
De documentaire ‘Archief van tranen’ bracht Joty ter Kulve tot deze pikirans:
De documentaire’’ Archief van tranen’’ uitgezonden door omroep MAX, heeft veel bij mij losgemaakt. Ik ben een 85 jarige, die de hel van de Japanse interneringskampen en Bersiap in 1945 heeft doorstaan .
Waarom dacht ik bij mijzelf, waarom houdt de documentaire mij zo bezig , dat ik zelfs de directeur van omroep Max de heer Slagter een mail heb gestuurd dat ik mij als direct betrokkene niet kon vinden in bovengenoemde documentaire ?
Ik ga proberen mijn gevoelens onder woorden te brengen en doe dit om mijn kleinkinderen een juist beeld te geven van die jaren.
Direct na W.O.II begreep mijn moeder, mijn vader was overleden, dat onderwijs in het naoorlogse Nederland-Indië een opgave was. Ze besloot toen heel onzelfzuchtig en wijs, mijn broertje van 15 en mijzelf van 18 jaar naar Holland te sturen. Dat was mogelijk omdat de Nederlandse overheid schepen ter beschikking had gesteld om de vluchtelingen naar Nederland te evacueren.
In het naoorlogse Nederland, dat ook nog zijn eigen oorlogsverleden moest verwerken werden wij opgevangen in pensions, particuliere adressen, kazernes. Het moet voor Nederland een hele operatie zijn geweest. Ook omdat de doorsnee Nederlander zich heel weinig kon verplaatsen in de koloniale onderdanen en de ellende die wij in de Indische oorlogsjaren hadden ondergaan.
Hoewel ik zelf dus een ‘’arme migrant’’ van 18 jaar was, die moederziel naar Nederland kwam wil ik toch graag het beeld van ‘’slachtoffer’’wat langzamerhand is ontstaan, bijstellen. Ik ga niet graag dood als slachtoffer van de Tweede Wereldoorlog.
Voor velen van ons was Nederland, na die vreselijke jaren in de Japanse concentratiekampen en Bersiap een oase. Ik had geen geld, weinig kleren enz enz, maar wat was ik gelukkig, dat ik kon studeren via een renteloos voorschot van de overheid, eten ,slapen, werken in vrijheid.
Ja ik heb ook mijn nachtmerries gehad, mijn pijn , verdriet, wanhoop. Echter ik vraag mij wel af of het nu anno 2012 nog terecht is als slachtoffer de huidige bewindslieden ter verantwoording te willen roepen en een paternalistische documentaire vol wrede gebeurtenissen te maken van overheidsgeld nota bene om de Nederlanders op te voeden. En ze alsnog te dwingen ons leed, verzwegen leed te ERKENNEN.
Wil ik dit? Moet ik mijn kleinkinderen dwingen om mijn wrede verleden te erkennen. Waarom wil ik dat ? En wat denk ik daarmee te bereiken?
Waarom wil ik Erkenning van een Premier wiens vader dezelfde gruwelen, die ik heb beleefd, heeft, doorstaan. De vader van Mark Rutte was n.l. een lotge noot.
Wat ik wel wil voor mijn kleinkinderen is dat zij leren nooit maar dan ook nooit te aanvaarden, dat zij slachtoffer zijn en moeten blijven ,maar dat zij altijd de kracht leren vinden hun lot in eigen handen te nemen.
Joty ter Kulve, Wassenaar 28 augustus 2012