Haagse tieners winnen prijs met duik in koloniaal verleden 

Haagse tieners winnen prijs met duik in koloniaal verleden van Nederlands-IndiëWaarom leren we zo weinig over het koloniale verleden van Nederlands-Indië in de geschiedenisles? Dat vroegen Famke van der Meer (18) en Marilou Schaafsma (17) zich af. Daarop volgde een profielwerkstuk waarmee ze de KNAW Onderwijsprijs wonnen. AD.nl.

Het profielwerkstuk is te downloaden.
De foto is van dit filmpje.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

8 reacties op Haagse tieners winnen prijs met duik in koloniaal verleden 

  1. Anoniem zegt:

    Dit terwijl Nederland zo trots is dat groot is geworden tenkoste van het leiden van andre volkeren door kolonialsim en slavernij.

  2. Indorein zegt:

    “… Verder zullen wij de term ‘Nederlands-Indië´ gebruiken als we schrijven over de periode vóór het uitroepen van de onafhankelijkheid op 17 augustus 1945. Als het gaat over de periode hierna, zullen we de termen ´Republiek´ of ´Indonesië´ hanteren … “:

    Hoewel ik het op zich een goede prestatie vind van deze 2 jongedames, toch deze kanttekening:
    Met bovenstaande verklaring geven zij toch wel aan duidelijk te zijn beïnvloed door de hedendaagse kijk van veel politici dat de geschiedenis moet worden herschreven. De juridische juiste datum blijft toch augustus 1949. Dhr. Somers mag mij eventueel corrigeren.

    • Boeroeng zegt:

      De keuze van de scholieren voor de term Indië/Indonesië heeft niet veel te maken met de opinies van de politici. Die meningen zijn niet prominent in de publiciteit.
      Zo kun je ook zeggen de keuze de naam Indië aan te houden tot 27 december 1949 … dat dit een keuze was van de toenmalige politici. Ik denk niet dat je het zo moet zien.
      Het was vooral de publieke opinie in 1949 die deze keuze maakte.
      Juridisch ? Is het zo dat een rechter voorschrijft tot wanneer Indië de juiste naam was ?
      Lijkt me niet. Je kunt andere juridische argumenten aanvoeren….. maar dan heb je het over Nederlands/ Westers juridisch benadering.
      De hedendaagse Indonesische juridische visie is dat per 17 augustus 1945 de staat Indonesia gevestigd was en dat het land Indonesia heette.

      Ik noem het land in 1945-1949 Indië, wat toen en nu de gewoonte is van Indische mensen.
      Wie persé Indonesië wilt zeggen, moet dat vooral doen,
      Maar ga niet strijen en mensen verwijten dat ze Indië zeggen.
      Dat deden deze scholieren ook niet.

      Ik val eerder over dit zinnetje van hun:
      Aan het begin van de Japanse bezetting werden
      de Europese en Indo-Europese bevolking opgepakt en opgesloten in de Jappenkampen.

      Hier wordt een onderscheid gemaakt tussen Europese en indo-europese-bevolking. Dat was er niet.. Alsof de indo’s niet hoorden tot de Europeanen, wat men veel wel was, juridisch en cultureel.
      2/3 van de als Europeaan genoteerden was indo
      Voor een juister onderscheid moet men zeggen totok-europese en indo-europese bevolking. Maar dat is niet de gewoonte.
      Toen niet en nog niet… Waarom niet ?
      De tweede misvatting die de meisjes overnemen is dat al die europeanen werden geïnterneerd.

    • Jan A. Somers zegt:

      27 december 1949, 10,17 uur!. Maar wel werd bij de grondwetswijziging in 1948 al vooruitgelopen op de toekomst en werd de benaming in artikel 1 gewijzigd in Indonesië. Buiten Java en Sumatra werd de benaming federatie Indonesië al veel erder gebruikt.

