Volkskrant: Indonesië werd in 1998 een democratie en geldt sindsdien als voorbeeld voor Zuidoost-Azië, een regio met halve dictators, militaire junta’s en halve democratieën. Maar in plaats van vooruit holt het modelland nu achteruit, constateert correspondent Michel Maas.
Volkskrant: De democratie van Indonesië is sterker dan we denken. Indonesische verkiezingen zijn meer dan godsdienststrijd en het kopen van stemmen, betoogt
hoogleraar David Henley.
NOS: De verkiezingen in Indonesië van anderhalve week geleden hebben volgens de kiescommissie het leven gekost aan 272 mensen. De slachtoffers kwamen niet om door aanslagen of andere gewelddadigheden, maar voornamelijk door uitputting, zei de commissie-voorzitter.
Het Nieuwsblad: De Indonesische president Joko Widodo heeft beslist Jakarta niet meer de hoofdstad van de archipel te laten zijn en de hoofdstad te verhuizen naar een andere stad op het eiland Java. Dit heeft SkyNews maandag gemeld.De exacte locatie van de nieuwe hoofdstad is nog niet beslist. Volgens minister van planning Bambang Brodjonegoro kan de implementering van de beslissing tien jaar vergen.
Pagina geschreven ter ere en respect van mevr. MARIA FEDORA VAN BRAAM *1925+2017 en haar echtgenoot KAREL MOK *1909 +1970 (1973??). Zij liggen naast elkaar te rusten op het algemene katholieke kerkhof SIndurjan Purworejo(conform berichten van de familie). Purworejo, Boyolali, Pekalongan, Haarlem, Hardenveld, Sobibor, Auschwitz, wat hebben zij met elkaar te maken? imexbo.nl
Vanaf vandaag is de website gahetna.nl opgenomen in de website nationaalarchief.nl. Voortaan is nationaalarchief.nl/onderzoeken het startpunt voor uw onderzoek in de collectie van het Nationaal Archief. De meeste functies werken precies zoals u van ons gewend was op de vorige site, al ziet het er wellicht anders uit. Laat ons weten via het feedbackformulier wat u ervan vindt. Nationaal Archief
Op 17 april 2019 overleed Leo van Maarseveen. Geboren 25 september 1925 te Batavia, zoon van assistent resident Adriaan van Maarseveen en Marsina Wiriodikromo.
Nelly van Indisch4ever heeft hem indertijd ontmoet bij de demonstraties van stichting Japanse Ereschulden voor de Japanse ambassade te Den Haag. Zie de interviewtopics, 1, 2, 3 .
In 1991 haalde Leo van Maarseveen de landelijke pers ( zie scan Telegraaf juni 1991) door zijn actie bij het Indisch Monument in Scheveningen, waar hij de herdenkingskrans, door premier Lubbers en de Japanse premier Kaifu die middag neergelegd, in het water smeet. Later verklaarde hij dat de krans al in het water lag en hij op verzoek van een fotograaf het opnieuw in de vijver gooide.
Op de foto poseert Leo met zijn boek Pukul Terus
De actrice Loulou Rhemrev, graaft met de theatervoorstelling Hallo Bandoeng! in haar familiegeschiedenis op zoek naar antwoorden op vragen die haar leven beheersen. Wat heeft haar Indische vader doorgegeven? Zit familiegeschiedenis in je genen? door Loulou Rhemrev – voordekunst
Floodwaters have inundated 37 areas across Jakarta on Saturday, according to the Jakarta Disaster Management Agency.The agency said the worst-hit neighborhoods were in East Jakarta with 21 areas being affected, while South and West Jakarta had 14 and two, respectively.In East Jakarta, the affected areas include Cawang, Kampung Melayu and Kebon Manggis subdistricts, with the floodwater reaching a depth of 225 centimeters. The Jakarta Post
Tubantia:
Irene Burer-van Ossenbruggen
Het bleek de koning eveneens te hebben behaagd om Irene Burer-van Ossenbruggen te decoreren. De Almelose liep zich het vuur uit de sloffen voor onder meer de Almelose Hulpdienst. Dertig jaar geleden bekommerde deze gemeentelijke dienst zich om inwoners met een bijstandsuitkering.
„Dat behulpzame, die belangstelling voor de medemens en de toewijding waarmee u mensen bijstaat, bent u nooit verloren”, zei Gerritsen. Buiten het werk voor de hulpdienst voerde Burer-van Ossenbruggen allerlei vrijwilligerstaken uit bij voormalig bejaardenhuis De Klokkenbelt en zet ze zich in voor Indische en Zuid-Molukse ouderen in ’t Dok. De overgebleven uren spendeert de Almelose bij de Katholieke Bond van Ouderen, waar muzikale middagen, kerstvieringen en bingo’s tot favoriete activiteiten behoren.
ED: Joyce Radesey (71) heeft haar onderscheiding als Lid in de Orde van Oranje-Nassau vooral te danken aan haar werk voor vrouwen met roots in voormalig Nederlands-Indië. Ze werkt(e) onder meer als initiatiefnemer, vrijwilliger en organisator bij de Vrouwenvereniging Koempoelan, Lotgenotencontact, de Stichting Pelita, ’t Indisch Atelier, Melati Singers, Vitalis (Indische huiskamers) en de Stichting Indisch Netwerk Eindhoven. Sinds kort ondersteunt zij ook Indische ouderen bij het zelfstandig wonen in het project Goton Royong.
Oosterhout.nieuws.nl: De heer E.A.J. Oudenhoven te Oosterhout
Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
Sinds 2000 is hij vrijwilliger bij de Stichting Noord Sumatra Documentatie (NSD), die tot doel heeft de dagboeken over de interneringskampen in Noord Sumatra te verzamelen en uit te geven. Deze documentatie is voor veel ex-kampgenoten van grote waarde, omdat het de verwerking van die periode ten goede komt. Bert Oudenhoven is in 1937 geboren in Siantar in het voormalig Nederlands Indië en is in de oorlogsjaren vier jaar geïnterneerd geweest in een viertal Jappenkampen. Het kampleven heeft hem getekend; hij is daar nog dagelijks mee bezig. Maar wel op een bewonderenswaardige wijze. Hij heeft kennisoverdracht tot zijn levenswerk gemaakt. Op allerlei manieren houdt hij zich bezig met het vastleggen en overdragen van dit deel van onze geschiedenis: lezingen, projecten, exposities en publicaties. Hij is daarmee hét aanspreekpunt voor iedereen die informatie zoekt over de oorlogsjaren in de kampen in Noord Sumatra. Sinds 2009 is hij vrijwilliger bij Stichting Arjati, die zich inzet voor het cultureel Indisch erfgoed in Breda e.o.
AD: De lijst met inspanningen van Hedy Mitzi Venus-Jourdan is lang. Zo stak ze veel energie in LTC Spijkenisse en LTV De Hartel. Ze zette van 1982 tot 2000 evenementen op poten voor vereniging Nines (Nazaten Indische Nederlanders en Sympathisanten) en is sinds 2001 voorzitter van de stichting BIK (Behoud Indische Kultuur). Verder is ze al circa vijftien jaar betrokken bij de stichting Federatie Spijkenisse Samen.
Finn Jutting legt op zaterdag 4 mei tijdens de dodenherdenking op de Dam een krans namens de Indische gemeenschap.De 15-jarige Eindhovense is dit jaar ambassadeur van de Nederlanders met roots in voormalig Nederlands-Indië. Haar overgrootopa diende in het leger gedurende de Tweede Wereldoorlog en Finns overgrootoma zat in ‘een Jappenkamp’. Finn zegt het woord met enige minachting.Die minachting komt voort uit de verhalen die haar overgrootopa en -oma vertellen. ‘Hij heeft meegemaakt dat vrienden vlak naast hem doodgeschoten worden. Dat kun je je toch niet voorstellen?’, vraagt ze zich retorisch af.Indonesisch bloedTijdens de dodenherdenking mag de mavo-scholiere van het Montessori College in Eindhoven dus een krans leggen op de Dam. Ze wordt daarbij ondersteund door haar overgrootopa en -oma, opa en oma, vader en moede
Bron:Studio040
Roy en zijn zus Hedy verwelkomen de bezoekers voor een ‘kumpulan’, een Indische familiebijeenkomst. Hedy staat op het podium te koken, kruidige geuren kringelen de zaal in en ondertussen vertelt Roy de verhalen. Na afloop wordt het publiek uitgenodigd in de foyer voor een heerlijke, authentieke Indische maaltijd met rijst, saté, sajoer, telor Bali, sambal goreng en garnituren.Deze theaterbeleving is beslist niet alleen voor ‘Indo’s’, maar voor iedereen die van lekker Indisch eten houdt en geniet van prachtige verhalen. HCNieuws
Begin 20e eeuw veroorzaakte de publicatie ‘De millioenen uit Deli’ van advocaat Van den Brand een golf van verontwaardiging over de behandeling van contractarbeiders op Sumatra. Van den Brand was de aanleiding voor alle commotie, maar dat hadden de artsen moeten zijn, en anders wel hun belangenverenigingen zoals de (K)NMG. Zij waren ooggetuigen van de structurele misstanden die men buiten beeld trachtte te houden of afdeed als incidenten. Er was sprake van veelvuldige en stelselmatige onderdrukking en mishandeling van arbeiders, zoals slagen met de rotanstok, publieke marteling, belabberde medische zorg en ondervoeding. De regering gelastte een onderzoek, wat leidde tot het beruchte Rhemrev-rapport
De (K)NMG zou namens de Amsterdamse en Leidse medische faculteiten excuses moeten aanbieden voor hun indirecte betrokkenheid bij de misdaden tegen de menselijkheid in de koloniale periode in Nederlands-Indië.
Donations to photograph Indo’s over the world has been covered:The book printing (This is also dependable on the final page count) ± 3500,- The world Tickets. 3300,- Shipping and packaging cost over the world: 500,-Book launch 1500,-Marketing costs of the crowdfunding: 500,-Money for food and stay during traveling: an extra 2000,- Back home expenses during my trip for 2 months: 2200,- Crowdfunding – HoezoIndo
Vandaag werd precies 69 jaar geleden op Ambon de Republiek Maluku Selatan (RMS) uitgeroepen waarbij de Molukken zich losmaakten van Indonesië. Een gebeurtenis met een serie tragische gevolgen: Indonesië erkende de onafhankelijkheid van de Molukken niet en veel Molukkers moesten naar Nederland komen. Tientallen jaren later zijn ze er nog steeds. En dus wordt de proclamatie van de RMS vandaag ook in de provincie Utrecht herdacht RTV Utrecht
Laatste voorbereidingen RMS-dag in Orpheus in volle gang.
Tafels verschuiven, brood smeren en nog even de vloer dweilen, het personeel van theater Orpheus is vanochtend druk bezig met de laatste voorbereidingen voor de RMS-dag. Tussen de 2500 en 3000 mensen vieren vandaag het uitroepen van de Republik Maluku Selatan in Apeldoorn. destentor.nl
The Annual NIAS Lecture 2019 highlights the relevance of history in today’s world. Building upon the comparative research project of the NIAS Theme Group ‘Comparing the Wars of Decolonization’, this year’s public lecture deals with Japanese and Dutch imperial justifications of occupying the Indonesian Archipelago. | NIAS
De vestiging van restaurant Soeboer bij station Moerwijk in Den Haag is gesloten. Na een verloren rechtszaak tegen de gemeente moest eigenaar Ragner Flink de sleutels van de zaak aan de Assumburgweg inleveren. Woensdag zou de deurwaarder de boel komen ontruimen, maar daarop heeft de eigenaar van het Indonesische restaurant niet gewacht. Hij vreest ondertussen voor de toekomst van zijn imperium.– Omroep West
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag.
Carel Leonard Schreefel overleed in Amsterdam, maar werd begraven in Den Haag. Hij huwde in 1916 met Leonore Antoinette Witterland, dochter van Johanna Louise Mathilda Neyhoff en Victor Juriaan Antoine Witterland, klerk en commies van het residentiekantoor te Semarang. Samen hadden ze zes kinderen.
Toen Carel Leonard in 1955 (64 jaar) in Nederland aankwam vanuit Semarang ging hij in Amsterdam wonen volgens zijn persoonskaart.
In Indië was hij meer dan 30 jaar employee van Internatio te Semarang.
Zijn ouder waren Adolf Charles Schreefel en Trima Nio Kwik (haar christelijke doopnamen waren Emma Louise) . Adolf was zaakwaarnemer te Koedoes.
Stamvader George Philip Schreefel uit Ulm in Duitsland staat genoteerd als de fuselier Schroffel op de passagierslijst van het schip Juffrouw Johanna in de reis van 1787. De passagiers waren een deel van het württembergerregiment. Het gehele regiment arriveerde met negen schepen.
George Philip (1771-1823) bleef op Java, werd bosopziener te Semarang en overleed daar.
Beroep: Ik geef healing en coaching. Daarnaast ben ik net moeder geworden.Wat maakt jou Indisch?Behalve dat ik van rozenwater hou? Tja, dat weet ik niet en het is ook heel moeilijk te zeggen. Ten eerste natuurlijk mijn afkomst; mijn vader en mijn opa komen uit Surabaya. Maar het is meer dan dat. Ik voel me gewoon thuis bij Indische mensen en met Indisch eten. HoezoIndo
.. ontvangen mail:
Beste,
Zou het onderstaande bericht geplaatst kunnen worden op uw forum? In de bijlage heb ik ook twee foto’s toegevoegd. Alvast bedankt 😊
Mijn naam is Rowan Wapperom, ik ben sinds kort begonnen met de stamboom van mijn familie en ik ben met name op zoek naar meer informatie van mijn Chinees/Indische oma. Helaas heeft ze zelf nooit gesproken over haar verleden tegen mij, haar man of tegen haar kinderen.
