Indisch4ever

.Fragment nieuwsbrief Indisch Netwerk 6 oktober

1) Als je snel genoeg bent en er nog plek is kun je vrijdag 8 oktober in Theater Korzo Den Haag naar het magisch, theatrale concert van netwerklid Sinta Wullur Ritual Bells, Global Gongs. Laatste voorstelling! Lees hier het Project 2021-blog van Gerda Jansen Hendriks over dit concert.
2) Mooi artikel in de Volkskrant naar aanleiding van het overlijden van Eddie van Halen, een jaar geleden, met voorbeelden van zijn virtuositeit. Naar Amerika vertrokken omdat zijn Indische moeder zich in Nijmegen tweederangs burger voelde.
3) In samenwerking met de makers van de Pindah heeft OPZIJ deze maand haar thema gewijd aan Nederlands-Indië! Zie hier alvast een inkijk.
4) En zie ook de nieuwsbrief van de Pindah. Voor kopers van de Pindah is trouwens een aantal exemplaren van OPZIJ gereserveerd.
5) Lees ook het Project 2021-blog van netwerklid Gerda Jansen Hendriks, deze keer over Soeharto. Dit naar aanleiding van het boek over diens jonge jaren.
6) Netwerklid Gustaaf Peek in OVT over zijn historische, kritische roman A.D. ofwel Anno Domini. Speelt zich af aan boord van een schip dat in 1597 naar de Oost vertrok. Dus nog voor de VOC. Op zoek naar de eerste ontmoeting, c.q. oorsprong. Zie ook Brommer op Zee (vanaf 7.30 minuut).

Zie de correcties en aanvullingen

Bron: imexbo.nl  Pa’s leven 4-10-2021

Papa werd slachtoffer van de oorlog die de Jappo’s ontketenden in Zuid Oost Azie en hij liet het leven op 3 febr 1944 te Poerwoasri op de suikerfabriek aldaar in Oost Java en werd te Semampir begraven en later herbegraven op het ereveld Kembang Kuning. Tot dan ontbraken enkele aanvullende details op zijn grafteken en na overleg met de OGS en de goedkeuring te Den Haag kreeg papa zijn nieuwe grafteken geplaatst op 5 okt 2021.

Met grote dank aan de OGS die dit mogelijk maakte en met name de heer Johan Teeuwisse.

Miss Riboet was in de jaren ’20 en ’30 een superster in Nederlands-Indië, maar nu weet niemand meer wie ze is. Daar gaat theatermaker Elsbeth Vernout verandering in brengen. Ze brengt een ode aan de Lady Gaga van Nederlands-Indië in haar voorstelling ‘La Lawaai’.  NPO Radio 1
Zie dit eerdere topic

update 10 oktober

NOS: In Amsterdam is een standbeeld onthuld van verzetsstrijder Jacoba van Tongeren. Het beeld staat op een pleintje aan de Antillenstraat in stadsdeel West, tegenover Van Tongerens voormalige huis. (nr 45)

Het plaatje is de cover van het boek.
Zie deze site: Jacoba van Tongeren – de bonnenkoningin
Jacoba heeft via haar moeder een Indische afkomst naar families van Slooten, van Motman

Kijk en luister dit radio-interview van Radio 1.
Aan tafel zit inmiddels Paul van Tongeren, met hem gaan we het hebben over een standbeeld voor zijn tante, een vergeten verzetsvrouw dat komende weekend onthuld wordt. We hebben het over Jacoba van Tongeren, de oprichter van verzetsgroep 2000. Dit verhaal heeft zoveel bijzondere kanten al is het om te beginnen maar dat hij er pas heel laat achter gekomen is dat zijn tante een verzetsvrouw was

Nathalie Toisuta wilde een herdenking organiseren van de aankomst van de eerste Molukkers in Nederland. Dat leidde tot bedreigingen uit de Molukse gemeenschap.
—
Vooral initiator Nathalie Toisuta (52) moet het daarbij ontgelden. De screenshots op haar telefoon laten niets aan duidelijkheid te wensen over. „Ik kom aan je deur en dat zal niet leuk voor je zijn.” „Je hebt misbruik gemaakt van mijn opa en oma.” En: „Lever je achternaam in. Je bent een schande voor het Molukse volk.”  NRC

* foto:  facebooksite Nathalie Toisuta    * zie verklaring van de organisatie

Foto Eddie Van Halen van 2015 te wikipedia.
Als corona voorbij is, hè, zou het dan niet gaaf zijn als we een interview zouden kunnen krijgen met Eddie van Halen? Dat je hem opzoekt in Californië?’Het is april 2020, ik bel met collega-muziekredacteur en mede-fan Robert van Gijssel. Hij heeft net voor de gidsrubriek van Volkskrant Magazine een interview gehad met de Slipknot-zanger Corey Taylor, die nog eens wees op de pracht van de plaat Van Halen II (1979). Volgens Taylor gaat het slecht met de gezondheid van Eddie van Halen. Hij blijkt weer kanker te hebben.   De Volkskrant

*

Zondag 3 oktober 2021 werd voor de 1^e keer een Pasar Buku gehouden in Museum Sophiahof.
Meer dan 1.000 boeken lagen er. Ook Stichting Halin was met honderden boeken aanwezig.
Voor 11.00 uur kwam al de eerste bezoeker neuzen tussen de boeken. Bijna iedereen die geweest is, ging niet alleen met een stapeltje boeken naar huis, maar heeft ook met deze of gene een praatje gemaakt.
Al met al was het een geslaagde dag en voor herhaling vatbaar.

tokorinus.nl

Toko Rinus is niet meer weg te denken uit Nijmegen. Rinus Stomphorst is ondernemer in hart en nieren en werkt al sinds zijn achttiende bij de Indische toko.  indebuurt.nl

Patty Crawfurd deed mee in The Voice Senior, maar is nu afgevallen

RTL, Zie haar auditie. Of zie onder dit filmpje uit 2016

NRC:
Oud-premier Dries van Agt In 1977 eindigde een Molukse treinkaping in een bloedige bestorming. Ingrijpen moest, zegt Dries van Agt, toen minister van Justitie, maar: ‘Ik begrijp de achtergrond van de acties beter dan ooit.’

