‘Een beetje van dit, een beetje van dat’

..….

linksboven: de overhandiging aan de vaste commissie voor Volksgezondheid, Welzijn en Sport
onder: Han Dehne werd begeleid door Indisch Platform 2.0 en Task Force Indisch Rechtsherstel

 Op 3 september 2019 werd het boek ‘Een beetje van dit, een beetje van dat’, verhalen uit Nederlands Indië, van Han Dehne aan een afvaardiging van de Tweede Kamer aangeboden. Ook al was het een openbare gelegenheid in de Statenpassage in het gebouw van de Tweede Kamer, het kostte toch wel even wat moeite om, als bezoeker en via de publieksingang, doorgelaten te worden. Peggy Stein en Anton te Meij, die met een delegatie via de hoofdingang binnen waren gekomen, moesten er aan te pas komen om te zorgen dat we allemaal op tijd binnen waren voor de overhandiging. De hoop is, dat álle Kamerleden het boek zullen lezen, zodat ze wat meer op de hoogte zijn wat er toentertijd gespeeld heeft in Nederlands Indië en Nederland. De geschiedenis die de 1e generatie niet konden of wilden vertellen.

Foto’s zijn hier te zien: https://photos.app.goo.gl/uCK4yaBGgnToxLYp9
Verslag en foto’s door Elmi

Tekst van Han Dehne:

geachte voorzitter(s) en leden van dit college.
ik voel me vereerd om u vandaag mijn boek “een beetje van dit, een beetje van dat te mogen uitreiken via het indische platform 2.0 / meldpunt indische kwestie, namens de nederlands indische gemeenschap waar het om gaat.

al vele jaren is de indische kwestie een heikel punt waarover binnen de indische samenleving onvrede heerst over het idee dat er door de rijksoverheid nauwelijks enige belangstelling bestaat voor de naar hun mening gerechtvaardige wensen tot erkenning van alle leed die de eerste en tweede generatie hebben moeten ondergaan tijdens en na de oorlog(en) en dan bedoel ik de ww2, de bersiap en de lange periode erna.
mede met het gegeven dat zij allen altijd trouwe onderdanen zijn en allen het nederlanderschap hadden.

in feite bestaat deze onvrede al meer dan 74 jaar.
ruim 50 jaren heb ik zelf dit verlangen van deze voormalige inwoners, deze nederlanders uit nederlands indie wat nu indonesie heet ondersteund.

ik zal vanaf deze plaats niemand de zwarte piet toeschuiven over het waarom en waardoor het zo lang heeft geduurd voordat de indische kwestie in dit huis ons inziens serieus en vastberaden naar voren kon worden gebracht.
vanuit een gevoel van onmacht, zo duidelijk aanwezig dat zelfs bij velen de roep opkomt om stevig de barricaden op te gaan. iedere dag sterft er een ouder uit indië. iedere dag komen de oorlogen in hen weer dichterbij.

gelukkig kunnen wij en willen wij, het gezond verstand gebruiken, en niet die roep vorm geven.

voor mij als schrijver was dit een teken dat er iets moest veranderen. door zelf een bijdrage te leveren, bovenop de bijdrages die ik al geleverd heb om uitleg te geven aan het leven van mijn eigen vrouw, kind van een indische moeder en een japanse vader. een persoonlijk diepdroevig verhaal wat een onbedoeld effect heeft op ons gezin en zelfs op de kleinkinderen. ook haar leed is nooit echt erkent.

het boek bestaat uit diverse opgevangen verhalen over de vele gebeurtenissen die destijds aanleiding zijn geweest om het land waar men geboren is en waar de navelstreng ligt begraven te moeten verlaten.
de dilemma’s die er waren en de angst die gepaard ging met de feitelijke omstandigheden zorgden er voor dat men min of meer moest vluchten.

nee, niet de strijd met japan alleen was daar debet aan.
ja, de krankzinnige periode die bijna onmiddellijk daarna ontstond en die aangeduid wordt als de bersiap, die op zich weer werd gevolgd door de onafhankelijkheidsstrijd van de indonesiers.

