Nishimura had als laatste functie, die van Gouverneur van Sumatra. Hij is later door de Britten voor oorlogsmisdaden veroordeeld.
    Toen heb ik lang gewacht tot iemand anders ook op die namen kwam., Dan is het begrijpelijk dat SBN Maeda van de proklamasi weliswaar van gelijke rang maar nooit ondergeschikt kon zijn aan die twee Japanse legermilitairen. n, althans past niet in de Japanse militaire hierarchie .

    Dat KTZ Huijer “…… de volle verantwoordelijkheid voor de orde en veiligheid bij resident Soedirman legde. De Japanners dienden te worden beschouwd als krijgsgevangenen en aan de geallieerden worden overgedragen. —–” kan natuurlijk helemaal niet, klopt van geen hout.

    Hoe kan een Nederlandse officier de verantwoordelijk voor Orde en Veiligheid leggen bij de Indonesische nationalisten (Sudirman) , die door zijn eigen regering niet eens werd erkend, laat staan dat hij met die mensen mocht praten ? .. daargelaten dat bij de capitulatievoorwaarden de Japanners voor de Orde en veiligheid verantwoordelijk werden gesteld. Door de japanse “zelfinternering” werd een krijgsgevangenschap in de zin van het Internationaal Recht. vermeden.
    Juist door de move van KTZ Huijer,aangaande de Japanse “capitulatie” die als goed Nederlander niks verstond van de Internationale verhoudingen konden de Japanners uit hun opgedragen verantwoordelijkheid ontsnappen en de Engelsen de kooltjes uit het vuur laten halen Het optreden van KTZ Huijer was een duidelijk staaltje van de Wanorde en Chaos, die de Nederlanders zelf kweekten en dan gauw de schuld aan de Indonesiers gaf, zie ook hun inbreng bij het beruchte Vlagincident bij het Oranjehotel

    Zo, nu is iedereen weer bij.de les. .

    • Jan A.Somers zegt:

      “Wie die generalen waren, welke rang en functie ze hadden, heb ik eenvoudi en snel opgezocht aangezien ik wist van te voren wist ” Ik wist wel dat u alles al weet, waarom vraagt u mij dan om informatie? En als u het pas wist na mijn reactie? Nou, ik zit niet te wachten op een bedankje hoor. Dat krijg ik alleen van normale mensen in een normale discussie.. Bovendien gaat deze discussie over zaken waarop de gemiddelde lezer niet zit te wachten, het is hier geen historisch colloquium, maar gewoon verhalen uit Indië.
      “nooit ondergeschikt kon zijn aan ” Is toch niet interessant, hij verkende de situatie en hielp de revolutie waar hij dat kon.
      “als laatste functie, die van Gouverneur van Sumatra. “Ja, maar in augustus 1945 in Batavia hoofd van de afdeling algemene zaken. Als beleidsambtenaar van een ministerie weet u ongeveer wat dat inhoudt.
      “klopt van geen hout” Ach ja, een marine-officier die zich vanwege zijn hoogheid door de Japanners liet verplaatsen en escorteren bij zijn ritjes tussen het Oranjehotel en Perak/Oedjoeng.
      “bij het beruchte Vlagincident bij het Oranjehotel” Nou, daar was een Japans peleton gauw klaar mee. En de gemeentereiniging idem dito.. En het trambedrijf ook.
      “Door de japanse “zelfinternering” werd een krijgsgevangenschap in de zin van het Internationaal Recht. vermeden.” Vreemde conclusie. Voor de Japanse militairen waren in samenspraak met SEAC kampen aangewezen waar de ‘overtollige’ militairen zich moesten concentreren, in afwachting van repatriëring. Dat deed SEAC niet voor hun, zij moesten op eigen gelegenheid naar Poedjon. Wachtend op SEAC-transport naar Japan. Na 15 augustus was er geen oorlog meer, krijgsgevangenen moeten dan gerepatrieerd worden. In Soerabaja kwam een Japanner (student farmacie) ons helpen. Kon toch? de oorlog was voorbij, en hij werd nuttig ingezet. Ik denk niet nog vragen van u te krijgen, u weet alles al en bent toch al bezig met uw grote boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.