Bron: La Lawaai – Een wervelende historische revue

Klik op het plaatje voor
een artikel uit 1939.

Rudy David geboren in 1941 is gisteren overleden.
Hij was beheerder van restaurant Sarinah in Den Haag , welke in 2013 moest sluiten . Zie de condoleancepagina

Stichting HALIN trekt zich het lot aan van arme, veelal zieke, voormalige landgenoten in Indonesië, die veelal als gevolg van de politieke ontwikkelingen na de Tweede Wereldoorlog buiten hun schuld in hulpbehoevende omstandigheden zijn geraakt.

Teman Teman Sehati schrijft 21 juli 2021:
De situatie in Indonesia is op dit moment heel erg slecht.
Heel veel mensen zijn ziek, ziekenhuizen zitten bomvol en er zijn al duizenden doden.  Op dit moment is het ook verboden om naar Indonesia te gaan

Face this: We’re kids from Indonesia and Face This is our very own streetwear brand. It’s the place where we design and drop T-shirts, in collaboration with some super cool (street) artists from around the world.

Online shoppen en gratis doneren aan Stichting Tileng.
In Nederland shoppen we steeds meer online.
Weet u dat u nu met online shoppen ook direct GRATIS kunt doneren

Jaimie Vaes (32) kan aardig koken, maar voor de Indische keuken gaat ze graag nog eens in de leer bij haar oma.
Lees meer over haar eetleven.LINDA.nl

Vilan van de Loo:
Een week of wat geleden hoorde ik iemand weer mopperen over de zwijgende Indische familie, en van de weeromstuit moest ik even zwijgen. Dat kwam omdat ik veel Indische vertellers ken. Je vraagt iets simpels en een uur later luister je nóg.

ntr.nl: De documentaire Ze noemen me Baboe (2Doc) van Sandra Beerends is genomineerd voor een Emmy Award in de categorie Beste Documentaire. 

Ze Noemen Me Baboe is een universeel, tijdloos verhaal over liefde, loyaliteit en de empowerment van vrouwen. De film vertelt het verhaal van Alima, die als nanny werkte in de voormalige Nederlandse kolonie Indonesië en is geheel samengesteld uit uniek archiefmateriaal. Haar verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog en de daaropvolgende strijd voor onafhankelijkheid van Indonesië. 

De film is niet alleen een verslag van de ingrijpende gebeurtenissen en veranderende verhoudingen in Indonesië, maar vooral dat van de persoonlijke ontwikkeling van een jonge vrouw, die zich ontworstelt aan sociale en economische beperkingen om een onafhankelijke vrouw te worden.

Regisseur Sandra Beerends, van Indonesische en Nederlandse afkomst, vertelt het verhaal van Alima vanuit een uniek Indonesisch en vrouwelijk perspectief.

Ze noemen me Baboe is hier terug te zien via NPO Start.

Marianne Meisenbacher heeft een genealogische database op het internet, met nu 225.000 namen, waaronder vele Indisch-gerelateerd.   Zij schrijft dit:

Hi Boeroeng,

Zie bijgaand een fotootje van een ‘inktvloeiblok’ die mijn grootvader tot zijn overlijden in bezit had. Opa was 1e stuurman bij de KPM. Na de slag in de Javazee werd de ‘in allerijl’ tot hospitaalschip verbouwde de ss Op ten Oort er op uit gestuurd, mijn opa aan boord, om mogelijke overledenen en gewonden te gaan zoeken. Duidelijk is te zien dat het om een hospitaalschip ging. Zie Hospitaalschip Hr. Ms. Op ten Noort – TracesOfWar.nl

Het afscheid van opa van oma en zoontje op de kade te Soerabaja was nogal bedrukt. Oma had geen vertrouwen in de missie van de Op ten Oort en zei: ”We zien elkaar nooit meer terug!’ Opa was een optimist dus riep vrolijk: ‘Voor je het weet zit ik weer aan je tafel.” maar in zijn zeemanshart had hij een bang vermoeden. Het was ook wel wat vreemd, de ‘Op ten Oort’ zou 2 weken na de slag pas ter plekke zijn en zouden de haaien dan al niet de drenkelingen hebben weten te vinden? En die Japanse oorlogsbodems, zouden ze die nog tegen komen? Maar hij moest aan boord gaan, want hij was stuurman en ze hadden een missie…. Hr. Ms. Op ten Noort was nog maar nauwelijks enkele uren onderweg toen het hospitaalschip werd aangehouden door een lichte Japanse kruiser en twee vijandelijke torpedobootjagers. Ze namen de ss Op ten Oort in beslag en zette de bemanning gevangen in een oude missiepost op Mijoshi.

