Indonesië heeft op zaterdag (11/9/2021) 500.000 Janssen-vaccins uit Nederland mogen ontvangen. “Bedankt Nederland. Thank you for Netherlands support to Indonesia”, meldt de Indonesische minister van Buitenlandse Zaken Retno L.P. Marsudi op Twitter.
Tijdens een persconferentie zei minister Retno L.P. Marsudi van Buitenlandse Zaken dat de komst van de Janssen-vaccins de derde donatie is van Nederland aan Indonesië. Eerder ontving Indonesië al 657 duizend doses van het AstraZeneca-vaccin uit Nederland. indonesiënu.nl
Daphne de Wijs is op zoek naar een kleine replica van het beeld voor herdenking van de jongenskampen wat op het terrein van Bronbeek staat. Haar nu overleden vader Jan Staas was actief met Indie-herdenkingen en had zo’n beeldje, wat nu bij haar broer is.
Het oktober/november-nummer van OPZIJ verschijnt op 22 oktober 2021. LET OP: u ontvangt het magazine, zodra het is verschenen, na verschijnen binnen vijf werkdagen in uw brievenbus. Opzij
Op 20 september 2020 wordt de Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2020 bekend gemaakt.
Vijf nominaties maken kans op de Libris Geschiedenis Prijs 2020. Libris
Junus Ririmasse, een van kapers van de trein bij De Punt in mei 1977, is op 9 september overleden. Dat meldt RTV Drenthe. Ririmasse werd 71 jaar.Een groep Zuid-Molukkers kaapte op 23 mei 1977 de intercity Assen-Groningen en zette hem stil bij de Drentse plaats De Punt. Ze namen tientallen passagiers in gijzeling en eisten dat de Nederlandse regering zich zou inzetten voor een onafhankelijke Zuid-Molukse republiek en de vrijlating van medestanders. NOS
Het Nederlands Instituut voor Militaire Historie (NIMH) gaat op aandrang van advocaat Liesbeth Zegveld onderzoek doen naar de toedracht en de nasleep van de ondergang van het vrachtschip Van Imhoff, op 18 januari 1942. Nadat het schip in Indonesische wateren door de Japanse luchtmacht tot zinken was gebracht, liet de bemanning de Duitse opvarenden aan hun lot over. 411 van hen kwamen om het leven. Al in de jaren vijftig merkte de rechtsgeleerde Bert Röling de handelwijze van de Nederlanders aan als oorlogsmisdrijf.
Volkskrant via Java Post
Eugene Raymond Bouman (1900 Djombang-1966 Den Haag) was commies bij de Provinciale Waterstaat van Tegal, in 1941 gemobiliseerd voor het KNIL, en overleefde de Birma-Siamspoorweg. Zijn ouders waren Sophia Swart (1869 Grissee -1941 Batavia) en Robert Charles Henri Bouman (1859 Soerabaja -1930 Semarang), kapitein bij de infanterie van het Oost Indisch Leger, later bekend onder de naam KNIL. Grootvader Bouman van Eugene was Jacobus George, geboren ca 1814, mogelijk in Soerabaja en mogelijk zoon van schoolmeester George Coenraad Bouman uit Gothenburg (ca 1778-1831). De stammoeder zou een Chinese vrouw zijn, maar ook dit is niet te bevestigen. Eugene huwde in 1926 met:
Catharina Hermina Thepass, roepnaam Toos, geboren in 1897 te Koedoes overleed kort na het verlies van haar man Eugene. Haar moeder was Girah, haar vader was Herman Bernard Carl Albertus Thepass (1854 Toeban – 1912 Tasikmalaja). werkzaam in het boschwezen en later in de suikerindustrie. Haar grootvader was de arts Carl Albertus Thepass (1816 Zutphen 1957 Rembang) die met echtgenote Catharina Douwes (1826 Batavia – 1899 Semarang ) naar Indië ging. Ook zijn twee broers kwamen naar Java. Catharina was weduwe van Jan Rijff (1890 Amsterdam – 1922 Bandoeng), wagenmaker bij de staatsspoorwegen te Padang.
Bestsellerauteur Philip Dröge is zondag 26 september te gast in de Indische Literaire Salon. De bijeenkomst in het Oud Burgeren Gasthuis (kapel) aan de Prof. Cornelissenstraat 2 in Nijmegen begint om 13.00 uur. Entree 5 euro. Presentatie is in handen van Peter van Riel.
Aanmelden verplicht via steunpuntnijmegen@pelita.nl
De tweede aflevering in het nieuwe seizoen van de Indische Literaire Salon biedt veel moois voor belangstellenden in Indische literatuur en tweede generatie. Als voorgerecht een inleiding door Marcel van Kanten, die met zijn boek ‘Wortelzucht. De geschiedenis dat ben ik’ indruk maakte. Daarna ruim baan voor veelschrijver Philip Dröge.
Dan is er nu zijn nieuwe boek van ruim 400 pagina’s, met nog eens 40 pagina’s verantwoording. En dat laatste siert de schrijver: zijn zorgvuldigheid. Losjes, soepel en als een reisverslag opgebouwd zet hij in Moederstad. Jakarta, een familiegeschiedenis uiteen hoezeer zijn eigen afkomst is verbonden met de Indonesische hoofdstad. Hij weet in elk klein detail sporen van het verleden te vinden. Want wie Jakarta wel eens bezoekt weet hoeveel moeite je moet doen om iets van geschiedenis terug te vinden. Daar is dikwijls veel verbeelding voor nodig, en die heeft Dröge in hoge mate, en veel humor bovendien. brugnijmegen.nl
Hallo, Ik ben Els Tettelaar, geboren op 7-9-1942 te Tegal in het kamp geboren, en was daar samen met een vader, moeder en een broer. Daarna zijn we vervoerd naar Tjideng .We zijn ook in gedong Badak geweest bij Batavia, en daar had mijn vader via de KPM wat contact met collega’s. Vader was Hoofdwerktuigkundige op verschillende schepen, o.a. de Ophir, Japara, en uiteindelijk zijn we op een van die schepen naar Nederland gevaren en kwamen in 1946 zomers aan in Amsterdam. Ik ben in de jaren 70 paar jaar opgenomen geweest bij professor J.Bastiaans in Oegstgeest, en daar door hem behandeld met LSD. Ik zou graag wat contact hebben met lotgenoten: Els Tettelaar, Leeuwerikstraat46 1221LG Hilversum. Telefoonnummer035 6831784
Proces tegen drie verdachten aanslagen Bali en Jakarta van start
Bij de aanslagen vielen ruim 200 doden. De drie staan terecht in Guantánamo Bay, waar ze vijftien jaar hebben vastgezeten zonder officiële aanklacht. NOS
Een brand in een gevangenis in een voorstad van de Indonesische hoofdstad Jakarta heeft het leven gekost aan zeker 41 gevangenen. Tachtig gevangenen zijn gewond geraakt, van wie acht ernstige brandwonden hebben.
Het vuur ontstond midden in de nacht in de overvolle gevangenis bij de Indonesische hoofdstad. NOS
De brand in Indonesië toont nog maar eens aan hoe gevaarlijk vol de gevangenissen zitten. Trouw
Start je als beginner met je onderzoek, dan heb je met een persoonskaart (PK) de basisgegevens van de eerste generaties vóór jou snel verzameld. Nu we tegelijkertijd deze bron van karton naar digitale data omzetten, kun je je PK-aanvraag in de toekomst ook sneller in je mailbox verwachten.
Om een vliegende start van je onderzoek te bereiken, kun je bij het CBG een persoonskaart (PK) van je voorouders aanvragen. Het CBG beheert persoonskaarten van jouw voorouders die zijn overleden tussen 1939 en 1994. Na aanvraag via het formulier op deze pagina ontvang je een kopie van de kaart uit het bevolkingsregister in je mailbox. Voor familieleden die zijn overleden na oktober 1994 kun je al gedigitaliseerde persoonslijsten aanvragen. CBG
,,Als we ons verleden kennen en erkennen, ook de minder fraaie kant ervan, is dat de basis om verder te gaan. Samen de toekomst in’’, zegt Roel Latuheru zaterdagavond tijdens de Indiëherdenking op de Noorderbegraafplaats in Vlissingen. pzc.nl
Misschien heeft u het al gezien. Moesson heeft de website vernieuwd met nieuwe rubrieken. Ik heb daar een eigen stekje gekregen. Omdat ik aldoor-aldoor over Indische cultuur en geschiedenis schrijf, ga ik dat daar ook doen. Elke maand verschijnt er een mini-levensverhaal over iemand uit het Indische verleden.Ja, niet heden. Verleden, dat heet: ‘een afgerond leven’. Bij poezen zeg ik altijd dat hij of zij ‘over de Regenboogbrug’ is gewandeld. Indische Schrijfschool
Victorine Donk Rudolph uit Zevenaar, schoonzus van de veel te vroeg gestorven Tonny en Annes Donk.
Een schitterend moment, beter kan niet. Zo omschrijft Victorine Donk-Rudolph uit Zevenaar de postume uitreiking van de medailles voor Annes en Tonny Donk. Beiden stierven door Japans vuur in Nederlands-Indië. ,,We hebben er lang genoeg op gewacht”, zegt ze. gelderlander.nl
Aan de lezers: zend je foto’s van inlandse voormoeders naar indisch4ever@gmail.com of plak een link in een reactie.
Mail: Hier een foto van mijn Makassaarse (Bugineese?) overgrootmoeder Marina, met haar kroost. Marina was geboren ca. 1853 en kreeg bij haar doop de naam Maria. Dit maakte het mogelijk om met Carl August Mundler uit Tubingen, Duitsland te trouwen. Carl was sergeant geweermaker in het KNIL . Deze foto is waarschijnlijk rond 1892 genomen. Mijn oma Wilhelmine F. Mundler zit links op de voorgrond en is later getrouwd met mijn opa. Arthur Olive. Lees verder →
eenvandaag.avrotros.nl : Twee derde is voorstander van de komst van een nationaal museum over het slavernijverleden. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 30.000 mensen. Er is behoefte aan meer informatie, maar het mag geen eenzijdig beeld worden. zie de film
Zie TV-programma: De Molukse ouders van Ed Leatemia (foto is van zijn website) komen begin jaren 50 naar Nederland met de belofte dat ze terug mogen. Het tegendeel blijkt waar, en haat en onbegrip schieten wortel. Ed wordt geboren en ook hij voelt zich slachtoffer van de gebroken beloftes. Het gaat totaal mis met hem. Als Nederland in de jaren 70 wordt opgeschrikt door jonge Molukkers die trein- en schoolkapingen plegen, is Ed erbij betrokken. De kapingen mislukken en Ed raakt nog dieper verzeild in de drugs en belandt meerdere malen in de gevangenis. Pas als zijn moeder plotseling overlijdt, wordt Ed wakker geschud en doet hij een poging om hulp te vinden bij de God van zijn moeder.
Met een artikel van Herman Keppy over Maus Gatsonides. Autocoureur uit Zandvoort. Winnaar van de rally van Monte Carlo in 1953. Uitvinder van de gatsometer, die flitspaal langs de wegen.
Je ziet het niet meteen aan haar af en bij haar achternaam denk je eerder aan Friesland, maar Suze Zijlstra’s voorgeslacht komt voor de helft uit wat nu Indonesië heet. Ze groeide op met de verhalen van een oma die in 1955 naar Nederland kwam, omdat zij en haar gezin met hun Europese, koloniale voorvaders in hun geboorteland geen toekomst meer zagen. Oma overleed in 2009, maar gelukkig had kleindochter Suze als studente haar verhalen al vastgelegd op cassettebandjes Trouw
Als eerste werd begraven Arnold Willem Sijnja, geboren in 1893 te Padang Pandjang. Zoon van Adriaan Adolphus Anthonie Sijnja (1858 Riouw-1927 Meester Cornelis) en officiersdochter Johanna Maria Valkenhoff (1871 Meester Cornelis – 1915 Batavia). Adriaan was met zijn broer aannemer in de aanleg van spoorwegen. Stamouders waren Arnolds grootouders Johannes Willem Sijnja (1823 Leeuwarden – 1869 Batavia) schout te Riouw en Louisa Maria Eekhout (1828 – 1867 Batavia).
Arnold begon zijn beroepsleven als gouvernementsklerk en was in 1941 directeur van kistenfabriek Natar in Tandjung Karang. Hij huwde in 1915 met Theresia Henriette van der Heijde , in 1940 te Java overleden, geboren in 1890 als dochter van Henry van der Heijde (1852 Soerakarta – 1913 Soerakarta) en Eugenie Doppert (1866 Djokjakarta- 1930 Djokjakarta).
Arnold en Theresia zijn de ouders van Freddy en Johanna die ook in dit graf werden gelegd.
