De Pasar Malam is een begrip in Steenwijk. Het gratis toegankelijke evenement dat als een 3-daagse festiviteit begon, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een 5 daagse Pasar Malam met ca. 25.000 bezoekers. Dit jaar wordt de Pasar Malam Istimewa voor het 13e jaar op rij opgebouwd op de Markt in Steenwijk.Steenwijker Courant. Meer informatie
De Indonesische regering heeft aangekondigd dat zij het eiland Komodo in 2020 gaat sluiten om het te laten herstellen. Komodo National Park, een UNESCO World Heritage Site, is de thuisbasis van meer dan 5.000 Komodo hagedissen, vaak Komodo ‘draken’ genoemd TravelPro
Eduard Steinmetz schrijft en publiceert over verzwegen familieverleden te Indië, maar ook over verzwegen nationaal koloniaal verleden.
In een uitzending van verborgen verleden ( 2016; recent herhaald) achterhaalt zwemmer Pieter van den Hoogenband het verleden van zijn grootouders in Indië. Zijn grootvader , kolonel Cornelis van den Hoogenband, was commandant op Balikpapan en voerde een opdracht van minister president Gerbrandy uit om alle gebouwen en olietanks te vernielen voordat zij in handen van de Japanners zouden vallen. Zou hij aan die opdracht ook hebben voldaan als hij geweten had dat de Japanners uit wraak hiervoor 80 krijgsgevangenen zouden laten executeren op het strand voor de ogen van verplicht toekijkende lokale bewoners?
Net als van den Hoogenband was ook ik bekend met een beperkt aantal feiten van het Indische verleden van mijn ouders en grootouders. Van moeder’s kant grootvader directeur bij de Javasche Bank en vader’s kant kolonel bij het KNIL. Vooral het overlijden van laatstgenoemde op 9 maart 1942 , de dag van de Indische capitulatie, roept nog steeds vragen op. Hij , mijn grootvader met precies dezelfde voornamen en voorletters zou volgens familieoverlevering gestorven zijn aan een niet geopereerde blinde armontsteking. Maar het NIOD beweert dat hij ‘gesneuveld ‘ is en dus ‘killed in action’.
Bij één van de door het NIOD uitgebrachte historische DVD’s figureert hij in een bijgeleverd boekje op een foto in militair ornaat bij het instrueren van kadetten in het gebruik van een geweer. ( foto beschikbaar). Hij was tevens vaste columnist over militair/strategische aangelegenheden in diverse Indische kranten. En hij voorspelde in een column in de Javaasch Nieuwsblad per augustus 1941 dat het gebrek aan luchtsteun Indië wel eens noodlottig zou kunnen worden. Hij heeft gelijk gekregen.
Anders dan bij het terugkerend ritueel van de familierijsttafel bij opa en oma van moeder’s kant en af en toe een grap in het Maleis of een toespeling kwam het in mijn jeugd niet. Er werd zelden echt over Indië gesproken. Pas tegen de tijd dat hun dood naderde heb ik het nodige bij mijn ouders kunnen achterhalen.
Mijn ouders hebben beiden als kind in het ‘Jappenkamp’ door gebracht. Mijn vader was 10 toen hij er in kwam en 14 toen hij er uit kwam. Jongens van die leeftijd werden door de Japanners als volwassen mannen behandeld. Mijn moeder was 6 toen ze het kamp in kwam en 10 toen ze er uit kwam. De precieze omstandigheden heb ik pas na mijn 50e achterhaald. Zelf behoor ik tot de babyboomgeneratie van ruim na de oorlog. Mijn ouders hebben aanvankelijk nooit beseft hoezeer ze getraumatiseerd waren. En omdat zij het niet beseften, wij als kinderen ook niet. In de gegoede kringen waartoe zij ook in Nederland behoorden deed men dat eenvoudigweg niet. Pas toen mijn moeder rond haar 50e door een verklaring van een psychiater volledig arbeidsongeschikt werd verklaard had ik wakker kunnen worden. Ik dacht nog even dat het een opzetje met de psychiater was. Maar ik zocht het niet per se in Indië, hoewel het achteraf gezien wel vreemd was dat ze het hele huis in Wassenaar javagroen schilderde en kolonial teak meubileerde.
En de schaduwrijke tuin vol met varens had zo in Indië kunnen bestaan. In diezelfde periode, waarin ik al was afgestudeerd, begonnen de psychische problemen van mijn zes jaar jongere zus, die ook bij een psycholoog en psychiater terecht kwam.
Daaraan vooraf ging een periode van veel ruzies tussen mijn ouders, die naarmate ze ouder werden ieder hun eigen manier hadden om hun jeugdtrauma’s te verwerken. Mijn vader werd steeds meer out-going en wilde afleiding. Mijn moeder werd juist ingetogener en bleef meer op zichzelf. Zij concentreerde zich vrijwel volledig op mijn zus; alsof ze haar eigen jeugd wilde inhalen. Mijn vader leek steeds meer op een vrijgezel, die getrouwd was. Hij was in de periode dat hij bij de marine werkte een driftkop. Als hij iets emotioneel slecht kon verwerken ontstak hij in woede en zei dat ze ‘ze allemaal tegen de muur moesten zetten’. Pas later begreep ik dat hij dergelijke taferelen als jonge jongen verplicht had moeten gade slaan in het kamp en de link met emotionele onmacht me alras duidelijk was. Toen hij uit de marine ging en directeur werd van Memisa Medicus Mundi werd hij een ander, rustiger en aimabel mens.
Bij mijn moeder werd het me pas duidelijk in het verzorgingstehuis, waar een Chinees-Indische verpleeghuisarts, bekend met de kampmaterie, mij uitlegde dat zij tot de zwaarste categorie getraumatiseerde kampslachtoffers – hij had vier categorieën- behoorde: de meisjes die hadden moeten toezien hoe hun moeder voor haar ogen en het oog van het hele kamp mishandeld, vernederd en verkracht werd omdat zij niet onderdanig genoeg zou zijn.
Later hoorde ik dat bij binnenkomst in het kamp als angstige zesjarige haar pop was afgepakt. En toen legde ik al gauw het verband met de studeerkamer van mijn zusje, waar mijn moeder onder het mom van hobby hele muren vol met poppen en beertjes als betrof het een museum had uitgestald.
Het was mij allang duidelijk geworden dat mijn moeder haar gestolen jeugd via mijn zus probeerde in te halen. Tijdens haar late studietijd – ze was 29 – werd mijn zus getroffen door psychoses. Jaren later werd ze als schizofreen gediagnosticeerd. Ze werd volgens de psychiatrische biologische leer van die tijd plat gespoten. Aan een verkeerde dosering stierf ze op haar 44e aan een maag/darm vergiftiging. Ze had het uiterlijk van een 65 jarige. Haar aftakeling duurde 15 jaar, maar heeft onze levens, die van mijn ouders en mij bepaald.
Een vrouwelijke chef de clinique van psychiatrisch centrum Schakenbosch had het uiteindelijk door, maar toen had zij al 10 jaar verkeerde medicatie en behandeling achter de rug. “Het probleem ligt bij uw moeder”, liet ze me weten. Woorden schieten te kort om die periode kort te beschrijven . In mijn boek doe ik er een paar hoofdstukken over. Tien jaar later na haar overlijden begreep ik dat het om tweede of derde generatieproblematiek ging. Daar wist men aanvankelijk in de psychiatrie en psychologie (te) weinig van af. Weer later ontdekte ik aan de hand van de gevolgen van familieopstellingen van Bert Hellinger over de generaties heen hoe de verzwegen geschiedenis van onze voorouders onze levens bepaalt. Zelf ben ik bezig met een soort levenswerk. Een driedelige ‘docu’-roman over een familiegeschiedenis van een familie die vanuit Indië in de twintiger jaren na de Japanse bezetting eind veertiger gedwongen terugkeert naar Nederland en overleeft tot in de 21e eeuw. Het eerste deel van de reeks heet Javagroen. U begrijpt intussen waarom.
Andere artikelen:
Nederland sprak schande van apartheid, maar zag in de eigen kolonie die apartheid niet, stelt Eduard Steinmetz. Trouw
De Nederlandse regering houdt in de Indië-kwestie al jaren de boot af, maar laat de archieven maar opengaan. De stelling: Voor een breed onderzoek naar de geschiedenis van Nederlands-Indië is het nog niet te laat. Leeuwarder Courant
In augustus is Dordrecht voor vier dagen in Indische sferen. Van zondag 11 augustus tot en met woensdag 14 augustus vindt namelijk Pasar Malam plaats. Bij het Statenplein, Sarisgang en Achterom vind je een markt, foodkraampjes én muziek. Maar wat wij vooral zo fijn vinden, is dat het er heerlijk ruikt. indebuurt Dordrecht
Geplaatst inagenda - evenementen|Reacties uitgeschakeld voor 11 aug Pasar Malam 2019 in Dordrecht
Simon Dekker heeft twee tassen vol met spulletjes. Van de Beverwijkse Bazaar. De tachtigjarige Zandvoorter doet dat wel vaker, een tochtje met bus of trein maken. Dan bedenkt hij ’s ochtends een plan, pakt zijn rollator en gaat op pad.Vijftien jaar is hij nu gepensioneerd, vertelt hij. Ooit werkte Simon 45 jaar als soigneur bij het voormalige Hotel Bouwes in Zandvoort. Soigneur? ,,Ik kookte aan tafel. Exclusief eten.”Simon kwam als achtjarige jongen vanuit Indonesië naar Nederland. ,,Mijn moeder was Javaans, mijn vader was een Nederlander. Noordhollandsdagblad
Eurasians with Portuguese roots married Eurasians with Dutch roots, and British roots, and so on. Chinese, Indians, Peranakans and Malays were also part of the fabric. So quite unlike Eurasians in other parts of Asia, Singapore Eurasians have multiple ethnic roots. Take my friend Celeste. She has a mix of Portuguese and Dutch ancestry from her mother, and another blend of Spanish, Filipino and Burmese from her father. CNA
Het oude Europese kerkhof van TEGAL en dit keer met de nadruk op een familiegraf/kelder-tombe van de familie WIJNHAMER uit Tegal en met NOG meer nadruk op een telg van deze familie genaamd:LOUIS VICTOR WIJNHAMER alias PAH WONGSO.
Een bizonder man deze Pah Wongso, zeer sociaal bewogen en zowat van alle markten thuis. Jammer, dat de historie – naar mijn mening – te weinig over hem heeft vastgelegd en daarom hierbij mijn eer en respect voor hem en tot nog toe heb ik ook geen website kunnen ontdekken, die melding maakt waar hij begraven ligt. (Behalve hier dan.) imexbo.nl
Zondag 29 september 2019
Wij starten om 14.00 uur Wij eindigen om: 17.30 uur
Zaal is open om: 13.00 uur
De koempoelanmiddag vindt plaats in:Het wijkgebouw De Schelf Binnenhof 53 Indische Koempoelan
In het Museum Militaire Traditie (MMT) in Driebergen is sinds 6 juli een wisseltentoonstelling over oorlogsvlieger Guus Hagers (1914-1952). Hagers was vlieger in de Militaire Luchtvaart (ML) van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL) in de periode 1941-1949. Deze ‘Luchtmacht’ heeft zich in 1942 onder andere met verouderde Glenn Martin-bommenwerpers wanhopig tegen de Japanners te weer gesteld. Tevergeefs. De Kaap-Stichtse Courant
Ruben deed inspiratie voor zijn kledinglijn op tijdens de vele reizen die hij met zijn Partysquad-kompaan Jerry Leembruggen maakte voor de shows van de danceformatie. Ruben: “Ik ontdekte dat elementen van mijn Indische afkomst, terug te vinden zijn in verschillende andere culturen Panorama.
Eenentwintig jaar was ‘oom Boetje’ toen hij en zo’n driehonderd andere Molukkers gedwongen weg moesten uit de houten barakken van het voormalige werkkamp in het Ambonezenbosje, bij het Oost-Groningse gehucht Hongerige Wolf in de Carel Coenraadpolder. Acht jaar eerder waren de Molukse Knil-militairen en hun gezinnen daar ondergebracht. Trouw.
Bij familierestaurant Bali Baru heb je de keus uit verschillende rijsttafels, al kunnen we geen heel grote verschillen ontdekken tussen de verschillende menu’s. We gaan voor ‘Besar’, die het beste van alle soorten lijkt te hebben. Het duurt niet heel lang voor onze tafel zich vult met schaaltjes met eten. Heel veel schaaltjes. bndestem.nl
Het onderdeel Getuigen & Tijdgenoten van het project Onafhankelijkheid, dekolonisatie, geweld en oorlog in Indonesië, 1945-1950, is inmiddels twee jaar onderweg. Voor Eveline Buchheim, een van de coördinatoren van dit project, aanleiding tot een persoonlijke reflectie op de waarde van herinneringen. Java Post
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Karel Frederik Willem Thielsch, geboren 1895 in Batavia, overleed in 1968 te Schiedam.