De Nederlanders, afkomstig van Hr. Ms. Op ten Noort, die geïnterneerd waren in Mijoshi, verbleven daar tot het einde van de oorlog. Zij verbleven in een voormalige houten missionarissenschool waar in 1944 een klein gebouwtje bij werd gezet als verblijf voor de verpleegsters. De behandeling was in vergelijking met de kampen op Java betrekkelijk goed al wisten de geïnterneerden daar op dat moment niets van. Ze konden alleen hun eigen behandeling beoordelen en die was huns inziens onvoldoende. De verstrekking van levensmiddelen, medicijnen, dekens, zeep enzovoort was onder de maat met als gevolg honger en een aantal gevallen van beriberi, een zenuwziekte als gevolg van vitamine B tekort. Het ergste voor de gevangenen in Mijoshi was echter hun volledige isolatie. Zelfs het corresponderen met eigen familie was verboden. Pas na de overgave van Japan ontvingen de Zweedse en Zwitserse diplomaten in Tokio de mededeling dat er Nederlanders aanwezig waren in Mijoshi. Hoe het afgelopen is met de Indonesische opvarenden van de Op ten Noort in Japan is volstrekt onduidelijk.
Jaren later in 1945 schrijft opa brieven, over de jarenlange internering in een voormalige Amerikaanse missionarissenschool te Mijoshi, ongeveer 75 kilometer ten noordwesten van Yokohama
Hij is dan door de Amerikanen naar een ander eiland gebracht waar hospitaalkampementen waren ingericht om alle bevrijdde krijgsgevangenen van de Japanners te verzorgen. Hij weet niet of zijn vrouw en zoontje nog leven of waar ze zijn. 1 van die brieven komt aan bij oma, de rest niet. Er zit ook een soort logboek bij van de laatste reis van de ss Op ten Oort, die nadat de bemanning er van af moest van de Japanners werd omgedoopt, tot 2x toe. Dus dan is het geen ‘Op ten Oort’ meer…
Hij schrijft met een geleende pen want die van opa is gebroken. Maar hij heeft tenminste dat vloeiblok nog.
Die ene brief met verslag over de laatste reis heb ik nog.
Opa schijft dat ze (de bemanning) het relatief goed hebben gehad want hij heeft verhalen gehoord…. Toch zijn die jaren van gevangenschap, isolatie en slechte voeding etcetera hem niet in de oude kleren gaan zitten, hij is nooit meer de oude geworden (schijft mijn oma later in een brief naar haar schoonzusje).
Hij schrijft hoe hij er naar uit ziet oma en zijn zoontje weer te zien. Wat zal hij gegroeid zijn! Hij weet dan nog niet dat oma en zoon de oorlog hebben overleefd maar wel in het vrouwenkamp en jongetjeskamp Baros 5 hebben gezeten.
Opa is nog steeds optimist. Hij schrijft hoe hij denkt hun oude leven samen weer te kunnen hervatten. Maar hij is ook een realist. Dus schrijft hij: “.. en als er niets meer over is dan beginnen we gewoon opnieuw.”
En hij maakt maar zelf een hangmat van tentdoek en bamboe want ze moeten nog even blijven en de niet ernstig zieken moeten maar een beetje voor zichzelf zorgen in dat kampement, daar is geen bed voor.

Dank u wel opa. Voor uw optimisme, die brief, die hangmat. Ik koester dat. En dat vloeiblok, kleine getuigenis van het korte bestaan als hospitaalschip van de ss Op ten Oort.

Dank u wel Boeroeng, als je dit plaatst. De Nederlandse regering heeft de oude missiepost nooit erkend als gevangenis waar de bemanning jaren werden vastgehouden. In tegendeel, alles werd glashard ontkend en veel geheim gehouden (tot nu toe). De bemanning is nooit erkend als krijgsgevangenen of geïnterneerden. Niemand heeft een lintje gehad. De overlevenden moesten gewoon weer aan het werk bij de KPM na de oorlog. Maar hoe meer mensen van deze geschiedenis af weten (en het verhaal achter die link lezen), hoe meer begrip. Een lintje hoeft echt niet maar erkenning wel. Want er wachtte ook voor die bemanning, met hun gezinnen, geen warm welkom toen ze na de oorlog naar Nederland moesten ‘repatriëren’. En ze verdienen het wel dat ook hun verhaal bekend wordt.

Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher

Louis Westenenk , geboren 1872 in Semarang.

Voorjaar 1914 eisten de Europese mogendheden bovendien dat het land twee internationale inspecteurs zou aanstellen om Oost-Turkije te besturen. Doel: de Armeense minderheden beschermen, die al decennia aan bloedige pogroms bloot stonden. In Turkse kring vreesden velen een verdere opdeling van hun rijk. Constantinopel – de naam werd in 1930 officieel veranderd in Istanbul – kon onder de aanstelling van deze twee onderkoningen niet uit.
Een van hen was de Indoloog en koloniaal bestuurder Louis Westenenk die door Hendrik Colijn werd voorgedragen. Westenenk had net voldoende tijd om in Turkije alles gereed te maken voor zijn taak, toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Die maakte zijn missie definitief onmogelijk. Historiek

Hun hele leven was er de lange schaduw van Indië. Met een rugzak vol trauma’s en heimwee gingen Appie en Maud Severijns er weg. Nu, aan het eind van hun leven, zijn ze de stamouders van vijf generaties. „Niemand zal ooit kunnen begrijpen hoe het daar is geweest.” tubantia.nl

1947 Deze penning is een uitgave van de Vereniging voor Penningkunst.

Bedoeld als een hulde aan de Nederlandse vrouwen in interneringskampen; op de penning staat in smalle letters: concentratiekampen. De penning vertoont op de voorzijde de tors van een geboeide vrouwenfiguur, met het opschrift ‘Fier en ongebroken’. De keerzijde draagt het opschrift met daarin ver-werkt twee palmbomen en een deel van het zogenaamde `gedek1; de gevlochten omrastering rond de kampen. ‘De lelijkste penning die de Vereniging ooit heeft uitgegeven’ zei Leeser tegen mij toen ik hem ernaar vroeg, en die hij mij vervolgens spontaan cadeau deed. Zo slecht is het ontwerp overigens niet: het is een stevig, classicistisch, jongensachtig aandoend naakt met golvende haren, typerend voor Leeser’s werk uit die periode. De penning heeft een grote verspreiding gekend. Hij werd in 1947 door de Vereniging als ‘premiepenning’ beschikbaar gesteld; het gevolg was dat veel nieuwe leden zich inschreven, zij het vaak helaas maar voor een jaar. VPK beschrijving 1941-1960

bron van de foto

*** The central government has planned to forbid backpackers from entering Bali when the borders reopen for international tourism in the near future.  The Bali Sun
*** De inwoners van het Indonesische eiland Bali zijn sinds vorige week in de ban van een mysterie. Donderdag werden honderden dode mussen ontdekt op een kerkhof na een hevige regenbui, en niemand weet waarom de dieren stierven Het Nieuwsblad
***  Indonesië heeft de strikte inreisregels licht versoepeld. Bron
*** Petitie voor vrijlating  Papoea-activist Victor Yeimo . Amnesty .