Johanna (1917-2006) huwde de arts Alphonso Doppert (1907 Soerakarta ) zoon van Raden Mirah Ning Sih (1867-1945) en Johan Willem Doppert (1827-1918)
In 1958 ging Johanna naar Nederland met de ss Willem Ruys
Freddy Sijnja (1920 Meester Cornelis – 1988 Leidschendam) werd geïnterneerd in het jappenkamp toen hij student was . Ongeveer in het jaar 1948 huwde hij met Charlotte Josephine Kroese (1924 Mangarai -2010 Leidschendam), dochter van Marie Damwijk ( 1899 Tjilatjap – 1936 Batavia) en van Abraham Kroese ( 1889 Padang -) opzichter van de staatsspoorwegen.
Opvallend veel ict’ers die werken bij gemeenten, zijn van Nederlands-Indische of Molukse afkomst. Gov.Factory, consultancybureau voor gemeenten en overheid, bestaat zelfs voor het merendeel uit Indo’s en Molukkers. Dit bureau zet deze groep op zijn tienjarig jubileum eind oktober in het zonnetje.
Op 31 oktober viert Gov.Factory (onderdeel van het samenwerkingsverband IBC Network) in Scheveningen zijn tienjarig bestaan. Op deze feestelijke dag is er extra aandacht voor de Indo-Maluku Gemeenten (IMG), een vereniging van gemeente-ict’ers met een Indische en Molukse achtergrond. Aan Paul Keyne, voorzitter IMG, wordt dan de eerste IMG-speld overhandigd aan. Dit gebeurt door Koos Lefeber, die de ict-ambtenarengroep in 2014 oprichtte. Computable.nl
Merapi Tours verkeert al sinds het begin van de coronacrisis in zwaar weer. Door een uitzending van RTL Nieuws gisteravond denken veel mensen nu dat Merapi failliet is, maar dat is niet zo vertelt de reisorganisator. moesson.com
“Met verbijstering zag ik mijzelf terug in het RTL Nieuws van half 8 over het stopzetten van de steunmaatregelen.
De suggestie in het RTL-nieuws van gisteravond was nu dat, los van de context, Merapi per oktober failliet gaat. Volgens Stoltenborgh was hij daar duidelijk in, maar in een andere context dan de nieuwszender het aan de kijker liet zien. “Dit is funest voor mijn bedrijf. Ik kom op verschillende social media grote koppen tekst tegen dat ik per direct failliet ga. Kijkers gaan er nu van uit dat Merapi in oktober ophoud te bestaan terwijl al mijn inspanningen er juist voor zorgen dat dit niet zo is. Ik eis een rectificatie.” ReisBizz
Ik kreeg een oude bruiloftsfoto van Herman Durand met zijn vrouw ? de Fretes. Waarschijnlijk genomen rond 1935 in Bandjar. Ik ben nieuwsgierig of zij een familielid is (zus/nicht?) van Georg de Fretes (1921-1981) van de Hawaiian minstrels
Julia (17) en Ivana (14) van der Wilt zijn vorig jaar verhuisd van Papua naar Kloetinge. Ze voelen zich nog erg betrokken bij hun vrienden in Papua en hebben deze zomer gebruikt om geld in te zamelen voor de Karunia Foundation. Dit is een stichting die zich inzet om het onderwijs in Indonesië te verbeteren. Inmiddels hebben de meiden al ruim 800 euro opgehaald. zeelandnet.nl
AMSTERDAM – De rechtszaak rond de treinkaping bij De Punt wordt definitief afgesloten. De nabestaanden van twee Molukse terroristen die in 1977 in de intercity Assen-Groningen werden doodgeschoten, gaan niet meer in cassatie, laat advocate Liesbeth Zegveld weten. Daarmee komt een einde aan een emotionele en slepende reeks procedures rond de grootste militaire operatie op Nederlandse bodem sinds de Tweede Wereldoorlog. Telegraaf.nl
Wissel op de toekomst
Brieven van de Indonesische nationalist aan zijn Hollandse geliefde
In de dekolonisatie van Indonesië (1945–1949) was een belangrijke rol weggelegd voor de kritische jongeling Soetan Sjahrir, die zich op de middelbare school in Bandoeng had ontwikkeld tot Indonesisch nationalist. boekhandeldouwes.nl
Op buitengewoon fraaie en toegankelijke wijze maken Han Dehne en illustrator FrankSobat in dit boekje een pijnlijk hoofdstuk uit de vaderlandse geschiedenis inzichtelijk voor de jeugd. De beroepsmilitairen van het KNIL (Koninklijk Nederlands Indisch Leger) zouden na de ontbinding van het leger in 1950 demobiliseren in Nederland om zes maanden later terug te keren naar de Molukken voor de stichting van een Vrij Ambon. Dat het allemaal anders is gelopen dan hun was voorgespiegeld, blijft tot op de dag van vandaag een steen des aanstoots. GigaBoek
In Indonesië hebben archeologen een vrouwelijk skelet van 7.200 jaar oud gevonden in een grot. En opvallend: de mensensoort is nog nooit ergens anders geïdentificeerd. “Dit laat zien hoe weinig we nog weten over de geschiedenis van de eerste mensen op de Wallacea-eilanden”, klinkt het opgetogen. VRT NWS: nieuws
Dank voor het onderhouden van contact tussen ons nu ver-verspreide diaspora. Hierbij foto’s van het Christelijk Lyceum Bandoeng die ik bij rommelen heb opgegraven. Ik hoop dat er nog mensen zijn voor wie sommige gezichten nog bekend zijn. De grote groep is (denk ik van 1955) klasse 3A met de heer Vonk. De twee andere zijn van de hr. Van Dijk (Duits) afscheid nemen van leerlingen. Die in het klaslokaal was van 1957 of ’58 (klasse 5A) toen iedereen plotseling het land uit moest vanwege de Nieuw Guinea kwestie
INDRA – EEN VERTELCONCERT van Monique de Adelhart Toorop en Pieter Jan Cramer van den Bogaart
Vragen, heeft dat zin? Er is geen einde, geen begin. Er is geen zoeken en geen tijd, geen beweging en geen strijd.
INDRA is een jazz-vertelling over het Indonesische jongetje Indra, dat door het vinden van een magische kris op zoek gaat naar de vader die hij nooit heeft gekend.Een wereld vol verlangen, levensvragen, mystiek en de vechtkunst pencak silat ten tijde van het koninkrijk Majapahit in de 15e eeuw na Chr.
Monique en PieterJan maken al jaren samen muzikale monologen. Hun eerste productie was “Bergen Geluk”, een autobiografische vertelling over het wel en wee van bergwandelen. Daarna kwam “Koufront – een muzikale monoloog over stilstand”, waar de spanningsboog tussen stilte en verstilde muziek met elkaar een strijd aangingen. Waar in de eerste twee producties veel bewerkingen en vertalingen de boventoon voerden, betreft het in de derde productie “Indra” teksten en composities van Monique en PieterJan zelf. Het resultaat is een sferisch, jazzy verhaal waar veel ruimte is voor improvisatie, mede dankzij de aanvulling van bassist Dion Nijland en drummer Nout IngenHousz.
UITVOERENDEN Monique de Adelhart Toorop – zang, vertelling, teksten, composities | PieterJan Cramer van den Bogaart – piano, composities | Dion Nijland – contrabas | Nout IngenHousz – drums
Jacob Alexander van Hogezand, geboren 1893 in Batavia, overleden 1963 in Den Haag Zoon van Cornelia Winter (1867 Benkoelen-1929 Salatiga ) en Willem Alexander Samuel van Hogezand (1860 Batavia-1912 Salatiga), employée van de Posterijen. Stamouders waren het Amsterdamse paar Elizabeth Swaab (1805-1885 Soerakarta) en Wolff Samuel van Hogezand (1803 -1870 Semarang) handelaar, wagenverhuurder en kastelein van de militaire societeit Concordia in Batavia. Jacob was PTT-employée op diverse plaatsen te Java.
In 1918 huwde hij Gerardine Nancy Coenraad (1897-1918) die enkele maanden later overleed . Dochter van de opzichter bij de staatsspoorwegen Frans Jozef Coenraad (1870-1934) en Pauline Warnars(1876-1934) Een zoon van Coenraad-Warnars was George Gerard Arnold Willem Coenraad (1895-1976) die huwde met met Keetje Isabella van Hogezand (1899-1986), zus van Jacob Alexander van H, die in 1924 hertrouwde met
Dora van Voorthuysen, geboren 1903 in Meester Cornelis en overleden in Den Haag op 9 april 1964. Ze was dochter van Antje Cezarine Toeteman (1861-1934) en Bruno Otto Adriaan Johan Thomas Joan van Voorthuysen (1861-1910) Bruno heeft in 1888 gelijkstelling aan Europeanen verkregen. Daarna was hij o.m. directeur Kwitangsch begrafenisfonds Batavia, penningmeester vereniging christelijke bewaarscholen Batavia, directeur mijnbouwmy Ophir Pasaman en commissionair. Frederik, broer van Dora , overleed in een jappenkamp en was gehuwd met een zus van haar man Jacob. De grootouders van Dora waren ook de stamouders : De Niasse vrouw Dorothea en de Amsterdammer Joan Voorthuysen en (1827-1871 Batavia), employée van de Nederlandse Handel MY en de tabaksonderneming Deli My van Jacob Nienhuys.
Vijftig jaar later werd Herman Maurits Coenraad ten ruste gelegd in dit graf, geboren in 1920, hij staat genoteerd als overlevende van de Junyo Maru, dus was hij ook aan de pakanbaroespoorweg. Zijn ouders waren eerdergenoemde George Gerard Arnold Willem Coenraad (1895-1976), in 1942 als bouwkundige bij de geniedienst te Magelang en Keetje Isabella van Hogezand (1899-1986) Stamouders Coenraad waren de Javaanse vrouw Sopia/Sophia en de opperchirurgijn Joseph Thomas Coenraad uit Brunn, Moravië. Hij arriveerde in 1753 te Java en werd lijfarts van Paku buono III, soesoehoenan van Soerakarta. Het verhaal in de familie is dat Sopia mogelijk een dochter was van Pakubuono III, maar dat kan niet bewezen worden.
Elly Helb was gehuwd met Herman Coenraad en zij volgde hem een jaar later in 2016. Ze was geboren in 1924 te Buitenzorg, dochter van de Javaanse Ibah (ca 1882-1933 Soemedang) en Jean Louis Emile Helb (1882 Batavia-1942 ), employee van de staatsspoorwegen, in 1942 stationschef te Buitenzorg, overleden tjikiniziekenhuis van Batavia. Een broer van Jean overleed in een jappenkamp te Ambarawa Elly’s grootouders waren de stamouders van de familie Helb: Hendrik Helb (1841 Paramaribo-1917 Buitenzorg) gepensioneerd als luitenant kolonel topografische dienst en Anna Catharina Louiza Streiff (1860 Palembang -1935)
de maatschappij der Nederlandse letterkunde :
Het stevige nummer (ruim honderd pagina’s dik!) opent met een bijdrage over Eddy du Perron door Kees Snoek. Anouk Mansfeld schrijft vervolgens over een Indonesisch vriendenboekje als oorlogsbuit, Rick Honings over een ongepubliceerd verhaal van zijn oude leraar Nederlands dat over diens traumatische ervaringen als Nieuw-Guinea-militair gaat, Maaike Meijer over De kus (1977) van Jan Wolkers, Esther Op de Beek over Jeroen Brouwers en ten slotte Gerard Termorshuizen en Coen van ’t Veer over fotograaf Dodo Berretty, zoon van de megalomane mediamagnaat Dominique Berretty en minstens zo interessant.
Bamboo Bali in de Jan van Galenstraat verkoopt eten dat niet zou misstaan in een Indonesisch eethuisje én gerechten met ‘een hoog snackbargehalte’ die je alleen in Nederland vindt. Zo happen de ‘toffe rendangkroketten’ volgens Patricia minstens zo lekker weg als bitterballen. Mijn Indische ouders hadden niets met brood. Ze begrepen niet waarom Nederlanders er zo verzot op waren. De Westkrant
De samensteller is geboren in een gezin waarvan de moeder tijdens de WO II, als kind, veel heeft geleden in de Japanse interneringskampen. Tijdens zijn opvoeding is er weinig over gesproken. Inmiddels is zijn moeder 88 jaar. Hoogste tijd om de balans op te maken wat zich daar in Indië heeft afgespeeld. Aan de hand van een gevonden briefwisseling heeft hij een pop-upexpositie samengesteld. Daarin is het verhaal te zien en te lezen zoals zijn grootmoeder het, in de periode net na de bevrijding van Indië, in haar brieven naar Holland heeft opgesteld.
De expositie vormt een mooi tijdsdocument over deze periode in de vaderlandse geschiedenis waarin verschillende perspectieven aan bod zullen komen.
De pop-upexpositie is uitgevoerd op een speciaal daarvoor ontworpen systeem, waardoor hij gemakkelijk kan worden opgebouwd en afgebroken. Dat maakt het mogelijk om hem als educatief project langs allerlei scholen of andere locaties te doen reizen. Je kunt daarover contact opnemen met Egbert Pikkemaat via info@3dmail.nl
Deze eerste versie van de expositie gaat over de brieven die zijn oma vanuit Indië schreef aan haar familie in Holland. Hierna gaat hij uitbreiden met de brieven die zij vanuit Holland teruggestuurd kreeg. Met name de brieven van haar zwager Martin, die in het verzet zat en van haar zus Mien, waarvan het gezin juist contacten onderhield met de N.S.B. geven een multiperspectivische kijk op deze bijzondere familiegeschiedenis.