Haar naam is Tien Hai Wang (of Wang Thian/Thee of Huáng Thian Xia) geboren op 11 december 1923 in Medan op Sumatra. Haar ouders komen uit China en heten Luc Mi Wang en Tje Yong Tjang.
Rond 1946 is ze tijdelijk naar Thailand gegaan (Kanchanaburi, Siam) Ze heeft daar tijdelijk in het huis gewoond van haar tante (naam onbekend). Ze heeft daar tevens haar eerst man ontmoet: Gerrardus Franciscus Jacobs. Hij was geboren op 7 juni 1913 in Bandung op Java. Hij heeft als krijgsgevangene gewerkt aan de Birma Spoorlijn. Op 7 februari 1946 zijn ze getrouwd in Thanaka, district Kanchanaburi in Siam (Thailand)
Op 20 oktober 1946 hebben zij hun eerste kind gekregen in Denpasar op Bali. Even later hebben ze een huis gekocht in Meester Cornelis op Jakarta. Op 24 januari 1948 is het tweede kind geboren en op 26 maart 1949 is hun derde kind geboren. Het vierde kind op 10 oktober 1950 geboren.
Op 12 oktober is ze met haar toenmalige man en 4 kinderen op 12 oktober vertrokken vanaf Tandjong Priok, Jakarta naar Nederland. Dit was op het schip Atlantis. Op 10 november kwamen ze aan in Nederland, Amsterdam en is het gezin in Dordrecht (Nassauweg) gaan wonen.
In Dordrecht zijn er nog 4 kinderen geboren en is ze gescheiden van haar man. Ongeveer rond 1960 is ze getrouwd met mijn opa: Teunis Wapperom. Op 13 juli 1963 is mijn vader geboren: Ton Wapperom.
16 januari 1996 is haar eerste man Gerrardus Franciscus Jacobs op 82-jarige leeftijd overleden
25 maart 2002 is Teunis Wapperom op 72-jarige leeftijd overleden
6 maart 2006 is Tien Hai Wang op 82-jarige leeftijd overleden
Dit al de informatie die ik heb, maar ik ben vooral meer op zoek naar meer informatie over haar tijd in Indonesië, Thailand en over haar ouders in China.
Als je meer weet neem dan contact met mij op via mijn e-mailadres: Rowanwapperom@hotmail.com
Alvast bedankt! Met vriendelijke groet, Rowan Wapperom
De biografie die Gerard Termorshuizen en Coen van ’t Veer aan hem wijden heet terecht Een groots en meeslepend leven, naar een dichtregel van Hendrik Marsman.
De biografen beginnen Berretty’s levensverhaal met zijn tragische dood: vanaf Schiphol onderweg naar Batavia. Het toestel de Uiver, een van de paradevliegtuigen van de KLM, belandt in de nacht van 19 op 20 december 1934 boven de Syrische woestijn in noodweer en stort neer. Bemanning en inzittenden komen om. De catastrofe bracht grote verslagenheid teweeg, ‘in de kolonie en in het moederland’, zoals de biografen stellen in het taalgebruik van toen. De necrologieën maken melding van een man met een tomeloze ambitie en megalomane geldingsdrang. En vooral van het raadsel van een Indische jongen die zonder geld, vrienden of protectie de ‘begaafdheid en wilskracht’ bezat op Amerikaanse wijze van krantenjongen tot miljonair te worden NRC
Ingebruikname van de paardentram (1869)Passagiers in de paardentram. Tekening van Josias Cornelis Rappard (1888). Het beeld laat zien dat de doelgroep van de tram inderdaad divers was.Uiteindelijk werd de paardentram op 20 april 1869 in gebruik genomen, na een feestelijk eerste ritje de dag ervoor door “eenige leden der Direktie van de Bataviasche Tramway, vergezeld van verscheidene belangstellenden, in een der wagens 1e klasse.” Het eerste deel dat werd opengesteld was de route vanaf Batavia langs het kanaal Molenvliet naar de Harmonie. In de Archipel
De Molukse gemeenschap in Nederland mag het uitroepen van een onafhankelijke eigen staat gewoon herdenken in theater Orpheus in Apeldoorn. De Molukse regering in ballingschap heeft dat afgedwongen via de kort-gedingrechter in Zutphen. Stentor
Interview Pascal Jalhay door Ricci Scheldwacht
18 april 2019, De Vries van Stockum Den Haag
Op donderdag 18 april interviewde Ricci Scheldwacht bij De Vries Van Stockum in Den Haag chef Pascal Jalhay over zijn net verschenen boek Baru Belanda, een ode aan de Indische keuken.
Op de uitnodiging stond:
In Baru Belanda gaat sterrenchef Pascal Jalhay terug naar zijn roots en het land van zijn vader. De Indische keuken is naar zijn mening toe aan vernieuwing. Aan de hand van verhalen uit zijn jeugd en gerechten van gastchefs slaat hij een brug: met behoud van het goede van toen en gebruikmakend van de creativiteit en kennis van nu wil hij de Indische keuken weer modern maken.
Baru Belanda is een culinaire ode aan de Indische keuken van toen én nu. In dit monumentale boek geeft Pascal Jalhay zijn visie op de Indische keuken met de culinaire passie en creativiteit waar hij al sinds jaar en dag om wordt geroemd.
Pascal Jalhay begon zijn horecacarrière op zijn vijftiende bij Hotel Kurhaus en sloot zijn opleiding af bij Chateau Neercanne*. Achtereenvolgens werkte hij bij Au Coin des Bon Enfants, Scholteshof** in België, Restaurant Excelsior* in Amsterdam en was hij van 1998 tot 2003 souschef van La Rive** in het Amstel Hotel. Daarna werd hij executive chef bij restaurant Vermeer in het Barbizon Palace Hotel. Jalhay kookte er twee sterren en kreeg zijn tweede ster van Michelin direct het jaar na het verkrijgen van de eerste ster.
Foto’s/filmpjes: https://photos.app.goo.gl/5pAYzMchoGoki5Zy6
Verslag en camera:Ellen … editting:Boeroeng
De Groene Amsterdammer :
Onderzoek: Indonesië ’45-’50. Een stromingenstrijd
Het finale onderzoek naar het Nederlandse optreden in Indonesië tussen 1945 en 1950 wordt door verschillende historici bekritiseerd. Zo zou te weinig gekeken worden naar Indonesische bronnen. En wie schrijft het publieksboek?
Ronald vertelt op ind45-50.org: ‘Er werden in de beginmaanden van internering, vanaf september 1945, regelmatig kampbewoners met fysiek geweld afgebeuld als ze zich niet aan het kampregime hielden. Zelfs voor moord deinsden de kampbewakers niet terug. Mijn vader is in november 1945 in dit kamp vermoord’.
raadsgriffie Tilburg:
Tilburgse raadsleden brachten een bezoek aan de Kumpulan van Zonnehof. Wekelijk komen hier Indische en Molukse ouderen bijeen. Praten over de goede oude tijd en de hedendaage thema’s. Dit item is onderdeel van het programma Tilburg Spreekt.
Het is bijna zover: op 22 juni a.s. opent Nationaal Museum Sophiahof Van Indië tot nu zijn deuren. Door het inzetten van vrijwilligers willen we het mogelijk maken dat Museum Sophiahof dan 6 dagen per week (di. t/m zo.) open is voor publiek. We bieden vrijwilligersfuncties voor een vaste dag (of dagen) bij de receptie, het museumcafé en de bibliotheek. En we zoeken ook vrijwilligers die op oproepbasis beschikbaar zijn om te helpen bij evenementen en groepsbezoeken. Bron
I’m forever inspired by how my older relatives can be so lighthearted and kind despite everything they’ve endured. Indos are well-known for their openness and hospitality, and you’ll never leave their house with an empty stomach or without a smile on your face. Indos are never judgemental and will go out of their way to see that your comfortable and satisfied. My efforts to understand what being an Indo meant to me personally have been a complex, yet rewarding journey of self-discovery. To understand this, I’ll have to take you back to my unconventional childhood. My parents have always allowed me to absorb and embrace different ways of life, various ideologies and beliefs. Because of this, I feel internationally-minded instead of being confined to a single culture, and this sense of internationalism seems to be a relatable trait for many Indos. “Be a citizen of the world,” my parents would always say.Growing up in Denver, Colorado, I relate to American culture first and foremost. My mom has the Dutch-Indo roots, and from an early age, I’ve always spoken to her side of the family in Dutch. My oma brought me up the Dutch-Indo way and I have a such a deep connection to Indisch culture because of her. She taught me to be strong-willed and independent. She taught me that no matter what life throws my way, I can always flip it into something positive. socalindo.com
Hans Slijp:
Ik ben museumgids bij museum Bronbeek in Arnhem. Ik geef rondleidingen door het museum en over het landgoed Bronbeek. Organiseert u een Kumpulan, een Indische middag of avond, dan kunt u me ook uitnodigen om het verhaal van Bronbeek en Nederlands Indië op uw locatie te komen vertellen. Met een PowerPoint presentatie neem ik u mee op een reis door Bronbeek en door 350 jaar koloniale geschiedenis. U kunt met mij contact opnemen via h.slijp@telfort.nl. Tot gauw. Hans Slijp.
Hiernavolgend iets over het kerkhofje KALIPURO en de aandacht op enkele leden van de familie de la Croix. Omwille van de privacy heb ik geen nadere details geplaatst. Het betreft wel in hoofdzaak de heer FRANCOIS ALEXANDER DE LA CROIX EN ENKELE NAASTEN. imexbo
NRC:
Verkiezingen Indonesië Hoewel het illegaal is om stemmen te kopen in Indonesië gebeurt dat volop, ook bij de presidentsverkiezingen van deze woensdag. Kiezers verwachten er enveloppen met ‘soepgeld’.
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen.
Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Willy Johanna Kühr was geboren te Gombong in 1923 en ze overleed 1974 in Den Haag. Ze was verpleegster en later gemeenteambtenaar. Willy was ongehuwd en had geen kinderen.
Dochter van Theodorus Richard Kühr en Yda Maria Ligtvoet uit Bandoeng
Theodorus (1897-1961) was kapitein van de KNIL-infanterie.
Zijn stamouders waren Wilhelmus Jacobus Kühr (geboren Essen, Duitsland) en de Haagsche Johanna Schutt die naar Indië gingen ca 1817. Waar zij snel overleden. Wilhelmus was geweermaker te Ambon.
De families Razoux Kühr en von Wolzogen Kühr zijn ook hun nazaten.
Willy Johanna was via oma Kühr-Wollrabe nazaat van van Stralendorff en Hartsinck (nazaat van Amsterdamse regentenfamilies)
Het Comité, Project Nagasaki 2020, heeft als doel om tijdens de 75e herdenking op 9 augustus 2020 van de Atoombom op Nagasaki een monument te verwezenlijken voor de slachtoffers en nabestaanden van krijgsgevangenkamp Fukuoka 14 in Nagasaki. Omdat Mitsubishi, waar krijgsgevangenen te werk werden gesteld, na vele verzoeken en uit piëteit voor de slachtoffers niet thuis geeft om het monument te bekostigen, hopen wij dat via crowdfunding het ons wel gaat lukken Monument POW kamp Fukuoka 14
Jelle Meinesz (54) is de zoon van Aage M., de legendarische meesterinbreker die de autoriteiten tartte als Robin Hood. Meinesz jr. zit voor meer bruto Haags geluk voor iedereen in de politiek. Huis, auto voor de deur. En zeg niet tegen hem dat een zwembad in je tuin niet kan. ‘Dan doe ik het juist’. Welkom in zijn zelfgebouwde paleisje van gezond verstand. AD.nl
Waarom Nationale Spekkoekdag
Spekkoek is van oorsprong een Indische lekkernij waar veel mensen van houden en echt trots op zijn. Spekkoek mag wat ons betreft elke dag van het jaar gegeten worden, maar op 10 mei zetten we spekkoek in de spotlights, is de koek een beetje van iedereen en eten we het gezamenlijk.
De nieuwe Indische woordzoeker puzzel staat weer online: 29 Maart 2019
Indische woordzoeker puzzel met de betekenis van de woorden, Speelt u deze woordzoeker liever op papier, print deze dan uit. (elke vrijdag een nieuwe puzzel) indopedia.nl.
Selecteer met de muis de woorden. Als de selectie juist is, dan blijft het staan en wordt genoteerd.
Nusantara is een gezellige huis in Ugchelen, voor bewoners met een Indische, Molukse, Indochinese en Javaans-Surinaamse achtergrond. Zij zijn op zoek naar vrijwilligers die de het leuk vinden om klusjes te doen in het huis en bij de bewoners. Uiteraard is een praatje maken hierbij net zo belangrijk.Heb je affiniteit met de Indische cultuur en met ouderen en heb je een technische achtergrond of ben je een echt doe-het-zelf talent, neem dan contact op met: suzan.sanders@nusantara.nl Nieuws Apeldoorn Direct
11 april 2019 werd bij Boekhandel De Vries van Stockum te Den Haag het boek ’Niemand bleef, Dagboek van Meneer B. 2005 – 2011’ gepresenteerd. Ad van den Kieboom zou de presentatie openen, maar vanwege trein-perikelen liep de avond ietsjes anders. Aan Kees ’t Hart de eer om te starten. D.w.z., eerst luisterden we naar Michael Birney die, met zijn gitaar, het geheel muzikaal omlijstte.Kees ’t Hart vertelde over zijn ontmoetingen met Birney en hoe hij ‘stilletjes’ jaloers was op Birney vanwege zijn achtergrond. Want met zo’n achtergrond, moet je toch wel een groot auteur worden……
Gustaaf Peek kreeg daarna het woord. Ook hij vertelde over zijn ontmoetingen met Birney. En over de afspraken om elkaar te ontmoeten die ze nooit maakten. En over vriendschap.