Jan Somers heeft tijdens een aortaklep-operatie een hartstilstand gekregen en de vraag is of hij nog kan bijkomen uit de narcose. Men vreest het ergste.
Deze foto heb ik van Jan gekregen. Gedateerd eind 1945/ begin 1946

Boeroeng

Lois Lane blijft de  bühne bestormen zolang de zussen Monique en Suzanne Klemann leven. Hun liefde overleefde puberperikelen, het verlies van hun zus en het turbulente artiestenbestaan. Met Nouveau delen ze hun zustergeheimen.

Met toespraken, hapjes en muziek werd de tentoonstelling  ‘in twee werelden, Molukkers in Nederland’ op zaterdag 11 september geopend naast de Brede School in Moordrecht. Deze tentoonstelling gaat de aankomende maanden door heel Nederland en de aftrap was in Moordrecht. Deze keuze voor dit dorp was niet voor niets, al 60 jaar is er in het Moordrecht een Molukkenwijk   Gouwe IJssel Nieuws

Vooraf was er een protest ..
President RMS : Reizende tentoonstelling in 2 werelden – Molukkers in Nederland schept een historisch onjuist beeld

Daphne de Wijs is op zoek naar een kleine replica van het beeld voor herdenking van de jongenskampen wat op het terrein van Bronbeek staat.
Haar nu overleden vader Jan Staas was actief met Indie-herdenkingen en had zo’n beeldje, wat nu bij haar broer is.

Leest de tekst van zijn speech en
zie onder voor een lied wat hij ooit zong 

De vier broers Staas. Jan is de jongste. Ongeveer 1939

Op 20 september 2020 wordt de Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2020 bekend gemaakt.
Vijf nominaties maken kans op de Libris Geschiedenis Prijs 2020.  Libris

Het Nederlands Instituut voor Militaire Historie (NIMH) gaat op aandrang van advocaat Liesbeth Zegveld onderzoek doen naar de toedracht en de nasleep van de ondergang van het vrachtschip Van Imhoff, op 18 januari 1942. Nadat het schip in Indonesische wateren door de Japanse luchtmacht tot zinken was gebracht, liet de bemanning de Duitse opvarenden aan hun lot over. 411 van hen kwamen om het leven. Al in de jaren vijftig merkte de rechtsgeleerde Bert Röling de handelwijze van de Nederlanders aan als oorlogsmisdrijf.
Volkskrant via  Java Post

Hallo, Ik ben  Els Tettelaar, geboren op 7-9-1942 te Tegal in het kamp geboren, en was daar samen met een vader, moeder en een broer. Daarna zijn we vervoerd naar Tjideng .We zijn ook in gedong Badak geweest bij Batavia, en daar had mijn vader via de KPM wat contact met collega’s. Vader was Hoofdwerktuigkundige op verschillende schepen, o.a. de Ophir, Japara, en uiteindelijk zijn we op een van die schepen naar Nederland gevaren en kwamen in 1946 zomers aan in Amsterdam.
Ik ben in de jaren 70  paar jaar opgenomen geweest bij professor J.Bastiaans in Oegstgeest, en daar door hem behandeld met LSD. Ik zou graag wat contact hebben met lotgenoten:
Els Tettelaar, Leeuwerikstraat46 1221LG Hilversum. Telefoonnummer035 6831784

Indische saucijzenbroodjes
10 stuks bereiding circa 20 minuten + 20 minuten oven
Ingrediënten:
10 plakjes roomboterbladerdeeg (diepvries)
500 g half-om-halfgehakt
40 g broodkruim of paneermeel
3-4 lente-uien
2 theelepels knoflookpoeder
2 theelepels gemberpoeder
2 theelepels korianderpoeder
2-3 theelepels sambal oelek
2 eetlepels ketjap manis
zout & peper
1 ei
2 theelepels komijnzaad

rtlnieuws.nl

Misschien heeft u het al gezien. Moesson heeft de website vernieuwd met nieuwe rubrieken. Ik heb daar een eigen stekje gekregen. Omdat ik aldoor-aldoor over Indische cultuur en geschiedenis schrijf, ga ik dat daar ook doen. Elke maand verschijnt er een mini-levensverhaal over iemand uit het Indische verleden.Ja, niet heden. Verleden, dat heet: ‘een afgerond leven’. Bij poezen zeg ik altijd dat hij of zij ‘over de Regenboogbrug’ is gewandeld.  Indische Schrijfschool

eenvandaag.avrotros.nl :  Twee derde is voorstander van de komst van een nationaal museum over het slavernijverleden. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 30.000 mensen. Er is behoefte aan meer informatie, maar het mag geen eenzijdig beeld worden.
zie de film

Zie TV-programma:
De Molukse ouders van Ed Leatemia (foto is van zijn website) komen begin jaren 50 naar Nederland met de belofte dat ze terug mogen. Het tegendeel blijkt waar, en haat en onbegrip schieten wortel. Ed wordt geboren en ook hij voelt zich slachtoffer van de gebroken beloftes. Het gaat totaal mis met hem. Als Nederland in de jaren 70 wordt opgeschrikt door jonge Molukkers die trein- en schoolkapingen plegen, is Ed erbij betrokken. De kapingen mislukken en Ed raakt nog dieper verzeild in de drugs en belandt meerdere malen in de gevangenis. Pas als zijn moeder plotseling overlijdt, wordt Ed wakker geschud en doet hij een poging om hulp te vinden bij de God van zijn moeder.