vanaf deze plek, en dat zeg ik nogmaals, wil ik hier niemand belasten met welke vorm van schuldvraag dan ook.
ik probeer middels dit boek ook te spreken voor vele duizenden inmiddels dode familieleden.
gezien het feit dat u allen, leden van de tweede kamer, na de door mij genoemde periodes bent geboren en het deze geschiedenis op de scholen hierover zeer gebrekkig en onvoldoende behandeld zijn is het een feit gebleken dat als u wordt gevraagd hierover te spreken en te debatteren u doodgewoon feitenkennis tekort komt om dit doen.

het indisch platform 2.0 heeft met mij het besluit genomen om mijn veel gelezen en door anderen gewaardeerde stukken online op social media te bundelen in boekvoerm en dit boek aan u te overhandigen opdat u dit in u op kunt nemen en te betrekken in ons aller wens om met elkaar blijvend aan tafel te zitten en met elkaar impasses te doorbreken, zo die er nog mogen liggen.
deze boeken zijn beschikbaar gekomen doordat vele medestanders van de indische kwestie / indisch platform 2.0 hiervoor de gelden beschikbaar hebben gesteld. ieder lid van de tweede kamer ontvangt hiermee een exemplaar, zodat iedereen weer een stapje dichterbij kan komen bij wat er werkelijk – achter de schermen – speelt;
geen uiterlijk vertoon maar de diepe pijn erachter.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

23 reacties op ‘Een beetje van dit, een beetje van dat’

  1. D.P. Tick zegt:

    De achtergebleven Indischen,die in Indonesie achterbleven,vaak tegen hun zin en nu voor het overgrote deel in grote armoee leven,daar zou ook eens goed bij de politici eens aandacht aan worden besteed(zonder bang te zijn voor een grote immigratiegolf).Velen hebben het recht om eindelijk een goed leven in Nederland te leiden,Konden dat nooit,daar hun papieren in WO II of dat v hun ouders kwijt raakten.

    • R Geenen zegt:

      Beste man, Dat onderwerp is al vele malen aangehaald. Ook door mij. Maar de meeste mensen in NL, zowel de blanda als de Indo is vaak gevoelloos geworden. Er zijn ongeveer 220 kleine mam en pap clubjes, die het belangrijker vinden om Indonesiers te helpen. Daartegenover zijn er zover ik weet als zijnde iemand die in SoCal woont, slechts 2 verenigingen die voor de in de steek gelaten Indo’s opkomen. Ben u een inwoner van Nederland. Mag ik u verzoeken daar iets actiefs te gaan doen. Een oude dame die ook familie in NL had, heb ik proberen te helpen en bracht haar in contact met haar familie. Helaas is Else Brail vlak er na overleden.

  2. Bert Krontjong zegt:

    Ja Nederland en ook de Indo,s ( Uitzonderingen daargelaten ) laten die ex landgenoten gewoon in de stront zakken .Deze mensen voldoen niet aan de regels en wetten zijn wetten ,klaar af .Ten tijde van het contracteren van arbeiders uit de Britse kolonie India naar Suriname 19 e eeuw ,lieten die Britten zwart op wit stellen ,dat die contractarbeiders en hun nazaten ten allen tijde een beroep konden doen op het Nederlandse Staatsburgerschap ,kijk dat is andere koek ,een decreet uit de vorige eeuw maar springlevend ,deze contract arbeiders uit India zijn veel beter af dan die mensen met een Nederlandse voorouder .Trouwens na 1954 ( Statuut) was elke uit de boom gevallen Indiaan of bosneger in Suriname automatisch Nederlander net als de rest van de bevolking idem dito gold dat voor de Antillen .

  3. Bert Krontjong zegt:

    Ik ken ook het voorbeeld van een Indonesische vrouw uit Sumatra ,die meldde zich jaren 70 bij het paspoorten loket in Indonesia om een Indonesisch paspoort aan te vragen ,tot haar verbazing zeiden ze “” Mevrouw u staat bij ons te boek als Nederlandse !”” Kijk ze was geadopteerd door Indo,s en die hebben haar laten inschrijven als Nederlandse ,die Indo,s zijn later vertrokken naar Amerika maar ze bleef als Nederlandse te boek staan en ze kreeg ook makkelijk een Nederlands paspoort zo gepiept .Alleen haar kinderen waren volgens de Indonesische wet gewoon Indonesiers .maar volgens de Nederlandse wet tot gezinshereniging ,kon ze haar minderjarige kinderen toch simpel naar Nederland brengen ,ja bureaucratie ! ze willen gewoon dat je het volgens de regels doet punt uit !