In Indië werkte hij eerst in de suikerindustrie en later bij onderneming Bendoredjo, die cassave en vezels verwerkte.
Hij was krijgsgevangene in de oorlog en in 1951 ging hij met echtgenote Rohama Noh in Nieuw Guinea wonen. Zij werd in 1973 bijgezet in dit graf.
In Nieuw Guinea werd kleindochter Ria Thielsch geboren, die zangeres werd met de groep Luv.
Zijn ouders waren Elisabeth Loriaux en Karel Thielsch, commies Burgerlijke Openbare Werken tot aan zijn pensionering ca 1924
Zijn stamvader moet de Duitser Wilhelm Thielsch zijn die ca 1822, vermoedelijk als militair naar Indië ging.
Indisch is… je senang voelen met wie je bent. Al 62 jaar doet Moesson aan community building. Generaties lang is Moesson hét medium voor Indische Nederlanders in binnen- en buitenland, on- en offline. Geen ander maandblad in Nederland koestert zo’n warme vertrouwensband met zijn lezers en versterkt het gevoel van onderlinge verwantschap, door verleden, heden en toekomst met elkaar te verbinden. Moesson (voorheen Tong Tong) is een mindstyle magazine voor en door Indische mensen van nu: met bekende, minder bekende, gewone en minder gewone Indische Nederlanders, met authentieke familierecepten, exclusieve reisreportages, hoogstaande columns en verdieping op het gebied van muziek, politiek, dans, kunst, cultuur en wetenschap, sport, geschiedenis, nieuws, opinie en achtergronden.
Nooit meer een nummer missen? Neem nu een jaarabonnement en krijg het Vegetarisch Indonesisch Kookboek (t.w.v. € 17,99) cadeau! Klik hier om direct een abonnement af te sluiten.
Nieuwsgierig? Klik op de cover en blader door een aantal pagina’s.
Wie zich indertijd als oud-resident in het telefoonboek liet zetten – dat was een keuze – wilde dat dus uitdragen. Wellicht was er een verlangen met ontzag te worden aangesproken, een lidmaatschap van De Witte (niet voor iedereen, zeker niet) en een wonen op stand. Maar Indische pensioenen waren niet altijd wat men in Nederland dacht. Wonen op stand betekende soms met financiële moeite de stand ophouden, om in het oog van de Haagse wereld gezien te blijven. Dagblad070
Ruim duizend nabestaanden hebben vanmiddag herdacht dat 298 onschuldige dierbaren boven Oost-Oekraïne uit de lucht werden geschoten. Voor hen is er al vijf jaar een leven voor en na MH17.AD.nl
Een grasveld aan het spoor, een hoog hek met prikkeldraad en een klein bordje met informatie. Het zijn de laatste, stille getuigen van Prisoners of War-kamp Fukuoka 14, kortweg POW 14, in de Zuid-Japanse havenstad Nagasaki. ,,Ik word niet gauw emotioneel, maar toen brak ik”, zegt Horssenaar Rob Schouten (60). gelderlander.nl
Klik op het plaatje voor een vergroting van het artikel over Eef Schouten.
.
Het is me niet duidelijk bij welk van de twee monumenten de herdenking is.
Vlissingen krijgt 15 augustus een eigen Indië-herdenking. Daarmee volgt ze veel andere plaatsen in Nederland, die naast de landelijke herdenking hun eigen bijeenkomst hebben op 15 augustus. Omroep Zeeland
We hebben een hoop in Den Haag, maar geen hippe lunchroom waar alleen typische Molukse en Indische lekkernijen te verkrijgen zijn (lees: authentieke op houtskool gebakken saté enzo JUMMIE). Daar gaat verandering in komen want binnenkort opent lunchroom Sana Sini in de Bomenbuurt. indebuurt Den Haag
Woensdag 14 augustus om 10:00 uur zal schrijver Hans van Cappelle een lezing geven in Cultuurhuis Doorn over ‘Het leven in de contractpensions in Leersum en Amerongen 1951-1962’ de ondertitel van zijn boek ‘Djangan loepah’. Djangan loepah betekent ‘het is verkeerd om te vergeten’. Het boek gaat om dan ook om de mensen die in de omgeving zich moesten gaan thuisvoelen. Een verhaal met vele gezichten. De Kaap-Stichtse Courant
Eigenlijk durfde ik niet zo veel van het VOC-archief te verwachten, toen ik wat stukken opvroeg tijdens mijn zoektocht naar mijn Europees-Aziatische voormoeders. Misschien beïnvloedde onbewust een bepaald stereotype beeld van de VOC mijn verwachtingen: ergens dacht ik toch vooral aan een Compagnie waar Europese mannen aanmonsterden, een bedrijf dat draaide om handel. Zaken waar vrouwen formeel weinig mee te maken hadden; vrouwen over wie ik juist meer wilde weten. Maand van de Geschiedenis
Nina de la Croix was te gast bij Eva Jinek om te praten over haar ongewoon gezin en nieuwe aanstaande wet.
Zie de film begin op 6.25 minuten
Er is vanavond een akkoord bereikt tussen de regeringspartijen over het draagmoederschap en het gezag voor gezinnen met meer dan twee ouders. In de nieuwe regeling houden twee ouders het wettelijke gezag over het kind. Wel komt er ‘deelgezag’ voor maximaal twee andere ouders. LINDA.nl
Voor de vijfde keer organiseerde Stichting Pelita, met de vrijwilligers van Masoek Sadja Rijswijk, de Indische familiedag. Dit jaar werd het in Museum Sophiahof te Den Haag gehouden. Toko Jaya was aanwezig met lekkere Indische snacks en cendol. In de tuin waren een aantal kramen aanwezig; Kim stond er met haar sierraden, Marc Tierolf van Oma Miet gaf kookdemonstraties (heerlijke kerak telor maakte hij) en natuurlijk was ook zijn ketjap sedeng te proeven en te koop, Daan Goppel stond er met zijn becak en zijn boeken en ook Stichting Tileng had er een plekje gekregen. Stichting HALIN had binnen een plaatsje gevonden en boven kon je je ook nog lekker laten pijit door Jenny Troenodikromo. Er was een dansvoorstelling en Daan Goppel hield een voordracht over zijn recente verblijf in Jakarta en las enkele stukken uit zijn boek Knalpot voor en Wies Koppijn droeg een paar gedichten voor van Henk Weidema, de ‘dichter van Rijswijk’. Natuurlijk was er ook volop gelegenheid om te dansen op de muziek van Stardust Express.
Yvonne Keuls kreeg in de jaren 70 en 80 grote bekendheid in Nederland met haar maatschappelijk betrokken boeken, die geënt zijn op de werkelijkheid. Het verrotte leven van Floortje Bloem, De moeder van David S. en Jan Rap en z’n maat werd door menig puber verslonden.
Halverwege de jaren 80 nam Keuls het op voor jongeren die beweerden misbruikt te zijn door een kinderrechter. Ze deed aangifte bij justitie, maar dat leidde tot niets. Zie de tv-uitzending van 11-7-2019 –
Na het rechtsherstel van de Joodse gemeenschap probeert de gemeente nu hetzelfde te regelen voor Indische Hagenaars die tijdens de oorlog in Jappenkampen zaten. ,,Ook zij zijn na hun terugkeer heel kil ontvangen.
De resultaten daarvan worden later bekend.”, aldus Krikke. AD.nl
Museum Sophiahof Onder de naam ‘Vechten voor vrijheid. De vele gezichten van verzet’ komen verschillende kanten van verzet in Nederlands-Indië en in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog aan bod. Een complex thema: want er was verzet tegen de Japanners door met name Nederlandsgezinde bevolkingsgroepen maar er waren ook mensen die kansen zagen om Nederlands-Indië te bevrijden van de koloniale overheersing. In de tentoonstelling wordt dat ook gezien als een vorm van verzet. In de tentoonstelling vertellen we verhalen van verzetsstrijders en van de gewone man of vrouw die grote of kleine daden van verzet pleegde. Ook staan verhalen van nazaten centraal: wat betekenen de verhalen voor hen? Zo zullen we verschillende kanten van verzet te belichten. De openingstentoonstelling wordt samengesteld door het Indisch Herinneringscentrum en Moluks Historisch Museum, met bijdragen van onder andere Pelita met een speciale website over het Indische verzet. Bron
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Johanna Cornelia Mulholland was geboren te Bangil, Pasoeroean. In 121 slaagde ze voor een stenografie-examen en een jaar later huwde ze George Martens. Haar ouders waren Maria Magdalena Fredriksz en Henry James Mulholland, die werkte in de suikerindustrie.
De vader van Henry was de stamvader Henry James Mulholland, geboren 1832 in New York en hij arriveerde in 1859 te Indië, huwde in 1861 met Maria Cornelia Valkenier, kocht een suikerfabriek in 1873, in 1874 werd zijn firma opgeheven, waarna hij employee was van de dienst der havenwerken te Batavia.
De stamvader van Maria Fredriksz was Christiaan Fredriksz uit Berlijn die in 1750 arriveerde en VOC-soldaat was te Salatiga. Er is 1 zoon Johan Gottlieb bekend die de familie Fredriksz te Semarang stichtte. En men neemt aan dat Christiaan met meerdere vrouwen kinderen had van Indonesische komaf.
Johanna Mulholland huwde George Theodoor Martens, hoofdcommies en kantoorhoofd bij de staatsspoorwegen op Java, zoon van Eduard Martens en Henriette Crawford.
Eduard was een nazaat van Hendrik Maartensz uit Alkmaar, die eind 17 eeuw naar Indië ging en vandaar de familie Martens te Ambon.
Kokki Bitja is het eerste Indische kookboek, de eerste druk verscheen rond 1850 in het Maleis. De recepten in Kokki Bitja zijn geschreven in het Maleis met soms Nederlandse woorden. De inleiding is in het Nederlands. De gerechten zijn Indisch, Chinees en Nederlands. De Slegte
RTV Rijnmond: Boek: Vergeten vergeten verhalen over oorlog in Nederlands-Indië
het boek Vergeten Vergeten Verhalen komt op 15 augustus uit. Het eerste exemplaar zal worden uitgereikt bij de herdenking van het einde van de oorlog in Nederlands-Indië aan de Boompjes in Rotterdam. Daar staat sinds 2016 een monument.
Vanmiddag bereikte ons het verdrietige bericht dat Dick Büchel van Steenbergen kort na zijn 99ste verjaardag is overleden. Lees nu het prachtige boek dat @GregorVincent samen met hem schreef. pic.twitter.com/itfNPEIRFE
Bert van Ernst (1936): ‘Toen we wegvoeren, dacht ik: daar ligt mijn moederland. Maar ik ga nu naar mijn vaderland.’ Van Ernst arriveerde in november 1950 in de haven van Rotterdam. Zijn hele jeugd op Soerabaja had hij Nederlands gesproken, was hij naar een Nederlandse school gegaan en had hij zich Nederlander gevoeld. De verhalen van Groningen
De foto is van de website smaakmenutie.nl. nu.nl:
Sommige recepten zijn al járen oud en smaken misschien juist door de nostalgie zo goed. NU.nl vraagt gewone mensen naar bijzondere recepten uit hun familie. Deze week vertellen Tim (35) en Erik (37) uit Rotterdam over de Indische saté van de vader van Erik.
“Indische saté is misschien wel één van de bekendste gerechten uit de Indische keuken”, zeggen de mannen. Zij hebben samen de blog SmaakMenutie, waarop ze ‘een arsenaal’ aan gerechten delen. Eén van de populairste daarvan is de Indische saté van de vader van Erik.
Mail 1: Ik stuur deze foto in op verzoek van iemand die graag meer over dit wapenschild wilt weten. Uit welke periode en welk legeronderdeel ?
Zelf kan ik op internet hierover niets vinden. Hopelijk iemand van de lezers van Indisch4ever wel .
I. van Garling
Mail 2; Beste mensen,
Ondergetekende is bezig met het verzamelen van informatie over de geboorteplaats van mijn vader Arie Berger,die op 22 januari 1916 daar is geboren. Wie kan mij helpen met foto’s van en informatie over Paloer uit die tijd. Uiteindelijk is het de bedoeling dat die gegevens in de biografie over mijn vader opgenomen worden. Mijn vader heeft als oorlogsvlieger tijdens WWII tegen de Japanners gevochten. Hij vloog toen bij het 18e sqn NEI vanuit Australië. Meer informatie over het sqn is te vinden op de website www.kinderenvan18sqn.com. Arnold Berger 06-53299956 Afberger.ab@gmail.com.