De Moessoneditie van september 2021 is verschenen

Met een artikel van Herman Keppy over Maus Gatsonides.
Autocoureur uit Zandvoort. Winnaar van de rally van Monte Carlo in 1953.
Uitvinder van de gatsometer, die flitspaal langs de wegen.

Lees meer of blader slenterend in de preview online.
Starten op de vernieuwde homepage kan ook https://www.moesson.com/

Opvallend veel ict’ers die werken bij gemeenten, zijn van Nederlands-Indische of Molukse afkomst. Gov.Factory, consultancybureau voor gemeenten en overheid, bestaat zelfs voor het merendeel uit Indo’s en Molukkers. Dit bureau zet deze groep op zijn tienjarig jubileum eind oktober in het zonnetje.
Op 31 oktober viert Gov.Factory (onderdeel van het samenwerkingsverband IBC Network) in Scheveningen zijn tienjarig bestaan. Op deze feestelijke dag is er extra aandacht voor de Indo-Maluku Gemeenten (IMG), een vereniging van gemeente-ict’ers met een Indische en Molukse achtergrond. Aan Paul Keyne, voorzitter IMG, wordt dan de eerste IMG-speld overhandigd aan. Dit gebeurt door Koos Lefeber, die de ict-ambtenarengroep in 2014 oprichtte. Computable.nl

Merapi Tours verkeert al sinds het begin van de coronacrisis in zwaar weer. Door een uitzending van RTL Nieuws gisteravond denken veel mensen nu dat Merapi failliet is, maar dat is niet zo vertelt de reisorganisator.   moesson.com
“Met verbijstering zag ik mijzelf terug in het RTL Nieuws van half 8 over het stopzetten van de steunmaatregelen.
De suggestie in het RTL-nieuws van gisteravond was nu dat, los van de context, Merapi per oktober failliet gaat. Volgens Stoltenborgh was hij daar duidelijk in, maar in een andere context dan de nieuwszender het aan de kijker liet zien. “Dit is funest voor mijn bedrijf. Ik kom op verschillende social media grote koppen tekst tegen dat ik per direct failliet ga. Kijkers gaan er nu van uit dat Merapi in oktober ophoud te bestaan terwijl al mijn inspanningen er juist voor zorgen dat dit niet zo is. Ik eis een rectificatie.”  ReisBizz

Een fragment van de lijst van augustus 2021
Voor de hele lijst en directe linkjes, surf naar
https://www.imexbo.nl/laatste-updates-2.html

Julia (17) en Ivana (14) van der Wilt zijn vorig jaar verhuisd van Papua naar Kloetinge. Ze voelen zich nog erg betrokken bij hun vrienden in Papua en hebben deze zomer gebruikt om geld in te zamelen voor de Karunia Foundation. Dit is een stichting die zich inzet om het onderwijs in Indonesië te verbeteren. Inmiddels hebben de meiden al ruim 800 euro opgehaald.  zeelandnet.nl

AMSTERDAM – De rechtszaak rond de treinkaping bij De Punt wordt definitief afgesloten. De nabestaanden van twee Molukse terroristen die in 1977 in de intercity Assen-Groningen werden doodgeschoten, gaan niet meer in cassatie, laat advocate Liesbeth Zegveld weten. Daarmee komt een einde aan een emotionele en slepende reeks procedures rond de grootste militaire operatie op Nederlandse bodem sinds de Tweede Wereldoorlog.   Telegraaf.nl

In Indonesië hebben archeologen een vrouwelijk skelet van 7.200 jaar oud gevonden in een grot. En opvallend: de mensensoort is nog nooit ergens anders geïdentificeerd. “Dit laat zien hoe weinig we nog weten over de geschiedenis van de eerste mensen op de Wallacea-eilanden”, klinkt het opgetogen. VRT NWS: nieuws

de maatschappij der Nederlandse letterkunde :
Het stevige nummer (ruim honderd pagina’s dik!) opent met een bijdrage over Eddy du Perron door Kees Snoek. Anouk Mansfeld schrijft vervolgens over een Indonesisch vriendenboekje als oorlogsbuit, Rick Honings over een ongepubliceerd verhaal van zijn oude leraar Nederlands dat over diens traumatische ervaringen als Nieuw-Guinea-militair gaat, Maaike Meijer over De kus (1977) van Jan Wolkers, Esther Op de Beek over Jeroen Brouwers en ten slotte Gerard Termorshuizen en Coen van ’t Veer over fotograaf Dodo Berretty, zoon van de megalomane mediamagnaat Dominique Berretty en minstens zo interessant.

Bamboo Bali in de Jan van Galenstraat verkoopt eten dat niet zou misstaan in een Indonesisch eethuisje én gerechten met ‘een hoog snackbargehalte’ die je alleen in Nederland vindt. Zo happen de ‘toffe rendangkroketten’ volgens Patricia minstens zo lekker weg als bitterballen. Mijn Indische ouders hadden niets met brood. Ze begrepen niet waarom Nederlanders er zo verzot op waren.  De Westkrant

Nieuwsbrief Pelita

Nieuwsbrief Indisch Netwerk deel 1 en deel 2

Nieuwsbrief Indische Genealogische Vereniging

Joty ter Kulve in NRC :
Maar toen overleed mijn vader in 1934. De laatste keer dat ik hem zag lag hij met een zakdoek over zijn ogen in het ziekenhuis. Hij zei tegen mijn moeder dat ze ons een degelijke opvoeding moest geven.
Zijn dood veranderde alles. We hadden ineens geen inkomsten meer. En we hoorden niet meer bij de Europeanen. Hollanders zagen ons net als Indonesiërs: als minderwaardig. Op school kreeg ik bijvoorbeeld ineens geen cadeautje meer met Sinterklaas zoals de andere kinderen. Het heeft me veel moeite gekost om van dat gevoel dat je minder bent af te komen

Dit artikel is niet gemakkelijk te openen. Men moet een NRC-account hebben of men kan overschakelen naar een inprivatevenster, (Microsoft Edge browser) ook wel incognitovenster genoemd (Google Chrome browser). Open dat venster in de browser en plak het adres in de werkbalk.