    • R Geenen zegt:

      @@ja bureaucratie ! ze willen gewoon dat je het volgens de regels doet punt uit !@@
      Jij zegt het op een simpele manier, maar het is wel de werkelijkheid. Ik reageer hier al vaker tegen anderen, die de wetten zo belangrijk vinden, dat de mens op de achtergrond wordt geschoven. En dat inplaats van hun op te komen.

      • Jan A. Somers zegt:

        Maar het is inderdaad de makkelijkste manier, en het werkt. Die mevrouw was in haar jeugd geadopteerd door Indische NEDERLANDERS. Dat zijn dus haar juridische ouders, waarmee zij vanzelf de Nederlandse nationaliteit heeft. (jus sanguinis). Makkelijk en snel, alleen geboren worden! Hoeft ze verder niets voor te doen. Over haar kinderen weet ik niets. Ik neem aan dat zij die heeft gekregen van een Indonesische vader, waardoor die kinderen de Indonesische nationaliteit hebben. Of Indonesië het Jus soli (nationaliteit van het geboorteland ) heeft weet ik niet. Maar dat geeft allemaal niet. Een aanvraag tot gezinshereniging is zo gepiept, even wachten en daar zijn ze. Gewoon de regels volgen, word je ook niet moe van. Regels van een wet, is die wet dan niet belangrijk voor die moeder? Dat die wet problemen oplevert bij de huidige migratie is een ander verhaal.

        • R Geenen zegt:

          @@Dat die wet problemen oplevert bij de huidige migratie is een ander verhaal.@@
          Wat een onzin. Schijt toch uit. Die Indische oudjes nu in armoe in Indonesie, waren toen ook kinderen van Nederlandse afkomst. Maar de politiek met hulp van de wet lieten hun gewoon verrekken. Mijn vrouw als weesmeisje had geluk omdat haar grootmoeder alleen naar Nederland wilde vertrekken als haar kleinkind mee mocht. Dat had heel wat voeten in de aarde. Wetten zijn er alleen om misdaden te straffen. Slachtoffers kunnen er naar fluiten. Of dacht u dat een weeskind dezelfde kansen in het leven heeft als U?

        • e.m. zegt:

          @Wetten zijn er alleen om misdaden te straffen.@

          — Verblijft uzelf legaal of illegaal in de U.S. of A. ?

        • e.m. zegt:

          @Schijt toch uit.@

          — No pun intended . . .

        • Jan A. Somers. zegt:

          Ik had het over een mevrouw die gewoon bestaande regels volgde.En slaagde in haar leven. En over die problemen met het kinderpardon weet u misschien niets. Geeft niet, u kunt niet alles weten.

  4. ellen zegt:

    http://www.temantemansehati.nl/

    Stichting Teman Teman Sehati (Francien Tammeling) doet heel veel voor deze Indische oudjes (achtergebleven Nederlanders) in Indonesie. Ik doneer elk jaar een bedrag aan deze stichting. Elke keer krijg ik verslag van hun projectwerk. Ook bekend is de stichting Halin. Zie internet. Deze kwestie moet inderdaad politiek aangepakt worden.

  5. Loekie zegt:

    Wat precies moet worden aangepakt. Oudjes van 70 jaar en ouder moeten naar Nederland kunnen komen? En dan wat?

    • R Geenen zegt:

      Daar zijn oudjes die nog familie in Nederland hebben/hadden. Die familie wilde hun bij zich nemen en verzorgen. Ook dat was niet toegestaan. Heb een paar jaar geleden naar iedere politieke partij uit Den Haag een schrijven gericht. Geen een vond het de moeite waard om er op te reageren. Zoals Bert het al schreef: Het zijn de regels!