Mail 3:
Goedenmiddag, ik zoek een foto van Mees en Hoop, een bank in Batavia waar mijn moeder in de jaren 40 heeft gewerkt en een foto de kazerne van het 10e bataljon te Malang waar mijn vader gevangen werd voordat hij naar de Birma spoorweg werd geplaatst.
De familie van het in Maleisië omgekomen model Ivana Smit ziet af van een civiele procedure tegen het Amerikaanse echtpaar dat volgens de familie betrokken is bij haar dood, hartvannederland.nl
Op zondag 14 juli organiseert het Indisch Herinneringscentrum i.s.m. dhr Theo Stücken de Salon – Indo2nesia: een programma over verbinding tussen diverse perspectieven op de gedeelde geschiedenis én toekomst. Met o.a. sprekers Muhammad Ulil Ahsan, Marjolein van Pagee, dhr. Theo Stücken(foto) en afgevaardigden van de PPI Delft. Host is Rapti Miedema. Dit programma is geïnitieerd door de heer Stücken (Solo, 1936) en samengesteld i.s.m. het Indisch Herinneringscentrum en PPI Delft. Indo2nesia vindt plaats in Museum Sophiahof. Voertaal is Engels. Het Indisch Herinneringscentrum
Volkskrant:
Opnieuw zijn scheepswrakken van Nederlandse oorlogsschepen verdwenen in Zuidoost-Aziatische wateren. Het gaat om twee onderzeeboten, waarvan er een (de O16) faam verwierf door in 1941 binnen vier dagen vier Japanse troepentransportschepen tot zinken te brengen.
‘Het is een heel naar en treurig bericht’, reageert Jet Bussemaker. ‘Het is voor alle nabestaanden schokkend, maar tegelijkertijd verrast het me ook niet helemaal.’ Bussemaker is de kleindochter van de toenmalige commandant van de O16, Anton Bussemaker. Zij was als minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (2012-2017) betrokken bij Nederlandse pogingen om scheepswrakken in Zuidoost-Azië beter te beschermen door samenwerking met betrokken landen.
Telegraaf.nl:
Bussemaker vertelt dat de duikboot, gezonken nadat hij op een Japanse mijn was gevaren, een belangrijke rol speelt in haar familiegeschiedenis. „Mijn vader en zijn broer hebben er nog een herdenking bijgewoond en een bloemenkrans achtergelaten. Het is goed dat mijn vader dit nieuws niet meer hoeft mee te maken.”
Geen virus in Huize Raffy,mondkapjes kunnen weer af
De mondkapjes in Huize Raffy, het verzorgingstehuis voor ouderen van Indische en Molukse afkomst in Breda-Noord, mogen weer af. De verdenking dat er een virus zou rondwaren in het tehuis blijkt ongegrond. bndestem.nl
Wikipedia:
Hij werd doorgestuurd naar Australië waar hij onder meer opgeleid werd om parachute te springen, waarna hij de rode baret en het insigne kreeg. Hij zat bij NEFIS en kwam terecht in door Japan bezet gebied om inlichtingen te verzamelen. Hij deed met een groepje paracommando’s verschillende acties in de Bandazee waar ze beschikten over MTB’s en een zwaar bewapende vissersboot.Later werd hij intelligence officer bij de W-Brigade. Ze slaagden er ook in drieduizend Chinezen op West-Java te bevrijden. Hij was nog steeds in Japans bezet gebied toen hij hoorde dat de atoombommen waren gevallen. Hij bleef bij het KNIL tot 1948.
“Knaakkinderen zijn buitenechtelijke of voorechtelijke kinderen die van de vader een muntstuk (een knaak) kregen dat aan de moeder of grootmoeder werd gegeven die het kind verzorgde; het is niet per se gebonden aan de reis want veel van die kinderen werden niet erkend dus de reis naar Nederland was niet nodig; je zou kunnen zeggen dat met dit muntstuk de verzorging van het kind werd afgekocht.” Indische Schrijfschool
Judy, een kennis van Nelly en Boeroeng, was vanaf het begin van deze weblog in 2005 een regelmatige lezer. Ze reageerde soms. Haar man en dochters ook .
Judy en haar man stuurden deze foto’s in 2005.
In 2018 bezorgde haar broer deze foto.
I.N.D.O. is de naam van de nieuwe serie van verslaggever Tenny Tenzer die vanaf dit weekend te zien is bij RTV Rijnmond. Tenzer gaat op zoek naar de culturele erfenis van zijn roots, Nederlands-Indië, en die van andere culturen in Rotterdam. RTV Rijnmond
gelderlander.nl:
Zomaar een Indische familie. Het is de ondertitel van het nieuwste boek ‘De Ring van Marsini’ van de Arnhemse auteur Saskia Rossi. Haar boek is een eerbetoon aan de eerste generatie Indische Nederlanders.
‘De Ring van Marsini’ : De geschiedenis van de familie Jeekel tijdens de Japanse bezetting en Bersiap is er een van geweld en ontberingen. Maar de ervaringen van de familie staan niet op zich; alle Indische families kunnen eenzelfde verhaal vertellen
Een groot Indonesisch mijnencomplex uit de koloniale periode is opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco. De Ombilin-mijnen waren ooit de grootste en meest productieve van heel Nederlands-Indië.Eind negentiende eeuw werd er boven Padang een bijzonder aantrekkelijke steenkoolader ontdekt. Dicht onder de oppervlakte bleek een grote hoeveelheid kool van hoge kwaliteit te vinden. Wel leek het onbegonnen werk om de delfstof uit de bergen van Sumatra te krijgen.Om dat mogelijk te maken werd er door het gebied een spoorlijn van 150 kilometer aangelegd en een diepe kolenhaven, de Emmahaven. Bij de mijn verrees een ‘company town’ met huizen voor arbeiders, een hospitaal en een mijnbouwschool. Ook verrees er een gevangeniscomplex, omdat er ook gedetineerden te werk werden gesteld.
De mijn sloot pas in 1998. Sinds 2004 werken Indonesië en Nederland samen aan het behoud van het stadje. Indonesië hoopt dat de combinatie van natuur en industrieel erfgoed een nieuwe toeristische trekpleister zal worden. NOS
Op 15 augustus wordt de Japanse capitulatie herdacht. Voor mensen met Indische achtergrond een memorabele datum, zo ook voor Ellen Brakel, Gitte Spee en Paula Brunsveld van Hulten, dezelfde familie met Indische roots. Zij willen vrienden en andere aanwezigen meenemen in die roots. Bron
Honderden Indonesische Joden willen naar Israël verhuizen
In Jayapura, de hoofdstad van de Indonesische provincie Papoea, wonen zo’n 300 Joden. Zij overwegen om te verhuizen (Aliyah, red.) naar Israël, meldt Israël Today. Ze leven volgens een Joodse levensstijl, hebben een synagoge en een begraafplaats en dragen keppeltjes. CIP.nl
** De stewardessen aan boord van vlucht GA238 van Jakarta naar Semarang droegen de kebaya als vorm van waardering voor deze prachtige klederdracht van Indonesië. Garuda Indonesia wil met de speciale Kebaya Pertiwi-vlucht bijdragen aan het behoud van de kebaya als cultureel erfgoed van Indonesië. IndonesieNU
** Inwoners van Jakarta zijn vervuiling beu en vervolgen regering Metro
**21 vogelsoorten uit Indonesië die ernstig bedreigd zijn, waaronder de niasbeo, kleine geelkuifkaketoe, helmneushoornvogel en floreskuifarend.In de Archipel
** Een 38-jarige Indonesische vrouw die haar baas betichte van seksuele intimidatie moest zélf zes maanden de gevangenis van Jakarta in. metronieuws.nl
Zondag 7 juli van 12:00 tot 17:00 uur bent u van harte welkom op alweer
de 15e editie van onze gezellige Pasar Raffy aan de
Bernard de Wildestraat 400 in Breda Raffy
Weduwen van slachtoffers van standrechtelijke executies in voormalig Nederlands-Indië kunnen langer een claim indienen bij de Nederlandse Staat. De regeling zou in september aflopen, maar is nog eens met twee jaar verlengd. Dat hebben ministers Stef Blok (Buitenlandse Zaken) en Ank Bijleveld (Defensie) aan de Tweede Kamer laten weten.
De SP en GroenLinks hadden om verlenging gevraagd. Er zijn, sinds de regeling er in 2013 kwam, in totaal zestig claims binnengekomen. Daarvan zijn er negentien gehonoreerd.
Ook kinderen van slachtoffers willen een vergoeding.
Daarover loopt nog een rechtszaak. In die zaak wordt op 1 oktober uitspraak gedaan.RD.nl
Parool:
Verborgen tussen de toko’s en rotishops vind je op een hoek van de Balboastraat in West de Indonesische bistro Intisari. Voorheen een wolwinkel, nu een modern Indonesisch restaurant met eigenares Serena Thjia (47) in de keuken en bediening. “Als buurtbewoners binnenlopen, zijn ze vaak verbaasd dat dit geen toko is. Eerst was het vooral afhalen, maar nu blijven mensen vaker dineren. Leuk om te zien.”
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Christiaan Lodewijk Moll was geboren in 1901 te Soerabaja. Zoon van Henriette Tadema Wielandt, geboren te Uithuizen en Cornelis Moll van Pekalongan.
Henriette ging met haar vader en stiefmoeder mee naar Indie in 1876
Haar vader werkte er als arts oa in Malang en moet ca 1888 teruggegaan zijn naar Nederland. Zijn oudste volwassen kinderen bleven er.
Cornelis was drogist en stichtte te Java in 1892 de ‘NV Handelsvereeniging voorheen C.Moll’, die handelde in medische instrumenten, drogerijen, minerale wateren, chemicaliën.
Cornelis heeft zijn vader Steven Moll uit Hengelo , machinist bij de suikerfabriek te Kaliemati, nauwelijks gekend. Hij groeide op met zijn stiefvader Christiaan Lodewijk Filz. Naar hem werd Christiaan Lodewijk Moll vernoemd.
Filz was de kleinzoon van de fransman Jean Filz, die Ambon overgaf aan de Engelsen bij de invasie te Ambon. Filz werd te Batavia door het Nederlands gouvernement veroordeeld en geëxecuteerd in 1810.
Christiaan Lodewijk ging in 1923 te Leiden studeren waar hij februari 1928 slaagde voor doctoraal examen wis-natuurkunde, hoofdvak pharmacie. Een maand later huwde hij met Mathilde Mens Fiers Smeding uit Soerabaja. In 1930 krijgt hij vergunning als apotheker te werken in Indië en werd apotheker bij Rathkamp, te Soekaboemi.
Hij begon daarna een eigen apotheek te Palembang. Mathilde overleed in 1937 en de 2 kinderen kregen in 1938 Julie Bitterberg als stiefmoeder
Friday 5 July Peter Keppy’s book on new popular musical and theatre cultures in 1920s-1930s Southeast Asia will be presented at @SPUI25. Here’s a book I’m immensely looking forward to! pic.twitter.com/iyPgEABDxt
De replica van de Batavia, een zeventiende-eeuws spiegelretourschip dat in 1629 voor de Australische kust verging, moet definitief uit het water gehaald worden. Het schip, dat bedreigd wordt door rot en schimmel, heeft volgens kenners alleen toekomst als het beschermd wordt tegen hemelwater. Afgelopen zaterdag werd een campagne gelanceerd om geld in te zamelen voor de redding van het schip. historiek.net
De behoefte aan kleinschalige woonvormen voor Indische en Molukse ouderen in Nederland is groot. Het is de hoogste tijd, aldus de stichting Impian Kita Nederland, dat woningbouwverenigingen en projectontwikkelaars op deze trend inspringen. gelderlander.nl
Vanaf nu kunnen docenten Geschiedenis, Nederlands en Muziek van middelbare scholen via deze website een gratis educatieproject aanvragen rondom de documentaire Klanken van Oorsprong. Half april ontvangen zij dan via de mail een downloadlink naar het pakket.Het Klanken van Oorsprong educatieproject is bedoeld voor jongeren in de leeftijd 14 – 18 jaar. Er zijn twee verschillende versies van het lesmateriaal, voor de verschillende niveaus. Klanken van Oorsprong
Volkskrant:
Hoogleraar Gert Oostindie over een thema waar veel Nederlanders niet aan willen: ‘Het is knap lastig een verhaal te vertellen waarin de trots op Rembrandt de schaamte over de slavernij niet in de weg staat.’
