Het vergeten verhaal van de Belgen in Nederlands Oost-Indië : Een in België vergeten groep van duizenden Vlamingen en Walen dienden tussen 1816 en 1930 in de rangen van het Koloniaal Nederlands-Indisch Leger, het KNIL. De Belgen vormden na de Nederlanders de grootste groep.
In 1911 was de grootste archipel ter wereld, de huidige republiek Indonesië, onder Nederlands gezag gebracht en stopte men met de aanwerving van buitenlanders. Veel tastbaars is er van de Belgen die gediend hebben in het KNIL niet overgebleven.
In eigen land zijn ze al lang vergeten! De families die nog iets weten van een oud familielid die ooit naar Nederlands-Indië vertrok, zijn gerust op één hand te tellen. Nochtans waren ze met veel meer dan een handjevol.
Ongeveer 23400 man, en daar weet men in België niets meer van..
Op donderdag 28 mei 2026 presenteert Herman Keppy zijn boek Kapal 7: Marine, matrozen en de muiterij van 1933 bij Boekhandel De Vries Van Stockum in Den Haag (Passage 11).
Kapal 7 :
4 februari 1933 Begin 1933 demonstreren Indonesische schepelingen van de Koninklijke Marine in Soerabaja tegen een onrechtvaardige salariskorting. Ze worden allemaal gevangengezet op Madoera. Op dat moment bevindt het pantserschip De Zeven Provinciën zich bij Sumatra. Uit solidariteit met hun collega’s op Madoera besluiten de Indonesiërs aan boord spontaan om het schip te kapen. Op 4 februari nemen ze Kapal 7, zoals zij het schip noemen, in handen zonder iemand een haar te krenken. De gebeurtenis haalt wereldwijd de pers, terwijl in Nederland en Nederlands-Indië grote paniek uitbreekt. Aan de hand van verhoren, ooggetuigenverslagen en dagbladreportages vertelt Herman Keppy over de mensen achter de muiters, hun beweegredenen en wat hun daad teweegbracht. Toon minder
Walburgpers: Lizzy van Leeuwen
Indehoy. Geschiedenis van seks in Indië, 1602-1942
‘Indehoy’ is een modern Indonesisch woord en betekent vrijen, de liefde bedrijven. Het komt oorspronkelijk uit het Nederlands: de reis naar Indië werd niet alleen uit winstoogmerk ondernomen maar ook uit vleselijke begeerte.
Aan de hand van deze rode draad onderzoekt Lizzy van Leeuwen de rol van seks in het koloniale project, die misschien wel belangrijker was dan die van geweld. Al vanaf de voc-tijd werd getracht door seksuele machtspolitiek winsten veilig te stellen, orde te handhaven, terrein te winnen en conflicten te beslechten. Dat ging niet vanzelf. De protestantse Hollandse moraal botste hard met de eigenzinnige vrije zeden van de Oost.
...................
Indisch4ever 
Radio 1.. Interview Lizzy van Leeuwen
https://www.vpro.nl/ovt/artikelen/seks-als-machtspolitiek-in-de-oost
Wat kan zij uit haar nek kletsen. Vandaar misschien ook die hinderlijke tick met haar hoofd telkens een duw geven. Later kom ik hierop wellicht terug, Maar voor nu graag verwezen naar Lin Scholte.
https://www.dbnl.org/tekst/_ind004200401_01/_ind004200401_01_0012.php
Wederom aandacht geven aan een boek van Lizzy van Leeuwen.
Itt tot wat ze dacht over Indische media
Het interview maakt me een beetje duidelijk hoe seks in Indië de Nederlandse dictatuur in stand hield. Dan bedoelde ze de vrouwen in de tangi’s die hun mannen ‘in evenwicht hielden’ ? Minder alcohol, minder geslachtsziektes. En daarvoor in de VOC … de slavinnen die met ‘de meester’ naar bed moesten ?
Als je alleen al dit leest:
“de reis naar Indië werd niet alleen uit winstoogmerk ondernomen maar ook uit vleselijke begeerte.
Aan de hand van deze rode draad onderzoekt Lizzy van Leeuwen (….).
Toch complete onzin die ‘rode draad’ die zijzelf heeft bedacht?!
Elke Hollander in Holland die zin had in sex (en dat kon en kan dagelijks zijn) zocht daarvoor niet zijn vrouw, zijn meisje of een prostituee, maar die bedacht: weet je wat, ik ga naar Ons Indië, daar zal ik ongetwijfeld aan mijn gerief komen. En de Hollander begon toen te zingen ‘Nou tabee dan, mijn mooi Amsterdam..’, stapte op de boot en nauwelijks aan wal begon hij de geslachtsdaad te verrihcten en dat niet alleen één keer. Maar als hij na de daad de vrouw geen geld gaf en geen beloftes deed, werd hij vergiftigd. Enz enz.
Ik bedoel: we kunnen ook een beetje serieus blijven. Sinds het ontstaan van de mens is er sex. Sex is met eten en drinken het belangrijkste instinct, volgens sommige schrijvers tot op het sterfbed toe. Er zijn nu eenmaal mensen die instincten niet onder controle hebben.
Als mw. Van Leeuwen een rode draad verzint en Ons Indië daarin wikkelt, moet zij dat weten, maar ik hoop dat de meeste lezers de tic die ze niet alleen met haar hoofd heeft, maar ook met haar pen als tic weten te herkennen.
Boeroeng: “Het interview maakt me een beetje duidelijk hoe seks in Indië de Nederlandse dictatuur in stand hield”.
Tja …. Lizzy werpt een ander licht op de beroemde geruststelling die JPC schreef aan zijn bazen in Nederland, de Heren 17:
“Dispereert niet, ontsiet uwe vijanden niet, daer en is ter werelt niet dat ons kan hinderen (…) daer can in Indiën wat groots verricht worden!”
Nu weten we waarmee ze daar in Indië hoofdzakelijk bezig waren, die witte Europeanen en hun bruine concubines, op de balé-balé, onder de kolong en de hoge klapperboom. Ze verrichtten er wat groots: De Indo.
Volgend jaar rond deze tijd zal er wellicht een op dit boek gebaseerde speelfilm in premiere gaan, die volle zalen zal trekken en inspiratie zal zijn voor andere films en boeken en bijeenkomsten over dit onderwerp.
Gerard Brekelmans schreef mei 2026 om 15:50: “Volgend jaar rond deze tijd zal er wellicht een op dit boek gebaseerde speelfilm in premiere gaan …..”.
Met veel expliciete “Indehoy” op het witte doek, ongetwijfeld een kassucces.