Ondertussen was ook Kieboom gearriveerd. De trein had hem uiteindelijk gebracht waar hij wilde zijn! Hij begon te zeggen, dat hij zijn speech had weggedaan, omdat hij vlak bij de boekhandel een vrouw tegenkwam, die hem een brief had overhandigd voor Birney. En die ging hij voorlezen. Het was van de achterbuurvrouw van meneer B. en zij komt ook in zijn boek voor.
Birney zelf bedankte een ieder, ook voor de grote opkomst en zei, dat hij niet goed in speechen is. Daarom las hij een stukje uit zijn boek voor.
Tijdens de borrel met hapjes vormde zich een lange rij voor de auteur om het aangeschafte boek te laten signeren.
Zie verder de foto’s en filmpjes: https://photos.app.goo.gl/xgGZuTtDausGE1249
Albert August Burger
Hij is geboren op 14 mei 1921
Beroepen:
Luitenant infanterie KNIL.
Kapitein Garde regiment Jagers.
Woonachtig:
vanaf 8 maart 1942 Poerworedjo (Java), Nederlands-Indië.
vanaf 1 maart 1949 C.D.K.B., Batavia(indonesie).
Centraal Doorgangs kamp Batavia (CDKB) die de passage en repatriëring van Nederlands en KNIL-personeel administratief moest afhandelen. …
Hij is overleden op 11 april 1954 in Ede, hij was toen 32 jaar oud. Hij is begraven op 14 april 1954 in Boxtel
De groep dekolonisatie netwerk voormalig Nederlands Indië schrijft aan het Amsterdamse B&W en gemeenteraad dat bij een op te richten slavernijmuseum men meer aandacht moet hebben voor de slavernij in de VOC-gebieden en het latere Nederlands Indië onder Nederlands gouvernement.
Kortaf gebruikt men de omschrijving ‘Indisch-oceanische slavernij’ Dit als tegenhanger van de trans-atlantische slavernij, een thema die naar men vreest het Amsterdamse slavernijmuseum zal domineren. Of zoals sommigen denken dat het alleen daarom moet gaan in dit museum.
Lees de hele brief Oproep tot een inclusief nationaal slavernijmuseum_9april19
quote uit de brief:
Amsterdam
9 april 2019
Geacht College van burgemeester en wethouders van Amsterdam, geachte Amsterdamse raadsleden,
Afgelopen 30 januari werd bekend gemaakt welke organisaties de oprichting van een Nationale Museale Voorziening Slavernijverleden zullen onderzoeken: sociaal innovatiebureau IZI Solutions, Stichting Museum zonder Muren en Stichting NiNsee. Wij feliciteren de geselecteerde organisaties van harte en zijn het hartgrondig eens met de vastgestelde noodzaak tot meer aandacht voor de trans-Atlantische slavernij en de erfenissen daarvan.
Tegelijkertijd merken wij teleurgesteld op dat Nederland weinig aandacht heeft voor slavernij rondom de Indische Oceaan. Nederland speelde ook dáár een beslissende rol. De geschiedenissen van Nederlandse slavernij in verschillende regio’s tijdens de koloniale periode zijn fundamenteel met elkaar verbonden.
Hoe zorgen we er voor dat het Indisch erfgoed en de Indische kunst in de Nederlandse musea de aandacht (blijven) krijgen die ze verdienen? Dat is het thema van een interessante bijeenkomst op 14 april te Arnhem. Sprekers zijn Stijn Schoonderwoerd (Museum voor Wereldculturen), Jan de Hond (Rijksmuseum), Pauljac Verhoeven (Museum Bronbeek) en Frans Leidelmeijer (Venduehuis Den Haag). Adrienne Zuiderweg, van de Stichting Indische Erfgoed, is dagvoorzitter.
De Indische keuken, fusion uit voormalig Nederlands-Indië, dreigt een relikwie te worden. Chef-kok Pascal Jalhay probeert de kookkunst te reanimeren in zijn boek Baru Belanda. De Volkskrant onderzoekt de verschillen tussen de traditionele sajoer lodeh en de vernieuwde versie van Jalhay. De Volkskrant
Het kabinet laat onderzoeken wat er moet gebeuren met de uit koloniën afkomstige kunst die het Rijk bezit. Een onafhankelijke commissie moet niet alleen uitzoeken wie de rechtmatige eigenaar is, maar bijvoorbeeld ook of de Nederlandse omgang met de koloniale kunst moreel door de beugel kan.
De discussie over de koloniale verzamelingen laait in binnen- en buitenland steeds verder op, schrijft minister Ingrid van Engelshoven (Cultuur) aan de Tweede Kamer. ‘De omgang met het Nederlandse koloniale verleden en de cultuuruitingen uit die tijd is een onderwerp dat vele mensen direct raakt AD.nl
..
Meld je aan voor GenTalks
Op zondag 26 mei en vrijdag 31 mei is er ruimte voor de populaire GenTalks. In deze tien minuten durende presentaties krijgen (amateur)genealogen een podium om hun kennis en ervaring op het gebied van familiehistorisch onderzoek te delen. Heb je (deels) Indonesische voorouders en kun je enthousiast vertellen over je stamboomonderzoek?CBG bij Tong Tong Fair 2019
Nieuwsbrief Indisch Herinneringscentrum april 2019:
De website van het IHC is vernieuwd! Na tien jaar was de website dan ook aan vernieuwing toe. Samen met Ontwerpwerk hebben wij gekeken naar een vernieuwde opzet die aansluit bij deze tijd. Hierbij presenteren wij met trots het resultaat. Achter de schermen is het IHC druk bezig geweest met het gereed maken van de nieuwe website. We bedanken hiervoor extra onze stagiaire Eva Veen en vrijwilliger Eric Gerritsen vanwege hun inspanningen ons hierin te ondersteunen. Dank!
Vergeet ook zeker niet de prachtige website van Museum Sophiahof te bezoeken die vorige maand live is gegaan.
The VOC Heritage in Asia: The Dutch Burghers of Ceylon exhibition,features the social interaction in the VOC settlements in Ceylon (now Sri Lanka).The research is based on authentic documentation from primary sources. The Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) has left a huge reservoir of information which is found in archival collections in the Netherlands, Indonesia,Sri Lanka and South Africa. The aim of our project is to document the rich history of the former Dutch/European community in a series of exhibitions. The exhibition travels to five destinations;each exhibition is different. The exhibition is complemented by a comprehensive encyclopaediawhich is divided into two segments – the historical contents and the family summaries Ceylon Dutch Burgher Exhibition Zie ook deze link.
Komende expositie;
VOC Heritage in Asia: The Ceylon Dutch Burghers
Melbourne, Australia 8th–12th June, 2019
Rechter Joyce Lie over Twitter, taal en ijvergloed | Voorpublicatie uit Bert Weninks roman over de Atjeh-oorlog | Bekering tot de islam: 3 Indo’s vertellen | Griselda Molemans deed onderzoek naar suïcides door de kille contractpensions | Makan! De Indische saucijzen van Van Olphen
Verder vertelt Frans Leidelmeijer over een tekening van Wijnand Otto Jan Nieuwenkamp en zijn er columns van Ricky Risolles en Patricia Jacob.
Op woensdag 17 april 2019 zijn niet alleen de presidentsverkiezingen in Indonesië, maar ook de parlementsverkiezingen op nationaal, provinciaal en lokaal niveau. Aan de landelijke verkiezingen doen 16 politieke partijen mee. In de Archipel
Rosa de La Fosse overleed in 1988 te Den Haag en ze was geboren in 1905 Djombang, Soerabaja. Ze werd erkend in datzelfde jaar. Wie haar ouders, echtgenotes en kinderen waren is niet te achterhalen.
De familie de la Fosse is van Soerabaja. In 1835 huwde daar Hendrik Frederik de la Fosse met Leliane Eleonora Abels. De familie Abels komt uit Soemenep, Madoera, waar voor 1800 meerdere zonen Abels werden geboren.
Ook niet duidelijk is de relatie van Rosa tot Aleida Louise Appel die als eerste werd begraven in 1980.
Aleida Louise Appel, geboren in 1897 te Bondowoso, was dochter van Helena Lucia van Casand en Adrianus Marinus Appel, werkzaam in suikerfabrieken , oa sf Soedhono te Madioen in de jaren 1905-1913. De commissionair Dirk Appel uit Middelburg en Johanna Arends van Den Helder waren grootouders van Aleida. Haar andere grootouders waren de commies Hendrik Rudolf van Casand en Helena Lucia de Rooij.
Aleida huwde ca 1917 met Victor Daniel Schalk, notarisklerk in 1926-1938 te Malang. Hij overleed te Den Haag in 1956. Zijn vader was Willem George Frederik Schalk, ook klerk te Malang , gehuwd met Francina Henriette Melger van een Soerabajaanse familie.
Vermoedelijk was Victor een nazaat van Christoffel Schalk geboren in 1718 Rietberg, Dld. In 1752 trad hij in VOC-dienst en bleef hangen in Indië waar hij op hoge leeftijd overleed.
Bronnenpublicaties Deel 6 Grafschriften, pagina 116
Samengesteld door E.J.C. Boutmy de Katzmann
Uitgegeven door de Indische Genealogische Vereniging in 1993
Het volgende, uit de collectie Lach de Bère afkomstige grafschrift stamt vermoedelijk van de bij Prins beschreven (BvTP 1, 201-210) “Oude Begraafplaats achter den Pasar” te Djokjakarta.
–
Hier onder rust / een zeldzaam Grijsaard / Christoffel Schalk / Geboren te Ritberg D. 19 Januari 1718 / in deze gewesten gekomen A” 1752 / Heeft 57 agter een volgende j” alhier door / gebragt, in den ouderdom v. 56 j” in den / egt getreden en uit dit huwelijk 14 kinderen / verwekt en is in den ouderdom van 93 jaren 4 m” en 3 dagen op den 2e Juni 1811 komen te overleiden.
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Niemand bleef. Dagboek van meneer B. 2005-2011,
het dagboek van Alfred Birney (Den Haag, 1951) verschijnt deze week in Privé-domein. HP/De Tijd bezocht de schrijver thuis in Den Haag, waar bij aankomst bleek dat hij op een vrouwelijke afgezant had gerekend. “Of ben jij transgender? Nou ja, nu kunnen we het wel over voetbal hebben.” hpdetijd.nl
In Nederland is sambal ook zeer populair. Dit komt onder andere door het Nederlands Oost Indische koloniale verleden, maar ook doordat eind vorige eeuw veel Indonesiërs als Molukkers onze kant op kwamen, inclusief hun cultuur en eten. Waaronder sambal. Iextragezond.nl
Van 23 mei tot en met 2 juni strijkt de Tong Tong Fair voor de 61e keer neer op het Malieveld. De organisatie verwacht 80.000 bezoekers uit het hele land voor het Indische culturele, muzikale en culinaire festival.Donderdag maakte de organisatie de eerste namen bekend. “We worden 61 maar zijn jonger en vitaler dan ooit”, zegt Florine Koning van de Tong Tong Fair op Den Haag FM. “Zo komen Loïs Lane en Sjors van der Panne, finalist van The Voice of Holland optreden.” Het festival is natuurlijk ook bekend vanwege het heerlijke eten. Topchef Pascal Jalhay, onder anderen bekend van zijn Indische kookboek ‘Baru Belanda’, is erbij. Tong Tong Fair
Mail: Een foto van klas 4-herstel H.Hartschool aan Kepandjen in S’b; genomen door de vader van een leerling in 1948, De leeftijden varieerden behoorlijk, zoals dat bij herstelklassen gewoonlijk was.Een paar namen: Klaarwater, Lans, Siebesma en ?
De East West Foundation is bezig met een bijzonder project: De Oost.
Dit project is een combinatie van oorlogsfilm en documentaire over Indonesië.