De vraag wat de historische betekenis is van 1 juli, zal door de meeste Nederlanders met een glazige blik worden beantwoord. De afschaffing van de slavernij op deze dag in 1863 is niet in het collectief geheugen opgeslagen. De nationale herdenking, bij het slavernijmonument in het Amsterdamse Oosterpark, zal een overwegend zwarte aangelegenheid zijn. En toch, zegt historicus Gert Oostindie, worden de thema’s kolonialisme, slavernij en slavenhandel niet langer genegeerd. ‘Dat geweld en racisme vaste bestanddelen zijn van de koloniale geschiedenis is geen moreel maar een wetenschappelijk gegeven
Bijna vernietigd is gebaseerd op het oorlogsdagboek van Elleke Rosendaal, waarin ze haar jaren in het Tjideng-kamp in Batavia beschrijft. Van een levenslustige puber zien we haar veranderen in een cynische jongvolwassene die haar geloof in de mensheid langzaam maar zeker totaal verliest. verwacht juni 2019 LM Publishers
Vandaag wordt in ons land de afschaffing van de slavernij herdacht. Stilgestaan wordt bij het feit dat 152 jaar geleden een einde kwam aan de slavernij in de Nederlandse koloniën. Wat velen zich echter niet realiseren is dat jaarlijks op 1 juli slechts één deel van de Nederlandse slavernijgeschiedenis wordt herdacht, namelijk dat in de West; in Suriname en de Antillen. Dat ons land ook een slavernijverleden heeft in het Indische Oceaangebied, met name in de voormalige kolonie Oost-Indië (het latere Nederlands-Indië), dát mogen we om meerdere redenen niet meer negeren.
Al vanaf het begin van de zeventiende eeuw hebben wij óók een geschiedenis met slavenhandel en slavernij in Azië. Uit onderzoek blijkt bijvoorbeeld dat alleen al onder het VOC-bewind daar enkele honderdduizenden slaven zijn gemaakt, gekocht, gebruikt én verhandeld. En toen aan het einde van de achttiende eeuw de Compagnie ter ziele ging en het bestuur van de kolonie Nederlands Oost-Indië in handen kwam van de Nederlandse ‘staat’, betekende dat geenszins het einde van de koloniale slavenhandel en slavernij.
Het duurde vervolgens tot halverwege de negentiende eeuw voordat in het Nederlandse parlement werd besloten tot afschaffing van de slavernij in Nederlands-Indië:
‘Uiterlijk op den 1sten Januarij 1860 is de slavernij in geheel Nederlandsch-Indië afgeschaft,’
zo werd beslist. Drieënhalf jaar eerder dus dan in de West.
Wie verwacht dat hiermee daadwerkelijk een einde kwam aan de slavernij in deze kolonie, komt echter bedrogen uit. Met de afschaffing op 1 januari 1860 werd slechts een klein deel van de slaven in de archipel vrijgekocht; het overgrote deel, dat wil zeggen vele tienduizenden slaven die veelal in bezit waren van slavenhouders buiten Java, bleef in slavernij. Vrees voor politieke onrust, maar vooral de wetenschap dat het vrijkopen van deze slaven letterlijk ten koste zou gaan van de koloniale baten ten behoeve van de Nederlandse schatkist weerhielden de achtereenvolgende wankelmoedige regeringen ervan er daadwerkelijk een einde aan te maken. Het zorgt voor het onthutsende feit dat onder het Nederlandse koloniale bewind de slavernij in Nederlands-Indie, ondanks de formele afschaffing in 1860, tot in de eerste decennia van de twintigste eeuw gewoon kon blijven voortbestaan…
In Nederland hebben we altijd al een moeizame relatie gehad met de schaduwkanten van onze geschiedenis. Die moeizame relatie betreft niet in de laatste plaats ons verleden in de voormalige koloniën. Is het niet veelzeggend dat het onverkwikkelijke slavernijverleden in Nederlands-Indië volledig uit ons collectieve geheugen lijkt te zijn gebannen, geen plaats heeft in onze nationale geschiedenis en ook geen plek heeft gekregen in de nationale herdenking van de afschaffing van de slavernij? Het feit dat dit met het slavernijverleden in de West wél het geval is, is dan ook zeker niet het gevolg van een grootse houding om ons falen in het verleden onder ogen te willen zien. Integendeel. Het is het gevolg van de bewonderenswaardige en niet-aflatende strijd van de Surinaamse en Antilliaanse nazaten voor erkenning van hun slavernijgeschiedenis.
Wat betreft het slavernijverleden in de Oost is er nooit een vasthoudende groep van slavennazaten opgestaan die erkenning van haar geschiedenis heeft geëist. En het valt ook niet te verwachten dat zo’n groep zal opstaan, simpelweg omdat de meeste nazaten van de slaven uit de Oost zich niet bewust zijn van hun eigen geschiedenis van slavernij.
Betekent dit dat we dan maar moeten volharden in het nalaten ook dit deel van onze slavernijgeschiedenis te erkennen en te herdenken? Nee, natuurlijk niet. Om met het laatste te beginnen: herdenken is niet alleen een zaak waarmee respect wordt betoond aan slachtoffers en (bewuste) nazaten, maar is zeker óók bedoeld om ‘niet te vergeten’; om kritisch naar ons handelen in het verleden te (blijven) kijken. En is het daarnaast niet wrang dat in ons geschiedenisonderwijs manmoedig de slavernij in de voormalige Nederlandse koloniën is opgenomen, maar dat daarin opvallend genoeg de slavernij in onze voormalige kolonie Nederlands-Indië ontbreekt? Is dat niet, nu onderzoek onweerlegbaar duidelijk maakt dat het totale Nederlandse aandeel in deze donkere episode uit de wereldgeschiedenis aanmerkelijk groter is dan tot nu toe werd aangenomen, een abject staaltje van geschiedvervalsing? Want geschiedverzwijging is, zoals schrijfster en journaliste Anne Lot Hoek nog onlangs in NRC-Handelsblad betoogde, óók geschiedvervalsing.
En tot slot nog dit. Een natie die angstvallig weigert haar schaduwkanten uit het verleden onder ogen te zien en zich vooral laat voorstaan op haar historische ‘successen’, creëert een verkeerd zelfbeeld en blinkt – in haar blindheid- vooral uit in het hautain anderen de maat nemen. Zo’n natie is niet alleen ongeloofwaardig en dwingt geen enkel respect of moreel gezag af, maar oogst, vooral internationaal, slechts irritatie en hoon.
De IGV en Stichting Zieraad (www.zieraad.org) organiseren op zaterdag 28 september tussen 11.00-18.00 uur een Indische Roots Expertisedag (IREX) in het Nationaal Archief in Den Haag.Tickets en registratie klik hier!Een expertisedag rondom Indische en Molukse genealogie en oral history, voor zowel beginners, gevorderden als experts, in samenwerking met het CBG | Centrum voor Familiegeschiedenis. IGV
In 1920 opende in Batavia, het huidige Jakarta, het Casino Cabaret en Café. Het nieuwe ‘paradijs des vermaaks’ was gemodelleerd naar Amerikaanse uitgaansgelegenheden van die tijd. Daarbij hoorde niet alleen dat men er cocktails serveerde, maar ook – een primeur in Batavia – dat er elke avond werd opgetreden door de Casino Jazz Band. De vooral uit Amerikaanse muzikanten en zangeressen bestaande band had groot succes in de hoofdstad van Nederlands-Indië.De Indische pers had zo zijn bedenkingen bij de muzikale nieuwlichterij. Het Parool
Na zijn dood in 1714 liet Cornelis Chastelein zijn landgoederen én kapitaal na aan zijn slaafgemaakten voor een sociaal experiment. De 150 mensen in slavernij die voor hem werkten, kregen na zijn dood niet alleen hun vrijheid maar ook het landgoed Depok en een deel van zijn kapitaal en goederen. Daarmee konden zij samen een landbouwkolonie op christelijke grondslag vormen en in hun eigen onderhoud voorzien. In zijn testament beschrijft Chastelein tot in detail hoe de kolonie als gemeenschappelijk bezit moet worden bestuurd en volgens welke leefregels. Depok is Chasteleins’nalatenschap voor een betere wereld. Westfries Museum
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Cornelis August Wilhelm van Maanen (1894-1967) was geboren te Meester Cornelis. Erkend door zijn moeder Lies Bingel en genoteerd met haar achternaam
Hij was in dienst van het gouvernement. Als klerk eerst en later als Algemene Ontvanger op diverse plaatsen. Zo ging dat met die ambtenaren. Die werden regelmatig elders gestationeerd. Het algemene beeld van het ambtelijk personeelsbeleid is Europeanen aan te nemen. Met een voorkeur voor mensen van niet-Indonesische afkomst. Hoewel Cornelis vermoedelijk indo was. In 1926 en in 1937 was hij met het gezin voor verlof in Nederland.
Zijn vader Matheus (1851-1904) uit Zutphen was sinds 1886 employee van de tabaksplantage Arendsburg te Soengei Bras, Deli.
Op het laatst was hij de boekhouder tot ca 1900 en ging toen het Oranjehotel te Medan exploiteren, wat niet goed ging. Hij woonde tegenover het hotel met echtgenote Lies Bingel ( Duitse vader , Indische moeder) en 3 jonge kinderen.
Tabak en Deli? Daar zit voorgoed de naam Rhemrev aangekleefd… van die ambtenaar die een rapport schreef in 1904 over de slavernijpraktijken op de deli-plantages .
Cornelis huwde in 1918 met Wilhelmina Theodora Christina Bekkers, vermoedelijk de dochter van de in 1902 te Kota Radja overleden militair Martinus Bekkers. Ook vermoedelijk was haar moeder een Atjehese vrouw. Wilhelmina was erkend .
Ze kregen vier dochters en Cornelia Christine werd in 1992 bijgelegd in dit graf.
Pinda* magazine in uw brievenbus €6,95
Pinda* verschijnt medio september 2019 maar u kunt het magazine nu alvast bestellen, het wordt dan straks per post bij uw afgeleverd. Ruim 160 pagina’s PINDA*
Op 27 juni werd Museum Sophiahof officieel geopend door Koning Willem Alexander.
Zijn aankomst was om 10.00 uur. Een uur eerder verzamelden zich een groep demonstranten bij Hotel Carlton Ambassador Hotel, om vandaaruit gezamenlijk naar Museum Sophiahof te lopen.
Voor genodigden en pers was een strikt protocol uitgevaardigd. Indisch4ever mocht bij de opening aanwezig zijn, maar mocht geen beeldmateriaal maken, alleen een verslag schrijven was toegestaan. Helaas.
(foto is van Omroep West. Koning Willem Alexander en Yvonne van Genugten, directeur van het Indisch Herinneringscentrum)
Elsbeth Vernout, van Riboet Verhalenkunst, was de presentator van de ochtend. De Koning werd buiten ontvangen door commissaris van de Koning Jaap Smit en burgemeester van Den Haag Pauline Krikke. Vervolgens werd hij verwelkomt door Yvonne van Genugten, Nanneke Wigard, Gusti Agung Wesaka Puja (ambassadeur van Indonesië) en staatssecretaris van VWS Paul Blokhuis.
Het 1e welkomstwoord en inleiding over de totstandkoming van Sophiahof werd gehouden door Silfraire Delhaye, voorzitter van het Indisch Platform. Delhaye is blij en trots dat het museum officieel wordt geopend. Om tot zover te komen, was er eerst Indisch verdriet nodig, zoals door zijn voorganger Herman Bussemaker beschreef in zijn boek. Uitsluiting, achterstallige uitbetalingen, oorlogsschade etc. Regeringen hadden zich altijd formalistisch opgesteld. Maar in 2012 hadden m.p. Rutte en staatssecretaris Van Rijn veel gesprekken met het IP en op 3 november 2015 is er overeenstemming gekomen met het IP over de collectieve erkenning voor de gehele Indische en Molukse gemeenschap. Museum Sophiahof is een pleisterplaats, een plaats voor gevoel van tempo doeloe……..
Jan Willem Kelder, voorzitter Stichting Indisch Herinneringscentrum, sprak namens alle organisaties. Hij moest van Van Rijn op zoek gaan naar een pand, dat geschikt zou zijn als pleisterplaats; voor educatie, kumpulans, vergaderingen, herdenken, delen, ontmoeten maar ook plek voor een museum moest er zijn. Dankzij een tip van de gemeente Den Haag kon dit pand worden gehuurd.
