Glazenwasser Eric lacht altijd: ‘Normaal zijn Indo’s ingetogen, maar ik niet’ 

Helmonder Eric Flohr (58) noemt zichzelf ‘Floor, de vrolijke ramenwasser’ en zijn humeur is altijd opperbest: “Humor hoort gewoon bij het vak van glazenwasser. En ik ben ook echt gelukkig nu: ik heb ontzettend veel vrijheid. Voor mij is vrijheid niet dat je altijd met een biertje en een joint op de bank ligt, maar dat je kunt doen wat je het leukst vindt.”    indebuurt Helmond

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

10 reacties op Glazenwasser Eric lacht altijd: ‘Normaal zijn Indo’s ingetogen, maar ik niet’ 

  1. Jan A.Somers zegt:

    Spannend wat je als glazenwasser allemaal ziet! En je blijft lachen! Er was toch een liedje When I’m cleanin’ windows of zoiets?
    Honeymoonin’ couples too
    You should see them bill ’n coo
    You’d be surprised at things they do
    When I’m cleanin’ windows

    The blushin’ bride, she looks divine
    The bridegroom he is doin’ fine
    I’d rather have his job than mine
    When I’m cleanin’ windows

    She pulls her hair all down behind
    Then pulls down her… never mind
    And after that pulls down the blind
    When I’m cleanin’ windows

    Dan snap je toch dat Eric niet ingetogen kan blijven?

    • Loekie zegt:

      Over dat ingetogen blijven.
      Staat nog steeds die vraag open wat er wel of niet gebeurde toen je bij die prostituee zeep had bezorgd.

      • Jan A.Somers zegt:

        Niks, ze betaalde me gewoon voor haar boodschappen. Ik verdiende behoorlijk bij haar. Hadden we weer te eten. Ik snap niet dat u zo moeilijk doet. Prostituee is een beroep. En net als bij andere beroepen is de een beter geslaagd dan de ander. Ik had een goeie! Zat niet zo te zeuren zoals u. Ga liever glazen wassen, komt u misschien ook aan uw gerief. Hoeft u niet in uzelf te knijpen.

      • Loekie zegt:

        Ik doe niet moeilijk, ben alleen nieuwsgierig. Zoals de een lyrisch wordt bij de gedachte wat een glazenwasser allemaal te zien krijgt, zo kan de ander zich afvragen wat een boy van 15 jaar die zeepjes aflevert bij een prostituee zoal meemaakt bij haar.
        Ik bedoel: van zijn fietsje stappen en zeggen: alstublieft mevrouw, hier is uw bestelling en dan weer wegwezen…kan natuurlijk, maar een beetje saai. Wat gaat er in dat manneke om, vraagt de lezer zich af, vond hij haar mooi, wilde hij niet nader kennis maken? Zulke dingen dus.
        Nogmaals, het is puur nieuwsgierigheid, maar die werd opgewekt door jouw mededeling laatst dat je zeep bezorgde bij een dame, zeepjes die zij dan weer cadeau zou doen aan de Japanse heren. Eerder andersom, zou je zeggen, maar goed.

        • Jan A. Somers zegt:

          Nou, dat was toch gewoon een mededeling dat deze sinjo hard moest werken voor een boterham op tafel. Ja, die andere sinjo’s waren druk bezig met hun spelletjes met de willige meiskes. Er stond niet bij waar zij hun brood vandaan haalden. Meneer/mevrouw/onzijdig Loeki, u weet toch dat ik niet zo hijgerig ben als u? Misschien bent u nog aan het hijgen van uw avonturen. Vertel daar eens over, misschien om te lachen?

  2. Huib zegt:

    Na lezing van het bovenstaande kan ik het niet nalaten ook een duit in het zakje te doen over boodschapjes doen voor de hoertjes.
    In 1950 werd ik door mijn moeder met een vriendin, ook een oorlogsweduwe , meegestuurd toen die naar Nederland ging.
    Via een korte omzwerving in het Limburgse Valkenburg kwamen we uiteindelijk terecht in hotel Fleissig in de Amsterdamse Warmoesstraat. Dit vrij chique hotel werd vol gestopt met repatrianten.
    Zoal waarschijnlijk bekend mag verondersteld is de Warmoesstraat het begin van de “Warme Buurt” en kort bij het Oudekerksplein.
    Als 12 jarige jongen keek ik uiteraard mijn ogen uit op al die schaars geklede “Schonen”. Ik speelde veel en op mijn nieuwe rolschaatsen doorkruiste ik dagelijks de hele warme buurt. Op een gegeven moment tikte een dametje tegen de ruit en toen ze me wenkte kwam ik naar haar toe.
    Ze vroeg me om een boodschapje te doen, Dat wilde ik wel en ik kreeg zowaar een fooitje.
    De ene keer moest ik een pakje sigaretten kopen, dan weer nylon kousen, een kroketje of een patatje.
    Zo verdiende ik aardig wat bij op het Oudekerksplein, de St. Annastraat en natuurlijk de Zeedijk.
    Ik meen zelfs dat ik die rolschaatsen er van heb kunnen kopen waarmee ik zelfs naar school ging nl. “de Vierde Vijf” in Amsterdam Zuid in de buurt van de schouwburg/Lairessestraat..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.