Indah* De nieuwe INDAH* editie “INDOTITEIT”
Tess Schill (26)( foto rechts) : ‘Wat betekent het dat mijn voorouders Indo waren? En wat zegt dat over mij?’. Je ziet er helemaal niet Indisch uit. Die opmerking krijg ik vaak te horen wanneer ik vertel dat mijn oma geboren is in Bandung, mijn opa in Depok. Nadat ik de documentaire Anak Indië van Hetty Naaijkens-Retel Helmrich had gezien vroeg ik me af: wat betekent het eigenlijk, dat mijn voorouders Indo waren? En wat zegt dat over mij? Ik ben opgegroeid met saté, sambal goreng telor, pandan cake en de poco-poco op familiefeestjes. Maar pas sinds een paar jaar stel ik mezelf vragen als: wat weet ik eigenlijk van het leven van mijn familie in Nederlands-Indië?
...................
Indisch4ever 
“Maar pas sinds een paar jaar stel ik mezelf vragen als: wat weet ik eigenlijk van het leven van mijn familie in Nederlands-Indië?”
Net zo interessant zou de vraag kunnen zijn: wat weet ik eigenlijk van het leven van mijn Nederlandse familie in Nederland?
Ook interessant: wat weet ik eigenlijk van mijn eigen leven?
@GerardBrekelmans; ‘ook interessant etc.’- In Indië als toean en njonja besar…met djongossen, baboe’s en katjongs… In Nederland…..??
Ach ja …. ik moet denken aan een liedje van wijlen Jules de Korte: “Ik zou wel eens willen weten ….”.
Wij weten zoveel niet en moeten keuzes maken in onze zoektocht naar wetenswaardigheden, prioriteiten stellen. Tess vraagt zich af wat ze eigenlijk weet van het leven van haar familie in Nederlands-Indië. Mag ze even?
Nu de generatie die dat leven heeft geleefd er (bijna) niet meer is, zijn er de boeken, een mer à boir daarvan, de films, de muziek en stemmen die zijn vastgelegd. Alleen de omgevingsgeuren van Indië zal ze daar niet vinden. De geur van de koele bergen, de geur van de sedap malem en katja piring, de geur die ’s middags uit de dapoer komt, de geur van koeien- en paardenpoep op straat, de geur van een krètèk sigaret.
Naast de geuren zijn er de geluiden die Tess hier niet zal kunnen horen. Het ruisen van de tjemara’s en klapperbomen in de wind, het blaffen van de kamponghonden en het gesjirp van de djangkriks in de nacht, de roep van saté verkopers in de avond.
Maar veel van die geuren en geluiden die er toen waren, zijn er nu niet meer of anders dan in tempo doeloe. De geur van de uitlaatgassen van brommers en auto’s zal de geuren van vroeger hebben verdrongen en de roep van de muezzin zal vaker in het publieke leven te horen zijn.
Tja … niets is voor eeuwig. Tess zal genoegen moeten nemen met een surrogaat van alles wat haar voorouders in Nederlands Indië omringden en gewoon vonden. Maar goed ….. een surrogaat kan ook bevredigen als je het werkelijke niet hebt gekend.
Ook een reis naar het verleden begint met de eerste stap. Succes Tess. Je zult onderweg nog veel terug vinden. Selamat djalan.