      • Jan A. Somers zegt:

        Vervolg: Op 8 december 1949 hield de minister van buitenlandse zaken Stikker de Tweede Kamer voor dat verwerping van het wetsontwerp Soevereiniteitsoverdracht ernstige gevolgen zou hebben voor de internationale positie van Nederland. Op 9 december aanvaardde de voltallige Tweede Kamer het wetsontwerp met 71 tegen 29 stemmen en op 21 december stemde de bijna voltallige Eerste Kamer met 34 tegen 15 stemmen vóór de soevereiniteitsoverdracht.
        Op 27 december 1949, 10.17 uur, plaatste in Amsterdam in het Paleis op de Dam koningin Juliana haar handtekening onder de bevestiging van de resultaten van de Ronde Tafel Conferentie en onder de acte van de soevereiniteitsoverdracht. Daarna volgden redevoeringen van de koningin, minister-president Drees en minister-president Hatta. In Batavia werd om 17.51 de Nederlandse vlag van het paleis Koningsplein gestreken en de Indonesische vlag gehesen. Redevoeringen werden gehouden door de Hoge Vertegenwoordiger van de Kroon Lovink en de sultan van Djokja als vertegenwoordiger van de Verenigde Staten van Indonesië. In staatkundige zin is de door L. De Jong gebruikte terminologie voor beide plechtigheden opmerkelijk, èn correct. De eigenlijke soevereiniteitsoverdracht vond in Nederland plaats; in Indonesië vond de gezagsoverdracht plaats door het tekenen van het protocol van de bestuursoverdracht.
        – Interessant is de datering van de onafhankelijkheidsproclamatie:
        Proklamasi.
        Kami bangsa Indonesia dengan ini menjatakan Kemerdekaan Indonesia. Hal2 jang mengenai pemindahan kekoeasaan dan lain-lain diselinggarakan dengan tjara saksama dan dalam tempoh jang sesingkat-singkatnja.
        Djakarta 17-8–05
        Wakil2 bangsa Indonesia
        Soekarno-Hatta

        • Loekie zegt:

          Twee meiskes van 17, 18 jaar hebben hun best gedaan op een profielwerkstuk. Da’s leuk. Maar wel een beetje puberachtig om dat werkstuk te beschouwen als een bijdrage aan de geschiedschrijving en dan zaken te etaleren die al lang en breed bekend zijn.

  3. Peter van den Broek zegt:

    Enkele citaten uit het profielwerkstuk verbazen mij wel.

    Citaat 1) De schattingen over het aantal doden gedurende deze periode – de Bersiap – lopen erg uiteen. Sommige deskundigen zeggen dat er 3.500 doden gevallen zijn, maar er wordt ook wel gesproken van 35.000 doden.
    Ondanks deze grote hoeveelheid slachtoffers werden veel mensen van Europese afkomst gespaard, doordat zij nog opgesloten zaten in de interneringskampen. Daar werden zij nog ‘beschermd’ door de Japanners.

    ad 1) de mythe van de cijfertjes!!!! ik heb toch een andere tijdlijn, wel gebaseerd op meer dan 800 Bersiapslachtoffers van naam en plaats en een kleine 5.000 vermisten, wellicht niet representatief ????

    Citaat 2) Toen de Amerikanen na de tweede militaire actie dreigden de Marshall-hulp stop te zetten en er bovendien verdere internationale sancties zouden komen, voelde Nederland zich uiteindelijk toch genoodzaakt om te onderhandelen met Nederlands-Indië

    ad2) Een tot vervelens toe afgekauwd mythe. Ondanks dat de Amerikanen dreigden de Marshall-hulp te blokkeren, gingen de Nederlanders gewoon door met hun militaire acties. Volgens JJP de Jong in zijn. boek De Avondschot ging het Nederlands beleid pas echt om na de 2de politionele actie, geen interim periode, wel directe souverneititeitsoverdracht e.d.

