van Joty ter Kulve
Het Nederlands-Indië waar velen van de tweede en derde generatie Indo”s hun identiteit aan ontlenen bestaat gelukkig nog in musea , in de vorm van monumenten, het Indisch Herinneringscentrum en de verhalen of foto’s van ons nazaten.
.
De historische waarde van driehonderdvijftig jaar kolonie Nederlands-indië is groot. Het heeft ons mede gevormd als mensen en als land. DE VOC, Multatuli Banda, Coen, Ragawade de ondernemingen zijn een intrinsiek onderdeel van wat wij zijn ,onze volksaard.
Mijn Oma in sarong en kabaja, de botsing tussen de Aziatische culturen , religies en de Europese . Het ontstaan van de mengcultuur. De discriminatie van mijn lieve mooie Indische moeder het hoort allemaal bij die periode. En heeft bij mij een enorme verrijking gebracht en ik heb geleerd dat een mens uit allerlei identiteiten wordt gevormd. De manier waarop ik tegen de wereld aankijk mij een wereldburger voel.
Het heeft ons de rijkdom gebracht van alle culturen in een multiculturele wereld.Kortom die driehonderdvijftig jaar geschiedenis zijn gelukkig vastgelegd in boeken, verhalen en instituten.
Prachtige verhalen en boeken zijn wij rijk en iedere auteur vertolkt op zijn eigen wijze de gevoelens en belevenissen van “hun” Indische wereld, de wereld waarvan zij deel uitmaakten. Adriaan van Dis, Yvonne Keuls, 1 van de weinigen, die altijd heel duidelijk is geweest in het hebben van 2 identiteiten : de Indonesische en Nederlandse identiteit. Hella Haasse en Hans Vervoort, een story over de Totoks , Marion Bloem, Tjalie Robinson, Wieteke van Dort met haar heerlijke Indische karakters. Wat een prachtige kleurrijke samenleving. Zo is onze mengcultuur ontstaan.
Heel lang, is na de algehele migratie naar Nederland, en andere continenten, voor velen van ons Nederlands-Indië blijven voortbestaan. Wij lieten Nederlands-Indië maar moeilijk los en daardoor ontstond er weinig begrip en ruimte voor het huidige moderne zich ontwikkelende Indonesië. Als we meenden aan Indonesië te denken dachten wij aan Nederlands-Indië
Wat volgens mij ook niet hielp Indië los te laten was het feit, dat wij alle bezittingen waren kwijt geraakt en men in Nederland niet bereid was immaterieële en materieële schade in beeld te brengen.
Het directe gevolg van de moeite die wij hadden om in te spelen op de nieuwe wereldverhoudingen was dat we mooie kansen lieten liggen in het naoorlogse Indonesië. Duitsers, Scandinaviërs, Japanners, Amerikanen, Australiërs zagen wel hun kansen in Indonesië. En namen onze plaatsen in. Dit jaar is Indonesië weer druk bezocht door verschillende wereld-leiders . Hilary Clinton is al twee keer geweest , Obama, President Merkel van Duitsland en nog vele anderen.
Waar bleef onze Nederlandse Premier?
Wat niet wil zeggen, dat wij als land uit het beeld zijn verdwenen. Onze multinationals zijn nog alom vertegenwoordigt, zeep van Dove, melk van Friese vlag, zijn te vinden tot in de kleinste dessa’s. Kansen liggen nog voor ons denk aan Wageningen, landbouw, water, infrastructuur. Plenty mogelijheden in dat uitgestrekte land.
Ik vroeg een Indonesische diplomaat dezer dagen: “ jullie zeggen wel altijd dat Nederland nog altijd heel belangrijk is voor jullie maar wees nu eens eerlijk is dat zo’?” Neen antwoordde hij mij. “Je hebt gelijk, Nederland is nog wel belangrijk als deel van Europa. Europa als geheel is voor Azië nog wel belangrijk.”
“ Wij worstelen allebei met hetzelfde gegeven, hoe maken wij de eenheid in diversiteit waar. Alleen als eenheid kan onze prille democratie zich ten volle ontplooien, kunnen wij een duurzaam ontwikkeling in Indonesië waar maken en dit geldt ook voor de in ons land naast elkaar levende religiën. De visie van onze voorvaders: eenheid in diversiteit door één land, één volk, één taal is essentieel voor Indonesië om zich te ontwikkelen : economisch, cultureel, democratisch”
Europa en Indonesië wij worstelen allebei met het vinden van een weg naar de toekomst, maar we moeten er uit komen. De helft van de wereld ligt onder de armoedegrens, een waarheid, die ons dwingt tot samenwerken en creatieve oplossingen. Het is geen kwestie van elkaar ‘’gunnen’’ maar van overleven als planeet.
Joty ter Kulve, Wassenaar 2 oktober