Vervolgens kregen we 2 korte filmpjes te zien, de eerste over de organisaties die in het pand zitten en de 2e film over een aantal projecten die voortgekomen zijn uit de Collectieve Erkenning. Eén van de projecten die tot stand kwam vanuit deze regeling is de theatervoorstelling Senang, over vragen als: hoe bepalend is je afkomst voor wie je bent, of wie je wordt. Wat geef je door aan de volgende generaties. Nynke Heeg en Klemens Patijn van theatergroep Goed Gezelschap speelden een deel uit deze voorstelling.
Staatssecretaris Paul Blokhuis zei blij te zijn om op deze bijzondere dag op deze bijzondere plek te zijn. Minister van koloniale zaken Baud heeft dit pand laten bouwen en nu is de cirkel rond. Museum Sophiahof zit nu op deze plek, om te herinneren, bijeen te komen. Iedereen heeft andere herinneringen, maar er is een gedeeld verdriet. De oorlog, bersiap, berooid naar Nederland komen, de kille ontvangst, het onbegrip van de bevolking alhier. Er is een lange weg afgelegd om te komen tot waar we nu zijn. Blokhuis hoopt, dat deze plek een woning is, waar samen gebouwd kan worden aan een gedeelde toekomst.
Elsbeth Vernout ging in gesprek met een aantal mensen die gebruik hebben gemaakt van de collectieve erkenning fondsen. In-Soo Radstake en Julie Ng vertelden over hun project ‘Meer dan Babi Pangang’. Zij willen laten zien hoe divers de Chinees-Indische populatie is. Vanaf 1 augustus is hun website online. Steffi en Wendy de Haan hebben meegedaan aan het project Tracing your Roots, waarin jongeren 4 middagen lang hun familiegeschiedenis onderzochten. Na het overlijden van hun oma vonden ze in de kelder mappen (samengesteld door hun tante) en naar aanleiding daarvan zijn ze op zoek gegaan. Jair Pattipeilohy, Atef Sitanala en Lesli Taihutu vertelden over hun fototentoonstelling Mahina – een ode aan de vrouw. Zj willen de diversiteit laten zien in de Molukse gemeenschap.
Tijd voor een muzikaal intermezzo uitgevoerd door Erwin van Ligten, Shunya Deva (vroeger bekend onder de naam Julya Lo’ko) Sequoyah en Gino-Cochise.
En dan is het tijd om, d.m.v. het toevoegen van een bloemblad aan een kunstobject, Sophiahof officieel te openen. De voorzitters van de 5 organisaties die op deze locatie zijn gehuisvest voegen elk een bloemblad toe. Het 6e en laatste bloemblad wordt door de koning geplaatst, zodat de Melati compleet is en de organisaties symbolisch zijn verbonden.
Nadat de koning de tentoonstelling heeft bezocht en nog met een aantal korte gesprekken heeft gevoerd wordt het tijd voor hem om te vertrekken. Voordat hij in de auto stapt, loopt hij nog richting de demonstranten en luistert geïnteresseerd naar een aantal verhalen.
Om 16.00 uur was de laatste viering van de opening. Jeftha Pattikawa was de host van de middag. Na het welkomstwoord van de directeuren van het IHC en MHM, het bekijken van de 2 filmpjes vertelde Onno Sinke over zijn familie, zijn opa Victor Bijns, 1e luitenant van het KNIL en onthoofd door de Japanners, en over het verzet in Nederlands-Indië.
Foto’s van deze dag zijn hier te zien: https://photos.app.goo.gl/RBbFDAkyoMgjjjko7
En van de demonstratie: https://photos.app.goo.gl/iXP3ky7qrt4Kgyx9A
Camera en verslag: Ellen, ook wel eens op deze site bekend als Elmi
Voor de derde en laatste keer kwamen voormalig repatrianten uit Nederlands-Indië zondagmiddag bijeen om bij te praten, herinneringen te delen over hun tijd in Leersum, en om samen te eten, te luisteren naar muziek van toen en te dansen. De gezellige reünie werd zeer gewaardeerd door de ruim 150 gasten uit heel Nederland
Vergezeld door tweede, derde en zelfs vierde generatie familieleden kwam er nog een aantal repatrianten van het eerste uur naar vakantiepark Ginkelduin. Ook deze derde reünie werd georganiseerd door het zelfbenoemde ‘Team Leersum’, dat onlangs een boekje uitbracht over de contractpensions in Leersum en Amerongen waar eind jaren ’50, begin jaren ’60 tussen de 1500 en 2000 mensen uit Nederlands-Indië werden gehuisvest. De Kaap-Stichtse Courant
Marion Bloem raakte vorig jaar bij toeval in Leeuwarden in Galerie Westerkade van Henk en Aleida Dillerop verzeild. De schrijfster was op jacht naar kunst. Nu exposeert ze er haar schilderijen.De eerste ontmoeting voelde gelijk vertrouwd, vertelt Marion Bloem (66). De schrijfster en filmmaakster raakte aan de praat met galeriehouders Henk en zijn vrouw Aleida Dillerop, kocht een beeldje – „ik was daar meteen verliefd op” – en vertrok weer. Een tijdje later stuurde Dillerop haar een mailtje. „Ik schreef dat Friesland voor haar het nieuwe België zou kunnen zijn.” Leeuwarder Courant .
Mijn grootouders Alex en Sainem de la Croix met hun dochters op de bank. Naast mijn grootouders indische Buren, met tussen de dochters de buleh kindertjes. Naam buren is onbekend (vergeten) bij mijn vader. Vond deze foto gisteren. Klein formaat, dus altijd aan voorbij gegaan met het doorbladeren van een oud fotoalbum. Foto is gemaakt omstreeks 1956-1957…in Banjoewangi. Misschien iets voor Indisch in Beeld?
Patricia Jacobs in De Westkrant
Gado gado rolls
De ‘toko’ is het tweede filiaal van Benji’s uit Oost. Vanuit de Wibautstraat won de zaak de harten van Oosterlingen met hun all-day-breakfastconcept, inclusief bowls en buns. Benji’s in West gaat nog een stapje verder: ook ’s avonds kun je hier terecht. En dat betekent selamat makan met hapjes als pangsit goreng, gado gado rolls en perkedel jagung (maiskoekjes). Tuurlijk kun je er ook aanschuiven voor friet met rendang van vlees of nangka, een tropische vrucht. Een mini-rijsttafel, nasi campur (8 euro), is ook een optie.
Het Parool: De nieuwe vestiging is vernoemd naar een traditionele Indische toko, maar het eten heeft als basis meer westerse gerechten, zoals de burger in een oosterse uitvoering of het patatje rendang: een kapsalon, maar dan met Indisch stoofvlees.
Op 22 juni werden de mensen die Museum Maluku een warm hart toedragen ontvangen in het museum. Na een welkom door Nanneke Wigard kregen de gasten een gevarieerd programma voorgeschoteld; een verkorte versie van Westerling door DeltaDua, familieverhalen van de 1e en 2e generatie en een eerste bezichtiging van de tentoonstelling Vechten voor Vrijheid over het verzet.
23 juni was het de beurt aan Indisch Herinneringscentrum om haar achterban te verwelkomen in het nieuwe onderkomen in Den Haag. Patrick Neumann was de host van de middag. Yvonne van Genugten, directeur van het IHC, verwelkomde de gasten. Het programma bestond o.a. uit de presentatie over het nieuwe digitale programma 30 Dagen op Zee – de reis van 350.000 mensen door Margaret Leidelmeijer ; de aankomende educatieve programma’s voor verschillende onderwijsinstellingen door Arddjuna Candotti en Suzanne Rastovac gaf een vooruitblik op Huizen van Aankomst, een programma dat in 2020, 75 jaar bevrijding, 75 plaatsen in Nederland belicht waar mensen uit Indie/Indonesië aankwamen. Zij had een gesprek met een bewoonster van voormalig kamp Wyldemerk, waar ook Islamitische Molukkers verbleven. Zij kreeg elke dag koranlessen bij iemand thuis. Als kind zijnde heeft zij de tijd in het opvangkamp niet als vervelend ervaren. Met poëtische en muzikale reflectie van Robin Block en dans van Melisa Diktas.
24 juni opende Stichting Pelita voor haar gasten het Museum Sophiahof. Na gitaarmuziek met zang verzorgd door Wim L. heette Harriët Ferdinandus haar gasten welkom. Theatergroep Delta Dua beeldde de contextgebonden zorg in de praktijk uit, met tussendoor uitleg van Petra Beurskens. Wegens tijdgebrek werd de pauze geschrapt en ging men gelijk door naar het volgende onderdeel; het belang van samenwerken in de zorg door Isolde Verburgt van Haags Ontmoeten. Er werd eerst een filmpje vertoond ‘Welkom in Laak’. In het Haagse Laakkwartier zijn 30 verschillende culturen aanwezig. Haags Ontmoeten heeft 45 locaties waar mensen met regieverlies en mantelzorgers welkom zijn. Maar er zijn ook inloop gelegenheden, waar geen indicatie voor nodig is. Iedereen is welkom. Ook Stan Hoestlandt benadrukte het belang van samenwerken. Reggie Baay sloot de middag af met een persoonlijke kijk op zijn geschiedenis. De impact van de Indische oorlogsgeschiedenis op de naoorlogse generatie.
Foto’s: https://photos.app.goo.gl/bdsUhmfJChXYYXR2A
De openingen hadden gemeen, dat ze werden afgesloten met een borrel en een Indisch buffet.
25 juni is de opening van Nationale Herdenking 15 augustus en 27 juni wordt Museum Sophiahof officieel geopend door de koning.
NRC:
Een afro en een lichte tint: je bent geknipt voor de reclame!
Diversiteit De niet-witte Nederlander is doorgebroken in de reclame. Maar een bepaald type uiterlijk overheerst sterk. Waarom? ‘Met steil haar word ik zelden geboekt.’
De Marokkaanse-Nederlander Tariq el Mouhajir kreeg vorig najaar advies van een vriend. „Tariq”, zei de vriend, „je hebt een afro, sproeten, een rode baard én je bent Marokkaans. Schrijf je in bij een castingbureau voor reclames. Je bent precies wat ze zoeken.”
Tariq el Mouhajir schreef zich in.
Een week later werd hij, man van 25 zonder acteerervaring, de hoofdrolspeler in een reclame voor ABN Amro. In een restaurant zit hij tegenover een blondine die hem via een app van de bank een tikkie stuurt omdat ze hem de rekening niet wil laten betalen.
Nieuwe klussen volgden meteen. Hij juichte in een woonkamer voor Florius Hypotheek, skiede een helling af met een smartwatch van Garmin Pay. Drie reclameopdrachten in een jaar zou als bijbaan een prima score zijn, hoorde El Mouhajir van een kenner. Hij zat op dertien klussen na een half jaar.
Zijn vriend had gelijk. Acteurs en figuranten met een grote bos donker haar en een huidskleur tussen wit en donker in zijn veelgevraagd.
Foto's van de Indomie Goreng-sneakers, ontworpen door de 23-jarige Indonesiër Jonathan 'Jonas' Gustana, gingen de afgelopen weken viraal op social media. Twee dagen nadat Jonas bekendmaakte dat hij de schoenen te koop zou aanbieden, was alles uitverkocht. https://t.co/6wLLDmkRcGpic.twitter.com/DbvUnfHsAn
Nationaal Museum Sophiahof in Den Haag gaat donderdag open. Het is een kennis-, cultuur-, ontmoetings- en herinneringscentrum voor iedereen die iets heeft met het voormalige Nederlands-Indië of daar iets over te weten wil komen. Koning Willem-Alexander opent het. Omroep West
Bij de rijsttafel of als borrelhap, van goede kroepoek blijf je snaaien. Onze kenners van de Indonesische keuken proeven zeven zakken.
Welk geluid maakt een chipje als je het doormidden breekt? ‘Krak’? ‘Knap’ misschien? Indonesiërs houden het op ‘krrrrroepk’, zo demonstreert Betty van Bokhoven van de Indonesische kookstudio De Sawa in Delft – het proeflokaal van vandaag – met klinkende tongval. Krrrrroepk! AD.nl
In ouderenzorg “Residentie Moermont” in Bergen op Zoom is ook een speciale afdeling voor mensen met een Indonesische achtergrond en cultuur.