Wie vindt dit nou eigenlijk belangrijk, vroeg Anneke van den Broeke (80) zich lange tijd af. Ze twijfelde om naar buiten te treden, omdat de ‘vergeten geschiedenis’ van Nederlands-Indië volgens haar wel bekend is. Maar nu brengt ze haar verhaal – tijdens de Nationale Herdenking, 76 jaar na dato – toch naar buiten: ,,De goedheid die er óók was moet centraal staan’’. ,,Een van mijn vrienden heeft me overgehaald’’, vertelt Van den Broeke. ,,Want ondanks de ontmenselijking van de oorlog zijn er ook mensen die onbaatzuchtig zijn. Dat is de reden waarom ik dit verhaal graag wil vertellen.” Zondag is de nationale herdenking van de bevrijding van voormalig Nederlands-Indië, dan exact 76 jaar geleden. De Bodegraafse Van den Broeke, geboren op Java, vertelt aan de hand van souvenirs uit haar kindertijd haar bijzondere familiegeschiedenis. AD.nl
Joty ter Kulve in NRC : Maar toen overleed mijn vader in 1934. De laatste keer dat ik hem zag lag hij met een zakdoek over zijn ogen in het ziekenhuis. Hij zei tegen mijn moeder dat ze ons een degelijke opvoeding moest geven. Zijn dood veranderde alles. We hadden ineens geen inkomsten meer. En we hoorden niet meer bij de Europeanen. Hollanders zagen ons net als Indonesiërs: als minderwaardig. Op school kreeg ik bijvoorbeeld ineens geen cadeautje meer met Sinterklaas zoals de andere kinderen. Het heeft me veel moeite gekost om van dat gevoel dat je minder bent af te komen
Dit artikel is niet gemakkelijk te openen. Men moet een NRC-account hebben of men kan overschakelen naar een inprivatevenster, (Microsoft Edge browser) ook wel incognitovenster genoemd (Google Chrome browser). Open dat venster in de browser en plak het adres in de werkbalk.
Ed Vermeulen bij Groenegraf.nl:
Het zit zo: Tjalies vader, KNIL sergeant Cornelis Boon, was een geboren Baarnaar (3-2-1885), in Indië getrouwd met een Indische dame: Fela Robinson. De familienaam Robinson zou later in Tjalies auteursnaam ingebed worden. Cornelis was de jongste van negen kinderen van Jan Johannes Theodorus Boon en zijn echtgenote Elisabeth van Meeteren, volgens het adresboek van 1889 woonachtig op de Dijkweg, een oude Baarnse straat, in de 70-er jaren gesaneerd. In gewoon Nederlands: gesloopt!
Indonesiënu: Indonesië verlaagt vanaf 24 augustus 2021 het risiconiveau in een aantal regio’s in het land van niveau 4 naar niveau 3. De versoepeling van de coronamaatregelen duurt vooralsnog tot 30 augustus 2021. Tijdens een virtuele persconferentie zei president Joko ‘Jokowi’ dat het aantal nieuwe bevestigde gevallen van Covid-19 drastisch is afgenomen sinds de piek op 15 juli 2021. Dit is ook duidelijk te zien in de ziekenhuisbezetting die aanzienlijk is gedaald.
– Op het terrein van militair tehuis Bronbeek werden zondagochtend de slachtoffers herdacht van de Japanse bezetting in voormalig Nederlands-Indië, een week na de nationale herdenking in Den Haag. Door de coronabeperkingen mocht maar een beperkt aantal genodigden aanwezig zijn. Wel kon worden mee gekeken via een livestream. | gelderlander.nl
Roman De Witte Anjer : Talloze malen hoorde Agnès haar vader zijn levensverhaal vertellen. Na zijn overlijden besloot ze het aan het papier toe te vertrouwen, met als resultaat deze aangrijpende, waargebeurde roman. Robert wordt als buitenechtelijk kind geboren uit een Joodse vader en een Duitse moeder. De ongetrouwde moeder vertrouwt haar baby toe aan haar oom en tante, maar zij kunnen de zorg voor het energieke jongetje niet aan. Ze binden hem vast aan zijn bed, verstopt in de kelder. Ernstig verzwakt wordt Robert net op tijd gered. Zijn moeder is inmiddels getrouwd met een Nederlandse zakenman. Ze besluiten Robert zelf op te voeden. Als student komt hij in conflict met Hitler en het nationaalsocialisme en vlucht naar de ogenschijnlijke veiligheid van Nederland. Daar kan hij zijn draai niet vinden en meldt zich aan als KNIL-militair. In het verre Nederlands-Indië lijkt het leven hem eindelijk toe te lachen, tot hij door de Japanners wordt gevangengenomen. Niet alleen de meedogenloze vijand, maar ook tijgers, slangen en tropische ziekten vormen een groot gevaar. Zal hij zijn geliefden ooit weerzien? De Witte Anjer
Eén maand voorafgaand aan de 44ste herdenking van ‘De Punt’ op 11 juni jongstleden (toeval?) werd de vierdelige documentaireserie van Coen Verbraak, getiteld: Molukkers in Nederland – zeventig jaar op weg naar huis op de nationale televisie gelanceerd.
Vrijwel gelijktijdig kwam zijn bij de serie horende boek uit, met als titel: De Molukkers. Een vergeten geschiedenis; dit boek bevat een reeks portretten van de veertien Molukkers die Verbraak voor de documentaire heeft geïnterviewd. Op verzoek van Marinjo reflecteerde Fridus Steijlen, senior-onderzoeker bij het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde (KITLV) en hoogleraar Molukse Migratie en Cultuur in Comparatief Perspectief aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, op de documentaireserie en het boek van Coen Verbraak. Moluks Historisch Museum
Men noemde hem begin jaren zeventig de Meesterkraker, het genie met de thermische lans. Toch had aanvankelijk niet één van de klanten in de Carousel, destijds een bekend café in de Nobelstraat, ook maar enig vermoeden dat kroeggenoten Aage Meinesz en z’n maten verantwoordelijk waren voor de meer dan veertig geruchtmakende inbraken in de voorafgaande drie jaar AD.nl
Meraki Theaterproducties In aflevering zes van Postcast gaan we in gesprek met André Schram en Jan Verstraaten over het Japanse kampverleden van hun vaders, de onderdrukking en vernedering en de gevolgen van het stilzwijgen op hun leven en dat van hun (klein)kinderen. ****
Nog steeds ziet hij hem staan met zijn koffertje, vlak voordat de Japanners hem haalden. Wim Schippers zou zijn vader Matthijs nooit meer terugzien. Dat hij drie jaar later stierf in het kamp, hoorde hij pas na de oorlog. Woensdag in Enschede ontvangt hij de onderscheiding die postuum aan zijn vader is toegekend. „Het verdriet zal altijd blijven.” tubantia.nl ***
De gisteren gehouden, jaarlijkse herdenking van de bevrijding van Nederlands-Indië in 1945 maakte opnieuw veel los. Ook bij Maarten de Jongh Swemer, geboren op Ambon als zoon van een KNIL-militair. ,,Het verhaal van lijden en strijden mag niet verloren gaan. Hoewel zijn beide ouders van origine Nederlanders waren voelt Maarten de Jongh Swemer (79) zich één met mensen uit de Indische gemeenschap. ,,Via aankondigingen in deze krant kwam ik in aanraking met die actieve gemeenschap in Bergen op Zoom. Dat is de twaalfde woonplek in mijn leven, maar hopelijk wel mijn laatste pzc.nl ***
Een lang verhaal kort Op zondag 15 augustus is de Nationale Indië Herdenking in Den Haag. Wie we daar herdenken en waarom, dat hoor je in deze aflevering van Lang verhaal kort. We nemen je mee door de geschiedenis van de oud-kolonie van Nederland. https://plinkhq.com/i/1555232129/e/1000531936999
Reza Kartozen-Wong in Het Parool:
Officieel worden alle slachtoffers herdacht, maar in de praktijk worden verschillende groepen nog steeds niet of nauwelijks genoemd tijdens de verschillende Indiëherdenkingen. De nadruk ligt op verhalen over het oorlogsleed van witte Nederlanders en van groepen die hen goedgezind waren, met name Indo-Europeanen en Molukkers. Van het leed van de honderdduizenden Indonesische slachtoffers van de Japanse bezetting zijn weinigen op de hoogte.
Vilan van de Loo:
Er was muziek, een tenor, een rapper (Garuda) en een krontjongspeler op Youtube-filmpje.Er waren uitstekende koekjes en lumpers.
Er was een vendutie, bijna kocht ik een dubbele Chinese wierookbrander die heel oud was, maar ik werd bang omdat ik dacht wat zit er eigenlijk diep-diep in en wanneer komt dat eruit, zeker als ik slaap, nou beter van niet. U ziet, van binnen ben ik een muis.
De hutkoffers die nog uit Indië waren gekomen, bleven buiten de vendutie, die had ik wel graag gekocht. Een mevrouw droeg gedichten voor. En ik mocht ook wat zeggen, over het KNIL.
Als het gaat om hun gedeelde geschiedenis, praten Nederland en Indonesië langs elkaar heen. Tegen elkaar, nooit met elkaar. Praten over de geschiedenis is, net als de geschiedenis zelf, nooit onschuldig. Maar het is tijd voor een goed gesprek, betoogt oud-correspondent Michel Maas. De Volkskrant
Tot september is een expositie van 70 jaar Indisch Gemert in het gemeentehuis te bezichtigen. De komst van 120 Indische gezinnen naar Gemert was van grote invloed op het dorp, dat destijds 7000 inwoners telde. Reden voor het gemeentearchief om de Indische gemeenschap te vragen met een fototentoonstelling terug te blikken gemeente Gemert-Bakel
Er werden lange rechte straten gebouwd met simpele huizenblokken.”Hij loopt verder en wijst naar het einde van de straat, waar nu moderne eengezinswoningen staan. “Daar woonde de familie Van Dam, ook een Indische familie. En daar de familie De Sadeleer.” Hij stopt voor een blok uit de jaren vijftig dat nog overeind staat. De huizen ogen klein, met één bovenverdieping waar drie smalle raampjes de gevel sieren. “Wij woonden hier”, zegt hij. “Mijn ouders en acht kinderen. Kun je het je voorstellen?”
Rob de Haas was drie jaar oud toen hij met zijn ouders in Gemert kwam wonen, in 1951. Trouw
Jan Elise Frieser overleed in Den Haag in 1954 en was geboren in 1889 te Ambon. Zoon van de in Naaldwijk geboren Hompes Joseph Frieser (1848-1912) en Johanna Maria Mossel (1853-1936) Hompes arriveerde in 1869 te Java als soldaat en werd later hospitaalbediende. Jan Elise was klerk/commies op diverse kantoren van het gouvernement te Java. Nichtje Elsa Frieser was de eerste echtgenote van Chris Soumokil, de eerste RMS-president.
Zijn echtgenote was Wilhelmina Sophia Zijmers , geboren in 1892 te Soekaboemi en overleden in 1957 te Den Haag. Zij was dochter van Raden Siti Roebiah uit Poerwakarta en Jacobus Johannes Albertus Christianus Zijmers (1855 Krawang-1910 Bondowoso), klerk In- en Uitvoerrechten. Overgrootvader van Wilhelmina was Johan Bernard Philip Zijmers, onderschout van Meester Cornelis, geboren ca 1805 in Batavia, aldaar overleden in 1836. Hij was weduwnaar van Susanna Margaretha Samuels, de overgrootmoeder van Wilhelmina.
Als laatste werd Johanna Adriana Reijneke bijgelegd in dit graf in 1958. Door haar zoon en schoondochter Frieser, een nichtje van Jan Elise Frieser. Ze was geboren in 1883 te Soerabaja. Haar ouders waren Charles Louis Reyneke (1856-1943) employée Post en Telegraafdienst en Jeannette Maria Andela (1959 Pasoeroean – 1933 Soerabaja). Johanna huwde de in 1880 te Wenen geboren Carl Pillis in 1906, overleden 1954 te Soerabaja en daar moet de bijgeplaatste foto van hen geknipt zijn. Carl was chef van Handel MY Louvre te Soerabaja, samen met zijn broer Haar stamouders waren Dirk Reijneke uit Brandenburg en Lucretia Hesseling, die voor 1750 elkaar vonden in Batavia. Voormalig minister Laurens Brinkhorst is ook een nazaat van hen.
Het bloemetje bij het graf is kort voor het maken van de graffoto geplaatst. Als een laatste eerbetoon, ook voor haar kleinzoon die in Australië overleed en deze foto’s van haar stuurde naar Indisch4ever.
.