  6. Loekie zegt:

    De kern is mij (uiteraard) duidelijk. Maar even verstand op nul en een paar vragen aan de orde stellen.
    – waarom is men destijds in Indonesië gebleven?
    – is men warga negara geworden?
    – is men naar school kunnen gaan, heeft men kunnen werken?
    – werd men gediscrimineerd?
    – werd men anderszins achtergesteld?
    – is men getrouwd met een Indonesiër en heeft men een (gezins)leven opgebouwd zoals vele andere Indonesiërs dat hebben gedaan?
    – is men getrouwd met een Indo en welke kansen heeft het gezin wel of niet gehad?
    – had men familie in Nederland en onderhield men daarmee contact?
    – heeft men lang geleden naar Nederland gewild en wat heeft men daartoe ondernomen?
    – heeft men daadwerkelijk tegenwerking ondervonden van Nederlandse autoriteiten?
    – hebben Nederlandse organisaties/particulieren daadwerkelijk geprobeerd betrokkene te helpen aan een Nederlands paspoort?
    – ervaren Indonesische ouderen dezelfde (materiële) problemen als de Indische ouderen?
    – Enz

    • R Geenen zegt:

      Je vergeet iets:
      Velen waren toen nog kinderen, enkele met goede school opleiding in het Nederlands. Maar papieren ontbraken. Moeder en vaak vader overleden of vermoord. Wel familie in Nederland.

  7. ellen zegt:

    https://petities.nl/petitions/steun-de-vergeten-indische-nederlanders?locale=en

    Gevonden op internet. Er zijn lang geleden pogingen ondernomen om deze kwestie op de politieke agenda te plaatsen. Onder andere in 2017 via een petitie aan de Tweede Kamer. Maar gestrand. Zodat alleen het blijven doneren resteert.

  8. PLemon zegt:

    @ waarom is men destijds in Indonesië gebleven?

    # In ieder geval kun je er iets van in het warga negara drama terugvinden …

    *** (Citaat) Het ging om drie groepen zgn. maatschappelijke Nederlanders:

    Een groep van ongeveer 9000 Indische Nederlanders die er spijt van hadden, dat zij in de periode ultimo 1949 “to* 1951 op basis van de Overeenkomst Toescheiding Staatsburgers, welke bij de soevereiniteitsoverdracht aan Indonesië tot stand kwam, voor het Indonesisch staatsburgerschap hadden geopteerd en daarmee automatisch hun Nederlands staatsburgerschap hadden verloren, de zgn. spijtoptanten.
    Een groep zgn, “gelijkgestelden”. Dit waren niet-Nederlanders, die op hun verzoek tijdens het Nederlandse bewind met Europeanen waren gelijkgesteld, dwz. onderworpen waren aan het voor de Europese bevolkingsgroep in Nederlands-Indië geldende recht. Voor deze mensen was er geen keuzemogelijkheid geweest, zij waren bij de soevereiniteitsoverdracht automatisch Indonesisch staatsburger geworden op grond van de eerder genoemde Overeenkomst Toescheiding Staatsburgers van de Ronde Tafel Conferentie.
    Een kleine groep buitenlanders (Belgen, Fransen, Denen, Duitsers etc.), die geen Nederlandse onderdanen geweest varen, maar door een langdurig verblijf in Nederlands-Indië van het land van geboorte vervreemd varen en bij het uitwijken uit Indonesië op Nederland waren aangewezen

    …. Dat de regering haar toelatingsbeleid t.a.v. de Indische Nederlanders in de loop der jaren verruimde, is voor een groot deel te danken aan de activiteit van het Comité NASSI. Daarnaast verleende het Comité NASSI vooral bemiddeling bij het aanvragen van visa. Zij richtte hiervoor samen met de Stichting Hulp aan landgenoten in Indonesië (H.A.L.I.N.) een speciaal bureau op, het Visumadviesbureau. Deze Stichting H.A.L.I.N., die bij de oprichting van de Stichting Comité HASSI al enige jaren bestond, had zich oorspronkelijk niet tot doel gesteld spijtoptant en naar Nederland te krijgen, maar om hulp te bieden in Indonesië zelf. Met de eerder genoemde C.C.K.P., welke met het Comité NASSI in doelstelling overeenkomst vertoonde, kwam het Visumadviesbureau niet tot samenwerking wegens verschil van inzicht. In 1968 werd het Visumadviesbureau vervangen door het NASSI-adviesbureau onder de dagelijkse leiding van mr. L.J. Tissing, oud-medewerker van het C.C.K.P.
    https://www.nationaalarchief.nl/onderzoeken/archief/2.20.27?anchor=descgrp-context-bioghist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.