Jaarlijks organiseert men een bijzondere dag in Moermont , een “Pasar Dalam” waarbij men naar buiten treedt in de vorm van een open dag.We bezochten op 15 juni 2019 zo’n evenement en hadden enkele gesprekken met betrokkenen. Gazet Bergen op Zoom
Het waren heftige jaren voor Michel Maas. Als correspondent in Zuidoost-Azië werd hij neergeschoten, maakte hij veel rampen mee en zag hij ontzettend veel dode lichamen. Nu keert hij wat gedesillusioneerd terug van Indonesië naar Nederland. Achttien jaar geleden kwam hij aan in een bloeiend land vol hoop. Nu is daar nog weinig van over. NOS
Zeker 24 personen zijn vrijdag omgekomen door een brand in een luciferfabriek in Indonesië. Volgens de autoriteiten waren ongeveer dertig personen aan het werk. Het is nog niet bekend of er overlevenden zijn. NU.nl
In Meerssen is vrijdagmiddag oud-militair Jan Rudolf Elzo Stuur onderscheiden. Uit handen van burgemeester Mirjam Clermonts-Aretz ontving hij drie militaire onderscheidingen.De 99-jarige Stuur krijgt de onderscheidingen voor zijn werk tijdens de Tweede Wereldoorlog.KrijgsgevangeneHij maakte de Japanse bezetting in Nederlands-Indië van dichtbij mee. Als soldaat werd hij krijgsgevangene gemaakt en overleegde hij verschillende kampen. Na de capitulatie van Japan heeft hij nog enkele jaren in het leger gediend. 1Limburg
Ik ben op zoek naar informatie over Leopold Bloem, geboren in 1924 (woonachtig in Sidoarjo/Soerabaja), die in de oorlog in verschillende kampen heeft gezeten.
Vast staat dat hij tijdens de Bersiap eerst in Lowokwaroe in Malang zat en daarna in Tawangargo in Lawang. Ook weten we dat Leo in mei 1947 met de Nieuw Holland van Batavia naar Amsterdam is gevaren samen met zijn broer Henk, die hij kort daarvoor teruggevonden had. Bron
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Augustina Victorine Helena Mutter, geboren 1914 te Buitenzorg, overleed in 1981 te Den Haag. Haar ouders waren Frits Mutter en Cornelia Charlotte Roso. Frits was klerk, daarna commies en uiteindelijk expediteur bij de Algemene Secretarie te Buitenzorg. In 1933 ging hij met pensioen . Zijn stamvader was de duitser Hendrik Mutter, geboren in 1795. Die was in Indië eerste deurwaarder en gezworen exploiteur bij het Hoog Gerechtshof van Nederlandsch Indie.
In 1940 huwde Augustina met Charles Goodliff, die na haar overleed en werd bijgezet in dit graf. Charles slaagde in 1936 voor het examen van de Middelbare Landbouwschool te Buitenzorg. Hij kreeg in 1940 een betrekking bij de krosok-centrale te Bodjonegoro. Dit was een onderzoeksinrichting voor tabak van het departement van Economische zaken. In dat jaar verwierf hij ook de Nederlandse nationaliteit en werd er een dochter geboren. In 1953 was het echtpaar Goodliff-Mutter te Nieuw Guinea wonend.
Charles was de zoon van de Javaanse Pindah en de engelsman Charles Goodliff die in 1893 naar Indië ging en zich vestigde te Buitenzorg als slachter. Charles senior begon bij de fa Faubel & Co. Hij verkocht ook paarden en was eigenaar van renpaarden.
In 1912 werd zijn 8-jarige dochter Lucy vermoord door de minnaar van de zus van haar stiefmoeder Pindah, die op het kind moest passen. Lucy betrapte hen. Haar grafzerk bestaat nog steeds . Charles senior stierf in een jappenkamp te Tjimahi
Artikel gepubliceerd in Trouw en Java Post:
Wie zijn daders, wie slachtoffers? Het grote onderzoek naar de dekolonisatie van Nederlands-Indië is pas eind 2021 klaar, maar uit verschillende hoeken wordt al kritiek geuit. Wat is er aan de hand?
Vorige week uitte de Federatie Indische Nederlanders haar zorgen over het onderzoek, en zij is niet de enige. De kritiek komt uit ver uiteenliggende hoeken. Wat zijn die zorgen dan precies? En wat valt er van het onderzoek te verwachten?
Lagu Jiwa heet het Indisch koor dat Vera de Vries en Xandra van Roon op 11 januari 2015 hebben opgericht. Het koor dat inmiddels 17 leden telt wordt gedirigeerd door Louis Drabe. ‘Het repertoire bestaat uit Indische liedjes die we van onze ouders kennen, krontjong en vertaalde evergreens’, vertelt Vera de Vries. Op zondag 24 juni treedt het koor vanaf 16.00 uur op in de Centrumkerk in Bilthoven
Vera de Vries noemt zich een Indisch gesocialiseerde vrouw. Zij is de dochter van een Indische moeder en een Indiëveteraan. ‘Dan word je dus Indisch en heb je vaak veel uit te leggen aan mensen. Ze vragen dikwijls waar ik vandaan kom en dan kan ik altijd kiezen, want ze raden in eerste instantie bijna nooit dat ik Indisch ben. De Vierklank
Corry Tendeloo (1897-1956) maakte in de jaren ’50 een einde aan ’t feit dat vrouwen in overheidsdienst automatisch werden ontslagen als ze in het huwelijk traden. En ze droeg eraan bij dat het burgerlijk wetboek getrouwde vrouwen niet langer bestempelde als “handelingsonbekwaam.” Een standbeeld waard!
Petities.nl. Zie en luister radio-interview over haar.
15 juni 2019 was er weer in Leiden een lezingenmiddag. De opening van de voorzitter Peter van Zonneveld was een kwartier later, omdat in de gereserveerde zaal nog een tentamen bezig was. Het programma loopt altijd al uit, dus deze keer nog meer dan normaal. Van Zonneveld meldde, dat de Universiteit van Leiden voor 5 jaar een beurs heeft ontvangen voor onderzoek naar Indische letteren. De beurs is voor Rick Honings voor zijn ‘Stemmen van de kolonie’. In dit project bestudeert Honings teksten geschreven door reizigers in Nederlands-Indië vanaf 1800 tot het einde van de Tweede Wereldoorlog. Niet alleen Nederlandse teksten, maar ook teksten van Indonesische reizigers in het Javaans en Maleis.
Marijke Roukens had het over de verbeelding van de Indisch-Nederlandse letteren door de illustrator Menno van Meeteren Brouwer. Van Meeteren Brouwer (1882-1974) is hier weinig bekend, maar hij was succesvol als de eerste kunstenaar die Nederlands-Indische kranten heeft voorzien van cartoons, spotprenten, en politieke tekeningen over actuele, alledaagse onderwerpen. Tegen de achtergrond van het Westerse discours over ‘Europeanen’ en ‘Inlanders’ analyseert Roukens, in hoeverre de tekeningen van Van Meeteren de heersende opvattingen over de superioriteit van Europeanen bevestigden of tegenspraken. De uitkomst bleek niet eenduidig te zijn; in elk geval bekeek hij de dominantie van mannelijke Europese kolonialen zeer kritisch. Na 1921 maakte van Meeteren vooral illustraties voor Indische boeken en leerboeken. Ook vervaardigde hij schilderijen voor (oud)Indiëgangers.
De tweede spreker was Anton Stolwijk, over geweld in Atjeh, heden en verleden. De Atjeh-oorlog (1873-1942) vormt een van de zwartste bladzijden uit de vaderlandse geschiedenis. De strijd tussen nietsontziende Nederlandse contraguerrilla’s en fanatiek islamitische Atjehers kostte aan zo’n 100.000 mensen het leven. In 2009 kwam Stolwijk voor het eerst in Atjeh, om zijn vrouw, die antropoloog is, op te zoeken. Daarna is hij vaker geweest. In totaal heeft hij daar 1,5 jaar rondgereisd.
Als 3e spreker kwam Harry A. Poeze zijn boek ‘Ds. Jac. Jonker, Job Sytzen en de soldaat in Indië’ presenteren. Job Sytzen was het pseudoniem van de gereformeerde predikant Jac. Jonker (1904-1973), van 1946 tot 1948 legerpredikant in Semarang. Tot lang na zijn dood was dit slechts in kleine kring bekend. Harry Poeze, senior onderzoeker bij het KITLV in Leiden, volgt de levensloop van Jac. Jonker, waarbij de nadruk ligt op zijn jaren in Indië en thema’s die daarmee verband houden. Ook gaat hij uitgebreid in op de mystificaties rond het schrijverschap van Jonker. ..
* Bij een poging van een boze passagier om het stuur van een bus over te nemen in West-Java, zijn 12 doden gevallen. Nog eens 43 mensen raakten gewond.De 29-jarige passagier had ruzie met de chauffeur. Hij greep het stuur waardoor het voertuig tegen twee auto’s botste en over de kop sloeg. NOS
* Voor de kust van het Indonesische eiland Java is een motorboot omgeslagen. Zeker zeventien mensen zijn daarbij om het leven gekomen, NOS
* Indonesia has returned five containers of rubbish to the United States and will not become a “dumping ground“, officials said Saturday,nst.com.my
* Duizenden Papoeakinderen zitten in kampen in het westen van Papua, als gevolg van schermutselingen tussen separatisten en het Indonesische leger.nd.nl
Satu, dua, tiga. Een, twee, drie. Op de christelijke basisschool Het Kompas in Assen staat alles in het teken van de Molukken.,,Nee, nee, nee.” Jack Noya (73) zwaait met het stokje van zijn toto buang. ,,Dat moet anders, kijk zo.” Hij slaat met zijn stokje op de zijkant van zijn zelfgemaakte Molukse xylofoon om de maat aan te geven. DVHN.nl
Zeg het maar: Waar eet je het lekkerst Indonesisch in Eindhoven:
Het hoort bij onze cultuur: Indisch eten. Wij Hollanders lusten dan ook allemaal graag een rijsttafeltje op zijn tijd. Indonesische restaurants, afhaalloketten en warungs genoeg in Eindhoven, maar waar hebben ze nou de állerlekkerste Indonesische maaltijd? Shoot!
.
Richard Lammerts van Bueren (1911-2006) was de broer van Karel en de zoon van Louis LvB en Sara, Javaanse vrouw . Louis was werkzaam bij de staatsspoorwegen als machinist en later als werktuigkundige. Hij overleed in het jappenkamp Ambarawa 7.
Overgrootvader van Richard was de militare apotheker Hermanus LvB uit Geertruidenberg die huwde met Johanna Rovers, Indisch meisje .
Richard was bij de Koninklijke Marine in Nederland.
Hij begon in 1932 en was korporaal konstabel bij de internering in 1942
Een kleindochter van Richard schreef:
Tijdens 1 van zijn bezoekjes aan Den Helder ontmoette hij mijn oma Bertha (Bep) de Wit, dochter van Cornelis de Wit en Grietje van Marle. Zij trouwden “met de handschoen” op 31 dec 1936. Omdat in Ned de spanningen hoog opliepen besloot mijn oma met haar 2 koters naar N.I te reizen. Een hele onderneming destijds. Januari 1940 vertrok mijn oma met kleintjes naar NI. Zij trok daar tijdelijk in bij haar schoonouders Louis en Sara.
Mijn oma werd opgepakt en in de kampen gezet, mijn opa werd ook al snel ergens opgepakt anders vastgehouden. Oma is nog bevallen van haar 3e kind op 8-06-1942.
Uiteindelijk na de “bevrijding” keerden het gezin terug met de Tegelburg naar Den Helder. In Ned. breidde het gezin zich verder uit. Zij verhuizen rond 1963 naar Schiedam,waar mijn opa ging werken bij de HAV Bank in Schiedam. Rond 1985 verhuisden mijn opa en oma terug naar Den Helder, waar zij uiteindelijk ook overleden zijn.
15 juni 2019 was Café Riboet in Den Haag, en wel in het nog niet officieel geopende Sohiahof. Riboet Verhalenkunst belichtte, i.s.m. het Indisch Herinneringscentrum, handgeschreven bronnen; brieven en dagboeken geschreven uit vroegere tijden. Het geheel werd muzikaal omlijst door Saskia Mijs, altviool, en Marko Bonarius op contrabas.
Tijdens de inloop werd er natuurlijk koffie/thee met spekkoek aangeboden. Er werden postkaarten uitgedeeld met het verzoek op te schrijven, wie je graag een kaart zou willen sturen.
Na het welkomstwoord door Wendy Ripassa, zij las een aan ons gerichte brief voor, kreeg Yvonne van Genugten, directeur van het Indisch Herinneringscentrum, het woord. Ook zij las een brief voor, geadresseerd aan de eerste (toekomstige) bezoeker van het Sophiahof.