De Oost wordt gelanceerd samen met tientallen bij Indonesië betrokken ‘vrienden van’ zoals David van Reybrouck, Adriaan van Dis, Georgina Verbaan en Marion Bloem. De financiering van de speelfilm is inmiddels rond, maar de exploitatie van de educatieve documentatie nog niet. De Dikke Blauwe
Vegetariërs hebben steeds meer keuze, maar wat er lange tijd nog níét was: een vegetarische variant op de Indische keuken. Een sappige saté kambing of ajam ketjap bestellen, was moeilijk. Daar komt nu verandering in met De Vegetarische Toko, een cateringbedrijf opgericht door de Haagse Max van Rossem (28) en… zijn moeder. AD.nl
Leerdammer Ruben Lopulalan is doorgedrongen tot de finale van het tv-programma ‘Project Rembrandt’. Hij won zondag zowel de technische opdracht als de vrije opdracht. Bij de vrije opdracht luidde de uitdaging om een portret Louis van Gaal te maken. Komende zondag 7 april (NPO 1 om 21:20 uur) is de finale van het programma, waarin wordt gezocht naar de beste amateurschilder van Nederland. Lopulalan werd ooit puur op basis van zijn talent toegelaten op de School voor de Kunsten, maar maakte deze opleiding nooit af. Met zijn deelname aan het tv-programma wil hij zijn creatieve ambities nieuw leven inblazen. hetkontakt.nl
Indonesië zet zijn “drakeneiland” Komodo een jaar lang op slot. Het eiland ten oosten van Bali, waar duizenden komodovaranen hun thuis hebben, blijft in 2020 in principe een volledig jaar verboden gebied voor toeristen. hln.be
Het begint allemaal met de basis. Dat was voor Pascal Jalhay, een fenomeen in de Nederlandse gastronomie toen hij in korte tijd met twee sterren werd bekroond, de Franse keuken. In de Indonesische keuken, zijn vader is Indisch, had hij nooit zo veel interesse.Maar Indonesië lonkte en op een dag stelde hij aan zijn vader voor er met de familie heen te gaan. Hij raakte toen betoverd door de Indische keuken en begreep hij dat het meer is dan ‘wat ingrediënten in een pan gooien’.In zijn nieuwe boek Baru Belanda, ‘een ode aan de Indische keuken’, krijgt die keuken een gastronomische behandeling. Klassiekers worden afgebroken en weer opgebouwd of dienen als inspiratie voor een nieuw gerecht. Hiervoor vroeg hij collega’s met Indische wortels om een bijdrage. NRC
De boodschap van @Lini_ZQ roept in Indonesië veel reacties op. Op het briefje staat dat ze niet gaat stemmen, uit protest tegen de presidentskandidaten.
Een Indisch meisje? Hoe zie je dat Rory, als veertiger? Ik weet niet hoe het komt, maar Indonesische (en Indische) mensen zien er in mijn beleving altijd jonger uit dan ze zijn. Ik heb dat zelf heel goed ervaren tijdens onze reizen naar Indonesië en Bali. Iedereen (over het algemeen dan) lacht, is vrolijk. Ondanks hoe de levensomstandigheden zijn. “Altijd blijven lachen“, lijkt het devies te zijn. En dat vind ik mooi.
k ben – volgens mij – officieel een Indo-Europeaan, ook wel Indo genoemd (Nederlanders van gemengde afkomst). Maar ik zeg ook weleens dat ik Indisch ben. Waarom? Mijn moeder is geboren in Jakarta (eiland Java in Indonesië) en mijn vader is Nederlands. Mama is op haar negende naar Nederland gekomen, met haar ouders (mijn Oma en Opa) en haar broertjes en zusjes om zich definitief hier te vestigen. Dat deze emigratie niet zonder slag of stoot is gegaan, heb ik in de wandelgangen wel vernomen. Maar helaas heb ik nooit het volledige verhaal gehoord. Daar werd niet over gesproken. 40envoorheteerstmoeder.nl
Delftse Post : Het zal je maar gebeuren. Opeens blijk je de achterkleinkinderen van een Afrikaanse prins te zijn. En dat niet alleen, je vader blijkt ook nog eens een held te zijn. Dus reis je af vanuit Los Angeles naar het verre Delft om twee eremedailles voor je vader in ontvangst te nemen. De Krant van Midden-Drenthe : Op het kerkhof aan de Asserstraat ligt een graf van een Beilenaar met een opvallende naam: Aquasie Boachi. Boachi ligt er samen met zijn vrouw Treesje Magdalene Paulus
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
De zerk beschrijft haar als Oma van Menxel-de la Combe . Haar voornamen waren Annetje Wilhelmina Theresia en haar geboorte werd aangegeven met de naam de Lacombé .
Geboren in 1887, erkend in 1893 te Koetoardjo. Toen woonde daar J. de Lacombé die vermoedelijk dezelfde persoon is al Jan de Lacombé die een willemsorde kreeg in februari 1880, voor krijgsverrichtingen als mineur te Atjeh. Jan, geboren in 1854 te Poerworedjo, was een zoon van Rakem en Alexander de Lacombé.
Annetje kreeg 7 kinderen met de belg Ludovicus van Menxel (1865-1933). (= Louis) Ze huwden in 1905 te Poerworedjo, waar hij werkte bij ‘N.V. Javasche Maatschappij ter verduurzaming van levensmiddelen’ 10 jaar later was hij kastelein bij de Societeit Concordia te Bandoeng.
In het graf is bijgezet Floris den Hartog(1912-1965) die in 1938 huwde met dochter Stephanie. Voor zijn internering als krijgsgevangene werkte hij bij Fa Luyks te Bandoeng , een winkel in radio, foto- en filmapparatuur o.a. Luyks had ook een radiozender.
Zijn vader Christiaan Hartog werkte bij de staatsspoorwegen net zoals de Rotterdamse vermoedelijke vader van diens echtgenote Florence Hommes, moeder van Floris.
Nog een tweede schoonzoon van Oma de la Combe ligt sinds 1967 in dit graf.
Louk Lang is Louis Alexander Albertus Lang en huwde dochter Josephine van Menxel in 1936. Voor het huwelijk werkte ze bij de PTT te Bandoeng. Louk was zoon van Willem Albertus Lang en Josephina Elisabeth Davis, Foto Louk en Josephine van brouwertree.com. Louk werkte bij de PTT te Bandoeng . Zijn vader Willem was deurwaarder te Kema en klerk in het residentiekantoor te Menado.
Oudst bekende voorouders van Louk zijn Jacob Lang en Maria Tampenawa, beiden geboren ca 18o5 te Menado. Ook Lien Nelwan-Weijdemuller is hun nazaat.
Als laatste werd in 1999 bijgelegd Juliana Vera van Menxel. Geboren in 1913.
Zij kreeg een eigen grafsteen. Heeft zij meer dan 30 jaar dit graf betaald en onderhouden?Is zij daar geplaatst door haar kinderen of door zus Josephine, echtgenoot van Louk Lang? Josephine overleed een jaar later.
Juliana werkte voor haar huwelijk bij Dunlop& Co te Bandoeng . Ze huwde voor maart 1942 met Leo Victor de la Rambelje, geboren in 1913 te Bandoeng. In 1942 wordt hij als vlieger krijgsgevangene. Zoon van PTT-beambte Frederik Adolph de la Rambelje en Eugenie Beatrix Monteiro.
De oorsprong van de familie de la Rambelje ligt in Ceylon en mogelijk was VOC-soldaat Louis de Larambelje de stamvader Hij was te Ceylon in 1699, aldus een bericht op het IGV-forum.
De nieuwe Indische woordzoeker puzzel staat weer online: 29 Maart 2019
Indische woordzoeker puzzel met de betekenis van de woorden, Speelt u deze woordzoeker liever op papier, print deze dan uit. (elke vrijdag een nieuwe puzzel) indopedia.nl.
Selecteer met de muis de woorden. Als de selectie juist is, dan blijft het staan en wordt genoteerd.
edit Dit is een artikel uit 2011. Het echtpaar Gitz-Boerstra is nu overleden
Ze zwerft vanaf 1942 van het ene naar het andere burgerkamp voor vrouwen in Nederlands-Indië, lijdt allerlei ontberingen en ontsnapt aan het einde van de oorlog ternauwernood aan de dood. L. Gitz-Boerstra (90): „Het is een wonder dat ik het kan navertellen.”In haar ruimbemeten appartement in de bossen bij Harderwijk probeert de vrouw woorden te geven aan haar ervaringen in de jappenkampen. Vandaag was ze, samen met haar man E. Gitz (89), aanwezig in Museum Bronbeek in Arnhem voor de jaarlijkse herdenking van de Nederlandse slachtoffers die in de oorlogsjaren in de Japanse vrouwenkampen in Nederlands-Indië zijn gevallen.Gitz-Boerstra groeit op in de Javaanse stad Malang als dochter van de toenmalige burgemeester. De dag voor de capitulatie van Nederlands-Indië, op 7 maart 1942, verlooft ze zich met haar grote liefde. „Toen we hoorden dat de Jappen in aantocht waren, gooide moeder gauw de bloemen weg die vanwege het feest in ons huis stonden. Ze wilde niet de indruk wekken dat we de bezetter feestelijk onthaalden.” RD.nl
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Engelbert Nelwan, geboren 1895 te Bitoeng, Noord-Celebes, overleden 1965 te Den Haag.
In Indië was hij werkzaam als klerk te Weltevreden en daarna bij de Billiton Maatschappij, een bedrijf die tin en erts won in mijnen.
Dit was tot 1928 toen hij naar Nederland vertrok en daar bleef. In 1913 kreeg hij gelijkstelling en in 1958 te Den Haag werd hij genaturaliseerd. Hij was op dat moment bridge-instructeur. Zijn ouders waren Lodewijk Nelwan en Nelli Karamoy. Het lijkt dat de familie Nelwan van Noord-celebese oorsprong is, regio Menado.
Engelbert huwde in 1935 te Den Haag met Carolina Louisa Weijdemuller (1903-1984).ambtenaar op een ministerie in 1958 en eveneens van een familie uit de regio Menado. Haar ouders waren Pieter Weijdemuller en Josephina Lang uit Menado
Pieter was opzichter mijnbouwmij “Totok” te Tondano (1898-1905), eigenaar klapperplantage (1905-1907) en bendy verhuurder (1907).
Stamvader Johannes Burghardt Weijdemuller werd in 1778 genoteerd als VOC-boekhouder en VOC-soldaat, afkomstig van Ternate. Hij overleed in 1833 te Menado.
De vader van Josephina Lang ( in 1909 overleden in het kraambed) was zeekapitein en koopman. Haar opa Jacob Lang zou de stamvader zijn , geboren ca 1805 in Menado
Een leegstaande woning in de Molukse wijk in Maastricht is beklad en er zijn vernielingen aangebracht. “Dit is de Molukse wijk. Alleen voor Molukkers”, staat op het raam geschreven. Ook zijn er eieren tegen de gevel gegooid. NOS
Together with the world renowned Metropole Orchestra www.mo.nl/en/, David Becker will be performing the entire BataviaCD live in the Netherlands in 2020. The concert will include a notable Dutch narrator and a visual backdrop of original photos which correspond to each story told through the music. The Batavia Project
Donderdag 28 maart nam minister-president Mark Rutte in het Torentje in Den Haag het boek Wieteke van Dort – Kind van twee culturen – Schetsen uit een Nederlands-Indische familie in ontvangst. Vijf maanden en een week na de presentatie in De Blinkerd in Schoorl, waarbij de MP verstek moest laten gaan ivm een overvolle agenda. www.conserve.nl/
Prachtige impressie gemaakt door Armando Ello van de eerste Tracing Your Roots middag op zaterdag 2 maart 2019. Jongeren (15 – 35 jaar) met Indisch-Molukse wortels gaan op zoek naar hun familiegeschiedenis en naar de verborgen geschiedenissen die daarin besloten liggen. Stichting Zieraad
Onze interesse voor onze Indische roots begon veel eerder dan deze droom en werd al op jonge leeftijd gewekt. Ik herinner mij hoe ik vroeger regelmatig met onze oudtante in de keuken stond om tjendol te maken en lemper te eten. Mijn broer Max koestert herinneringen aan de jaarlijkse kumpulans met de familie. Aanvankelijk werden deze kumpulans door de oudtantes georganiseerd, maar na hun overlijden van deze tantes zetten hun kinderen deze traditie voort. Tijdens deze get-togethers werden herinneringen uitgewisseld en familiegerechten bijeengebracht. Boekoe Banda: gebundelde familierecepten
Kies het soort en aantal tickets en daarna de betaalwijze. Na de betaling worden de tickets naar het e-mailadres gestuurd dat je hebt opgegeven. Dat gebeurt meteen. Heb je geen tickets ontvangen? Kijk dan in je spambox. Tong Tong Fair
Mail: Francois Frederick Deux is van 8-10-1831, zijn zoon naast hem is Tobi Patrice Adolphe 18-04-1862, daarnaast oudste zoon van Tobi, Emile Francois geboorte datum onbekend.
Mail : Ik heb nog een foto waarop Tobi Patrice Adolphe met zijn zonen op staan. Van links naar rechts, Tobi Patrice Adolphe, helemaal rechts is Emile Francois, links van hem zijn broertje, Adolphe Peter. Helemaal links bij Tobi staat Louis Bertrand Peter, 02-12-1916 (mijn vader) en in het midden de jongste, Charl Francois Peter 16-03-1922.
Peter Flohr van Stop Gaswinning Loon op Zand “Het zit in mijn genen. Mijn familie kwam in 1954 vanuit Indonesië naar Nederland. Het verhaal gaat dat mijn moeder twee dagen na aankomst in Den Haag ging pleiten voor een beter onderkomen. Zelf ben ik vanaf mijn studententijd al actief, sinds 2006 zit ik in de gemeenteraad. Het protest tegen de gaswinning is een strijd van burgers en kleine gemeenten tegen een machtige landelijke overheid en een grote onderneming als Vermilion.
De Rus die op vrijdagavond (22/3/2019) op de luchthaven van Bali werd gearresteerd omdat hij een orang-oetan het land probeerde uit te smokkelen, is door de politie aangemerkt als verdachte. Hij riskeert een gevangenisstraf van vijf jaar en een geldboete. IndonesieNUBron van de foto.
Banda the dark forgotten trail
datum: 14 april 2019 aanvang: 19:30 locatie: LUX Nijmegen kaartverkoop: via LUX
De documentaire laat de geschiedenis en het heden zien van Banda, één van de specerij-eilanden.