Ed Vermeulen bij  Groenegraf.nl: 
Het zit zo: Tjalies vader, KNIL sergeant Cornelis Boon, was een geboren Baarnaar (3-2-1885), in Indië getrouwd met een Indische dame: Fela Robinson. De familienaam Robinson zou later in Tjalies auteursnaam ingebed worden. Cornelis was de jongste van negen kinderen van Jan Johannes Theodorus Boon en zijn echtgenote Elisabeth van Meeteren, volgens het adresboek van 1889 woonachtig op de Dijkweg, een oude Baarnse straat, in de 70-er jaren gesaneerd. In gewoon Nederlands: gesloopt!

Eén maand voorafgaand aan de 44ste herdenking van ‘De Punt’ op 11 juni jongstleden (toeval?) werd de vierdelige documentaireserie van Coen Verbraak, getiteld: Molukkers in Nederland – zeventig jaar op weg naar huis op de nationale televisie gelanceerd.
Vrijwel gelijktijdig kwam zijn bij de serie horende boek uit, met als titel: De Molukkers. Een vergeten geschiedenis; dit boek bevat een reeks portretten van de veertien Molukkers die Verbraak voor de documentaire heeft geïnterviewd. Op verzoek van Marinjo reflecteerde Fridus Steijlen, senior-onderzoeker bij het Koninklijk Instituut voor Taal-, Land- en Volkenkunde (KITLV) en hoogleraar Molukse Migratie en Cultuur in Comparatief Perspectief aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, op de documentaireserie en het boek van Coen Verbraak.     Moluks Historisch Museum

Men noemde hem begin jaren zeventig de Meesterkraker, het genie met de thermische lans. Toch had aanvankelijk niet één van de klanten in de Carousel, destijds een bekend café in de Nobelstraat, ook maar enig vermoeden dat kroeggenoten Aage Meinesz en z’n maten verantwoordelijk waren voor de meer dan veertig geruchtmakende inbraken in de voorafgaande drie jaar AD.nl

Meraki Theaterproducties
In aflevering zes van Postcast gaan we in gesprek met André Schram en Jan Verstraaten over het Japanse kampverleden van hun vaders, de onderdrukking en vernedering en de gevolgen van het stilzwijgen op hun leven en dat van hun (klein)kinderen.
****

Nog steeds ziet hij hem staan met zijn koffertje, vlak voordat de Japanners hem haalden. Wim Schippers zou zijn vader Matthijs nooit meer terugzien. Dat hij drie jaar later stierf in het kamp, hoorde hij pas na de oorlog. Woensdag in Enschede ontvangt hij de onderscheiding die postuum aan zijn vader is toegekend. „Het verdriet zal altijd blijven.” tubantia.nl
***

De gisteren gehouden, jaarlijkse herdenking van de bevrijding van Nederlands-Indië in 1945 maakte opnieuw veel los. Ook bij Maarten de Jongh Swemer, geboren op Ambon als zoon van een KNIL-militair. ,,Het verhaal van lijden en strijden mag niet verloren gaan.
Hoewel zijn beide ouders van origine Nederlanders waren voelt Maarten de Jongh Swemer (79) zich één met mensen uit de Indische gemeenschap. ,,Via aankondigingen in deze krant kwam ik in aanraking met die actieve gemeenschap in Bergen op Zoom. Dat is de twaalfde woonplek in mijn leven, maar hopelijk wel mijn laatste pzc.nl
***

Een lang verhaal kort
Op zondag 15 augustus is de Nationale Indië Herdenking in Den Haag. Wie we daar herdenken en waarom, dat hoor je in deze aflevering van Lang verhaal kort. We nemen je mee door de geschiedenis van de oud-kolonie van Nederland.
https://plinkhq.com/i/1555232129/e/1000531936999

Reza Kartozen-Wong in  Het Parool:
Officieel worden alle slachtoffers herdacht, maar in de praktijk worden verschillende groepen nog steeds niet of nauwelijks genoemd tijdens de verschillende Indiëherdenkingen. De nadruk ligt op verhalen over het oorlogsleed van witte Nederlanders en van groepen die hen goedgezind waren, met name Indo-Europeanen en Molukkers. Van het leed van de honderdduizenden Indonesische slachtoffers van de Japanse bezetting zijn weinigen op de hoogte.

Vilan van de Loo:
Er was muziek, een tenor, een rapper (Garuda) en een krontjongspeler op Youtube-filmpje.Er waren uitstekende koekjes en lumpers.
Er was een vendutie, bijna kocht ik een dubbele Chinese wierookbrander die heel oud was, maar ik werd bang omdat ik dacht wat zit er eigenlijk diep-diep in en wanneer komt dat eruit, zeker als ik slaap, nou beter van niet. U ziet, van binnen ben ik een muis.
De hutkoffers die nog uit Indië waren gekomen, bleven buiten de vendutie, die had ik wel graag gekocht. Een mevrouw droeg gedichten voor. En ik mocht ook wat zeggen, over het KNIL.   

