deel 1 deel 2 deel 3 deel 4 deel 5
Tom is nu op Timor, hier zijn belevenissen in deel 6 Tom in Oost-Timor

“Je steekt je hoofd in een wespennest,” zei mijn oudtante uit Mojokerto, “de mensen zijn daar zo zwart, net negers. En ondankbaar.” “Maar sommigen zijn niet zo heel zwart hoor”, stelde mijn oom gerust. En hij kon het weten, hij had er vier jaar gewoond. Nou, dit was zo’n beetje alles wat ik over het land wist, toen ik voet aan wal zette op de luchthaven van Dili. Dat, en het feit dat er net een burgeroorlog was geweest. En dat laatste is hier duidelijk te merken. Er lopen hier nog allerlei soldaten rond, volgens mij zit de helft van de bevolking hier bij het leger/guerilla-eenheid. Verder liggen de meeste huizen in puin. Veel mensen hebben ook die getraumatiseerde blik in hun ogen die we kennen van het journaal als er weer eens iets is gebeurd in Burundi/Angola. Het blijkt echter dat ze heel vrolijk worden als je een klein beetje Tetun (de taal van Dili e.o.) spreekt. Dat wordt beschouwd als een teken dat je echt geinteresseerd bent in het land. Ik ga ook proberen hier een cursus te volgen, uiteraard op kosten van de Universiteit.
Ik heb de bezienswaardigheden in Dili al bijna allemaal gezien. Het is natuurlijk ook maar een dorp als je Surabaya gewend bent. Ik wil alleen nog een keer snorkelen, schijnt hier 1 van ’s werelds mooiste duiklocaties te zijn. Daarna zal ik toch echt aan het werk moeten, ik ben hier natuurlijk niet voor de grap. Ik heb gisteren de persoon ontmoet die alles regelt. Hij heet professor Geoffrey Hull en hij is niet de eerste de beste boerenpiep. In het gebied van taalkunde en Zuidoost-Azie studies is hij 1 van de grootste namen. Hij spreekt iets van 50 talen, waaronder Nederlands. Ik geloof dat ie me als leraar Duits wilde aanstellen bij zijn universiteit, dus dat wordt nog lachen. Verder kende ie een Nederlander van 80 die me het land wel wilde laten zien, dus ik zal hier niet wegkwijnen van eenzaamheid Het vervelende hier zijn de muggen. Niet omdat ik een mietje ben, maar omdat er een stuk of 5 ziektes zijn die door deze beestjes kunnen worden overgebracht. En daar ben ik niet zo van gediend. Ik heb me er dus maar goed tegen gewapend. Ze moeten natuurlijk wel beseffen dat er met mij niet te spotten valt.
Ik neem m’n flesje baygon overal mee naar toe, als ik een mug zie spuit ik ‘m plat. Baygon is overigens verboden in Nederland, maar daar heb je natuurlijk ook geen malaria. In Indonesie staat het bekend als middel om zelfmoord te plegen. Een paar slokjes zijn voldoende. Ik heb er onder het schrijven van deze mail trouwens al 35 neergespoten, maar ze blijven komen. Ja dan moet je het ook zelf weten hoor. Oh, inmiddels 37. Ik heb ook nog zo’n elektrisch ding om ze te elektrocuteren. Het is roze en helaas niet in de vorm van een badminton-racket. Ik gebruik ook insmeer spul, zodat ze me niet meer lusten. Die muggen moeten namelijk altijd mij hebben, zwarte mensen daar houden ze niet zo van. De meeste dieren niet, trouwens. Nou, groetjes dan maar en hopelijk tot over een maand! PS- de score is inmiddels 41, wacht… 42 voor Tom en 0 voor de muggen…