De kandidaten voor de presidentsverkiezingen in Indonesië van 2019 zijn deze week bekendgemaakt. Het zal in april 2019 gaan tussen de huidige president Jokowi met running mate Ma’ruf Amin, en het koppel van Prabowo en Sandiaga Uno. In de Archipel
Ieder teken van leven van zijn kinderen ontbreekt sinds eind oktober.Toen stond hij voor het huis van zijn ex-vrouw om volgens afspraak zijn kinderen op te halen. Maar hij treft in Apeldoorn een dichte deur en een leeg huis aan. Bij de politie doet hij aangifte van onttrekking aan het ouderlijk gezag. Hij heeft aanwijzingen dat zijn ex-vrouw met hun kinderen naar Indonesië is vertrokken, het land waar de roots van het gebroken gezin liggen en waar ze eens in de twee jaar op vakantie gingen. Een maand eerder verschenen Aipassa en zijn ex voor de rechter, die over het verzoek van zijn ex om met de kinderen naar Indonesië te verhuizen moest beslissen. Het verzoek werd afgewezen. AD.nl
Boekpresentatie Alfred Birney Donderdag 11 april 18.00 – 19.30 uur
Op donderdag 11 april presenteert Alfred Birney zijn nieuwe boek Niemand bleef, Dagboek van Meneer B. 2005-2011 bij De Vries Van Stockum Den Haag. Met bijdragen van auteurs Gustaaf Peek en Kees ’t Hart en redacteur Ad van den Kieboom. Met muzikale omlijsting door Michael Birney. Inclusief borrel, hapjes en de mogelijkheid een exemplaar te laten signeren. vanstockum.nl/
Schaduwen over smaragd
Het verhaal van een gewone jongen met een niet geheel onbezorgde jeugd in het Nederlands-Indië van voor de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog gaat hij van kamp naar kamp om door de Japanse bezetter uiteindelijk aan het werk te worden gezet aan de Pakan Baroe-spoorlijn, de relatief onbekende ‘dodenspoorweg’. En alsof hij nog niet genoeg op de proef is gesteld, moet hij ook nog de verschrikkingen van de Bersiap-periode doormaken Kaleida.nl
Commando in Indië verteld het verhaal van Willem den Engelsman, die op 93-jarige leeftijd besloot om zijn levensverhaal op papier te zetten. Het gezin waar hij in opgroeide kende grote armoede door ziekte van twee kleine kinderen. Al op jonge leeftijd is hij gedwongen om bij een boer te gaan werken zodat de dokters rekeningen betaald kunnen worden. Tijdens zijn werk op de boerderij ziet hij hoe arme Amsterdammers die geen eten meer hebben door zijn werkgever hardhandig van het erf verjaagd worden. Deze mensen hadden gewoon geen geld meer om eten te kunnen komen. Willem besluit daarop deze mensen te helpen door aardappels onder zijn jas mee te smokkelen.
Het familiegraf Stokhuijzen-Lugt.
Hier liggen de ouders en hun 2 dochters. Nonnie en Jeannette.
Johanna Catharina Lugt (1844 Amsterdam -1912 Den Haag ) dochter van de Amsterdamse assuradeur Pieter Lugt en de Leidse Anna Stokhuijzen, zus van haar schoonvader, had zes kinderen waarvan 4 overleden als kind in 1872-1884 De eerste in 1872 overleed te Semarang, toen haar man daar marine-gezagvoerder was . Ze kwam uit een gezin van 13 kinderen en 3 overleden jong. Een broer Pieter werd jurist en was meer dan 20 jaar te Indië. Een andere broer ging als luitenant en stierf onderweg bij Mauritius.
Ook neven van haar verbleven te Indië Johanna had een nicht met dezelfde naam, moeder van de dichter Herman Gorter.
Ze huwde te Amsterdam in 1869 met Frederik Jan Stokhuijzen, (1842-1930) toen luitenant ter zee 2e klasse en klom op naar vice admiraal . Hij onderwees prinses Wilhelmina over de Marine vlak voor haar troonsbestijging in 1898. En op haar 18de verjaardag benoemde ze hem tot haar adjudant in buitengewone dienst. Maar toen was hij al weer te Indie als commandant van de zeemacht. ( biografie 1922) Frederik en zijn gezin reisden meerdere malen heen en weer naar Indië. Zijn vader Frederik was een militaire arts en later directeur van de gevangenis te Leeuwarden, ook voorvader van Kick Stokhuijzen.
De eerste die begraven werd was dochter Nonnie (1873-1904, doopnaam Anna, naar haar oma) Volgens haar overlijdensacte was ze 31 jaar, geboren te Semarang, zonder beroep , ongehuwd en woonde in Den Haag.
Vermoedelijk inwonend bij haar ouders ? Het zou best kunnen dat dit grafzerk de originele zerk was van 1904. Zie de rouwadvertentie voor Nonnie. Zuster Jeannette woonde toen in Batavia.
Jeannette Stokhuijzen, geboren 1880 in Amsterdam, was de laatste die bijgezet werd in 1972. In 1901 huwde ze te Batavia met Franciscus Ulesius Clement Gori, employee Nederlandsche Handel Maatschappij, geboren in 1873 te Amsterdam. Hun scheiding was in 1912 te Soerabaja.
Jeannette hertrouwde in 1913 te Den Haag met Joan Hendrik Tobias, makelaar te Soerabaja, geboren 1876 te Cheribon, overleden 1950 te Soerabaja.
Dit huwelijk was een handschoenhuwelijk. Jeannette was in Den Haag, haar vader was de gemachtigde en Joan Hendrik Tobias verbleef in Soerabaja
Na de scheiding met Jeannette huwde hij een achternicht van haar.
Zijn voorouders hebben Indische namen als ten Cate, Persijn, van Stralendorff.van Gumster. Zijn opa Joan Hendrik uit Zwolle was de stamvader van deze Indische familie Tobias. Hij werd in 1856-1873 resident van Ternate, Riouw, Madoera, Rembang en Soerakarta.
Dochter van Jeannette was Maria Tobias die ooit vertelde dat Louis Couperus zou overnachten bij haar grootouders Stokhuijzen te Batavia, maar dat dit niet doorging.
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Per 15 augustus 2011 had het Nationaal Archief de kaarten van Japanse krijgsgevangenen online gezet. Men begon toen met 26.600 kaarten .
Die overige kaarten werden niet online gezet omdat de geboortedatum nog niet 100 jaar geleden was. Dit is een overheidsvoorschrift voor de privacy .
Sinds kort is er een update en nu zijn er bijna 39.000 kaarten beschikbaar.
De kaarten van pows die aantoonbaar de internering niet overleefden werden wel direct in het bestand opgenomen. Zie het zoekscherm
Vrienden van Bronbeek:
In het Herinneringscentrum Kamp Westerbork werd 11 maart het boek Het zwijgen verbroken. Memoires van een oorlogsveteraan van Felix C. Bakker gepresenteerd.
Felix Bakker is op 16 oktober 1925 in Batavia (hedendaags Jakarta) geboren. Geboren als zoon van een Nederlandse vader en een Indo-Chinese moeder brengt Felix Constantijn Bakker, als halfwees, vanaf zijn 4e levensjaar zijn jeugd door in een kindertehuis in Soekaboemi. De strenge Hollandse opvoeding die hij daar krijgt, staat in schril contrast met het vrije leventje bij zijn moeder in Batavia.
Op de foto Felix Bakker, marinier 3e klasse, januari 1942, ernaast een foto van Felix Bakker en Bronbeek bewoners Bol Kerrebijn en Maurits Baal. alledrie uit hetzelfde kindertehuis in Soekaboemi. Alle drie jong in dienst van het KNIL of in geval van Felix Bakker marinier.
Lody Pieters, samensteller en redacteur van zijn boek en Eva Bakker, zijn vrouw , zorgden voor een onvergetelijke boek presentatie. De eerste exemplaren van zijn boek werden door Felix zelf uitgereikt aan Schout bij nacht bd Jacques Brandt en Schout bij nacht bd Henk Itzig Heine. Organisator van deze onvergetelijke dag Lody Pieters.
RKC-speler Ezra Walian is een van de populairste voetballers van Indonesië maar mag niet spelen voor dat land>
De FIFA heeft Ezra Walian verboden om nog langer voor vertegenwoordigende teams van Indonesië uit te komen. De 21-jarige voetballer, die door RKC Waalwijk gehuurd is van Almere City, beschikt volgens de wereldvoetbalbond nog over de Nederlandse voetbalnationaliteit. bd.nl
De eerste metrolijn van Indonesië is op zondagochtend (24/3/2019) officieel ingewijd door president Joko ‘Jokowi’ Widodo. Het gaat om het eerste deel van de metrolijn (MRT) tussen Zuid-Jakarta en Centraal Jakarta. IndonesieNU
Help, ben opzoek naar
DEKKER : Cornelis Hans Amadeus 13-07-1934 geboren in Djakarta/ of zijn kinderen
DEKKER : James Karel Carrol Josef 19-01-1937 geboren in Djakarta/ of zijn kinderen
Mevr.van der Bijl – Schröder
ellyvanderbijl650@gmail.com
Groetjes
———
Goedendag,
al jaren loop ik met een Indische uitdrukking “…… i doenia” in mijn hoofd.
“Doenia / dunia” als Maleis / Bahasa voor “wereld, verre oevers / stranden, ginds” was en is bekend Maar een zin met “i” er voor helemaal niet (tenminste niet bekend onder de hedendaagse Indonesische jongeren)
Nu zou deze zin “…… i doenia” eventueel iets van doen kunnen hebben met een gezegde onder de Javaanse militairen van het KNIL, toendertijd (wo 2) aanwezig in Australie ?!
Wie kan mij hier nu verder op weg helpen ?
Alvast bij voorbaat een hartelijk dank, Henk
Dewi Wanders (43) is in het Sint Elisabeths Gasthuis in Arnhem geboren. ,,Ik ben opgegroeid in Duiven, helaas. Het was niet het meest tolerante dorp als je van Indische komaf bent.’’ gelderlander.nl
Museum Bronbeek in Arnhem bezit honderden objecten die in de koloniale tijd geroofd zijn uit Nederlands Indië, het huidige Indonesië. De gestolen waren teruggeven is niet het eerste waar museumdirecteur Pauljac Verhoeven (foto) aan denkt.
Een schrijftafel van de Sultan van Atjeh, buitgemaakt op 23 januari 1874. Eendrietandwapen, afkomstig van de westkust van Borneo, buit gemaakt bij Montrado. Een ‘klewang’, een zwaard, buitgemaakt in het ‘Palembangsche gebied’ in 1872.
Geroofd
Zomaar drie objecten die Museum Bronbeek, verteller van de koloniale geschiedenis van Nederlands-Indië, in haar bezit heeft. Ze zijn overzee geroofd. Van de 85.000 items van Museum Bronbeek is onduidelijk hoeveel precies onrechtmatig is verkregen. Bij 102 items staat vast dat ze zijn geroofd, maar vermoedelijk is het veel meer gelderlander.nl
Bij het Plein 1813 zat ik eens lange tijd op een bankje, omdat ik veel te vroeg was voor een afspraak. Ik keek omhoog het boomgebladerte in, de zon scheen zacht, en ik werd overstroomd met herinneringen aan gebeurtenissen die ik nooit had meegemaakt.Dat is het rare als je veel oude Indische romans leest. Je raakt verzeild in een wereld zonder uitgang. Den Haag is niet meer de stad van nu, maar het decor voor wat er eens plaats vond. Het was op Plein 1813, dat ooit Yvo Sterna door wind en regens even stil moest staan. Hij was te voet, op weg naar de vrouw die hij zou trouwen, namens zijn vriend in de Oost. Zo ging dat toen. Column van Vilan van de Loo
Zondag 7 april Café Riboet: ms Oranje in Het Scheepvaartmuseum!Verhalen over het passagiersschip ‘Oranje’ staan centraal tijdens Café Riboet – ms Oranje op zondagmiddag 7 april 2019. Met als speciale gasten dichteres Ellen Deckwitz, schrijfster Inez van Loon en Miss Riboet. Café Riboet is een samenwerking tussen het Indisch Herinneringscentrum en Riboet Verhalenkunst. Deze editie vindt plaats in Het Scheepvaartmuseum Amsterdam. Indisch Herinneringscentrum
In Baru Belanda gaat sterrenchef Pascal Jalhay terug naar zijn roots en het land van zijn vader. De Indische keuken is naar zijn mening toe aan vernieuwing. Aan de hand van verhalen uit zijn jeugd en gerechten van gastchefs slaat hij een brug: met behoud van het goede van toen en gebruikmakend van de creativiteit en kennis van nu wil hij de Indische keuken weer modern maken. Baru Belanda is een culinaire ode aan de Indische keuken van toen én nu.. Zie ook dit.
Voor den Oost- Indiën en Batavia getekend, Het vergeten verhaal van de mennekes
De historie der 23.400 Belgische vrijwilligers in het Koninklijk Nederlands Indisch Leger 1816 -1930 Jaak Henri Poortman.
Veel tastbaars is er van de Belgen die tussen 1816 en 1930 gediend hebben in het Koninklijk Nederland Indische leger KNIL niet overgebleven, in België. In eigen land waren ze al lang vergeten! De families die eventueel nog iets weten van een oud familielid die ooit naar Nederlands Indië vertrok, zijn gerust op één hand te tellen. En nochtans ze waren met véél meer dan een handjevol. Ongeveer 23400 man, en daar weet men in België niets meer van. Bedroevend en beschamend vond de schrijver, die hun verhaal besloot te delen.