De ‘verhaleneend’ heeft plaats gemaakt voor de verhalenschommel en Iris van de Meer, werkzaam bij het Nationaal Archief, nam als eerste plaats op de schommel. Erg veel privé documenten heeft het NA niet, maar zij verwijzen wel door naar andere instanties. 135 km plankruimte beslaat het Nationaal Archief. Als je alle dozen die op de planken staan zou uitpakken, kan je 6x de wereld inpakken.
Martijn Grootendorst vertelde over zijn betovergrootvader Enoch Wiggers. Wiggers maakte in de 18e eeuw verslagen in dienst van het koloniale gezag. Omdat dit programma-onderdeel, met filmpje, op Facebook staat, heeft Dido Michielsen erop gereageerd. Zij is nl. familie van Ferdinand Wiggers, familie van Enoch. Zij nam plaats op de verhalenschommel en Grootendorst interviewde haar. Hoe klein kan de wereld zijn!
Als laatste voor de pauze praatte en zong Miss Riboet via de mond van Elsbeth Vernout. En ook Van Heutsz sprak via haar! Meisje ‘Lawaai’ werd door Elsbeth gezongen met gitaarondersteuning van Robin Block.
Na de pauze zagen we Janneke Bakker op het scherm. Ook zij was aanwezig en nam plaats op de schommel. Op zolder bij oom bleek een ware schatkoffer te liggen. Een bijzondere briefwisseling tussen haar Indische grootouders, geschreven tijdens de Tweede Wereldoorlog, bleek in de koffer te zitten. Zowel opa als oma hadden (een deel) van de brieven bewaard. Janneke heeft al veel uitgepluisd maar nog niet alles gelezen. Op de vraag of het ooit zal worden uitgegeven….haar broer is vormgever, dus wie weet. Maar zover is zij nog lang niet.
En toen was het de beurt aan Frédérique Spigt. Zelf is zij niet van Indische afkomst, maar haar halfzus wel. 9 jaar geleden hebben zij samen een theaterstuk gedaan over o.a. hun moeder. Spigt moest daardoor wel het dagboek lezen dat haar moeder in het kamp had bijgehouden. Tot die tijd had zij het voor zich uitgeschoven. Zij las fragmenten voor uit het dagboek. Het was muisstil in de zaal. Zo indrukwekkend, zo beklemmend. Kijk en luister naar het filmpje om een indruk te krijgen. Daarna zong zij een prachtig lied waarbij zij zichzelf op gitaar begeleidde.
Robin Block had een samenvatting van de middag gemaakt en Wendy Ripassa sloot de middag af en nodigde ons uit voor iets lekkers en een drankje.
Op 26 september is de volgende Café Riboet in de Roode Bioscoop in Amsterdam.
Foto’s en filmpjes: https://photos.app.goo.gl/MBkbDbE1r4vWoH72A
Foto’s, films en verslag: Ellen Zie de fotoslideshow
of zie onderstaande film.
Haagse tieners winnen prijs met duik in koloniaal verleden van Nederlands-IndiëWaarom leren we zo weinig over het koloniale verleden van Nederlands-Indië in de geschiedenisles? Dat vroegen Famke van der Meer (18) en Marilou Schaafsma (17) zich af. Daarop volgde een profielwerkstuk waarmee ze de KNAW Onderwijsprijs wonnen. AD.nl.
Hoe Indische gezinnen in de jaren 50 hun intrek namen in Twekkelerveld: ‘Nederlanders dachten dat wij in een bamboehutje woonden
Ruim 1300 woningen werden halverwege de jaren vijftig gebouwd in de Enschedese wijk Twekkelerveld. Een deel was bestemd voor gezinnen die Indië moesten ontvluchten nadat Soekarno de onafhankelijkheid had uitgeroepen. Maureen Welscher groeide er op en keerde terug om herinneringen op te halen met de eerste Indische Nederlanders. tubantia.nl
Misschien is het typerende van weemoed dit: het duurt zo lang. Dat vage gevoel van verlangen met verdriet blijft aanhouden, als het eenmaal is ontstaan. Op de Tong Tong Fair besefte ik opeens hoe weinig kleine oude dames in sarong kabaja er nog waren.
Dat was vroeger anders. Dagblad070
Hello there,My name is Desiree “Dessie” Castro, the oldest of 3 siblings, Danielle, Deana and Dylan. Proudly I can say that I was raised with “Indo” family values by my oma Eleonore “Noortje” Barkey- Passage Isocalindo.com
Waar de Indonesiër op doelt, wordt in het Bijlmerparktheater stukje bij beetje duidelijk: het geld en de museale voorziening blijken alleen bestemd voor de trans-Atlantische slavernij en niet voor de gehele geschiedenis van de Nederlandse slavernij, zoals oorspronkelijk de bedoeling zou zijn geweest. Tenslotte zegt de wethouder het die zondag voor het eerst hardop: ‘Dit voorstel gaat over trans-Atlantische slavernij. We gaan dit niet veranderen. Dit staat vast.’ ‘Die doekoe is voor ons, mensen,’ vat Guilly Koster de zaak samen. De zaal reageert dolenthousiast. Zowel de Indonesiër als de Indische man verlaten het Bijlmerparktheater. VN
Het kabinet heeft 1 miljoen euro gereserveerd voor een slavernijmuseum in Amsterdam. Hoe dat er precies uit gaat zien, is nog niet bekend. Trouw
Volkskrant:
Hebben we het te veel of juist te weinig over het leed van Nederlanders en Indische Nederlanders in de jaren na 1945? De meningsverschillen over deze vraag zijn onoverbrugbaar.
Soms komen er best goede dingen uit Oost, zoals all-day-breakfastconcept Benji’s. Sinds een week heeft ook West een eigen filiaal, eentje met een onmiskenbare Bali-vibe. De Westkrant
Telegraaf: Allesverblindend was de lichtflits op 9 augustus 1945 en daarop volgde een apocalyptisch tafereel. Vuurballen van duizend graden, een gloeiendhete luchtgolf, wolken van as en stof. En daarna ging alles op zwart. Dick Büchel van Steenbergen (98) maakte het mee. Hij overleefde de atoombom van Nagasaki.
Hij vertelde zijn verhaal aan Gregor Vincent, die het optekende in het boek De man die Nagasaki overleefde. Dit wordt morgen aangeboden aan de Inspecteur-Generaal der Krijgsmacht, Hans van Griensven. De auteur heeft er twee jaar aan gewerkt.
Toen ze vorig jaar haar 104de verjaardag vierde, twijfelde Tilly Knuppel-Heuvelink uit Vlissingen nog of ze de 110 zou halen. Maar een jaar later is ze optimistischer.
Waarom niet. Als ik niet verder achteruitga en geestelijk gezond blijf, houd ik het nog wel even vol”, zei ze vrijdag tijdens de viering van verjaardag 105. pzc.nl, 26 april 2019 .
Luister naar dit radio-interview .
Het West-Javaanse The Raffles: duizelingwekkende balans, vol liefde en geschiedenisRestaurant The Raffles in Den Haag serveert al 26 jaar Indonesische gerechten met een liefdevol oog voor detail. De Volkskrant
Raffy is een stukje Nederlands-Indië in Breda. Het verpleeghuis is een schoolvoorbeeld van een voorziening die inspeelt op de migratieachtergrond van de bewoners. Het aantal oudere migranten groeit de komende decennia explosief. De zorg in verpleeghuizen zal, net als het straatbeeld, diverser worden. ,,Sinds de migratie op gang kwam, is nooit nagedacht over wat het voor deze mensen betekent om hier oud te worden. Nu groeit de behoefte aan zorg op maat.’ AD.nl
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Jacoba Wilhelmina Anette de Bruïne, werd geboren in Den Haag in een verlofperiode van haar ouders . De naam is officieel met een dubbele punt op de ï.
Haar roepnaam was Netty en ze huwde ca 1 mei 1927 te Kota Radja met luitenant infanterie Gustav Kerkkamp uit Arnhem. Dit huwelijk duurde niet lang, want in januari 1930 huwde Gustav met Christine Guldenaar, waarvan 2 kinderen.
Netty werd onderwijzeres in 1931 te Tjepoe, 1934 te Tjimahi, in 1938 bij OWLO te Bandoeng en in 1941 bij de Europeesche Lagere School te Batavia. Foto rechts is Netty ca 1941,
Na de oorlog huwde Netty in 1947 met Jan Pouderoyen uit Rotterdam. Jan arriveerde vóór 1923 te Indie. In 1941 was hij vertegenwoordiger van Jacobson &vd Berg te Bandjirmassin en werd gemeenteambtenaar te ’s-Gravenhage. Netty en Jan waren in 1956 gescheiden.
Ouders van Netty waren Frederik Hendrik de Bruïne en Lucie Deijkerhoff.
Zij kregen 5 dochters. Zie deze foto van ca 1915 met Netty, links zittend, lang haar.
Frederik was officier van de artillerie . Geboren in Soerabaja. ( zie foto, oudste zoon met zijn ouders en broertje ) Zijn Amsterdamse vader zat in de handel en was lid van de raad van justitie en de schoolcomissie te Padang in 1874. Zijn moeder was Jacoba Wilhelmina Annette Canter Visscher en haar vader Tammerus was ook voorvader van Wieteke van Dort en Geert Wilders, Deze familietak Canter Visscher, oorsprong is Friesland, kwam via de VOC-kolonies te India op Java.
Lucie, zus van Netty , was de eerste die begraven werd in 1976.
Haar doopnamen waren Frederika Leonora Lucie Margueretha Lucretia, geboren in 1897 te Banjoe Biroe. Op deze foto ca 1915 zit ze rechts, de tweede dochter. Netty werd naar oma Canter Visscher vernoemd en Lucie naar haar moeder Lucie Deykerhoff.
Lucie’s opa Generaal-majoor Deykerhoff geboren en overleden in Den Haag werd onderscheiden voor krijgsverrichtigingen te Atjeh en voor de hulp aan krakatau-overlevenden. Hij was een paar jaar gouverneur te Atjeh, twee jaar voor van Heutsz
Gehuwd met Marie Françoise Meijer, geboren te Batavia in 1845 .
Lucie kreeg 3 kinderen met Joost de Jongh Swemer. ten tijde van hun huwelijk in 1917 was hij 2e luitenant van de Genie . Hij werd geïnterneerd als diensthoofd luitenant kolonel van de Genie. Lees dit artikeltje. Joost was een oud-oom van Aage Meinesz en een schoonbroer van Betsy Bischoff die genoemd wordt in het verhaal van een stenenregen die mogelijk de bron was voor een fragment in de Stille Kracht van Couperus.
Foto’s en linkjes naar foto’s in dit topic zijn van de familie Boreel. Die band ligt zo : de oudste zus van Netty en Lucie was Marie Françoise, vernoemd naar oma Deykerhoff. Zij huwde Alfred Boreel, een verre verwant van Willem François Boreel, bekend van het regiment de Huzaren van Boreel.
Gezocht voor boek: mensen die na de oorlog in Noordwijk zijn gerepatrieerd,
bij voorkeur in Pension Panorama (zie foto).
Informatie kan naar: nvspek@ziggo.nl
Groetjes en heel hartelijk dank! Nicolline van der Spek.
Op 6 januari 2019 ondersteunen wij John Bruininga in zijn rechtzaak tbv zijn WUBO oorlogsgetroffenen uitkering waar hij al sinds 1996 voor strijdt. Luister naar een gedeelte van zijn verhaal. ❤
John Bruininga in gesprek met Peggy Stein, voorzitter Indisch Platform 2.0 / Meldpunt Indische Kwestie
Leo Blokhuis ervaart op Java en Sumatra een ander verhaal over vrijheid. Het is een pijnlijke geschiedenis. Hoe gaan wij daarmee om? En hoe kijken Indonesiërs naar dit verleden? Achter de Dijken, een nieuw seizoen, vanaf september op NPO 2.
Libris : Een teken van leven
Over rouw en alles wat de dood behelst
Marion Bloem
Ze zei: ‘Ik ga niet dood, ik vlieg weg.’
Op het moment dat Marion Bloem hoort dat haar zus ernstig ziek is en binnen enkele maanden zal sterven, lukt het haar niet verder te schrijven aan het boek over haar Indische jeugd.