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag. Ook veel Indische mensen die in Nederland een nieuw bestaan zochten, kozen voor deze stad en werden daar begraven. Bijvoorbeeld op de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
.** Cijfers laten zien dat er sprake is van een gestage afname van het aantal nieuwe gevallen van Covid-19. De Indonesische regering heeft daarom besloten de coronamaatregelen in het land verder te versoepelen. indonesienu.nl
** Het toerisme is de grootste bron van inkomsten voor Bali. Het coronavirus heeft echter flinke gevolgen voor de toeristische sector op het eiland. Als steuntje in de rug, delen boeren gratis groenten uit aan behoeftigen in de samenleving. indonesienu.nl
** Indonesië heeft op donderdag (19/8/2021) de eerste lading coronavaccins ontvangen uit Nederland. Het gaat om 450 duizend vaccins van de Brits-Zweedse farmaceut AstraZeneca. indonesienu
** Een Sumatraans gestreept konijn, beschouwd als het zeldzaamste konijn ter wereld, is gered door Indonesische natuurbeschermers nadat het dier toevallig op Facebook werd gespot. Het konijn werd via dit kanaal te koop aangeboden.
Het konijn zou zijn gevangen door een lokale boer die het dier aantrof aan de rand van het nationaal park naast een rivier die niet veel eerder buiten haar oevers was getreden indonesienu.nl
** De langzame uitrol van vaccinaties in Indonesië treft vooral de inheemse gemeenschappen hard. En zij vormen al een van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen van het land. MO*
** NU.nl: Zie film. Noodlanding vliegtuig in Jakarta
update: 100 mensen volgeboekt, maar er worden opnames gemaakt
De jaarlijkse herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog in het voormalig Nederlands-Indië kon in 2020 geen doorgang vinden. We hebben goede hoop dat in 2021 dit wel zal lukken.
Aan het woord komt de tweede generatie met ‘Verhalen die voortleven’. Hun ervaringen zijn niet minder indringend. We horen uit hun mond hoe zeer deze geschiedenis nog altijd impact heeft op het leven van mensen nu. Mevrouw Corine Kolb en de heer George de Ceuninck van Capelle zullen het woord nemen en met ons hun herinneringen delen aan de generatie die hen is voorgegaan in die moeilijke tijd van de oorlog. We mogen hun verhalen niet vergeten.
Ook wordt in de komende bijeenkomst een kroniek in boekvorm gepresenteerd waarin de herdenkingen van de afgelopen jaren gebundeld staan: Ontroerende verhalen en inspirerende gebaren komen er samen. Na afloop ontmoeten we elkaar in de kapel van de Duinzichtkerk met een hapje en een drankje.
Weest welkom op zondag 22 augustus om 16.30 in de Duinzichtkerk, Van Hogenhoucklaan 89, 2596 TC Den Haag.
Voorzitter Haagse gemeenschap van Kerken,
Ad van der Helm: voorzitter@oecumenedenhaag.nl, A.vanderhelm@rekdenhaag.nl
Werkgroep Duinzichtkerkgemeente
Henriette van Raalte, hvraalte47@ziggo.nl
Onlangs heb ik een mijlpaal bereikt: in ‘mijn’ genealogische database staan nu meer dan 220.000 personen. Het betreft veel families/gezinnen waarvan minstens 1 persoon in voormalig Nederlands Indië is geboren/gestorven/getrouwd.
Wellicht staan uw (voor-)ouders hier ook. Zeker als u geen Nederlandse voorouders heeft, of maar 1, is de kans groot. Ook kunt u hier, als u op een persoon klikt, meer gedetailleerde gegevens zien waaronder bij de bronnen vaak een link naar het document waar u de gegevens zelf kunt bekijken.
Ik heb ook veel informatie van betrokken personen zelf over hun familie hier vastgelegd. Dus, als u uw voorouders niet kan vinden, neemt u alstublieft contact met me op. Ook als u aanvullingen, correcties, gescande foto’s etcetera heeft.
Oh ja, u zult uzelf niet zien staan want nog in leven zijnde personen worden door Geneanet niet getoond vanwege de wetgeving op privacy. Hoogstens ziet u een kruisje. Maar heeft u vragen dan kunt u altijd een bericht aan mij doen via Geneanet.
Alleen alstublieft geen vragen als ‘heeft u mijn tante Toetie gekend?’ want zo oud ben ik nog niet en bovendien is er in elke Indische familie wel een tante Toetie.
Ook ben ik zelf nog op zoek naar familie. Dus bij deze, bent u toevallig een zoon/dochter van Simon van Velzen (Lout, Hennie, Marie Henriëtte(Miep) of Emelie) of een kleinkind? Dan heel graag contact want Simon is een volle neef van mijn opa. Bovendien zijn ze beiden in het kamp op Flores overleden. Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher
Tijdens het Theaterfestival Boulevard op 12 augustus 2021 in Den Bosch bevroeg presentator Vincent Wijlhuizen theatermaker Robin Block over diens nieuwe voorstelling Manual for the displaced. Daarin staat de Indische ontheemding centraal.
Het thema haakt aan het onderzoek van Griselda Molemans naar de ontheemde Indische gezinnen die tussen 1950-1970 opgevangen werden in contractpensions en barakkenkampen.
In Ede is zondag een Indië-monument onthuld. Dat gebeurde op de dag dat het einde van de Tweede Wereldoorlog door de capitulatie van de Japanners werd herdacht. Dat is precies 76 jaar geleden. Omroep Gelderland Zie archieftopics 1 en 2 ——————
Liesbeth Zegveld no longer wants to represent Indonesian victims in court.
In an official letter, dated May 3, 2021 and co-signed by her colleague Brechtje Vossenberg, she wrote to K.U.K.B. chairman Jeffry Pondaag: “our office will/cannot accept new cases from [Indonesian] people who want to submit a claim against the Dutch State under the Children’s Settlement Arrangement or the Widows Settlement Arrangement.” Histori Bersama
Een stamboomonderzoek en een onverwacht familiegeheim: de Limburgse Jersey Lotz (26) deed samen met 25 Limburgse jongeren met Indische en Molukse wortels onderzoek naar eigen stamboom. Trouw
Maddy (17) en Elise (25) kregen nooit de verhalen te horen van hun grootouders die de oorlog in Nederlands-Indië meemaakten. Daarom gingen ze zelf op onderzoek uit. NOS
Mijn opa was al Nederlander voordat hij op zijn zeventiende hier voor het eerst voet aan wal zette. In dienst van de koninklijke Nederlandse marine voer hij heen en weer tussen zijn geboorteplaats Batavia en Amsterdam. Op school leerde hij de topografie van Groningen en het Wilhelmus. Alle coupletten. En toen de Tweede Wereldoorlog in Indonesië uitbrak, werd hij als Nederlands krijgsgevangene naar een Jappenkamp gedeporteerd. Hij werkte er aan de Birmalijn en overleefde.
Toen hij na de oorlog mijn Nederlandse oma ontmoette in een lunchroom aan het Amsterdamse Rembrandtplein, verhuisden ze samen naar Soerabaja. NIW NIW
Het Nationaal Monument op de Dam heeft voor mensen met een Indische achtergrond speciale betekenis, ontdekt Frank Vermeulen.
In 1950 werd de urn met aarde uit 22 erevelden in Indonesië plechtig bijgezet in het tijdelijke monument op de Dam in Amsterdam. FOTO PETER VAN ZOEST / ANP
Onder de 22 meter hoge pyloon van het Nationaal Monument op de Dam in Amsterdam staan afgelopen zondag drie leden van de ceremoniële erewacht in KNIL-uniform, in de houding met hun klewangs, korte Indische sabels, voor de neus. Er zijn bloemenkransen voor gevallenen en familieleden spreken over het noodlot dat hun geliefden heeft getroffen. Rond het Nationaal Monument zitten zo’n tweehonderdvijftig mensen op klapstoeltjes bij de alternatieve 15 augustus-herdenking, op deze plek vandaag voor de tweede keer georganiseerd door de Stichting Het Indisch Platform 2.0 en Stichting Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp.
Terwijl in Den Haag bij het Indisch Monument het inmiddels traditionele ritueel plaatsvindt waarbij wordt stilgestaan bij de Japanse capitulatie in 1945, zitten hier veel mensen die nog een appeltje te schillen hebben met de overheid. Bijvoorbeeld omdat de staat nooit is overgegaan tot het uitkeren van achterstallige salarissen (backpay) aan ambtenaren en militairen die in de kolonie Nederlands-Indië door de Japanse bezetters tussen 8 december 1941 en 15 augustus 1945 werden opgesloten of gedood. En terwijl in Den Haag de herdenking stopt bij de doden die tot 1945 in de Tweede Wereldoorlog vielen, gaat het in Amsterdam over „onze families die tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Bersiap en Dekolonisatie omkwamen (1942-1949)”. NRC
Java Post: In haar artikel ‘Van Indonesische urn tot Indisch monument: vijftig jaar Nederlandse herinnering aan de Tweede Wereldoorlog in Azië’ deed Elsbeth Locher-Scholten in 1999 verslag van de Nederlandse herinneringen aan de oorlog in Nederlands-Indië en de uitbeelding daarvan in monumenten. Eén van deze monumenten is het nationaal monument op de Dam in Amsterdam.
Herdenking 15 augustus 1945 bij Indisch Monument Den Haag
Ook dit jaar was de herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag voor een beperkter publiek toegankelijk. Buiten de genodigden, de sprekers en de artiesten was er nog plaats voor ongeveer 900 gasten (voor donateurs en hun introducées). De organisatie had alles goed geregeld, er werd persoonlijk gemeld waar je heen moest lopen. De stoelen stonden 1,5m uit elkaar en de toeschouwers werden ruim voorzien van koffie/thee en spekkoek.
Het kinderkoor zong samen met Shanelle de Lannoy Manisé en Nina Bobo en hiermee startte het officiële programma. Uiteraard was ook ceremoniemeester Angelique Jansen aanwezig om het programma toe te lichten en de sprekers aan te kondigen.
Na het intreden van het vaandel Regiment Van Heutsz werd het Ave Maria gespeeld door de Marinierskapel der Koninklijke Marine o.l.v. dirigent LTZ Arjan Tien. Na het luiden van de Indische Klok maakte minister president Mark Rutte, samen met de Indische kransleggers, zijn entree. Na het eerbewijs vaandelwacht en uitvoering van de parademars De jonge Prins van Friesland door de Marinierskapel werd het ‘Lay a garland’ door het Amare Vocaal Ensemble ten gehore gebracht.
Een persoonlijk welkomstwoord van Thom de Graaf (1957), sinds eind 2020 voorzitter van de Stichting Nationale Herdenking 115 augustus 1945. Zijn ouders verbleven van 1937 tot 1946 in Nederlands-Indië. “Van 5 mei tot 16 augustus is maar ruim 3 maanden, maar was in 1945 een lange weg. Op 5 mei werd in Nederland de bevrijding gevierd, maar in Nederlands-Indië pas op 15 augustus, toen Japan capituleerde. En ook daarna was er nog geen rust en vrede en kwam er een tijd met vele verschrikkingen en ontberingen. De oorlog gaat nooit helemaal voorbij, leeft zelfs ook nog voort in de derde generatie. In Nederland leven bijna 2 miljoen mensen met een Indisch oorlogsverleden in de familie. Het is een gedeeld verleden.”
Ook de volgende voordracht, gehouden door Frank van Kappen ( 1941), maakte veel indruk. Generaal-majoor der mariniers b.d. werd in 1941 geboren in Semarang. Zijn vader werd als dwangarbeider ingezet aan de Birma spoorlijn, hij en zijn moeder werden geïnterneerd in kamp Lampersari en later in kamp Karangpanas, beide in Semarang.
Na het Eternal Father, strong to save door de Marinierskapel kwam de voordracht van Ester Scheldwacht (1968), muzikaal ondersteund door haar zoon Moos de Walle (1998). De oorlog met Japan en de jaren daarna hebben ook haar familiegeschiedenis gevormd. “Zij weet, dat sommige wonden te groot zijn, dat zeggen niet gaat. Woorden zijn bevroren, hoe moet het, als het smelt. Is jouw verleden niet net zo goed het mijne?”
Ook tijdens het persoonlijke relaas van Loek Middel (1925) was het muisstil. Loeks vader, geboren in de provincie Groningen, nam dienst bij het KNIL en werd in Cimahi, bij Bandung, gelegerd. Zijn moeder werd in een bergdorpje in de buurt van Cimahi geboren. Aan die vredige tijd kwam een einde toen de Japanners het land binnenvielen. Loek zat ondergedoken, maar in het laatste jaar werd hij opgepakt en in de gevangenis van Glodok gegooid. De enige vraag was toen, zal ik morgen de zon zien opkomen…… Zijn vader heeft de Japanse gevangenschap niet overleefd. Van zijn moeder kreeg hij twee levenslessen mee, in het Soedanees; “èlèh waè “ wat ongeveer betekent als ‘durf je ongelijk te bekennen, dat is niet erg’ en “èntong di gèlèng”, laat niet met je sollen. Door o.a. deze levenslessen kunnen we met begrip en respect voor elkaar samen verder gaan.