Bij Uitgeverij Just Publishers verschijnt half juni: De man die Nagasaki overleefde
Het ongelooflijke verhaal van soldaat Dick Büchel van Steenbergen , van auteur Gregor Vincent
“‘Fat Man’ was maar één voorval, verschrikkelijk natuurlijk, maar een van de vele die ik heb overleefd” – Dick Büchel van Steenbergen
In dit waargebeurde verhaal vertelt Dick Büchel van Steenbergen voor het eerst hoe hij als KNIL-soldaat en krijgsgevangene WO II én de hel van Nagasaki heeft overleefd. Hij is een van de allerlaatste getuigen, geboren in Nederlands-Indië en is inmiddels 98 jaar oud. In dit boek vertelt hij hoe hij de Japanse overheerser analyseerde, zes concentratiekampen, twee helse tochten over zee en de atoombom van zeer nabij (1500 meter) overleefde. Dick bleef rotsvast vertrouwen dat een krachtige geest hem erbovenop zou houden. Ook toen zijn lichaam het bijna opgaf. Hoe deed hij dit? Waarom gaf hij niet op en wist hij te overleven? Een pakkend verhaal van een bijzonder positief en veerkrachtig mens. Een inspirerend voorbeeld van een man die elke tegenslag als mogelijkheid ziet, niet als bedreiging. Zelfs de atoombom. Lees verder →
Zat u bij het KNIL of bent u een (klein)kind van een KNIL-militair? Laat het mij weten, dan kan ik er met u iets over schrijven. Doet u onderzoek en heeft u advies nodig? Ik denk graag even mee. Zo kunnen we samen recht doen aan de geschiedenis.Vilan van de Loo. Koloniale Zaken.nl
Leo Lucassen in de Volkskrant:
Omdat ze het mikpunt werden van agressieve nationalistische krachten besloot Drees doelbewust draagvlak te creëren door hen niet als vluchtelingen of immigranten aan te duiden maar als ‘repatrianten’, hoewel de meesten van hen nog nooit voet op Nederlandse bodem gezet hadden. De boodschap aan de bevolking luidde: ‘Dit zijn Nederlanders’. Velen mochten er dan wat vreemd uitzien, er andere eetgewoonten op nahouden en een vreemd soort Nederlands spreken, maar het waren wel degelijk landgenoten waarvoor iedereen een beetje moest inschikken. Dat veel Indische Nederlanders in het dagelijks leven geconfronteerd werden met allerlei vormen van racisme en discriminatie, bevestigt hoe essentieel het creëren van dat draagvlak was.
Voor vs. achter de schermen
De inclusieve ‘frontstage’ strategie van Drees vormde overigens de keerzijde van een achter de schermen (‘backstage’) zo restrictief mogelijk gevoerd beleid, met als doel de groep repatrianten zo klein en zo blank mogelijk te houden. Alleen hield men die demografische en racistische overtuigingen doelbewust verborgen voor het grote publiek teneinde het wankele draagvlak niet in gevaar te brengen.
In verband met stamboomonderzoek ben ik op zoek naar nakomelingen van Frans Johannes van der Linden, geboren Malang 18-5-1877, overleden Amsterdam 11-8-1952, trouwt te Batavia 17-3-1910 Eleonora Nicolette Wijchgel (geb 1893). Zij hadden ten minste drie kinderen, te weten
– Meta Ernestina van der Linden, geboren Batavia 2-4-1911, trouwt Soerabaja 5-11-1930 Charles Richard Paul Sleebos
– Erna Helena van der Linden, geboren Batavia 31-8-1912, overleden Zaanstad 9-3-1998, gehuwd met Dirk van Houten, twee kinderen bekend, Walther Nico van Houten en Ilse Eleonora van Houten.
– Servaas Edu van der Linden (1920-1942).
Ik wil graag in contact komen met de nakomelingen in verband met een mogelijk eerder geboren zoon van Frans Johannes van der Linden, waar mijn kinderen via hun moeder weer van afstammen.
André Sijnesael andresijnesael@gmail.com
Voor deze uitdagende functie zoeken we kandidaten met WO werk- en denkniveau. Je hebt ruime bestuurlijke/management ervaring opgedaan in een organisatie binnen de intramurale zorg (bij voorkeur de ouderenzorg) waar je integraal verantwoordelijk was. Je hebt de potentie en ambitie om nu een eindverantwoordelijke positie in te vullen. Je hebt een moderne visie op ouderenzorg en je bent in staat om je te conformeren aan de route die recent is ingezet. Je bent een zichtbare en toegankelijke bestuurder die echt de verbinding maakt met bewoners/cliënten en medewerkers. Nusantara
Mevrouw Marietje Gräber-Jans mocht donderdag 100 kaarsjes uitblazen op haar verjaarstaart. De eeuwelinge kreeg bezoek van loco-burgemeester Rotgans die een mooi boeket bloemen meebracht voor de jarige.Marietje is geboren in Indonesië in provincie Buitenzorg in het dorp Depok. Ze is in 1948 getrouwd in Indonesië, met een Nederlandse man. Gezinsblad
Wouter Neuhaus is een van de gastsprekers in het programma van Tracing your Roots. Een aantal jaren geleden nam Wouter Neuhaus het stokje over van zijn grootvader, Daniël Cordus, voorman van de Indo-Afrikaanse gemeenschap, met het doel om middels de Stichting Indo-Afrikaans Kontakt aandacht te vragen voor de vergeten geschiedenis van de Indo-Afrikanen. Tijdens de gastles ‘De vergeten geschiedenis van de Indo-Afrikanen in Voormalig Nederlands-Indië’ zal Wouter ingaan op zijn unieke familiegeschiedenis en de manier waarop hij deze levend probeert te houden. Wat weet je van jouw voorouders?Mijn opa, Daniël Cordus, en oma, Evelien Klink, zijn geboren in Indonesië, maar hebben beide een Afrikaanse stamvader en een Indonesische stammoeder. De vader van mijn opa was Johannes Cordus. Hij was de zoon was van de Afrikaanse soldaat Cordus, die in West-Afrika gerekruteerd was. In 1837 werd hij naar Batavia verscheept. Eenmaal in Indië trouwde hij met mijn Indonesische stammoeder, Siam geheten. De vader van mijn oma was de Indo-Afrikaanse David Klink, die de kleinzoon was van de Afrikaanse soldaat Klink die in West-Afrika geworven was. Mijn oma had een Indo-Europese moeder, Maria van Bellen geheten Stichting Zieraad
Zaterdag 30 maart 13.00 – 14.00 uur Toegang: Gratis
Laat tijdens de Boekenweek bij De Vries Van Stockum in Den Haag het Basisboek Indonesisch van Francis Kuijk signeren. Onmisbaar voor liefhebbers van de Indonesische keuken. Francis neemt natuurlijk ook iets lekkers mee om te proeven, mis dit niet! Met Basisboek Indonesisch haal je 130 recepten met stap-voor-stap fotografie en -uitleg in huis. De lezer wordt door Francis Kuijk aan de hand genomen en leert de Indonesische keuken kennen. Met soepen & sajoers, vlees, vis & schaaldiergerechten, rijst & noedles, ei- & groentegerechten, hartige snacks en zoete afsluiters. vanstockum.nl
Het lukt de eigenaar van het bekende Haagse restaurant Soeboer niet om met de gemeente in gesprek te gaan. ‘Het is nu wachten tot de deurwaarder komt’, verzucht hij dinsdagmiddag tegenover Omroep West. Twee weken geleden verloor eigenaar Ragner Flink een kort geding tegen de gemeente. De rechter bevestigde toen dat het Indonesische restaurant aan de Assumburgweg ontruimd mag worden. Omroep West
Lezingenmiddag Indische Letteren
Vrijdag 8 maart 2019 had de Werkgroep Indisch-Nederlandse Letterkunde weer een lezingenmiddag georganiseerd aan de Universiteit van Leiden.
Verslag en camera: Ellen.
Om 14.00 uur opende Peter van Zonneveld de middag, met de mededeling dat het programma iets gewijzigd was. Marijke Roukens zou een lezing houden over Menno van Meeteren Brouwer, maar wegens ziekte kwam dit onderdeel te vervallen.
Dirk Hulst hield een voordracht over Toneel op transport. De transfer van theater tussen Batavia en de Republiek, circa 1755-1765.
Het Chinese straattoneel neemt daar een prominente rol in. Blijkbaar keken Nederlanders er graag naar. Op straat wordt een stellage gebouwd en je betaalde om te mogen kijken. Zo werd er geld opgehaald voor ‘goede doelen’. Verbinding toneel binnen Europa en Batavia was slechts sporadisch aanwezig.
Op 8 maart 1757 is er het eerste bewijs van een schouwburg in Batavia. Er wordt dan een Romeinse tragedie opgevoerd. Het 2e bewijs is op 29 maart van dat jaar. Dan wordt, dus pas 3 weken later, de vergunning afgegeven. Zie verder de foto’s en filmpjes voor meer info.
Ruben van den Berghe hield een lezing over De stille kracht, Maar een spookhistorie. Contemporaine recensenten over Louis Couperus
Hij hield een interessant betoog over hoe de verschillende recensenten over De stille kracht dachten. Van Deysel bijv. kon alleen goedkeuring geven aan Leonie van Oudijck, terwijl de anderen er juist geen goedkeuring aan konden geven. Couperus zelf had aan zijn uitgever geschreven, dat de personage van Leonie niet overdreven was, in tegendeel!
Ook hier geldt, bekijk de foto’s en filmpjes.
Janneke van der Veer,Onrustig is ons hart. Een Indische roman van Diet Kramer.
Diet Kramer voelde zich niet de persoon om een Indische roman te schrijven. Zij vond, dat zij daarvoor te kort aanwezig was in Nederlands Indië.
Tijdens een vakantie in Valkenburg in 1929 kwam Kramer haar toekomstige echtgenoot tegen, Wim Muller. Muller was daar met zijn gezin op vakantie. In 1933 ging Kramer naar Nederlands Indië en kwam Muller daar weer tegen. Zijn vrouw en 1 kind waren al terug naar Nederland gegaan. 7 weken na zijn scheiding trouwden ze. Kramer had gezegd, een boek met kinderen in de hoofdrol te schrijven en geen Indische roman. Echter, toen Onrustig is ons hart uitkwam, was de hoofdpersoon een zelfstandige Indische vrouw van midden dertig, Henriëtte, en was het wel degelijk een Indische roman. Hoofdthema van het boek is het moederschap, in Indische setting. Haar boek Thuiswaarts gaat over haar kampervaringen en de repatriëring naar Nederland. Na de oorlog was zij niet meer in staat om te schrijven. Op 12 augustus 1956 is zij overleden.
Op de vraag van Adrienne Zuiderweg of de hoofdpersoon Henriëtte een afspiegeling van Diet Kramer zelf is, antwoord van der Veer, dat Joop van den Berg heeft gezegd, dat dit personage het dichts bij Kramer komt. Maar van der Veer heeft er zelf niets over kunnen vinden, maar raakvlakken zijn er zeker.
Na de pauze was het de beurt aan Reggie Baay. Hij werd door Peter van Zonneveld geïnterviewd over o.a. zijn laatste boek, Het kind met de Japanse ogen.
Maar eerst wordt verhaald dat ze elkaar al vanaf begin jaren 80 kennen en over hun ontmoetingen met Rob Nieuwenhuys, godfather van de Indische Letteren volgens van Zonneveld. Dit jaar is het alweer 20 jaar geleden dat Nieuwenhuys is overleden.
In vogelvlucht worden de boeken van Baay doorgenomen. De slavernij in de oost valt niet meer weg te denken. De nazaten van slaafgemaakten die Baay heeft ontmoet zijn blanker dan ‘wij’!
Dankzij de negatieven die Baay na de dood van zijn moeder heeft gevonden, kon hij de oorlogsjaren en de tijd van de politionele acties van zijn vader reconstrueren. De foto op het omslag van Het kind met de Japanse ogen komt ook uit die collectie. Het negatief was echter erg beschadigd, dus de foto is wel bewerkt. Baay zag deze foto, en heel veel andere foto’s, voor het eerst. Het boek is opgedragen aan zijn broer E, Bestebroer genaamd in het boek. Zie de filmpjes voor meer achtergrondverhalen. Helaas was er geen tijd meer om meer te horen over de 5-daagse oorlog, voorafgaand aan de 1e Politionele actie. In Nederland is er heel weinig over terug te vinden.
Op dinsdag 12 maart 2019 is in Jakarta de eerste metrolijn van Indonesië in gebruik genomen (de eerste twee weken als test). Er wordt met veel enthousiasme en verwachting gekeken naar de MRT Jakarta, die een bijdrage moet gaan leveren aan het oplossen van het enorme fileprobleem in de Indonesische hoofdstad. De eerste lijn die nu gaat rijden is een 15 kilometer lang traject van Zuid-Jakarta naar het centrum. In de Archipel
Jakarta Post: MRT Jakarta gears up for passenger safety
Foto: A passenger walks inside an MRT train car during a trial run on Feb. 12. The first phase connects Lebak Bulus in South Jakarta to Hotel Indonesia traffic circle in Central Jakarta. (Antara/Rivan Awal Lingga)
8e Indiëlezing; thema: Migratie en Aanpassen
OBA Amsterdam, 9 Maart 2019
Verslag: Edu
Camera: Ellen
Het 4/5 Mei Comité Amsterdam Zuidoost en het Indisch Herinneringscentrum (IHC) organiseerden weer de jaarlijkse Indiëlezing in het kader van de dag waarop in 1942 Nederlandsch-Indië capituleerde voor Japan en de Internationale Vrouwendag (8 Maart).