Mijn recente (autobiografische) boek is ‘een teken van leven’ en van 14 juni tot 14 juli heb ik in Leeuwarden Galerie Westerkade een solotentoonstelling van mijn meest recente artwork onder die titel, en op 22 en 23 ben ik daar present bij de boekhandel en in de galerie. pic.twitter.com/HabW08daJH
De invoering van het vrouwenkiesrecht in de ‘Oost’ en ‘West’ heeft ironisch genoeg meer resultaat in de politieke praktijk opgeleverd dan in NederlandDit jaar is het honderd jaar geleden dat het vrouwenkiesrecht in Nederland werd ingevoerd.Wat volledig over het hoofd wordt gezien bij alle festiviteiten is dat de situatie in de voormalige kolonies zich totaal niet laat vergelijken. Sterker nog: in emancipatoir opzicht zijn vrouwelijke ‘overzeese’ politici hun Nederlandse collega’s voorbijgestreefd.
In het plakboek van oprichtster van camping De Koerberg tante Jo Reitsma-Rook wordt melding gemaakt dat er van 1951-1953 een opvangcentrum voor oud-K.N.I.L. militairen gevestigd was op het Hotel en Vakantieoord de Koerberg in Heerde. Daar hier heel weinig over bekend is, wordt een beroep gedaan op mensen uit Heerde en omgeving. “Weet u iemand die in het opvangcentrum gewoond heeft, nazaten, klasgenoten, klanten in winkels of hier mee te maken hebben gehad dan hoor ik dat graag”, aldus Kees van Boven, Schaapskooi
Van 30 juni t/m 14 juli 2019 organiseren de stichtingen Indisch Erfgoed en Muhabbat op verschillende locaties in Apeldoorn voor iedereen of die nu Indisch, Moluks, Apeldoorns of Nederlands is het festival ‘Indische & Molukse zomer’. Een bijzonder festival dat Indisch én Moluks is én voor alle generaties. Stichting Indisch Erfgoed
Een deel van de Indische gemeenschap is ontsteld en teleurgesteld dat de koning de uitnodiging heeft aangenomen om het nieuwe Nationaal Museum Sophiahof te openen. ,,Nu gaat er een strik om een onopgeloste kwestie van achterstallige betalingen.’’
Waar we al een tijd voor gewaarschuwd hebben zien jullie hier in een handzame (ons treft geen blaam)-tijdlijn omschreven.
Als je dan een tijdslijn maakt en je noemt het Indië in de oorlog, benoem dan ook alles.
Hier zien we hoe de tijdlijn eindigt bij de zogenaamde “Collectieve Erkenning” en hoe het (oude) Indisch Platform gepositioneerd is in het geheel.
Geen Canon zonder Nederlands-Indisch leed
Er moet aandacht komen voor de Bersiap; de massale moord op blanke en ‘gekleurde’ Nederlanders, Chinezen, Ambonezen en pro Nederlandse Indonesiërs
(…)
Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap Ingrid van Engelshoven (D66) heeft de Amerikaans-Nederlandse historicus James Kennedy gevraagd de Canon van Nederland te herijken.
Via een gele brug bij de Danzigerbocht kom je op de plek waar celebrity-chef Gary Loen Hollandse, Franse en Indische klassiekers opnieuw uitvindt door recepturen te mixen. Volgens Patricia is de hotdog dé musthave-lunch van dit moment.Wie niét begint te kwijlen bij het lezen van Gary’s kaart is koelbloediger dan een freefighter. De aimabele chef-kok opent namelijk de aanval op werkelijk al je zintuigen met fusion-creaties die zowel fantasierijk als spannend zijn. De Westkrant
Ik verzoek de lezers dringend om de volgende pagina’s erbij te betrekken, welke betrekking hebben op leden van de familie de la CROIX en waarvan deze familieleden ook te Jember begraven liggen. Banyuwangi deel 1. (Deze pagina beschrijft een ander kerkhof te Banyuwangi en andere families.) Banyuwangi deel 2. Banyuwangi Bandung deel 3.
Het was weer een geweldig feest, afgelopen donderdag 30 mei, op de benefiet Kumpulan t.b.v. Stichting Tileng. Het was vol in het Cultuur en Denksportcentrum in Den Haag en iedereen had het goed naar hun zin! We hadden dan ook een fantastisch programma kunnen neerzetten, dankzij krontjong-orkest Abadi, Wouter Muller, Lani en Lody en de echte Indorockers Hans Bax, Eddy Chatelin, Rob Agerbeek, Ron Lamster en Rob Kuyt. Al deze rasartiesten traden geheel belangeloos op, zodat de opbrengsten van deze benefiet voor 100% naar onze projecten in Indonesië gaan. Nogmaals onze hartelijke dank hiervoor! Stichting Tileng
In 1947 werd de Birma-Thailandspoorlijn door het Geallieerd Opperbevel aan Thailand verkocht. Een deel van de opbrengst werd geoormerkt als compensatie voor alle geallieerde ex-dwangarbeiders. In 1954 plaatste de Nederlandse regering een oproep in een aantal kranten om Nederlandse ex-dwangarbeiders van deze compensatie op de hoogte te stellen. De oproep heeft lang niet alle rechthebbenden bereikt door o.a. de roerige situatie in Indonesië, de verhuizing naar Nederland of elders in de wereld. Er was amper geld om te overleven in Nederland, laat staan voor een krantenabonnement. Veel ex-dwangarbeiders hebben uiteindelijk nooit het ‘smartengeld’ ontvangen waar ze recht op hebben (destijds 61,73 gulden). Sinds de oprichting van TFIR in 2015 konden rechthebbenden zich bij ons aanmelden, zodat wij een dossier konden opbouwen en de claim voor hen konden onderzoeken. TFIR
De 61e Tong Tong Fair is zondagavond 22.00 uur met succes afgesloten.
Wederom reisden ruim 80.000 bezoekers dit jaar af naar de Indische stad op het Malieveld van Den Haag.
De organisatie is zeer tevreden over de opkomst, zeker gezien de ov-staking op dinsdag 28 mei en de tropische laatste dag 2 juni. De organisatie spreekt van een buitengewoon goede sfeer.
Opvallend was de zichtbaarheid van de jongere generaties. Derde en vierde generaties Indische Nederlanders wisten hun weg naar de Tong Tong Fair in groten getale te vinden, met name in de weekenden. Waar de tweede generatie niet durfde te informeren naar de trauma’s van de eerste generatie, die na de dekolonisatie van Nederlands-Indië naar Nederland kwam, zitten jongere generaties vol vragen. Tong Tong Fair
De nieuwe Indische woordzoeker puzzel staat weer online
Indische woordzoeker puzzel met de betekenis van de woorden, Speelt u deze woordzoeker liever op papier, print deze dan uit. (elke vrijdag een nieuwe puzzel) indopedia.nl.
Selecteer met de muis de woorden. Als de selectie juist is, dan blijft het staan en wordt genoteerd.
Molukse cultuur te zien in: dans, literatuur, toneel en muziek in Theater Cultura in Ede.
Op woensdag 12 juni om 19.00 uur brengt ‘Duo MataHary’ (zie foto) een boeiende toneelvoorstelling ‘Sampai berjumpa lagi’ (tot weerziens). Aansluitend zal een een meeslepende presentatie van de roman ‘Het Lied van Ezra Makakea’ van schrijver Jan Tomasowa, vertolkt door Dolly Hitipeuw. Zij wordt begeleid door harpiste Yvonne Lengams. Deze Molukse avond begint met een muzikale introductie van percussionist Nippy Noya, voormalig lid van de Molukse band Massada en Pika Nendissa, ceremonieel Moluks krijgsdanser van TenuE Hiaka Alifuru. Cultura Ede
Geboortetegel ‘Dick van Vianen. Djakarta, woensdag 19 december 1951’. Wie kent de familie? Dan kan hij terug. #Waterlooplein
Delen wordt op prijs gesteld
De herdenking van het einde van de Tweede Oorlog in het voormalig Nederlands-Indië vindt dit jaar op zondag 18 augustus om 16.30 uur in de Duinzichtkerk plaats met het thema ‘Kinderen zonder ouders’, dramatische verhalen van kinderen die zonder ouders opgroeien. Dat zijn niet alleen weeskinderen, maar vooral jongens die zonder ouders in mannenkampen terecht komen, terwijl hun vader daar ook niet aanwezig is. Deze verhalen tekenen deze kinderen voor het leven en beschadigt hun relaties met hun ouders en anderen.
Wat gebeurde er in de laatste uren van Ivana Smit? Maakte ze 7 december 2017 beneveld door alcohol en drugs een noodlottige doodsmak van een flatgebouw in Kuala Lumpur in Maleisië? Of werd het 18-jarige fotomodel – zoals de familie Smit denkt – koelbloedig door Alexander en Luna Johnson naar beneden gegooid om zich te ontdoen van haar ontzielde lichaam? De Johnsons geven voor het eerst antwoorden. AD.nl
Iedereen die nog geen mantelzorger hoeft te zijn blijft er graag ver vandaan’Je gaat je als mantelzorger buiten de samenleving geplaatst voelen. En dat zijn er in Nederland 4 miljoen!’Gisteren zat ik met nog drie vrouwen aan tafel bij Pauw.
Onze namen beginnen bij ons alle vier met een M, merkte Jeroen op, toen de visagisten onze zorgelijke rimpels vergeefs probeerden weg te poetsen en alles uit de kast werd gehaald om onze vermoeide ogen een vitalere uitstraling te geven.
Het thema waarvoor we uitgenodigd waren begon ook al met een M. Iemand vroeg: ‘Waren er geen mannen te vinden die mantelzorgers zijn?’Natuurlijk zijn die er wel. Mijn zwager was het een tiental jaren, of wellicht al veel langer. Een neef van mij verzorgde zijn moeder tot op het eind. Een vriendin van mijn moeder werd tot op het laatst door haar zoon bijgestaan. Marion Bloem
Ze boffen maar in Den Haag. De Tong Tong Fair is deze week. Wat een geweldig programma en wat een hoop cultuur. Natuurlijk is eten ook cultuur, maar er zijn ook voorstellingen, zanggroepen, tentoonstellingen, en veel ruimte voor de Next Generation. Dus dacht ik zo: ook hier Indische week. Telegraaf.nl
In 2019 is het 400 jaar geleden dat Batavia werd gesticht, het handelscentrum van de VOC in Azië. Het Westfries Museum en VOC-museumschip de Halve Maen in Hoorn staan in hun programmering van dit seizoen stil bij dit historische feit.
Het museum lanceert op 30 mei een sensationeel nieuw Virtual Reality programma: Batavia 1627 VR.
In 1627 liet toenmalig gouverneur generaal Pieter de Carpentier de stad Batavia, toen net acht jaar oud, vastleggen door de landmeter Floris van Berckenrode. Dit resulteerde in een immens grote geschilderde kaart van de stad. Deze was bestemd voor VOC directie.
(…)
Gelukkig zijn er nog steeds heel veel details op de kaart te zien die uitnodigen om je een voorstelling te maken hoe het leven in het Batavia van toen geweest moet zijn. Om dat voor iedereen makkelijk te maken brengt het museum deze bijzondere kaart met de nieuwste virtual reality technieken tot leven in een prachtige nieuwe presentatie: Batavia 1627 VR. Westfries Museum
Theodoor Holman: Op het Malieveld in Den Haag is een klein Indisch paradijs geschapen dat ze Tong Tong Fair noemen, voorheen Pasar Malam. Daar was ik met mijn familieleden. Voor het eerst waren de kleinkinderen mee die we spekkoek-ijs en siroop soesoe hadden beloofd, maar die na één lik en slok deze godenspijzen aan opa schonken die dat niet erg vond.advertentieDe tong is de toegangspoort naar het verleden en de neus is daarvan de sleutel. Ik rook en proefde mijn ouderlijk huis, mijn zuster de waranda in Malang. Tong Tong Fair is een markt en tevens een labyrint waarvan je de uitgang niet wil weten.
Who was behind the Jakarta riots?,
The police said that initially peaceful protests by supporters of Gerindra Party chairman Prabowo Subianto following the announcement of the official election results by the General Elections Commission (KPU) had been “infiltrated” by those who had more nefarious motives.Who exactly was behind the riots and what was their goal? The Straits Times
Indonesia’s national police have named 10 new suspects accused of spreading online hoaxes linked to street violence in the capital city last week, following the announcement of the official presidential election result.Police have also arrested a politician from the election campaign team of presidential challenger Prabowo Subianto as a suspect in charge of distributing information that added to tensions last week. The Straits Times
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
De Pasar Malam is een begrip in Steenwijk. Het gratis toegankelijke evenement dat als een 3-daagse festiviteit begon, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een 5 daagse Pasar Malam met ca. 25.000 bezoekers. Dit jaar wordt de Pasar Malam Istimewa voor het 13e jaar op rij opgebouwd op de Markt in Steenwijk.Steenwijker Courant.
Parool:
...................
Indisch4ever 