Waarom Indonesische vrouwen vaker voor een witte partner kiezen

de Kanttekening : Indonesische vrouwen kiezen relatief vaak voor een witte partner. Nabila Adhani en Khairi Fajriyah vertellen waarom zij die keuze maakten en met welke stigma’s ze te maken krijgen.

‘Ik had niet per se de intentie om met een Nederlandse man te trouwen toen ik naar Nederland vertrok, maar het is gebeurd en het bevalt me wel’, vertelt Nabila Adhani (34). Vijf jaar geleden kwam ze aan in Nederland om in de zorg te werken. Na een opleiding tot verpleegkundige te hebben afgerond, ging ze aan de slag bij verschillende ouderenzorgorganisaties. Het leven in Nederland beviel haar goed, waardoor ze besloot voor langere tijd te blijven. Vlak daarna ontmoette ze haar Nederlandse echtgenoot via een datingapp.

Adhani behoort tot ruim 350.000 mensen in Nederland met een Indonesische migratieachtergrond. Binnen deze herkomstgroep is 90 procent van de huwelijken een gemengd huwelijk, 

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

7 Responses to Waarom Indonesische vrouwen vaker voor een witte partner kiezen

  1. Mister Bule schreef:

    Bernadette is toch zeer tevreden. Nu ja, dat hoop ik toch.

    • Pierre H. de la Croix schreef:

      Ach ja Pak Bule, wij Fransen zeggen: “Les extrèmes se touchent”. Ik heb er van gemaakt “Les extrèmes se couchent”.

      Ik geloof dat de neiging om over de eigen stamgrens te snoepen oer en oer oud is, ingegeven door een niet begrepen oerdrang om incest en zijn kwalijke gevolgen daarvan te voorkomen. Ook bij onze mede zoogdieren zie je het verschijnsel: jong volwassen exemplaren verlaten de veilige omgeving waar ze zijn opgegroeid om hun heil elders te zoeken.

      Waarom voelden die blonde Hollandse meisjes zich aangetrokken tot Indische jongens, v.v.? Waarom voelde ik me aangetrokken tot een blond meisje uit het Duitse Westfalen? Zelfspottend zeiden de Indische jongens: “We doen aan rasverbetering”. Ze waren zich er niet van bewust dat het ook zo was.

      En ja …. die Chinese meisjes: Groot gelijk, hoor. Ik was op de lagere school in Semarang ook verliefd op eentje. Op afstand, zij wist van niets. Haar naam ben ik niet vergeten.

      • ronmertens schreef:

        @PdelaCroix; ‘blonde Hollandse meisjes etc,’- In Indië toen gedroegen de Indische mannen, uit Holland teruggekeerd met een volbloed(!) dame, zich als de blanke elite! Wilden persé in een vooral blanke straat wonen. Toen 1946 in Soerabaja woonden wij met aan de overkant een overwegend door blanke bewoonde woningen. Daar tussen ook een Indo, die met een blanke Australische is gehuwd. Zij werd door blanke buurvrouwen gemeden en zocht dan ook contact met onze moeders.

      • Bernadette S. schreef:

        Ik heb maar even de iPad gestolen; dank u Pak Pierre. 😚
        Over het wel of niet tevreden zijn laat ik me verder maar wijselijk niet uit.

        Ik besef dat het oppervlakkig is maar weet u wat me opvalt als ik de foto’s zie op deze website? Dat de gemengde personen er vaak meer ‘Indonesisch’ uitzagen toen ze jong waren en meer ‘Nederlands’ (ik probeer het woord blank te vermijden) op latere leeftijd.

        Dit was een mooi voorbeeld:

        Anderzijds ziet een Alex Van Halen er momenteel uit als een ‘echte’ Javaan dus misschien heb ik het wel helemaal mis?!

        Onze ‘koters’ (dat woord heb ik geleerd van een Nederlander) zijn natuurlijk gemengd maar zouden heel goed Spaans / Italiaans / …. kunnen zijn. Omdat ze groot en slank zijn gelooft niemand dat ze Indo’s zijn. Onze dochter is met haar 1,72 meter nog langer dan ik. Haar haar draagt ze in een knot met een haarstokje (tusuk konde, zān) zoals ik maar het is nu tot op haar enkels dus dat is heel speciaal; voor het paspoort moest ze het losmaken en de “oh” “ah” en “wah” waren niet van de lucht. En zoonlief profiteert ervan als hij op bezoek is; ik heb wel compassie met de meisjes die denken dat er een mooie toekomst op ze wacht.

        Gewoon maar een overpeinzing.

      • Boeroeng schreef:

        Bernadette,
        Is bekend verschijnsel.
        Op leeftijd komen is het vergrijzen en kaler worden.
        Zonder zwarte haren zien indo-europeanen er meer blank uit.

        Alex van Halen ziet er minder indo uit op deze foto

        Bron

  2. Boeroeng schreef:

    Het doet me denken aan de Indonesische vrouwen van voor 1940 die kozen voor een europese partner. (let wel…. zij die kozen, niet zij die slavin waren, voor 1840 ca)
    Waren die europese mannen exotisch, dus interessanter ? Verwachtten ze een betere behandeling dan bij een Indonesische man? Hadden de europeanen meer geld ?
    Was er het idee dat hun indokinderen meer toekomst hadden , want blanker en europese achternaam?

    Natuurlijk, nu in Nederland wonend, is de kans groter een Nederlandse man te vinden dan een Indonesische man

    • ronmertens schreef:

      @Boeroeng: ‘Europese partner etc.’- In Indië moest iedereen werken om te overleven! Uitkeringen etc. bestonden niet! Inlanders; man, vrouw en zelfs kinderen(!), behoorden tot de laagste(!) categorie betaalde krachten. Jonge Inlandse vrouwen/meisjes zochten vooral hun heil om bij (Indische) Europeanen aan de slag te slaan. Want bij die weinige(!) Inlandse elite kreeg men veelal een karige loontje! Vooral bij ongetrouwde Europese krachten vond men een goed bestaan, maar moesten dan veelal ook wel de seksuele driften van de toean doorstaan. De kinderen werden of geëcht of werd moeder en kind met geld afkocht en doorgestuurd naar de kampong. Sommige kinderen belanden bij Pa van der Steur; wel of niet geldelijk ondersteund door de vaders! Uitgezonden getrouwde(!)krachten uit Nederland, in mooie huizen/villa’s ondergebracht, die bij een baboe een kind hebben verwekt, en een nogal blank uitzag, werd geëcht(!). Veelal dan met een omgekeerde naam van de verwekker bv. Vermeer heet dan Rhemrev en in een weeshuis onder gebracht. Lees HvKol; Uit onze koloniën 1903! ‘een treurige soort proletariaat; paupers door onze schuld, Inboorlingen van ons bloed …’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *