Jenny Watson, toen gevlucht voor ‘de nieuwe orde’ van Suharto, onlangs figurant bij ‘ ver van familie’ waar deze foto werd gemaakt, zoekt verder naar wie , wat, hoe, waarom van de gebeurtenissen. Graag zou ze contact willen hebben met mensen die er toen waren en/of net als zij naar Nederland vluchtten.
Inleiding verhalen Indonesi 1965-1970
Gefascineerd door Indonesia.
En niet zo zeer door de vele mooie eilanden, Gordel van Smaragd, maar door de politieke onrust. Natuurlijk zovele andere landen (Afrikaanse, Zuid-Amerikaanse, Europese) kennen een soortgelijke onrust. Maar ik ben in 1961 in Bandung geboren, in 1965 met mijn ouders naar Nederland gekomen. De politieke situatie in de jaren 90 heb ik min of meer kunnen volgen. Bij de jaren 60 rijzen grote vraagtekens.
Ik ben benieuwd naar hoe anderen de periode rond de val van Soekarno (1965/1966) hebben ervaren en hoe ze Indonesi hebben verlaten, hoe hun situatie in Indonesi was en hoe het hun daarna in Nederland verging. Vele feiten zijn vermeld in diverse boeken door historici, politici, journalisten, sociologen. Ik wil graag korte verhalen optekenen van de bevolking. Schrijven over de periode 1965-1970 blijkt niet makkelijk, het is een periode waar men niet graag over spreekt. Het wordt niet voor niets de Stille Genocide* genoemd.
Na mijn korte verhaal over mijn eigen bevindingen Pertama kali, volgt hier een kort opstel over Dreamcat om een indruk te geven van die tijd. Ik hoop, dat ik nog meer verhalen kan optekenen om een beeld te kunnen schetsen van die spannende tijden.
Jenny Watson
.
.Sixties without Flower Power
Dreamcat is begin jaren 50 in Nederland geboren. Zijn ouders waren in1950 van Indonesi naar Nederland gekomen. In 1960 keerden zij met hun kinderen weer terug naar Indonesi. Dreamcat heeft de jaren 60 in Indonesi als tiener bewust meegemaakt. Mensen van zijn leeftijd die in Nederland zijn opgegroeid hadden de Flower Power tijd meegemaakt. Hij kende andere roerige jaren.
Heftig vond hij vooral de tijd rond de val van Soekarno . [1] Voor hem was het heel bizar, dat de communistische partij van het ene moment op het andere moment van populaire partij staatsvijand nummer 1 werd. Er volgde een heksenjacht op communisten, waarbij ook vele Chinese mensen het voor hun kiezen kregen. Chinezen moesten een Indonesische naam aannemen. Chinezen moesten (een deel van) hun eigen cultuur opgeven. Chinese feesten, Chinese taal werd verboden. [2]
Tot de val van Soekarno (1965/1966) heeft het gezin betrekkelijk rustig kunnen leven in hun woonplaats. Zij waren het enige protestants Chinees Indonesisch gezin tussen een overwegend moslims Javaanse bevolking. Dreamcat heeft in de periode 1960-1962 nooit enig vijandigheid van de bevolking bemerkt. Ze woonden toen nog in een dorp buiten de stad. Daar heeft hij nog fijne herinneringen aan zoals leuke excursies naar Tempels. In die tijd las hij Chinese traditionele verhalen (de witte aap) en verhalen (ook in stripvorm) over Mahabarata. Hij ging naar een protestantse school die bij een Chinese tempel stond, waar soms ook rituelen werden gehouden voor Javaanse voorouders. Bijzondere multiculturele gebeurtenissen, vond hij.
Toen ze verhuisden naar een grote stad kon hij de anti-Chinese sentimenten steeds meer bemerken. Op school, in de wijken. Een Chinese klasgenoot, die communistische sympathien, toonde verdween
Zijn vader ging in 1968 weer in Nederland werken. Het gezin ging mee. Toen zijn ouders weer in 1970 naar Indonesi teruggingen, bleef Dreamcat in Nederland, hij was in Nederland inmiddels een studie begonnen. Zijn ouders vestigden zich uiteindelijk in de jaren ’80 weer in Nederland.
In 1976 is Dreamcat nog een keer in Indonesi terug geweest. Dreamcat heeft daar weinig plezierige herinneringen aan. Al bij aankomst werden door de douane enkele van zijn Chinese studieboeken afgepakt, hij studeerde toen Chinakunde. Toen hij protesteerde bij de douane, werd hem verteld, dat het nergens voor nodig was om Chinees te studeren en dat hij eventueel bezwaar kon maken bij de rechter.
Dreamcat zou niet weer in Indonesie willen wonen. Als hij weer naar Indonesi zou gaan, zou hij waarschijnlijk meer een toerist’ zijn.
.
[1]Soekarno had een eigen soort Marxisme, die hij Maerhanisme noemde. Maerhan, een eenvoudige Javaanse boer, stond symbool voor miljoenen boeren, ambachtslui en handelaren, die niemand in dienst hadden en in vrede wilden leven met hun kleine bezit. Tot de val van Soekarno waren communisten getolereerd, zelfs geliefd, Soekarno werd aan het eind van zijn macht ook min of meer marionet van communisten. Over de mislukte coup van 1965, de val van Soekarno kan men bijvoorbeeld lezen in De Stille Genocide van L. Giebels
[2] In artikelen en boeken over de val van Soekarno en de massamoorden tussen 1965-1968 worden getallen genoemd als 500.000 vermoordde communisten waarvan 50.000 Chinezen, die men verdacht van communistische sympathieën. Vast staat dat in die jaren honderdduizenden mensen zijn vermoord.genoemd als 500.000 vermoordde communisten waarvan 50.000 Chinezen, die men verdacht van communistische sympathien. Vast staat dat in die jaren honderdduizenden mensen zijn vermoord.
In 1900 schreef Tine Gobius het kinderboekje ‘het Indische nichtje’. 
Dinand Woesthoff in een 24-uursgesprek met Wilfried de Jong.
quote 
Zaterdag 20.00 uur op RTL 4 strijden de laatste 10 Idols voor de volgende ronde. 1 van hen valt af.
quote
RTL 4 brengt de komende tijd op zaterdagavond de vierde versie van de talentenjacht Idols. Nu zijn er 12 kandidaten over. Een van hen is 
Kennelijk was onderstaande tekst in het archief van het Parool dd 8 december 2007 van de hand van de paroolcolumnist Theodor Holman, dat had de krant dan wel moeten vermelden.
Van de duizend hoogste rijksambtenaren zijn er slechts vier allochtoon. De Pers spreekt met je weet wel, die Molukker van OCW. Raymond Kaitjily Hij maakt tijd voor een gesprek over het minderhedenbeleid van de overheid. Als Molukker n als oud-directeur personeel en organisatie bij het ministerie van Onderwijs en het Kadaster, gaat het onderwerp hem aan het hart.
quote 
...................
Indisch4ever 