    Citaat 3) Ten slotte het laatste hoofdstuk: de MILITAIRE acties. Het Nederlandse kabinet gebruikte indertijd de term ‘politionele acties’ om aan te geven dat het doel van deze actie diplomatiek was en niet militair. In dit hoofdstuk zal ingegaan worden op het verloop van deze acties.

    ad3) politionel actie als diplomatiek middel???? Het was toch von Clausewitz die schreeft dat Oorlog de voortzetting van de politiek (van diplomatie) is met andere (minder vreedzame) middelen.
    Iedereen in Nederland weet nu toch wel dat die “politionele acties” niks met politioneel te maken hebben, maar om dan dat te vertalen in militaire acties lijkt me iets te veel van het goede. In. Indonesie staan de politionele acties bekent als “AKSI MILITER” , gaan we dan niet van de ene bias naar de andere bias, vooringenomenheid. Keer dan terug naar de oorspronkelijke namen van de acties: naar Operatie Produkt en Operatie Kraai, dan zijn we met Geschiedenis bezig en niet met indoctrinatie. Alsof door het veranderen van de naam, het beestje ook verandert, typisch Nederlands, nee typisch demagogisch.

    Vanuit Italie krijg ik zodoende wel een hele bijzondere kijk op de Nederlandse koloniale geschiedenis.

    • Jan A. Somers zegt:

      “voelde Nederland zich uiteindelijk toch genoodzaakt om te onderhandelen” Die waren met de ‘Hoge Veluwe’ op 14 april 1946 al begonnen. In een afwisseling van diplomatie en strijd, de goede naamgeving van de dissertatie van J.J.P. De Jong, 1988.
      “term ‘politionele acties’ om aan te geven dat het doel van deze actie diplomatiek was en niet militair” Niet diplomatiek, maar bestuurlijk. Politiek is het geheel van beginselen en regels van bestuur. (Van Dale). Is dat bestuur ontregeld dan treedt het handhavingsapparaat op, de politie. Met politionele acties, dat is de wapenstok erover. Lukt dat niet, dan komt het leger erbij, de Marechaussee, in de wandelgangen genoemd als militaire politie, met zwaarder spul. In Nederland bijvoorbeeld bij de Provorellen, en het huwelijk en inhuldiging van koningin Beatrix. Waardoor besturen, onmogelijk werd en het bedrijfsleven gehinderd. In het gebiedsdeel Nederlandsch-Indië werd het besturen ook onmogelijk gemaakt. O.a. bersiap waar de Indonesische politie niet tegen optrad, en waar het bedrijfsleven ook onmogelijk werd gemaakt..
      “Operatie Produkt” Een goed gekozen naam! In de binnenlanden van Java en Sumatra konden de eigenaren van ondernemingen niet bij hun bedrijf komen. Producten werden op grote schaal gestolen en weggesmokkeld (de revolutie kostte tenslotte geld!). En de Indische schatkist begon leeg te raken. Na de eerste politionele actie was het verrassend hoe snel de productie weer op gang kwam. In het kader van de Bijeenkomst Federaal Overleg (BFO), die nu door de republikeinen werd geboycot, richtten de diverse net bezette regios zoals Oost-Sumatra, Madoera, Palembang, West- en Oost-Java zich op een eigen plaats binnen de Verenigde Staten van Indonesië. Uit vertegenwoordigers van die deelgebieden werd een Voorlopige Federale Raad gevormd, allen Indonesiërs onder leiding van Prof. Hoesein Djajadiningrat. Op grond van voorstellen van die Raad werd op 9 maart 1948 de Raad van Departementshoofden omgevormd tot een Voorlopige Federale Regering. Onder bescherming van de Nederlandse strijdkrachten konden binnen de bevrijde gebieden de nieuwe Indonesische bestuurs- en regeringsorganen zich ontwikkelen, het maatschappelijk en economisch leven kwam weer op gang ondanks sabotagepogingen. Vanaf april had Indonesië weer een handelsoverschot. De schatkist begon zich weer te vullen.
      Dat er voor de politionele acties meerder namen in omloop,kwamen is begrijpelijk, maar geen probleem. Als je maar begreep dat het een actie was gericht op herstel van bestuur en handhaving in een gebiedsdeel van het koninkrijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.