Voor hun bijdrage werd aan de sprekers vooraf de volgende stelling meegegeven:
‘De Indische gemeenschap is een schoolvoorbeeld van een succesvolle integratie’.
Het programma startte met een filmpje met interviews gemaakt tijdens Gepeperd Verleden in o.a. Amsterdam. O.a. Ernst Kraft van Ermel en Edu van Naerssen kwamen hierin aan het woord.
Gastvrouw Conchita Willems gaf eerst Janneke Roos (voorzitter 4/5 Mei Comité) en Yvonne van Genugten (voorzitter IHC) gelegenheid voor een inleidend woord van welkom.
Tot 1968 kwamen 350.000 repatrianten uit het voormalige Nederlands Indië naar Nederland. (Nu spreken velen liever over migranten hoewel dan opmerkelijke verschillen met de latere niet-Nederlandse migrantenstromen mogelijk onder de oppervlakte blijven.)
Een heterogene groep wat betreft huidskleur en opleidingsniveau; door oorlog en bersiap getraumatiseerd, berooid en ontdaan van status. Ondanks een kille ontvangst en weinig tegemoetkomen aan hun verliezen hield zij zich gedeisd en ging zij ogenschijnlijk probleemloos op in de Nederlandse maatschappij.
Assimilatie, verdergaand dan inburgeren en integreren. Wat betekent dit voor de volgende generaties? Hoe kijken de inmiddels tegen de 2 miljoen nazaten naar het thema van hun ouders en grootouders?
Deze geschiedenis hoort in de collectieve herinnering en verdient een zichtbare plaats.
Het IHC heeft daarom een project ‘350.000 mensen kwamen’ opgestart.
Migratie is voor de betrokkenen een ingrijpend veranderingsproces, maar voor de ontvangende regio ook: hoe is Nederland daardoor veranderd?
Migratie van Nederland naar Indië en vice versa is al een eeuwenoud verschijnsel.
Niet alleen lager opgeleiden en gelukszoekers trokken naar de Oost; ook expats (organisationele migranten, gestuurd door bedrijf of organisatie) die na enkele jaren terugkeerden. Rond 1900 waren er 80.000 burgermigranten in Indië en had 1 op de 40 Nederlandse ingezetenen een verleden in Indië (in den Haag 1 op de 10).
Tussen 1920 en 1940 bestond de jaarlijkse instroom vanuit Nederland soms wel voor een kwart uit Delftse en Wageningse ingenieurs. Eens in de 6 jaar hadden Nederlandse werknemers recht op groot verlof; ook deze verlofgangers hadden invloed op een Indisch leven in Nederland. Voorts zorgden ook de duizenden Nederlandse militairen die in de dekolonisatieoorlog werden ingezet voor een Indische beïnvloeding.
Ook wordt bijvoorbeeld bestudeerd hoe de beïnvloeding door de migratie uit Suriname zich hiermee verhoudt.
De naoorlogse migratie uit Indië verschilt van die van de komst van grote groepen Surinamers en gastarbeiders, maar er zijn natuurlijk ook overeenkomsten.
Identificeert de Indische gemeenschap zich met andere migranten of kunnen zij juist geen sympathie opbrengen. En verschilt dat van de houding van de overige Nederlanders?
De 2e spreker was Siem Boon, vooral bekend als directeur van de Tong Tong Fair. Zij behoort tot de zo genoemde tweede generatie.
De wijze van integratie van de Indische gemeenschap veranderde in de loop der tijd.
De eerste generatie had geleden onder oorlog, bersiap, migratie en inpassing in werk en leven in Nederland. Mensen van middelbare leeftijd hadden naast de zorg voor kinderen ook vaak die voor (groot)ouders. Zij gaven geen overlast, accepteerden discriminatie en konden kennelijk incasseren.
Dat er nog steeds zoveel misverstand en onbegrip in de Nederlandse samenleving is, is soms ontmoedigend. Meer overlast (grotere mond, slaan op tafel?) zou misschien beter zijn geweest.
Aan de tweede generatie zou je moeten aflezen of de integratie succesvol is verlopen. Dat is zeker niet het geval wanneer het Indië in je verloren gaat. Volgende generaties zouden zich meer moeten verdiepen in hun afkomst, dan gaan onze Indische waarden niet verloren. Je kunt pas van een succesvolle integratie spreken wanneer die waarden ook onderdeel van het Nederlandse erfgoed zijn. Zij staan daar niet buiten of tegenover.
Het duo Young Released verzorgt een muzikaal intermezzo voorafgaand aan de pauze (o.a. Olé sio sayangé en Blue Bayou) en later ook als afsluiting van de middag (o.a. natuurlijk We’ll meet again).
De derde spreker, Lara Mariëtte Nuberg, historica en blogger van Gewoon een Indisch meisje, is van de derde generatie.
Integratie betekent elkaar opnemen in een groter geheel; een samensmelting van beide kanten uit. Assimilatie daarentegen is eenzijdig opgaan in.
Het antwoord op de vraag wat de Indische identiteit is of Indische waarden nu zijn is niet eenduidig. Wat wil je behouden?
Zij vertelt het verhaal van haar familie. Van de voorvader die eind 19e eeuw bij een eerste njai kinderen verwekte en haar mogelijk wegstuurde. Een volgende njai kreeg ook kinderen en voedde alle erkende kinderen op volgens Europese standaard. Een nu algemeen gekend verhaal over de gemengde afkomst dat de eerste generatie toch moeilijk kon doorgeven.
Met name de tweede generatie is geruisloos geïntegreerd en is daarmee de Indische identiteit grotendeels verdwenen?
In ieder geval lijkt het er op dat steeds meer indo’s van de derde generatie op zoek gaan.
Nederlanders lijken zich niet in indo’s te willen verdiepen; steeds weer moet je toch je gemengd zijn uitleggen.
Verzwijg je achtergrond niet; wanneer je je eigen cultuur ondergeschikt maakt aan de Nederlandse neigt dat al naar assimilatie.
Panel onder leiding van Conchita Willems, met de sprekers als deelnemer
Onder Drees werd de term repatrianten gemunt om draagvlak te creëren bij de Nederlandse bevolking (de migranten zijn Nederlandse staatsburgers). Volgens Lucassen en de feiten “Frontstage”; “Backstage” werd migratie voor de indo’s bemoeilijkt en ook de kille ontvangst gaf niet de indruk dat het staatsburgers betrof.
[Vanuit de zaal werd gewezen op zelfs een onderzoek naar de relatie tussen ‘vreemd’ bloed en de kans op een succesvolle integratie!]
Boon vertelt dat zij soms moedeloos wordt wanneer zij alweer op onbegrip stuit. Zij kan nu beter invoelen dat de eerste generatie eenvoudigweg de ruimte niet kreeg om te verklaren dat indo’s een onderdeel zijn en toch anders.
Het stoort haar ook dat de TTF bedoeld is voor iedereen (onderdeel Nederlandse cultuur) en dan toch soms wordt bestempeld als een doelgroep-evenement.
Voor geschiedschrijving is naast het Groepsniveau (de Indo’s bijvoorbeeld) ook de ervaringsgeschiedenis van personen (Individuele niveau) belangrijk. Er ligt al veel, maar het beklijft kennelijk niet.
Volgens Lucassen komt dat (mede?) omdat het vak geschiedenis ontstaan is met als doel de legitimatie van de natiestaat. Wat daar minder aan bijdraagt behoeft minder aandacht.
Toch is massamigratie een belangrijk onderdeel van de Nederlandse geschiedenis. Rond 1700 was 40 % van de bevolking migrant; nu is dat 30 %!
De vraag wanneer je niet meer kunt spreken van (de zoveelste generatie) Indische Nederlanders (Indo’s) is ook al niet eenduidig te beantwoorden. Hoe sterk is het groepsgevoel en hoe indringend zijn de waarden?
Objectief – beschouwen anderen dat zo? – is dat al na 2 à 3 generaties het geval.
Subjectief – hoe voel je dat zelf – is dat een persoonlijke keuze.
Die overigens per groep sterk kan verschillen (gewezen werd op de Joodse gemeenschap).
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
Agatha van Renesse van Duivenbode (1896 Menado-1972 Den Haag) verloor in 1932 haar oudste kind Sidonia, een kleuter van 5 jaar. De 3 zoons overleefden haar. Agatha had 11 broers en zusters, die allen geboren werden vóór het huwelijk in 1908 van hun ouders Sidonia Catharina Engelen en Maarten Dirk van Renesse van Duivenbode, eigenaar van een steenkooltransportbedrijf te Kema bij Menado. 7 van die 11 overleden voor haar tijd .
De burgerlijke stand meldde geen kinderen Engelen geboren te Kema of Menado, en gelijkstellingslijsten kennen wel de naam Engelen uit Menado van tussen 1903 en 1919. O.a. Hendrik Wladimir.
Daarom is te vermoeden dat Sidonia Engelen van gemengde afkomst was.
De overgrootvader van Agatha was Maarten Dirk van Duivenbode, geboren in 1804 te Ternate , reder, handelaar in vogelveren en natuurhistorische specimens , tevens honorair gezagsdrager op Ternate . Hij en zijn zoons hielpen natuuronderzoeker Alfred Wallace. Die een aantal ontdekte vogels vernoemde naar iemand uit de familie van Duivenbode. Hij beschreef dat Maarten Dirk erg rijk was en tientallen slaven bezat.
In 1861 liet Maarten Dirk de achternaam wijzigen in van Renesse van Duivenbode. Zijn oma van Renesse, beviel in Ternate van zijn moeder, later gehuwd met de koopman Dirk van Duivenbode, komend uit Katwijk aan Zee.
Agatha huwde in 1926 met Victor Hugo Goldman, die bij de staatsspoorwegen werkte en in 1943 te Soerabaja overleed. Of hij overleed in internering is niet bekend.
In het graf werden twee zonen van Agatha bijgezet.
Johan Willem Gerard, geboren 1931 in Soerabaja, overleden in 2000 te Den Haag.
Hij was de oprichter van Technisch Handelsbureau Epe-Goldman B.V., een bedrijf wat nog bestaat.
De tweede zoon was Jan Hugo Rudolf (1933-2002), employé United Airlines te Los Angeles.
De stamvader Johan Christiaan Goldman, in Dresden luthers gedoopt, kwam als soldaat in 1785 in Indië aan en stapte over naar een civiele functie in de VOC. Onder het Indisch gouvernement bleef hij ambtenaar en was met zijn pensioen in 1838 vice-president van de Raad van Indië . In 1838 werd hij en zijn nazaten in de adelstand verheven.
De operatie van de tumor in de onderrug van snowboardkampioene Bibian Mentel heeft (tijdelijk) schade aangericht. De topsporter werd de ochtend na de operatie wakker zonder gevoel in haar benen. AD.nl
De teloorgang van de Hawaiian Muziek in Nederland’
Zondagmiddag 7 april 2019
Locatie: Migratie Museum, Hoge Zand 42, 2512 EM Den Haag
Reserveer uw ticket via: migratie-museum.nl/aloha
Voor meer informatie en de trailer zie: www.hawaiimijnlief.com
Kent u dat, dat u ergens loopt en dan steeds aan hetzelfde moet denken, elke keer weer en weer? Dat heb ik met de Sweelinckstraat. Daar studeerde ooit Jacques van Helsdingen aan de Nederlands-Indische Bestuursacademie. Maar ik denk aan zijn echtgenote, Beata van Helsdingen-Schoevers, en dan voel ik me meteen blij. Dagblad070
I’m Yvonne Eschweiler, but I’m pretty sure there are many Yvonnes out there who go by the name “Vonnie”, guess that’s an Indo thing, huh ? My dad is the Indo one, I always use him when people ask me what my ethnic background is, when the cops put “H” behind the section “Race”, I have to educate them that the “H” stands for Human, lolol, I usually tell them what it should be “Other” and not “H”. socalindo.com
Zo worden er romantische werken vertolkt door het Russisch Vocaal dames-ensemble Soedarynja en staat onder leiding van Svetlana Tsariova. Pianist Xavier Boot speelt in lijn met het Russische karakter van de avond ook werken van Rachmaninov en de serenade Don Juan van componist Tsjaikovski terwijl Ronald Willemsen zelf daarbij zingt. RTV Zaanstreek
Ik ben nu ruim een jaar verder, een jaar na het interview met Armando Ello.
Het boek ‘Twijfelindo’ is gelanceerd en alle verhalen zijn gedocumenteerd. Ieder kon zijn visie geven op de term ‘TwijfelIndo’. Een persoonlijk verhaal met een soms confronterende foto.De uiterlijke kenmerken van het Indisch zijn vervagen door steeds verdere vermenging van bloed. Voor mij persoonlijk was het een begin van een zoektocht. Een zoektocht waarin het Indische deel van mijn bloed centraal stond.Een blik naar binnen en een confrontatie met taboes. HoezoIndo
Indische woordzoeker puzzel met de betekenis van de woorden, door indopedia.nl Speelt u deze woordzoeker liever op papier, print deze dan uit. (elke vrijdag een nieuwe puzzel) indopedia.nl.
Selecteer met de muis de woorden.Als de selectie juist is, dan blijft het staan en wordt genoteerd.
