Eric Neyndorff zit voor twee maanden in Indonesië. Hij zou proberen reisverhalen door te sturen. Dit is nr 7. Zie hier voor eerdere delen.
Zondag 20 oktober
Gisteren geen gekke dingen gedaan. Heb wat medicijnen tegen buikloop gekocht, het medicijn heet: Diatabs Tabley Antidiare, het werkt en kost ongeveer 5.000 rupiah voor 4 tabletjes, kan me de kop niet kosten.
Nu ik toch bezig ben, ik heb ook een middel tegen muggebeten gekocht. Ik had de keus tussen een spuitbus met antimuggenspray, Bygoner genaamd, maar dat lijkt me voor mijn constitutie ook niet erg gezond, dus ik heb een middel gkocht waarmee ik me in smeer, het heet Autan, en ook dit helpt en is niet duur.
Ik vermaak me ook elke dag in het Merdekapark dat tegenover mijn hotel ligt. Het enige probleem dat ik daarmee heb is het oversteken van de weg. De jalan Wastukencana is een drukke weg en het is een kunst om die over te steken, want er komt geen pauze in het voortrazende verkeer. Ik gooi me gewoon in het verkeer en probeer recht in de ogen van de chauffeurs van het tegemoet komend verkeer te krijgen, want mijn filosofie is, dat je iemand niet doodrijdt, waarmee je oogcontact hebt, tot nu toe klopt dit.
Als ik dan in het Mederkapark ben gekomen, zijn er overal groepjes mensen, die gewoon zitten of ergens mee bezig zijn, zo is er elke morgen een groep ouderen bezig met Tai Chi, hetgeen ik een erg sierlijke therapie vind. Ook zijn er heel vaak kinderen bezig met het instuderen van danspasjes al dan niet begeleid door muziek.

Er was ‘s-middags in een hoekje een paar jongens met slangen bezig, sommige slangen waren erg groot! Ik durfde er niet dichterbij dan 10 meter te komen. Een jongen probeerde zijn slang te voeden met een harig beest, waarvan ik niet weet of het een rat was. Ik heb er een foto van gemaakt die ik in mijn album op Facebook zal zetten.
Ook zag ik een groep kinderen, als paramilitaire groep, die na de vlaghijsing excersitie-oefeningen deden. Van elke SMk was een vertegenwoordiger werd mij verteld door hun leider.
Dinsdag 22 oktober
Gisteren met Chichi naar Puskesmas Pasundan geweest. Een Puskesmas (Pusat Kesehatan Masyarahit) is een gezondheidscentrum. Eerst moest Chichi bij de ingang een nummer halen, ze had nummer A90. wij moesten wachten in een ruimte naast de ingang, waar de nummers die aan de beurt waren omgeroepen werden. Na een uur was Chichi aan de beurt, ze werd vervolgens naar de polikliniek verwezen waar de dokter haar behandelde. Zij had tijdens het douchen water in haar oorgekregen en heeft dat vervolgens met tissue eruit proberen te krijgen, hetgeen uiteraard fout ging en zij de tissue niet uit haar oor kreeg. De dokter, die haar behandelde, zei dat ze een stommiteit had begaan. Dat is precies iets wat ik haar ook had verteld, daarvoor had ze dus niet naar de dokter hoeven te gaan.
Ik heb woensdag het kaartje voor de trein naar Yogyakarta gekocht, ik vertrek dinsdag 29 oktober om 7 uur uit Bandung en hoop om 14:31 uur in Yogya aan te komen. Het kaartje kost 200.000 rupiah en ik reis daarvoor in de eksekutif klasse voor. Ik ben geplaatst in wagon nummer 4 en heb plaats 7 a, dit is aan de rechterkant van de trein. 200.000 rupiah is bij de huidige koers 13,32 euro, voor welke prijs je naar een bestemming 427 km verderop wordt vervoerd.
Het bestellen van zo’n kaartje is ook een ervaring op zich. Ik ben naar het station gelopen en heb in de stationshal een nummer moeten trekken, daarna moest ik een formulier invullen met daarop mijn naam, mijn paspoortnummer, de bestemming, de gewenste trein en het tijdstip van vertrek. Na invulling moest ik wachten tot mijn nummer aan de beurt was en ik kon bij het aangegeven loket terecht. Al met al was ik een half uur kwijt.
tot het volgend bericht.
groetjes
Eric







Tropenmuseum














website 

























































quote



















en de Pensioen- en Uitkeringsraad en wordt gestuurd naar de cliënten. De hele editie staat op het internet: 


























