Na het Indische Onze Vader door het Amare Ensemble werd de eerste krans gelegd gevolgd door het luiden van de Indische Klok, Taptoe, 1 minuut stilte, 1e en 6e couplet van het Wilhelmus, kransleggingen en het lied Someday we’ll all be free door Debrah Jade (1991) en begeleid door gitarist Mark de Groot.
Elk jaar wordt er ook een voordracht gehouden door een leerling van het VCL. Deze keer was Friso Balt (2003) de eer te beurt gevallen. Zijn vader is Hollands, zijn moeder Indisch. Hij had grote bewondering voor zijn grootouders en zijn overgrootmoeder. Zij kwamen in 1953 in Nederland aan.
Met de laatste kransleggingen, waarvan de laatste bestaat uit handgemaakte melati bloemen, werd de Captives Hymn door de Marinierskapel gespeeld en startte het defilé. Door omstandigheden was er geen flypast van de North American B-25 Mitchell.
De Nederlandse film De Oost, over de politionele acties in Indonesië na de Tweede Wereldoorlog, is vanaf vrijdag beschikbaar voor een groot publiek in de Verenigde Staten.
De film van regisseur Jim Taihuttu wordt door distributeur Magnolia Pictures vrijdag tegelijkertijd in Amerikaanse bioscopen en via verschillende streamingplatforms uitgebracht, heeft producent New Amsterdam Film Company bekendgemaakt. In Nederland is de film te zien op Prime Video. NU.nl
Ooit kookte ze voor de elftallen van VV Berkum, nu staat Tanja van Leuven in de keuken van haar eigen zaak: Toko Tanja. Deze nieuwe horecazaak vind je sinds kort aan het Gasthuisplein in Zwolle, waar Tanja traditionele Indische gerechten volgens recepten van haar moeder kookt. Het scheelt volgens Tanja dat er in Zwolle weinig andere Indische eetgelegenheden zijn. “Je hebt Toko Bali, maar dat is het ook zo’n beetje.”indebuurt Zwolle
Griselda Molemans praat bij NPO Radio 1;
Het klinkt als een thriller. Vlak voor de Japanse invasie in 1942 is een kapitale goud- en geldvoorraad weggesluisd vanuit Batavia naar New York. In het diepste geheim. Het ging onder meer om de inleg van bank- en spaarsaldi en verzekeringspolissen van de Indische gemeenschap. Na de oorlog stonden al deze mensen met lege handen. Zeventig jaar later ontdekte onderzoeksjournalist Griselda Molemans dat er bedrog en het spel is geweest.
“Ik weet eigenlijk niet zoveel van de Indische geschiedenis, maar ben wel nieuwsgierig.” Dat zegt de 31-jarige Ashley Steenbakker, derde generatie Indische Nederlander die dit jaar voor de Indiëherdenking in Flevoland de spekkoeken gaat maken. Tijdens de herdenking op 15 augustus wordt stilgestaan bij het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. Verder wordt stilgestaan bij het leed dat daarna kwam tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd. De herdenking is in het Bos der Onverzettelijken in Almere.
Oma Betsy Simon-Breidenbach van Steenbakker, was een Indonesische vrouw en getrouwd met een Nederlander.
De Indiëherdenking in het Bos der Onverzettelijken is zondag tussen 16.00 en 17.00 uur rechtstreeks te volgen bij Omroep Flevoland. Op tv, online, onze website, op YouTube en onze Facebookpagina Omroep Flevoland
Benjamin Caton organiseert 16 aug 20.00 Olympiaplein, Amsterdam: U bent van harte uitgenodigd bij de eerste officiële Indië herdenking van het Monument Indië-Nederland te Amsterdam met een dekoloniale insteek. De herdenking wordt georganiseerd voor het herdenken van de gruwelijkheden die in voormalig Nederlands-Indië en Indonesië hebben plaatsgevonden: de Tweede Wereldoorlogsperiode, de koloniale periode daarvoor, de dekolonisatieoorlog en het (bersiap)tijdperk erna.
Micha’el Lentze in ThePostOnline :
De Indiëherdenking is immers een Nederlandse herdenking is en daarom staan we traditiegetrouw stil bij de (Indisch-)Nederlandse slachtoffers en zij die ook voor Nederland het leven lieten, zoals Molukkers en andere minderheidsgroepen. Voor de activisten een ware doorn in het oog.‘ Een Indonesische invulling vertroebelt de herdenking ’In het antikoloniale wereldbeeld passen namelijk uitsluitend niet-Europese slachtoffers, vooral zij die zijn gesneuveld door toedoen van Westerlingen. De aandacht voor de Nederlandse slachtoffers vormt voor de activisten een steen des aanstoots.
Als echt álles mag en kan, waar gaat de reis dan heen? ‘Dat moet een reis in de voetsporen van mijn vader door Indonesië worden’, zei muzikant én schrijver Ernst Jansz. Hoe zagen de straatjes waardoor de oude Jansz naar school liep eruit? En wat zag hij daar in Indonesië dat zijn Nederlandse verzet in de Tweede Wereldoorlog motiveerde?”Mijn vader stierf toen ik 17 jaar was, dus daarna kon ik hem nooit meer vragen hoe zijn jeugd was geweest”, vertelt Ernst Jansz in Bureau Buitenland. “Hij heeft zo’n compleet andere achtergrond dan mijn moeder, het liefdesverhaal fascineert me enorm.”
De ouders van Marion Bloem kwamen in 1950 vanuit Indonesië naar Nederland. De in Nederland geboren schrijfster en kunstenares heeft de sterke behoefte om haar familieverleden te begrijpen. Voor het eerst reist ze met haar eigen gezin af naar het ‘thuisland’. Ook ondervraagt ze haar ouders en bezoekt ze reünies van Indische Nederlanders om te onderzoeken met welke plek zij zich eigenlijk verbonden voelen.Bloems persoonlijke zoektocht resulteerde in 1983 niet alleen in deze documentaire, maar ook in haar bekende roman Geen gewoon Indisch meisje. Chassé Theater
Schrijver Alfred Birney (Den Haag, 1951) is op 15 augustus de vijfde gast in VPRO Zomergasten. Janine Abbring interviewt Alfred Birney over zijn ideale televisieavond. VPRO
Opinie: ‘Vergeet de contractarbeid door koelies niet, ook dat is het slavernijverleden’De rol van Nederland in de slavernij krijgt terecht veel aandacht, maar één aspect blijft onderbelicht volgens Hariëtte Mingoen en Johan Raksowidjojo.
Terugkeren zat er voor veel koelies niet in. Voor sommige nazaten werd het leven buiten de plantages beter, zoals in deze huizen in Paramaribo.
Gisteren, 9 augustus, was het 131 jaar geleden dat de eerste groep Javaanse contractarbeiders aankwam in Suriname. In Nederland is dit weinig bekend, in tegenstelling tot het slavernijverleden dat veel wordt belicht Het Parool
.
Artistiek leider van het Nationale Theater Eric de Vroedt schrijft en regisseert een voorstelling over zijn eigen moeder Winnie, die in 2020 overleed.
Het stuk, getiteld ‘De eeuw van mijn moeder‘, is een familieverhaal over de migratie van Nederlands-Indië naar Nederland.
Het is De Vroedts manier om de relatie met zijn moeder onder de loep te nemen en om nog geen afscheid van haar te hoeven nemen: ‘Op het toneel kan ik haar laten leven, maar als het doek valt, als het stuk helemaal klaar is, dan is ze echt dood’ 2Doc.nl zie online.
Ook te kijken op tv NPO 2 woensdag 11 augustus 22.55 uur .
** indonesienu.nl : Dorpelingen vinden meer dan 100 munten uit Nederlands-Indië ** NOS: In Indonesië is de Merapi-vulkaan uitgebarsten. De vulkaan spuwde zondag rook en as een kilometer hoog de lucht in. Dorpen rond de Merapi werden bedekt onder een laag as. Er zijn geen berichten over slachtoffers.
Elke dag een glas jus d’orange en een kwartier fietsen. Dat zijn volgens Jaap een paar voorbeelden van een lang en gezond leven. De 103-jarige voegt daaraan toe: ,,Ik leef met mate en ik rook niet.”
Jaap Göbel groeit op in Indonesië. In 1938 gaat hij in dienst bij het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL). Een tijd lang is hij krijgsgevangene. Over die tijd zegt hij: ,,Ik heb veel ellende meegemaakt tijdens de oorlog in Japan, maar ik ben er uitgekomen. Ik heb mezelf kunnen ontzien. Denken aan mijn familie hield me op de been. En in gedachte kregen ze me niet klein. Ik nam het zoals het kwam.” Dit is ook Jaaps levenshouding geworden. destadgorinchem
PvdA Ede: Naar aanleiding hiervan en de media uitingen die door verschillende betrokkenen zijn gedaan heeft onze fractie onderstaande vragen gesteld aan het college. Daarin vragen wij voor 2021 gebruik te maken van bestaand monument en alsnog met belanghebbenden en nabestaanden in open gesprek met elkaar te gaan. Zodat er een oplossing komt die ook voor de lange termijn de juiste boodschap uitstraalt en waarbij de nabestaanden van de oorlogsslachtoffers in voormalig Nederlands-Indië het gevoel krijgen dat recht wordt gedaan aan de rol van hun gevallen familielid in de historische context. raadsvragen Indisch monument Ede
Slamet Raboen was geboren in Atamboea, Timor in 1933 In 1958 heeft zijn vader Harry Raboen het Nederlandschap verkregen voor hem en zijn twee zoons. Tevens namen ze de geslachtsnaam Raboen aan. Zijn vader werd in 1958 omschreven als bediende te Den Haag en Slamet was toen metaalbewerker. Volgens het KNIL-stamboek van zijn vader werd Slamet bij geboorte Kandoeng genoemd In 1950 kwam het gezin met de ms Ranchi naar Nederland. Slamet begroef zijn zoon Richard Emiel (1963-1983) als eerste in dit graf. Zijn moeder was Slamets echtgenote sinds 1964:
Imanie Manisa was geboren in 1927 te Semarang, dochter van Immanie en Kasima. Ze had een eerste huwelijk in 1946 met Frederik Charles Burgemeestre (1915 Den Passar-1975 Wassenaar), van wie ze scheidde in 1962. Er waren kinderen . Frederik was de zoon van de Soerabajaan Karel Burgemeestre (1894-1950) en de Balinese Tjoeplek Desak. Hij overleefde de birma-siamspoorweg.
De woorden van een kleindochter en oma om de Stichting en donateur te bedanken. Een Scholarship dat voor deze studente zo waardevol is. De reden van het bestaan van onze Stichting: Kinderen de mogelijkheid geven om naar school te kunnen gaan! Niet alleen waardering van de kinderen, ook van de familie.
Bekijk de video en wie weet steun jij na de vakantie ook een enthousiaste student(e)!
Jouw bijdrage maakt écht het verschil.
Doneren? www.tileng.nl/doneren/
1 op de 5 Nederlanders heeft een directe relatie met voormalig Nederlands-Indië. In Park Eekhout in Zwolle is vanaf oktober 2021 de fototentoonstelling ‘Ogen die Spreken’ te zien. De tentoonstelling brengt de relatie met Indië in beeld door middel van veertig verhalen. De foto’s richten zich met name op de ogen van de geportretteerden. Ogen worden ook wel wel de spiegels van de ziel genoemd. De Stichting Budi Santoso realiseert deze fototentoonstelling. RTV Focus
Nieuwe header op deze weblog is een frame uit een filmpje van de herdenking op de Dam te Amsterdam 15 augustus 2020, verzorgd door het Indisch platform 2.0. Zie de film. Ook dit jaar een herdenking op de Dam, 15 augustus 11.00 uur . Volg de livestream
** Nationale Herdenking Den Haag; Op TV zondag 15 augustus,12.05-13,40 uur, NPO 1, 18.45-19.15 uur, NPO 2 —– Nora Valk legt de krans namens de burgerslachtoffers. —– Luitenant-kolonel b.d. Peter Bergman legt een krans namens de militaire slachtoffers. —– Henk Itzig Heine overleefde het Goebeng Transport en legt de drie-generatie-krans. ** Rotterdam, geen publiek wel streaming via Rijnmond.nl, 11 uur ** Breukelen thema: alle verhalen laten klinken ** Helmond: 14 aug livestream, zie bijlage ** Geldrop : Geen herdenking, oproep zonnebloemen te leggen. ** Heerlen: herdenking met geldige coronapapieren. ** Nijmegen: herdenking gaat niet door, wel uitgave Indisch Cahier per 15 aug ** Soest: Herdenking capitulatie Japan op Verzetsplein ** Venlo, Limburgs museum: Met Indische en Molukse jongeren. ** Bronbeek: geen grote herdenking, wel samenkomst bewoners. ** Hilversum, Baarn, Eemnes: ** De Bilt
** Breda, geen herdenking bij zorgcentrum Raffy ** Heerenveen: 15 aug bij het plantsoen aan de Van Kleffenslaan (Gashouderspein). ** Steenwijk herdenkt ook dit jaar **De Bilt: Al vele jaren wordt in de gemeente De Bilt de capitulatie van Japan herdacht ** Almere: Thema is de zangkoren in de kampen ** SIOH : 11.00 – 14.00 uur Op zondag 15 augustus organiseert SIOH de jaarlijkse Indië herdenking in het wooncomplex Lieflijk Indië.
