Het was n middag voor de oorlogs slachtoffers van ’t voormalige Nederlands Indie en ook van Nederlandse ondergronds mensen, De middag ging erom, dat vele oud Nederlanders en Indische Nederlanders, nu dat ze ouder worden, echt aan t praten slaan. Er was, n heerlijk Indische rijsttafel in n Canadees hotel, dat van zijn leven nog nooit Indisch eten in hun keuken had gekookt of er zelfs maar vanaf wist. Mijn Canadese man, kreeg zowat n beroerte, dat ie zich geheel vrij te goed kon doen aan al dat goeds en zaligs. Vele belangrijke personen waren er speciaal voor uit NL overgekomen. Zoals ook Onze bekende Wieteke van Dort die begon met n eerste optreden, met allerlei liedjes uit de oorlogsjaren en de eerste jaren erna, die dus tijdens de bersiap tijd te horen waren.
Erna trad ze op in de zo bekende en vooral bij de Indische gemeenschap, waarvan er maar n klein handje vol tegenwoordig was, Tante Lien rol. Er waren n aardig aantal requesten. Waaronder ook t liedje: t Zonnetje gaat van ons scheiden. Waarbij ze ons vertelde dat DIT liedje speciaal tijdens de Japanse bezetting, n andere betekenis had.
De zon die moest gaan scheiden, was de Japanse rijzende zon.
Mijn moeder zong dat altijd tijdens de oorlog in Indie, in de bersiap tijd en voor t laatste, toen ze bij mij haar 80ste verjaardag kwam vieren, oud en nieuw 1981-1982. IK? zong t OOK altijd om mijn kinderen in slaap te helpen.
MAAR! toen Wieteke op speciaal verzoek? DIT liedje zong, was er menig oog niet droog in de zaal.
Mijn man, wiens vader tot de Canadese groep soldaten behoorde, die NL indertijd heeft geholpen vrij te maken van de Duitse bezetting. Kreeg t verscheidene keren OOK te kwaad,
Het waren alhoewel gezongen in de Nederlandse taal, voor hem n taal die hij niet spreekt nog verstaat? TOCH bekend, omdat die ook in de engelse taal bestonden, met dezelfde betekenis 
.
Veel nostalgie kwam naar boven. we lagen in n diepe deuk, over haar verhalen. Zoooo Indisch en mijn man fluisterde vaak in mijn oren. goh! ZO gedraag jij je soms OOK. OF? SOMS? wanneer je met je Indische vriendin n middag hebt doorgebracht? is je klemtoon en accent PRECIES ZO! .
SO! Ondanks Wieteke n Nederlandse is, heeft ze bij allen in de zaal veel melancholie, nostalgie en heimwee naar n lang vervlogen tijd bezorgt. MAAR OOK n Canadese ega van n Indische toeschouwster, ENORM veel plezier EN begrip gebracht over haar Indische afkomst en achtergrond.
Wieteke? ALS je dit leest? ik kan alleen maar zeggen, Met je komst heb je er toe bijgedragen, dat n hele groep mensen gemakkelijker door n met diepe emotie te maken middag door kwamen.
Je bracht n lach en n traan, en voor MIJ? YEE MADE ME DAY! n lang stil gekoesterde droom en stil verlangen, om jou ooit nog in levende lijve te mogen zien en mee te maken, was bewaarheid geworden.
aaah, Wieteke? YEE! MADE ALL OUR DAY!
powderbrush in Canada
…………. 
)
zondag 25 mei
..
4 mei een mooie dag om te herdenken
quote
...................
Indisch4ever 
Wat Florine bedoelde is dus o.a. dit bericht van 21 mei van RTV West:
“De Pasar Malam Besar in Den Haag viert feest, want de Indonesische jaarmarkt bestaat dit jaar 50 jaar.”
Van het jeugdjournaal en RTVWest kun je nog zeggen dat het toch niet kleinerend bedoeld is, maar wat te denken van de Telegraaf die kopt:
“koningin opent pasar malam met slag op boomstam” .
Was het een pauk met varkensblaasvel..zou men dan schrijven ..‘opent met slag op varkensblaas?’ Enpassant laat men zien dat men niet weet dat de term Tong Tong een heel bekende eigen klank heeft voor Indischen.. Giftig gal spuwend: kenjenagaan dat deze autochtonen toch onvoldoende geintegreerd zijn in dit stukje Nederlandse cultuur..nog meer gal en gif: zouden ze wel weten en erkennen dat het om Nederlandse cultuur gaat.
Een filmpje van eenvandaag over verdwijnende Indische cultuur en spulletjes die Indische gezinnen meenamen en verloren gaan.
Op 5,23 minuten van de film vraagt de interviewer : “
“Doen de jonge Indonesirs genoeg om hun cultureel erfgoed te bewaren? ”
Soedah.. denkt de Indische vrouw misschien….ik ga niet soebatten…..
De journalist laat een grote steek vallen, temeer omdat er voortdurend gesproken wordt over Indisch dit en Indisch dat, het is zijn item waar hij moet induiken en nog denkt hij dat het over Indonesiers gaat . De strijd voor erkenning kan natuurlijk nooit gewonnen worden als Indo’s zelf zich overgeven en denken…soedah.. Deze vrouw heeft de strijd om erkenning op een zijspoor gezet, net als zoveel Indischen wat Ellen Derksen constateert in het AD: “Volgens Derksen is het een misverstand te denken dat Indische mensen altijd op zoek naar erkenning zijn” Ja natuurlijk… move-on.. we kunnen niet steeds bezig blijven erkenning te willen… volledige erkenning krijgen we toch nooit . Altijd is er wel iemand die indo’s niet ziet op een zeker moment als volwaardige Nederlander.
Toch is het verlangen naar erkenning een constante in de indo-identiteit.
400 jaar oud? Of is die strijd 500 jaar als je de Portugese tijd in de Molukken meetelt?
Is dit niet de kern van ‘de Indische Zaak’ ?