Als het gaat om hun gedeelde geschiedenis, praten Nederland en Indonesië langs elkaar heen. Tegen elkaar, nooit met elkaar. Praten over de geschiedenis is, net als de geschiedenis zelf, nooit onschuldig. Maar het is tijd voor een goed gesprek, betoogt oud-correspondent Michel Maas.  De Volkskrant 

Tot september is een expositie van 70 jaar Indisch Gemert in het gemeentehuis te bezichtigen. De komst van 120 Indische gezinnen naar Gemert was van grote invloed op het dorp, dat destijds 7000 inwoners telde. Reden voor het gemeentearchief om de Indische gemeenschap te vragen met een fototentoonstelling terug te blikken  gemeente Gemert-Bakel

Er werden lange rechte straten gebouwd met simpele huizenblokken.”Hij loopt verder en wijst naar het einde van de straat, waar nu moderne eengezinswoningen staan. “Daar woonde de familie Van Dam, ook een Indische familie. En daar de familie De Sadeleer.” Hij stopt voor een blok uit de jaren vijftig dat nog overeind staat. De huizen ogen klein, met één bovenverdieping waar drie smalle raampjes de gevel sieren. “Wij woonden hier”, zegt hij. “Mijn ouders en acht kinderen. Kun je het je voorstellen?”
Rob de Haas was drie jaar oud toen hij met zijn ouders in Gemert kwam wonen, in 1951. Trouw

Onlangs heb ik een mijlpaal bereikt: in ‘mijn’ genealogische database staan nu meer dan 220.000 personen. Het betreft veel families/gezinnen waarvan minstens 1 persoon in voormalig Nederlands Indië is geboren/gestorven/getrouwd.

Wellicht staan uw (voor-)ouders hier ook. Zeker als u geen Nederlandse voorouders heeft, of maar 1, is de kans groot. Ook kunt u hier, als u op een persoon klikt, meer gedetailleerde gegevens zien waaronder bij de bronnen vaak een link naar het document waar u de gegevens zelf kunt bekijken.

Ik heb ook veel informatie van betrokken personen zelf over hun familie hier vastgelegd. Dus, als u uw voorouders niet kan vinden, neemt u alstublieft contact met me op. Ook als u aanvullingen, correcties, gescande foto’s etcetera heeft.

Mijn contact gegevens treft u op de welkomspagina van Geneanet, waar deze database staat. https://gw.geneanet.org/mmeisenbacher_w

Oh ja, u zult uzelf niet zien staan want nog in leven zijnde personen worden door Geneanet niet getoond vanwege de wetgeving op privacy. Hoogstens ziet u een kruisje. Maar heeft u vragen dan kunt u altijd een bericht aan mij doen via Geneanet.

Alleen alstublieft geen vragen als ‘heeft u mijn tante Toetie gekend?’ want zo oud ben ik nog niet en bovendien is er in elke Indische familie wel een tante Toetie.

Ook ben ik zelf nog op zoek naar familie. Dus bij deze, bent u toevallig een zoon/dochter van Simon van Velzen (Lout, Hennie, Marie Henriëtte(Miep) of Emelie) of een kleinkind? Dan heel graag contact want Simon is een volle neef van mijn opa. Bovendien zijn ze beiden in het kamp op Flores overleden.
Met vriendelijke groet, Marianne Meisenbacher

Kijken

• Ook kijkbaar: bloemen replica nationaal monument Sophiahof —>>
  
• Herdenking in Den Haag , de avondsamenvatting
• Herdenking in Amsterdam
• Herdenking in Rotterdam, twee films
• Baarn: film met Wouter Muller
• Dordrecht: zie de film
• Leiderdorp: er is een video
• Helmond: bloemlegging Molukse gemeenschap
• Theaterstuk de eeuw van mijn moeder, deel 1, deel 2, deel 3 komt nog

Lezen

In Ede is zondag een Indië-monument onthuld. Dat gebeurde op de dag dat het einde van de Tweede Wereldoorlog door de capitulatie van de Japanners werd herdacht. Dat is precies 76 jaar geleden. Omroep Gelderland
Zie archieftopics  1 en 2
——————

**  Almere:  thema: ‘Song of Survival, zingen om te overleven
**  Amstelveen:  sfeervolle 76ste Indië-herdenking .
**  Hilversum
**  Houten
**  Amsterdam :  georganiseerd door Indisch Platform 2.0 Bron foto: Dansje 102-jarige.
**  Borger
**  Woerden
**  Hoogeveen: eerste indiëherdenking
**  Steenwijk :‘Ik had er niet zo’n behoefte aan’
**  Baarn : herdenkt capitulatie Japan 
**  Herdenking capitulatie van Japan wint aan kracht  ook in Soest
**  Oostburg:  het was een sobere bijeenkomst.
**  Zwolle: “Recht op een plek in de geschiedenisboeken”
**  Helmond: Emotionele verhalen en toespraak van de burgemeester .
**  Marum  en zie ook dit: ‘We mogen niet vergeten dat Indonesië een stukje Nederland was’

Herdenking 15 augustus 1945 bij Indisch Monument Den Haag

Ook dit jaar was de herdenking bij het Indisch Monument in Den Haag voor een beperkter publiek toegankelijk. Buiten de genodigden, de sprekers en de artiesten was er nog plaats voor ongeveer 900 gasten (voor donateurs en hun introducées). De organisatie had alles goed geregeld, er werd persoonlijk gemeld waar je heen moest lopen. De stoelen stonden 1,5m uit elkaar en de toeschouwers werden ruim voorzien van koffie/thee en spekkoek.

Het kinderkoor zong samen met Shanelle de Lannoy Manisé en Nina Bobo en hiermee startte het officiële programma. Uiteraard was ook ceremoniemeester Angelique Jansen aanwezig om het programma toe te lichten en de sprekers aan te kondigen.