** Jakarta: Zondag 15 augustus wordt op de Nederlandse Erevelden Menteng Pulo in Jakarta en Kembang Kuning in Surabaya het einde van de Tweede Wereldoorlog in Zuidoost-Azië herdacht, 76 jaar geleden. ** Amersfoort 15 augustus vanaf 12.00 uur in Kamp Amersfoort. De bijeenkomst – besloten wegens corona – is digitaal terug te zien 15-8-1945amersfoort.nl. ** Zwolle: In park Eekhout is zondag 15 augustus de jaarlijkse herdenking. Andere link. ** Amstelveen : Broersepark aan de Molenweg op zaterdag 14 augustus 2021. ** Nieuwegein …. worden op 15 augustus tijdens de Indië-Herdenking voor de tweede maal kransen gelegd bij het oorlogs- monument aan de Nedereindseweg naast de Dorpskerk. In 2020 was de eerste lokale herdenking. Vanaf 14.00 uur opent de Dorpskerk haar deuren. Er is gelegenheid voor een moment van stilte en bezinning en bezoekers kunnen een kaars branden. ** Grave: Wij herdenken op 15 augustus in Grave de slachtoffers van W.O.II in Nederlands Indië ** Houten: Deze historische dag herdenken we met een korte plechtigheid bij het herdenkingsmonument op het Plein. ** Den Helder: De Stichting 15 augustus Herdenking Den Helder organiseert sinds 1993 deze herdenking. Het thema dit jaar is ‘Hoe vrij zijn wij’. ** Monument Sawah Belanda bij Bronbeek, Arnhem : In verband met het coronavirus is er helaas ook dit jaar geen openbare herdenking op 15 augustus. Het bestuur zal in besloten kring bij het monument aanwezig zijn en een korte herdenking houden. Het verslag hiervan plaatsen we op facebook en de website. ** Museum Sophiahof: diverse evenementen op 15 augustus
In deze dagen brengt nostalgienet ONS weer de film Buitenkampers Op 4 augustus de eerste maal. 6 augustus om 05.00 uur is er een herhaling. De film is nu ook op de website van ONS te zien Klik hier
Sinds vorig jaar is er ook een 15 augustusherdenking in Ede. Zie dit filmpje Toen met een voorlopig monument. Dit jaar wordt er op een 15 augustus een tweede herdenking gehouden in het Memorial Park aan de Vossenakker te Ede. Het definitieve Indië-monument zal dan onthuld worden. Brons, 1 meter hoge sokkel, 90 cm hoog, 40 cm breed Het is genoemd de Duyf en de vogel staat op een nootmuskaattak Er was op 27 juli een tweet van Remco Raben die veronderstelde in vragende vorm dat de naam Duyf en de nootmuskaattak staat als “symbool van vrede met een van genocide en slavernij. En verwijzing naar VOC-schip De Duyfken. Cynische koloniale nostalgie of totale naïviteit? ”
Een woordvoerder van de gemeente Ede antwoordde in een tweet: “Deze symboliek is juist bedoeld om het verleden niet te ontkennen. Ook in de begeleidende teksten staat dat de koloniale periode voor Nederland de gouden eeuw bracht, maar dat het voor de bevolking van Indië een periode was van overheersing, slavernij en geweld.^LD 3/3“ Kennelijk, de woordvoerder interpreteerde de symboliek van de ontwerpers Jair Pattipeilohy en Maurice den Boer oa aan de hand van ontvangen begeleidende teksten. Inmiddels zegt een woordvoerder van Ede dat deze tweet niet te beschouwen is als een uitleg van de symboliek namens de gemeente Ede En dat de tweet of soortgelijk niet een tekst bij het monument is.
Museum Sophiahof : Save the Date voor Moesson Live! 27 augustus tijdens de Tjendolmiddag Het Indische tijdschrift Moesson presenteert voor het eerst ‘Moesson Live!’ tijdens de Tjendolmiddag op 27 augustus a.s. in Museum Sophiahof. Vivian Boon presenteert de talkshow met interviews, columns, films en muziek. Met gasten die een bijdrage leverden of leveren aan Moesson. Deze Moesson Live! zal in het teken staan van 65 jaar Moesson en het in juli uitgekomen jubileumnummer.
“Mijn Indische Familie” is een theatervoorstelling uitgevoerd door theatergroep MataHary.
Aan het eind van de 16e eeuw stonden voorouders van Mike aan de wieg van de Verenigde Oost Indische Compagnie. Met de terugkeer van zijn opa Ed naar het land van zijn Nederlandse voorouders in 1947 (dus Nederland) lijkt de cirkel na 350 jaar rond.
Met de voorstelling ‘De eeuw van mijn moeder’ vertelt regisseur en artistiek leider van Het Nationale Theater Eric de Vroedt een persoonlijk en episch verhaal. Hij baseerde het op de persoonlijke reis van zijn moeder en haar migratie van Nederlands-Indië naar Nederland. Het is een verhaal over een levenslange worsteling met identiteit en de impact die dat op de familie heeft. Het monumentale theaterstuk, dat in totaal 3,5 uur duurt, wordt in drie delen uitgezonden bij AVROTROS op NPO 2. De eeuw van mijn moeder’ zie je op 6, 13 en 20 augustus 2021 om 22.10 uur op NPO 2 AVROTROS.nl
e-book in pdf en epub formaat. U ontvangt twee files. Druk: 1 Verschijningsdatum: juli 2021 Aantal pagina’s: 301 Uitgever: Indische Genealogische Vereniging ISBN/EAN: 978-90-830208-7-7 Let op: u ontvangt zowel de pdf als de epub versie.
De Indische Navorscher deel 32 digitaal
-Maarten Fornerod & Kees Takkenberg. Een Reis Naar Oost-Indië in 1817
-Rob Dumas. Risa een Nieuw Nederlands-Indisch Geslacht vanaf 4 Juli 1849
-Rens Wiegeraad. Het Ambtskostuum van Dr. L.J.M. Beel, Hoge Vertegenwoordiger Van De Kroon (Hvk) in Nederlands-Indië
-Christel Terwiel. Op Zoek naar Isabella Wilhelmina – Warsina’s Dochter – Boyd
-Eric Godin. Carel Godin als Ceremoniemeester bij de Begrafenis van de Gouverneur- Generaal van Nederlands-Indië: Gustaaf Willem Baron van Imhoff In 1750 Te Batavia
-Peter Christiaans. Indische (Militaire) Apothekers 1816-1840
-Ish Krancher. Mijn Verhaal over Abraham David Bamberg
-Henk Florijn. Een Achttiende-Eeuwer over Oost-Indië: Herinneringen van –Jacob Caspar Metzlar
-Adriaan P. Intveld. Stamreeks van Evelin Van Hien – Een Genealogische Reis Langs Vier Continenten
-Maarten Fornerod. Mr. P.C. Bloys van Treslong Prins, Niet Zo Fout Als Gedacht
-Leo Janssen. Persoonsgegevens uit de Java Government Gazette 1812
-Henk Florijn. De Tamboen-Moordenaars – Over een Woodbury-Foto
-Charles Vacquier, Chester Vacquier & Ed Zonneveld. De Familie Vacquier in Indië
-Madelon Djajadiningrat. Gusti Partini en Andere Javaanse Vrouwenlevens in de 20e Eeuw
-Leo Janssen. Aanvullingen en Verbeteringen op Eerdere Publicaties in De Indische Navorscher
Of je wil gewoon een papieren boek hebben Dat kan ook
Heerenveen: Op zondag 15 augustus is om 19.00 uur de jaarlijkse herdenking van de capitulatie van Japan en daarmee de bevrijding van Nederlands-Indië. De Indiëherdenking in Heerenveen vindt die dag plaats bij het Indiëmonument bij het plantsoen aan de Van Kleffenslaan (Gashouderspein). Uiteraard wordt dat gedaan volgens de coronamaatregelen die dan gelden.
15 Augustus 1945.nl Maak zelf een Melati met de Melati doe-het-zelf- kit. Stuur die aan ons retour. De kransen worden door de Twentse kunstenaar Willemien Nijman samengesteld uit de gemaakte Melati’s. U kunt ook bijdragen door zelf een Melati te maken met de Melati doe-het-zelf-kit en aan ons op te sturen. Uw Melati zal dan worden gebruikt voor een van de kransen.
Omroep Flevoland: Het thema van de derde Flevolandse Indiëherdenking op 15 augustus is ‘Songs of Survival’. Dit gaat over de zangkoren die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Jappenkampen is ontstaan. De gevangen vrouwen in voormalig Nederlands Indië schreven en zongen liederen die de helse omstandigheden beschreven. De Flevolandse Indiëherdenking is zondag 15 augustus in het Bos der Onverzettelijken inAlmere. De ceremonie is vanaf 16:00 rechtstreeks te volgen op tv en online bij Omroep Flevoland.
SIOH : 11.00 – 14.00 uur Op zondag 15 augustus organiseert SIOH de jaarlijkse Indië herdenking in het wooncomplex Lieflijk Indië. De formele herdenking vindt in Den Haag plaats…
Monument Sawah Belanda : verband met het coronavirus is er helaas ook dit jaar geen openbare herdenking op 15 augustus. Het bestuur zal in besloten kring bij het monument aanwezig zijn en een korte herdenking houden. Het verslag hiervan plaatsen we op facebook en de website.
Goud voor damesdubbel badminton One of the most unexpected results in badminton Olympic history saw unseeded Indonesia pair Greysia Polii and Apriyani Rahayu beat the People’s Republic of China’s number four seeds in two sets 21-19, 21-15. Meer over Indonesische medailles.
** HNL: Aardbeving met een kracht van 5,9 treft oosten van Indonesië. ** HNL: Twee Sumatraanse tijgers in zoo herstellen van coronavirus. ** allecijfers.nl: Over corona, ca 84.000 doden, waarvan 9.700 afgelopen week, 25% gevaccineerd ** vrt:7 maanden cel voor Indonesische soldaat omdat hij seks had met andere man
Rudy Bertram Hartung Geb. 31 juli 1940 en overleden 30 juli 2021. Soms belden we elkaar en soms mailden we elkaar. Niet vaak, maar een half woord was genoeg voor ons. Inmiddels – als ik dit neerschrijf – zou Rudy op 31 juli 2021 de leeftijd bereikt hebben van 81 jaren oud en hij had in 1992 ooit gezegd: Ik ben in Indonesie geboren en zal er ook in mijn graf te ruste gelegd worden. En in 1992 vertrok hij weg uit Nederland en keerde terug naar zijn geboorteland
Één dag voor zijn verjaardag op 30 juli 2021 verliet Rudy het aardse en hield zijn gelofte stand: Hij werd begraven te Purworejo en liet zijn pleegzoon PARMAN en echtgenote WARNI en hun zoontje HANIF achter in het huis waar hij samen met hen woonde in de dasa LOANO nabij Purworejo en ligt hij daar nu te rusten op het christelijke kerkof van Purworejo (Poerworedjo).
Wereldoorlog II , met medeweten van Keizer : Hirohito.
Onder leiding van Generaal : Hideki Tojo
Mijn verhaal over WOII Door Paul van Geldere
Geboren ben ik in Malang , Oost–Java op 10 maart 1934.
Als kind van een KNIL-militair. Gezinssamenstelling, vader/moeder en èèn broer.
In mijn eerste levensjaar werd mijn vader overgeplaatst naar Tjimahi.
Hier ging ik naar het lo, dit op mijn 6e jaar van ’s morgens 07,00 – tot 13,00 uur.
’s Middags was eigenlijk verplicht rusten maar dat deed ik niet.
Ons huis stond net voor een kampong en met die jongens speelden wij o.a. katrik of verstoppertje in het maisveld.
Op 8 maart 1942 brak WOII ik werd op 10 mrt ‘42 8 jaar.
De lagere school was voor mij 1½ jaar. Onderwijs mocht niet meer voor ons
Het spelen, alles was voorbij. Er werd een kamp gemaakt, om onze straat en een paar andere
werd een omheining gemaakt bestaande uit prikkeldraad en van bilik.
Bilik = gevlochten bamboe.
Tussen deze omheining een ruimte van ±3 mtr. Hier liepen Haiho’s = Indonesiërs in opleiding militair. Er was een voor en achter poort bewaakt door Japanse militairen.
Dit was het ‘’ Baros kamp’’ Het eerste wat wij hier leerden was buigen, buigen en nog eens buigen.
Mijn vader was al op transport gesteld naar Singapore voor uiteindelijk de Birmaspoorweg.
Alle aanwezige radio’s moesten worden ingeleverd bij een bedrijf op de Alun Alun = Open veld.
Wij, mijn moeder, broer en ik maar ook andere mensen werden bij elkaar gehaald en moesten worden verplaatst. Èèn koffer mochten wij mee nemen. Die sleepte mijn moeder mee.