De zogeheten Coroner’s Court in Kuala Lumpur is vrijdagochtend (lokale tijd) tot de conclusie gekomen dat de dood van het Nederlandse model Ivana Smit geen misdrijf is geweest. Haar familie heeft laten weten in hoger beroep te zullen gaan. NU.nl
Op uitnodiging van stichting Zieraad schreef Jeremy Flohr deze blog over zijn zoektocht naar zijn familie. Jeremy verzorgt een workshop ‘ Familieverhalen en herinneringen op video vastleggen’ tijdens het project Tracing Your Roots: Op zoek naar Indisch-Molukse wortels. Een intergenerationeel project waarin jongeren op zoek gaan naar hun voorouders en de kans krijgen om hun (groot)ouders te vragen naar hun ervaringen en hun geschiedenis. Stichting Zieraad
Het Nationaal Museum van Wereldculturen (NMVW) heeft nieuwe spelregels opgesteld voor het terugvragen van koloniale roofkunst. De beoogde consequentie is een ruimhartige teruggave van objecten uit de rijkscollectie aan herkomstlanden. Het museum, in 2014 ontstaan door een fusie van het Tropenmuseum in Amsterdam, het Museum Volkenkunde in Leiden en het Afrika Museum in Nijmegen, beheert de nationale volkenkundige collectie en publiceerde donderdagmorgen het nieuwe beleid NRC
De leukste tijdelijk baan – solliciteer voor 1 mei 2019
Elk jaar breiden wij ons vaste team uit met ruim 200 tijdelijke medewerkers.
Kom jij Team Tong Tong in 2019 versterken? Alle vacatures vind je hieronder.
Solliciteer a.j.b. vóór 1 mei 2019. Tong Tong Fair
De organisaties die onderdak gevonden hebben in Sophialaan 10 te Den Haag noemen hun samenwerking Museum Sophiahof. Men is aan het verbouwen en het plan is over enkele maanden het museum te openen.
Onderwijl is er een nieuwe website verschenen: museumsophiahof.nl
Het Indisch Herinneringscentrum heeft een nieuw bestuurslid.
Magda Wallenburg schrijft: Mijn Indisch verhaal start bij mijn geboorte in Manokwari (NNG) als kind van Indische ouders, die hun manier van Indisch zijn aan mijn broers en mij hebben overgedragen.
Door mijn werkzaamheden bij Woonzorgcentrum Raffy – 26 jaar alweer – mocht ik vele andere vormen van Indisch zijn ontdekken. En het stukje Nederlands Indische geschiedenis werd voor mij completer. Met het verzoek van de toenmalige KJBB aan mij om de 15 Augustus Herdenking in Breda te borgen, werd Stichting Arjati tien jaar geleden opgericht
De 49-jarige Remko Willems uit Nispen staat op plaats 7 in de Top 10 van Beste Akoestische Gitarist van de Benelux. Deze lijst wordt jaarlijks vastgesteld door vakblad de Gitarist. Een grote verrassing voor Willems die al van kleins af aan met muziek bezig is.
Afgelopen jaar heeft Willems, mede door zijn top 10 notering, veel door het land gereisd. Zo mocht hij onder andere de muzikale inleiding verzorgen bij de documentaire ‘Klanken van Oorsprong’. Een bekroonde documentaire die het verhaal vertelt van diverse artiesten met een Nederlands-Indische achtergrond. Voor Remko, die zelf ook een Nederlands-Indische achtergrond heeft, een verhaal dat uit z’n leven gegrepen is. “Deze film laat de treurnis van de oorlog in Nederlands-Indië zien, maar ook wat de indo’s hebben meegenomen naar Nederland: Muziek.” Internetbode
De Pianoman: Willebrordus Naessens werd geboren op 22 maart 1862 in Zaltbommel, als zoon van Willem Johannes Theodorus Naessens en Cornelia Sophia Constantia Bol. Volgens familiedocumenten zou hij in 1877, op vijftienjarige leeftijd, zijn intrek hebben genomen bij een weduwe Sanders in Leiden. Hij was een talentvol pianospeler en ontwikkelde zich tot een veelgevraagd concertpianist. Tijdens één van zijn concertreizen door het voormalige Nederlands Indië besloot hij om zich in Surabaya (Oost Java) te vestigen. Een besluit onder meer ingegeven door het feit dat hij niet erg te spreken was over de kwaliteit van de door hem in Nederlands Indië bespeelde piano’s: deze waren meestal afkomstig uit Europa en in veel gevallen niet bestand tegen de tropische omstandigheden. Hij zag hier mogelijkheden, bleek een uitstekend gevoel voor ’zaken’ te hebben, dat hij gebruikte bij het oprichten in 1891 van de firma W. Naessens & Co. Deze firma in eerste instantie gericht op de import en verkoop van piano’s en andere muziekinstrumenten, schakelde al snel over op de bouw van piano’s Groenegraf.nl.
Mensen die terugkeerden uit Indië vestigden zich in Den Haag.
Ook veel Indische mensen die in Nederland gingen wonen kozen voor deze stad en overleden er. Dat is te zien aan de grafstenen. Bijvoorbeeld deze foto van de begraafplaats Nieuw Eykenduynen te Den Haag. Zoek naar foto’s en namen .
!
Johannes Lammerts van Bueren (1908-1995) staat zonder achternaam op de zerk. Net als 2 andere namen, zijn zoon Hanne en dochter Elizabeth Henriette . Johannes geboren in 1907 in Soerakarta overleed in 1995 te Den Haag. Van 1923 tot 1930 werkte hij op de koffieplantage Kali Dompo te Djember. Daarna tot aan de oorlog, was hij employee van de Staatsspoorwegen
Hij werd gemobiliseerd en geïnterneerd als matroos van het Marine-departement. Zijn moeder was de Indonesische vrouw Minah die ca 14 kinderen had.
De vader van Johannes was Reinier LvB, eerst employee van de tabaksonderneming Gawok te Soerakarta en daarna was hij in die stad tot in de dertiger jaren verhuurder van de paardenkoets andong.
Stamouders LvB waren apotheker Hermanus Lammerts van Bueren, geboren 1820 in Geertruidenberg en Johanna Cina Dina Rovers, geboren te Poerwogondo.
Johannes huwde in 1938 te Bandoeng met Henriette Carolina Wilhelmina Christiana Adolphine Pöttger. Dochter van Hendrik Pottger en Johanna von Schukkmann. Tot aan haar huwelijk was ze klerk bij de staatsspoorwegen.
Haar vader Hendrik was ambtenaar in- en uitvoerrechten, bestuurder onderofficiersvereniging “Ons Aller Belang”, daarna in de mijnindustrie werkzaam, geboren in Batavia, waar zijn Amsterdamse ouders enkele jaren woonden en toen met het gezin terugkeerden. Ook andere broers gingen later naar Indië voor korte of langere tijd.
Stamvader Cuno von Schukkmann, geb 1793 te Stadgardt, Dld werd secretaris van Banka
Hanne was een zoon van Lammerts van Bueren-Pöttger.
Hun dochter Elize Henriette , overleden aan lymfklierkanker, was ambtenaar o.a. bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken en het Ministerie van Onderwijs en Wetenschappen. Zij was niet getrouwd en had geen kinderen. Ze was iemand die veel belangstelling had voor vrienden en familie.
Een kennis van haar merkte dat dit graf de laatste tijd goed verzorgd wordt door een onbekende.
Impressie van de eerste Tracing Your Roots middag op zaterdag 2 maart 2019. Jongeren (15 – 35 jaar) met Indisch-Molukse wortels gaan op zoek naar hun familiegeschiedenis en naar de verborgen geschiedenissen die daarin besloten liggen. Vier middagen lang kennis maken met genealogie en stamboomonderzoek, in het archief duiken en je (groot)ouders interviewen.
Wilt u weten wat uw Europese en Indische schilderijen, tekeningen en aquarellen waard zijn of uw Chinees porselein, Aziatica of design? Op vrijdag 8 maart tussen 11.00 en 16.00 uur staan de taxateurs van het Venduehuis uit Den Haag voor u klaar in Design Museum Den Bosch om uw kunst en antiek te taxeren en desgewenst in te nemen voor veiling. Speciaal voor de beoordeling van design, art deco en art nouveau en Indonesische schilderijen komt Frans Leidelmeijer mee, bekend van het tv-programma Tussen Kunst & Kitsch. Het Klaverblad
Het Werftheater: “Bij Eugenie in de keuken” is de titel van een nieuwe reeks theatervoorstellingen, waarbij tante Eus het publiek meeneemt in gebeurtenissen op en rond haar keuken.In deze Culinaire Beleving, krijgt u niet alleen te maken met keukenrecepten , maar neemt zij u ook mee in haar keukenverhalen, haar liedjes, haar anekdotes en haar keukenroddels.
(klik op het plaatje)
Behalve uitvaartverzorger voor mijn eigen uitvaartonderneming, ben ik ook donateur voor Stichting Tileng. De stichting probeert de leefomstandigheden in dorpen op Java te verbeteren door het financieel mogelijk maken van projecten die door de bevolking zelf worden aangedragen. Vaak vragen mensen mij hoe mijn passie voor Stichting Tileng is ontstaan. Het is een bijzonder verhaal dat begon toen ik oprichter Ton Lange ontmoette. Stichting Tileng
Mijn Indische moeder was 15 toen ze in 1955 alles wat haar lief was achter moest laten omdat het gezin naar het onbekende Nederland repatrieerde. Haar vriendinnen heeft ze nooit meer teruggezien. Tot ze door een toevallige ontmoeting na 63 jaar met een van haar vriendinnen werd herenigd. tubantia.nl
Moeder Yuen van Mei Wah in Eindhoven bestiert al 53 jaar de keuken. Toch is ze beslist met haar tijd meegegaan.
restaurantgids Gault Millau riep Mei Wah dit jaar uit tot het beste Aziatische restaurant van het land. Taks Yuen, een grote, joviale Brabander met een vriendelijk brommende basstem, leidt inmiddels als derde generatie het bedrijf, samen met zijn vrouw en met zijn moeder Sui Wan Yuen-Ko. Die laatste loopt tegen de 80 en bestiert al 53 jaar de keuken – ik geloof niet dat er in Nederland een chef is met een langere staat van dienst. Volkskrant
Charley Toorop (1891-1955) was misschien wel de meest eigenzinnige vrouw van de twintigste eeuw. Ze moest knokken voor een plaats in een mannenwereld én wilde zich bewijzen tegenover haar vader: de beroemde kunstenaar Jan Toorop. Ze koos voor het kunstenaarschap en daar moest alles voor wijken.Stevige discussies vanaf de wcToorop had met veel beroemde kunstenaars contact en vaak kwamen ze bij haar over de vloer. Ze maakte geen verschil tussen beginnende kunstenaars of kunstenaars die het al hadden gemaakt. Iedereen met talent was welkom.Ze was dikke vrienden met Piet Mondriaan en in haar huis aan de Leidsegracht kwamen veel kunstenaars bijeen, waaronder schilder Carel Willink, architect Gerrit Rietveld en filmregisseur Jorens Ivens. Toorop ging stevige discussies aan gaan met haar gasten en stond erom bekend dat ze haar pittige discussies zelfs door de wc-deur van haar huis in Bergen voortzette Het geheim van de Meester – AVROTROS.nl, zie de documentaire over een analyse en kopie van een schilderij
Hij is inmiddels 76, maar staat nog elke dag om een uur of vijf op om te schrijven. ”Dat is mijn grote passie. Ik werk er keihard aan om een goede schrijver te worden.” Jan Tomasowa is regelmatig te zien en te horen in Barneveld. Hij promoot daar zijn boeken. De ex- Barnevelder leverde de afgelopen jaren een trilogie bestaande uit Pattimura, De schreeuw van de adelaar en Ezra Makakea Poeta. Barneveld Vandaag.
In zijn essay ‘Molukse overpeinzingen’ zoekt Jan Tomasowa op kritische en openhartige wijze naar antwoord op vragen over de dieper onderliggende oorzaken van ontwikkelingen die de geschiedenis en de
maatschappelijke positie van de Molukkers in Nederland in sterke mate beïnvloeden. De auteur gaat oa. in op de vraag waarom, na eeuwenlange onderdrukking door het Nederlands koloniaal bewind, zoveel Molukkers er toch voor kozen om Nederland trouw te dienen. De Nederlandse regering weigerde zelfs de soldij van Molukse KNIL-militairen die tegen het Japanse leger hadden gevochten te betalen. Waarom streden zij, na de Japanse capitulatie, samen met Nederlandse militairen tegen de vijanden van het Nederlands bewind? De auteur vraagt zich af waarom de duizenden Molukse pro RMS KNIL-militairen, die op Java waren gelegerd, aldaar de TNI niet massaal aangevallen hebben, toen op de Molukken, de TNI oorlog voerde tegen de Republik Maluku Selatan (RMS). Zij deden dat wel op Celebes. En daarna? Waarom geloofden de Molukse KNIL-soldaten, die in 1951 op militair bevel met hun gezinnen naar Nederland vertrokken, dat zij tijdelijk in Nederland zouden verblijven? Waar hadden zij na een half jaar naar toe willen gaan? Tomasowa stelt vast dat de Molukse leiders niet altijd in het belang van de Molukse bevolking hebben gehandeld.
Het archief van Indisch4ever is best wel te filmen !!
......................................
.......... Bekijk ook de archipelsite met honderden topics.
Zoekt en gij zult vinden. !
Meest recente berichten : Het gebeurde ergens in de Indonesische archipel
...................
Indisch4ever 