Na het intreden van het vaandel Regiment Van Heutsz werd het Ave Maria gespeeld door de Marinierskapel der Koninklijke Marine o.l.v. dirigent LTZ Arjan Tien. Na het luiden van de Indische Klok  maakte minister president Mark Rutte, samen met de Indische kransleggers, zijn entree. Na het eerbewijs vaandelwacht en uitvoering van de parademars De jonge Prins van Friesland door de Marinierskapel werd het ‘Lay a garland’ door het Amare Vocaal Ensemble ten gehore gebracht.

Een persoonlijk welkomstwoord van Thom de Graaf (1957), sinds eind 2020 voorzitter van de Stichting Nationale Herdenking 115 augustus 1945. Zijn ouders verbleven van 1937 tot 1946 in Nederlands-Indië. “Van 5 mei tot 16 augustus is maar ruim 3 maanden, maar was in 1945 een lange weg. Op 5 mei werd in Nederland de bevrijding gevierd, maar in Nederlands-Indië pas op 15 augustus, toen Japan capituleerde. En ook daarna was er nog geen rust en vrede en kwam er een tijd met vele verschrikkingen en ontberingen. De oorlog gaat nooit helemaal voorbij, leeft zelfs ook nog voort in de derde generatie. In Nederland leven bijna 2 miljoen mensen met een Indisch oorlogsverleden in de familie. Het is een gedeeld verleden.”

Ook de volgende voordracht, gehouden door Frank van Kappen ( 1941), maakte veel indruk. Generaal-majoor der mariniers b.d. werd in 1941 geboren in Semarang. Zijn vader werd als dwangarbeider ingezet aan de Birma spoorlijn, hij en zijn moeder werden geïnterneerd in kamp Lampersari en later in kamp Karangpanas, beide in Semarang.

Na het Eternal Father, strong to save door de Marinierskapel kwam de voordracht van Ester Scheldwacht (1968), muzikaal ondersteund door haar zoon Moos de Walle (1998). De oorlog met Japan en de jaren daarna hebben ook haar familiegeschiedenis gevormd. “Zij weet, dat sommige wonden te groot zijn, dat zeggen niet gaat. Woorden zijn bevroren, hoe moet het, als het smelt. Is jouw verleden niet net zo goed het mijne?”

Ook tijdens het persoonlijke relaas van Loek Middel (1925) was het muisstil. Loeks vader, geboren in de provincie Groningen,  nam dienst bij het KNIL en werd in Cimahi, bij Bandung, gelegerd. Zijn moeder werd in een bergdorpje in de buurt van Cimahi geboren. Aan die vredige tijd kwam een einde toen de Japanners het land binnenvielen. Loek zat ondergedoken, maar in het laatste jaar werd hij opgepakt en in de gevangenis van Glodok gegooid. De enige vraag was toen, zal ik morgen de zon zien opkomen…… Zijn vader heeft de Japanse gevangenschap niet overleefd. Van zijn moeder kreeg hij twee levenslessen mee, in het Soedanees; “èlèh waè “ wat ongeveer betekent als ‘durf je ongelijk te bekennen, dat is niet erg’ en “èntong di gèlèng”, laat niet met je sollen. Door o.a. deze levenslessen kunnen we met begrip en respect voor elkaar samen verder gaan.

Na het Indische Onze Vader door het Amare Ensemble werd de eerste krans gelegd gevolgd door het luiden van de Indische Klok, Taptoe, 1 minuut stilte, 1^e en 6^e couplet van het Wilhelmus, kransleggingen en het lied Someday we’ll all be free door Debrah Jade (1991) en begeleid door gitarist Mark de Groot.

Elk jaar wordt er ook een voordracht gehouden door een leerling van het VCL. Deze keer was Friso Balt (2003) de eer te beurt gevallen. Zijn vader is Hollands, zijn moeder Indisch. Hij had grote bewondering voor zijn grootouders en zijn overgrootmoeder. Zij kwamen in 1953 in Nederland aan.

Met de laatste kransleggingen, waarvan de laatste bestaat uit handgemaakte melati bloemen, werd de Captives Hymn door de Marinierskapel gespeeld en startte het defilé. Door omstandigheden was er geen flypast van de North American B-25 Mitchell.

Verslag en foto’s van Ellen.
Zie meer foto’s .

Het hele programma van 3 uur is vanavond na 20.00 uur online
Maar zie onderwijl filmpjes achter deze link:

Lees verder →

Griselda Molemans praat bij  NPO Radio 1;
Het klinkt als een thriller. Vlak voor de Japanse invasie in 1942 is een kapitale goud- en geldvoorraad weggesluisd vanuit Batavia naar New York. In het diepste geheim. Het ging onder meer om de inleg van bank- en spaarsaldi en verzekeringspolissen van de Indische gemeenschap. Na de oorlog stonden al deze mensen met lege handen. Zeventig jaar later ontdekte onderzoeksjournalist Griselda Molemans dat er bedrog en het spel is geweest.

“Ik weet eigenlijk niet zoveel van de Indische geschiedenis, maar ben wel nieuwsgierig.” Dat zegt de 31-jarige Ashley Steenbakker, derde generatie Indische Nederlander die dit jaar voor de Indiëherdenking in Flevoland de spekkoeken gaat maken. Tijdens de herdenking op 15 augustus wordt stilgestaan bij het einde van de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië. Verder wordt stilgestaan bij het leed dat daarna kwam tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd. De herdenking is in het Bos der Onverzettelijken in Almere.
Oma Betsy Simon-Breidenbach van Steenbakker, was een Indonesische vrouw en getrouwd met een Nederlander.
De Indiëherdenking in het Bos der Onverzettelijken is zondag tussen 16.00 en 17.00 uur rechtstreeks te volgen bij Omroep Flevoland. Op tv, online, onze website, op YouTube en onze Facebookpagina  Omroep Flevoland