Wij werden per trein vervoerd naar Bandung. De trein was snikheet, geen drinken, niets was er maar wel de zon. In Bandung heet het kamp ” Tjihapit’’. Op een tiker konden wij slapen.
Hier werd mijn moeder blokhoofd en verantwoordelijk gesteld voor de in dit blok wonende mensen. Gesmokkeld werd er . Op een dag zijn er mensen geschaakt en moest het blok aantreden. Hier kreeg mijn moeder toen met een houten lat een paar tikken op haar hoofd, dit vergeef ik de Jap. nooit. Ik was net 9 jaar geworden.
Na een paar maanden moesten wij weer weg. Mijn broer was inmiddels 10 jaar en moest blijven. Mijn moeder en ik naar Semarang met de trein. Wij stonden in de rij voor de gaarkeuken toen ik een mevrouw zag neer vallen. Mijn moeder zei tegen mij ,, Laat maar zij is al overleden,,
Nu werd ik 10 jaar en moest naar het mannen kamp Ambarawa .Kleding had ik nauwelijks nog een hemd en een tjawat als onderbroek. Het eten was nagenoeg altijd Kandji en soms ikan kring. En als wij een kikker konden vangen werd deze tussen een paar stenen dood gemaakt en dan op een vuurtje of een Anglo geroosterd en op gegeten . Anglo = een van steen gemaakt kooktoestel.
Ik moest op het land werken met de patjol, d.i. een schep haaks op de steel. Ook moesten wij op appel komen en aantreden ik had nr.19 van de eerste rei. Tot 19 kan ik nog in het Japans tellen.
Inmiddels werd het 15 augustus 1945 en in eens vlogen er een paar B45 (vliegende forten genoemd) boven ons. Deze strooiden pamfletten uit waarop stond te lezen dat WOII over was.
Dit merkten wij meteen aan de Jap. die opeens gelijk vriendelijker werden. Nu kon ik mijn moeder opzoeken en dan samen naar Bandung.
Mijn broer lag in het ziekenhuis met buikziekte.
Wij bleven nog even in Bandung en mijn moeder met andere mensen gingen naar de pasar. Zij kochten ook wat vlees. De andere dag werd er gezegd,” U mag geen vlees meer kopen” want het bleek mensenvlees te zijn wat er werd verkocht
Dit werd geconstateerd door een Amerikaanse arts die aanwezig was.
Dit was tegelijk het begin van de bersiapperiode. Eind 1945.
Alle mensen met een lichte huidskleur moesten uitkijken om niet gekidnapt te worden. Anders werd je gewoon afgeslacht en, zoals wij merkten, als vlees verkocht op de pasar.
Wij werden nu beschermd door de Jap en Britse militairen.
Begin” 46 konden wij naar Batavia om per schip naar Holland te gaan.
Op 17 juni 1946 kwamen wij in Holland met ’’ss Tegelberg’’. Het land was koud en de Hollanders waren nog kouder. Mijn vader was al in Utrecht bij een zuster van mijn moeder terwijl mijn moeder nog in Indië een brief kreeg van het Rode Kruis dat mijn vader was overleden in Birma
Bij mijn tante aangekomen vroeg zij meteen om Nica geld dat wij gekregen zouden hebben in Port Said tegelijk met wat warme kleding. Zo’n kerkelijke fam. Daar had gelijk genoeg van.
Nu weer naar school Ik was inmiddels 12 jaar en moest naar klas 3 Hier werd ik uitgescholden voor Chinees en pinda maar dat nam ik niet en begon er gelijk op te timmeren nou dat mocht ik niet en moest bij de onderwijzer komen en ging in de houding staan zoals geleerd door de Jap. Deze vertelde mij dat ik hier niet mocht slaan.
In juli vakantie en in september naar kl. 4 deze heb ik helemaal gedaan.
Toen de 5e en de 6e half. Theoretische ondergrond had ik niet.
Ik was door de oorlog veel te speels geworden en zag studie (nog) niet zitten.
Nu naar de Ambachtsschool . Op mijn 17e jaar naar de Marine en hier werd eigenlijk mijn leven gevormd..
Bij de Marine zaten heel veel Indische jongens die net als ik in kampen hebben gezeten.
Wij begrepen elkaar.
Kandji = Stijfsel.
Ikan kring = gedroogde vis en wat gezouten.
Twawat = Japanse lende doek.
Tiker = Matje van dun gevlochten bambu.
Dit is in het kort hetgeen ik heb door gemaakt tijdens en net na WOII.
Als rest hoop ik dat er nooit meer een wereldoorlog zal komen.
Bernard Reinier Razoux Schultz, geboren 1887 in Bandoeng, overleed in 1958 te Den Haag.Zijn ouders waren Arend Florentinus Razoux Schultz (1858 Semarang 1929 ) commies residentiekantoor te Bandoeng en Albertina Frederika Courant (1859-1925). Het was zijn vader die in 1891 de naam veranderde van Schultz in Razoux Schultz. De toevoeging Razoux was de naam van Arends grootmoeder aan moederszijde. Haar stamvader was Heinrich Razoux uit Frankfurt am Main, geboren ca 1739 De stamouders Schultz waren de procureur te Batavia Johannes Christoffel uit Kampen (1732-1803) en Jacoba Grothe uit Batavia (ca 1740-1790). Bernard was ambtenaar bij het departement van financiën. Hij huwde in 1911 met Ernestine Marianna Antoinette de Vries, geboren in 1887 overleed ze 1919. Hij hertrouwde in 1920 met:
Nannie Cornelie Celestine Josephine Melanie Büno Heslinga, geboren 1893 te Meester Cornelis, werd in 1960 bijgezet in dit graf. Voor haar huwelijk was ze commies bij het kadaster in Batavia. Vermoedelijk had ze alleen een pleegdochter Maria (1906-1997) die de naam Razoux Schultz aannam. Ouders: Napoleon Büno Heslinga (1850 Salatiga-1913 Serang) en Anna Maria Marthine Muller (1856 Semarang-1936 Bandoeng) Napoleon was in 1903 boekhouder bij het Java Hotel in Batavia. Zijn vader, dus grootvader van Nannie was Arnold Ernst Theodor Heslinga, geboren in 1822 te Wijhe die in 1832 door zijn grootvader Büno de naam Büno Heslinga kreeg. Zijn vader was Klaas Heslinga en zijn moeder was Carolina Büno. Ze overleden in 1826 en 1824. In 1843 ging Arnold als militair naar Indië, huwde in 1850 Johanna Spreutels, van haar 1 zoon, en overleed in 1852 Bron van de portretten
De volkskrant zette een advertentie ter viering van het 100-jarig bestaan. Dat kreeg kritiek Inmiddels heeft de redactie haar foutje erkend.
Lezersbrief in De Volkskrant De advertentie ‘de Volkskrant viert feest’ met een foto van een totaal kapotgeschoten trein bij De Punt waarbij acht doden vielen − met daarbij in een kader ‘uw cadeau’ − valt ons rauw op ons dak. Deze advertentie is respectloos. In het jaar waarin de Molukkers 70 jaar aanwezigheid in Nederland herdenken en waarbij de boodschap is: laten we naar de toekomst kijken. Laten we kijken naar het potentieel en talent dat er vandaag de dag is bij de Molukkers. En dat ook vieren. Waar is het historisch besef over deze kwestie en over deze foto? Juist bij de Volkskrant? De adjunct-hoofdredacteur belde ons een bood excuses aan. Ze zei dat dit nooit had mogen gebeuren. Dat klopt. Maar het deed niet minder pijn. Het verhaal van de Molukkers zit diep. Er zijn inderdaad totaal onschuldige mensen gedood bij de acties van de Molukkers. Dat is nooit goed te praten. Maar het verhaal dat daaraan vooraf is gegaan, is kennelijk nog steeds niet doorgedrongen. Het is een verhaal van loyaliteit, verdriet, wraak, vergeving en herstel. Het is onderdeel van de Nederlandse geschiedenis, waarvan het eigenlijk een schande is dat die zo weinig wordt doorvoeld. Namens het comité Molukse herdenking, Nathalie Toisuta
Mijn naam is Demi van Hutten (22) en momenteel studeer ik Journalistiek in Utrecht. In september 2020 ben ik gaan stagelopen bij de PINDAH*, een Indische glossy. Tijdens mijn opleiding kon ik in de opdrachten niet echt mijn roots kwijt. Vandaar de keuze om met mijn zoektocht naar een stage hierop de focus te leggen. Toen ik een jaar of zestien was begonnen bij mij de vragen over mijn achtergrond. Op mijn middelbare school waren ook een aantal Indo’s waardoor ik mij meer bewust werd van mijn roots. Ik begon me steeds meer af te vragen waarom opa en oma hier in Nederland waren gekomen en hoe hun tijd in Nederlands-Indië was. SIOH
HET LAND VAN MIJN OUDERS (1983)
Persoonlijke documentaire waarin Marion Bloem haar Indische familieverleden onderzoekt. Hoe zit het met de integratie van Indische Nederlanders? Met welke plek voelen zij zich verbonden?
In het weekend van zaterdag 14 en zondag 15 augustus 2021 staan filmtheaters uit het hele land stil bij de Nationale Herdenking 15 augustus 1945. Gezamenlijk vertonen vijftien theaters de film Het Land van mijn Ouders. 15augustus1945.nl
eurosport.nl : 3 medailles Indonesia in gewichtheffen. 1 zilveren, twee brons
NOS: Op sociale media wordt een opname gedeeld waarop te zien is dat twee militaire luchtmachtofficieren een marktkoopman hardhandig aanpakken. fd.nl: Terwijl de deltavariant hard toeslaat, kan het land uitzien naar de levering van miljoenen covidvaccins van Sinovac, Moderna en Pfizer. Kerknet: De leiding van de katholieke Kerk zet zich met volle kracht achter de verlenging van de maatregelen van de Indonesische regering en president Widodo om een halt toe te roepen aan de snelle uitbreiding van de coronapandemie. AD: Indonesische man verkleedt zich als zijn vrouw na positieve test, stewardess grijpt in
Wat is de systematiek achter Indo, homo, aso, provo, Afro, alto, dumbo, weirdo, lesbo, Brabo, Limbo, lullo, positivo? „Het begon ermee dat ik ooit dacht: wat raar, in aso zit die o al, want aso komt van asociaal, maar in alto niet, want dat komt van alternatief. Hoe zit dat? „De oudste woorden van dit type zijn Indo, homo en provo. Indo vind je voor het eerst in 1917.
In de edge-browser van Windows te openen met een inprivatevenster: NRC Of te lezen via een scan…… Klik hier
Al snel na het uitroepen van de onafhankelijke republiek Indonesië op 17 augustus 1945, zetten de eerste Nederlandse soldaten van het KNIL voet aan wal in de Oost. Dat daar ook vrouwen bij zijn, is vrijwel onbekend. De oma van Jorien Wallast, “Oma Mies”, is een van de leden van het vrouwenkorps (VK) KNIL dat in de jaren veertig in Indië actief was. Zij vertelt haar verhaal in de vijfdelige podcast serie “Mijn oma de soldaat”.NPO Radio 1
Vele jaren later maakte ik met mijn vrouw een reis terug naar Indonesië. Toen de taxichauffeur in Soerabaja hoorde dat ik daar was geboren, zei hij: ‘Jammer genoeg is het ziekenhuis waar u bent geboren afgebroken. Maar het hotel waar ik u nu naar toe breng, staat op dezelfde plek.’ Ik dacht: baboe Soep! Zij had gezegd dat je zult terugkeren naar de plek waar je nageboorte ligt. Ik was weer thuis.” Jan Somers in de NRC.
! De link is te openen in een inprivatevenster van de browser microsoftedge en incognitovenster van de browser googlechrome
Mail: Beste Indisch4ever, Vorige jaar hadden wij contact over een boek wat ik aan het schrijven was. Je had me toen enorm geholpen met een post over de crowdfundingsactie die ik toen gehouden heb om dit project te bekostigen. Het boek is inmiddels zo goed als af en zal komend jaar april worden uitgegeven door uitgeverij Atlas Contact. Tot december zullen er nog redactierondes plaatsvinden en correctiewerk. Als het kan, zou ik nogmaals je hulp willen vragen: In mijn boek komt een 20-tal regels Maleis voor in dialogen. Ik spreek echter zelf geen Maleis, dus zoals het er nu staat, klopt er helaas waarschijnlijk weinig van. Ik zoek iemand die dit twintigtal regels goed kan vertalen naar het ‘algemene’ Maleis zoals dat in de jaren ’40 op Java (en Borneo) gesproken werd. Zou jij mij hierover wellicht suggesties kunnen doen? Het zou een geweldige verrijking zijn voor het boek. Hartelijke groet, David Meijer
Steenwijk herdenkt ook dit jaar de oorlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog in het voormalige Nederlands-Indië.
De Bilt: Al vele jaren wordt in de gemeente De Bilt de capitulatie van Japan herdacht. Dit jaar is het 76 jaar geleden dat met die capitulatie een einde kwam aan de Tweede Wereldoorlog in Azië. Voor de Indische Nederlanders in het voormalig Nederlands Indië brak daarna de beruchte Bersiap periode uit. Op zondag 15 augustus herdenken wij alle slachtoffers van de Japanse onderdrukking en wordt tevens stilgestaan bij de vele slachtoffers uit de Bersiapperiode.
Almere Woensdag 14 juli 2021
De subsidie voor de Indiëherdenking in Almere is rond. De organisatie wachtte nog op geld van de gemeente Almere en de provincie Flevoland, maar die hebben het geld inmiddels toegezegd.
Het was spannend of de herdenking dit jaar door kon gaan. Eerder liet voorzitter Eric Bodar namelijk weten dat zowel de gemeente Almere als de provincie nog niet hadden gezegd financieel bij te dragen.
Zie ook: Omroep Flevoland
De tumultueuze zomer van 2021 zullen we waarschijnlijk niet snel vergeten. In deze zomerrubriek vertellen zes mensen welke zomer voor altijd in hun geheugen gegrift staat. Deze week: Arbaya Pattipeiluhu (36) beviel in de zomer van 2017 op een bloedhete dag op een Moluks eiland. “Ik zag het ziekenhuis en dacht: ‘Hoe moet ik hier ooit bevallen?'” RTL Nieuws
—
In de foto-expositie Lain Sayang Lain, wat vrij vertaald ‘wij kijken naar elkaar om’ betekent, stellen documentaire fotograaf Suzanne Liem en schrijfster Sylvia Pessireron vier generaties Molukkers in Nederland centraal. Daaronder Molukkers uit Vught. bd.nl
—
De verhalen en gezichten van vier generaties Molukkers zijn de komende maanden te zien in een speciale tentoonstelling in Barak 1B van voormalig Kamp Vught. De portretten spreken boekdelen. Het is alsof je hun geschiedenis in hun ogen kunt zien. De foto’s zijn te zien op de plek waar ze in 1951 tijdelijk zouden gaan wonen, maar sommigen wonen er nog. Omroep Brabant
— Het kunstwerk ‘3 generaties Molukkers’ is verkozen tot mooiste buitenbeeld van regio Oost. Dit gebeurde tijdens de verkiezing mooiste buitenkunstwerk van NPO Radio 4. In 2016 besloot de gemeenteraad dat er een monument moest komen om de 65-jarige geschiedenis van Molukkers in Barneveld te markeren. Het kunstwerk is gemaakt door Lotta Blokker en is te bewonderen aan de achterzijde van de Oude Kerk. 112barneveld.nl
—
In de zomer van 2022 vertelt, ‘Aan de andere kant’ met een theatrale ontdekkingstocht het verhaal van de Moluks-Nederlandse geschiedenis in voormalig kamp Westerbork. Voorafgaand aan deze ontdekkingstocht publiceert deze krant de verhalen van mensen die tussen 1951 en 1971 woonden in barakken van Schattenberg, zoals het kamp na de Tweede Wereldoorlog werd genoemd. Hoogeveensche Courant
Waarom de maan verdwijnt Dragt was een van de ooggetuigen die haar hielpen bij het schrijven. Het openingshoofdstuk, waarin Lotti de jongen van een tijgerdwergkat melk geeft, is een herinnering uit haar kindertijd.
Meteen daarop vertelt de baboe het beroemde verhaal van Kantjil en de tijger. Het is de consequent volgehouden afwisseling tussen de droog geregistreerde kampbelevenissen, die zonder opsmuk al schokkend genoeg zijn, en de wonderlijke, wijze, griezelige, grappige en wrede Indonesische sprookjes, die dit prettig en eigentijds vertelde en vormgegeven boek zo genietbaar maken.
De laatste reis van de garoeda.
In zijn vorig jaar verschenen De laatste reis van Garoeda (Omniboek, 10+) verwerkt hij de vraag waarom de Nederlanders in Indonesië de dienst uit denken te mogen maken expliciet en bewijst daarmee ook meteen hoe lastig dat is.
De 11-jarige domineesdochter Meiske gaat het ene moment, spelend in de tuin, helemaal op in kinderlijke fantasieën en is op het andere moment bij gesprekken tussen haar vier jaar oudere broer Jan en volwassenen.
‘Ga alsjeblieft niet de Multatuli uithangen’, wordt Jan verweten, als hij het voor de inlanders opneemt. Het werkt onbedoeld op de lachspieren.
NIJMEGEN – Vanwege de coronamaatregelen is er ook dit jaar in Nijmegen op 15 augustus geen Indië-herdenking. Om toch veel mensen te bereiken, wordt het Indisch Cahier Nijmegen uitgegeven, een bundel over herdenken. brugnijmegen.nl
6-13-20 augustus
Met de voorstelling De eeuw van mijn moeder vertelt regisseur en artistiek leider van Het Nationale Theater Eric de Vroedt een persoonlijk en episch verhaal. Het Nationale Theater
11 augustus 22.55 TV:
Het Uur van de Wolf Documentaire met interview Eric de Vroedt
In zijn voorstelling De eeuw van mijn moeder vertelt Eric de Vroedt, artistiek leider van Het Nationale Theater, het verhaal van zijn moeder en haar migratie van Nederlands-Indië naar Nederland. Hij gaat in op haar levenslange worsteling met identiteit en de impact die dat heeft op de familie. Het Nationale theater.
My name is Ingrid Dümpel and I was born and raised in Indië or the Dutch East Indies. Both my parents are ‘Indisch’—with paternal ancestors from the west and maternal ancestors from Indonesia. I realized what a privilege it was to have grown up there, when I started interviewing Indisch children who were born in Holland. Something is missing for me, they said.What did they miss, I wondered. That life in the country of their Indonesian ancestors, being surrounded in the inner circle by Indisch people, their way of living and way of thinking, the use of that colloquial language, varying from correct Dutch to petjok*, a mix of Dutch and Indonesian. Thank God, Tjalie Robinson wrote one book in petjok: Ik En Bentiet. The Indo Project
Met pijn in ons hart laat Stichting Arjati u weten dat de Indië-Herdenking op 15 Augustus a.s. bij het Indië-monument op de achterplaats van Woonzorgcentrum Raffy niet door gaat. De verschillende scenario’s lagen klaar en de organisatie was verder rond. Echter door de toename van het aantal besmettingen met het nieuwe coronavirus en de daardoor verscherpte richtlijnen, waarvan we niet weten of die nog verder aangescherpt worden, is het voor Stichting Arjati niet mogelijk om een herdenking te organiseren, die bij ons past. arjati.nl
Hij zat aan de drugs, had torenhoge schulden en werkte een tijd lang als vuilnisman. Maar Jermain de Rozario vond uiteindelijk troost en zingeving in de keuken. Twee jaar nadat hij zijn eigen restaurant opende, haalde hij een Michelinster binnen.De jongen die zich lange tijd een loser voelde, staat plots vol in de schijnwerpers. Hoewel hij ogenschijnlijk in een wereld vol glitter en glamour terecht is gekomen, voelt hij dagelijks de immense druk om op topniveau te presteren. bol.com
Caroline Schoen was geboren te Bandoeng in 1912. Vermoedelijk werd ze in 1913 bij het huwelijk van Minah en klerk bij de staatsspoorwegen Willem Alexander Schoen geëcht. Samen met een zus en broer. In 1939 huwde ze Eduard Mutter en er kwamen twee dochters voor de oorlog. Ze overleed in1981. — Eduard Ferdinand Mutter (1911 Buitenzorg-1999 Den Haag) werd te Buitenzorg klerk van de algemene secretarie, was in 1964 beambte op het ministerie van maatschappelijk werk en kreeg in dat jaar een decoratie in de orde van oranje-nassau Zijn ouders waren Frits Mutter en Cornelia Charlotte Roso. Frits was klerk, daarna commies en uiteindelijk expediteur bij de Algemene Secretarie te Buitenzorg. In 1933 ging hij met pensioen . De stamvader was de Duitser Hendrik Mutter, geboren in 1795. Die was in Indië eerste deurwaarder en gezworen exploiteur bij het Hoog Gerechtshof van Nederlandsch Indië.
Indonesië verlengt de noodmaatregelen in het land tot 26 juli 2021. Tijdens een virtuele persconferentie op dinsdag (20/7/2021) zei president Joko ‘Jokowi’ Widodo dat er vanaf 26 juli een geleidelijke versoepeling van de coronamaatregelen kan plaatsvinden. Maar, benadrukt hij, versoepelingen zijn alleen mogelijk als het aantal nieuwe Covid-19 gevallen blijft afnemen. Indonesiënu.nl
Vraag: Herkent u deze personen? Zo ja, ik zou graag willen weten met welk schip zij naar Nederland reisden. Hun repatriëring zal mogelijk zijn geweest in januari of februari maar zeker in 1958 vanaf Soerabaja of Tandjung Priok – Djakarta.
Elk jaar wordt op 15 augustus het einde van de Tweede Wereldoorlog in Indonesië herdacht met de Indië-herdenking. In een bijzondere actie in samenwerking met de Vlaggenparade zijn familiefoto’s van Indische Rotterdammers zichtbaar gemaakt op vlaggen aan de Boompjeskade. Initiatiefnemer van de actie, Stichting 15 augustus 1945, hoopt hiermee bewustzijn te creëren en de dialoog […] OPEN Rotterdam
Het echtpaar Van den Brink- van Bruchem was 14 juli 60 jaar getrouwd. Burgemeester Reinie Melissant feliciteerde het echtpaar met dit jubileum.
De heer Emiel van den Brink en mevrouw Cornelia van Bruchem leren elkaar in 1957 op de werkvloer kennen bij De Vries Robbé in Gorinchem. Ze zijn dan beiden 21 jaar. Het stel verlooft zich twee jaar na de ontmoeting en in 1961 treden ze in het huwelijk. OOST-INDIË Emiel is geboren en getogen in Nederlands Oost-Indië waar zijn vader werkte in het koloniale leger. Cornelia is een rasechte Gorcumse. destadgorinchem
In onze nieuwe reeks ‘Mijn Zomerrecept’ bundelen we de meest verfrissende gerechten uit andere culturen. De Indonesische Wahyu Sriwijayanti (52) bijt de spits af. Op warme zomerdagen vind je haar in de gubuk, een traditioneel hutje in haar tuin, drinkt ze mierzoete thee en bereidt ze de klassieker lotek gado-gado, een groentegerecht waarbij pikant, zout en zoet perfect in balans zijn. Ze deelt met ons haar familierecept. hln.be
In september 2021 verschijnt Stamppot met Sambal, het eerste kinderboek van Stichting Tong Tong.
Een bezoek van het jongetje Milo aan zijn Indische oma staat centraal in dit boek van Monique Boon met illustraties van Jeroen Krul. Het verhaal haalt dierbare herinneringen naar boven over een Indische oma en alles wat daarbij hoort. Voor Indische ouders, maar ook voor de oma’s en opa’s die voorlezen, is het boek een manier om met hun kinderen terug te blikken naar de sfeer die zij bij oma thuis ervoeren. Het gaat over de dingen die haar bijzonder maken, anders dan andere oma’s, omdat zij Indische roots heeft. Stichting Tong Tong
Leo van der Velde schrijft wekelijks een brief aan kleindochter Rachel (9) waarin hij haar vertelt over het Den Haag van toen. Deze week in de rubriek Lieve Rachel: Chinees-Indisch eten, de geur van doerian en de vele bezoeken aan de Pasar Malam. AD.nl
Vorig jaar hadden Indische organisaties in Nijmegen na de afgelasting alternatieven bedacht: ‘Melatie-campagne’ en ‘Heel Nijmegen Vlagt’, dit jaar wordt een verhalenbundel uitgegeven met de naam ‘(On)Gedeelde ervaringen’ van het Indisch Cahier Nijmegen.
In de bundel staan persoonlijke verhalen van oorlogsgetroffenen of hun nabestaanden. De portretten worden vergezeld door archiefbeelden die door de betrokkenen zelf zijn aangeboden. Een mooi voorbeeld uit het cahier is het verhaal van de Nijmeegse Elsje Mulder. Zij overleefde met haar moeder twee Japanse kampen maar verloor haar jongere zusje. RN7
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Categorieën
Zoeken op deze weblog
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
Proces tegen drie verdachten aanslagen Bali en Jakarta van start
Mail: 
** Een Sumatraans gestreept konijn, beschouwd als het zeldzaamste konijn ter wereld, is gered door Indonesische natuurbeschermers nadat het dier toevallig op Facebook werd gespot. Het konijn werd via dit kanaal te koop aangeboden.
Kijken
/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data75243881-c404ab.jpg)
kransen gelegd bij het oorlogs- monument aan de Nedereindseweg naast de Dorpskerk. In 2020 was de eerste lokale herdenking. Vanaf 14.00 uur opent de Dorpskerk haar deuren. Er is gelegenheid voor een moment van stilte en bezinning en bezoekers kunnen een kaars branden.
Caroline Schoen was geboren te Bandoeng in 1912.
...................
Indisch4ever 