Nationale Herdenking 15 augustus 2026
Maddy Stolk (Amsterdam, 1970) is de hoofdspreker tijdens de Nationale Herdenking 15 augustus 1945 bij het Indisch Monument in Den Haag.De ouders van Maddy Stolk maakten beiden de Japanse bezetting van voormalig Nederlands-Indië mee, eerst als buitenkampers, later alsnog in Japanse interneringskampen.
In 2023 debuteerde ze met de autobiografisch getinte roman Soedah, laat maar. Daarin vertelt zij over haar Indische familiegeschiedenis en wat het voor de tweede generatie betekent om ouders met een kampverleden te hebben.
Haar tweede roman Waar wij altijd geweest zijn verscheen in januari van dit jaar. In deze familiekroniek staan drie generaties Indische vrouwen centraal en de doorwerking van het verleden in de levens van opeenvolgende generaties
Lees verder over het programma !!
...................
Indisch4ever 
“Marlon Pichel zal tijdens de herdenking samen met het Orkest Koninklijke Luchtmacht het lied ‘Aku jatuh cinta’ ten gehore brengen, een lied dat hij altijd zong met zijn vader en opa.
Marlon Pichel: ‘Het is een liefdeslied, maar voor mij gaat het niet zozeer om de tekst. Wel om de bijzondere sfeer die het lied oproept, want het wordt altijd gezongen op kumpulans, familiefeesten en pasars. Het is een lied dat saamhorigheid oproept.”
Aku jatuh cinta is een nummer van wijlen Broery Marantika. Samengevat zegt de tekst zoiets als: Als je niet van me houdt, zeg het dan niet – Haat me niet – In mijn hart is jouw naam.
Mooi lied. Maarre….geen donder te maken met een herdenking. En als het Marlon gaat om de sfeer die het lied oproept, waarom brengt hij het dan niet in een instrumentale versie? Nog los van de vraag of een luchtmachtorkest de bedoelde sfeer weet op te roepen.
Maar ja, Marlon zal even in de schijnwerpers staan en wie weet welke aanbiedingen daaruit zullen voortvloeien.
Gerard Brekelmans schreef 7 juli 2026 om 00:24 onder meer: “Maar ja, Marlon zal even in de schijnwerpers staan en wie weet welke aanbiedingen daaruit zullen voortvloeien”.
Tja … als Marlon het lied zal zingen zoals ik het hier van Broery Marantika heb beluisterd, dan krijgt niemand er rooie oortjes van en zullen de dikke contracten wel uitblijven.
Maar goed, mij kwelt eerder de vraag: Waarom dit puur Indonesische lied met puur Indonesische tekst op deze herdenking? Hebben de mensen die in Nederland op 15 augustus herdachten en dadelijk weer zullen herdenken bij het INDISCH (niet Indonesisch) Monument, thuis Indonesisch gesproken en voelden zij zich Indonesisch, in koloniale taal “Inlands”? Naar mijn mening niet.
Voor wie wordt dat lied dan gezongen, voor de duizenden Romoesja’s die met Soekarno’s zegen onder Japanse laars crepeerden of voor de duizenden Indonesiërs (Inlanders) die de hongersnood door Japans wanbeleid niet overleefden? Met respect, maar worden dezen in Indonesia door eigen volk dan niet herdacht?
Aangezien Hari Proklamasi (17 aug) zo snel volgde op de capitulatie van Japan, zal Indonesia misschien vergeten zijn 15 augustus te gedenken. Dat zij dan zo. Daar moeten wij ons niet mee bemoeien.
Maar om ONZE herdenking op te luisteren met een Indonesisch lied dat, zo moet ik lezen, inhoudelijk ook niets te maken heeft met wat wij hier op 15 augustus herdenken, is mij te gortig.
P.S.: Bovendien zal heel Nederland dadelijk terecht denken, dat Indisch Indonesisch is. Dan moeten zij die Indisch zijn en zich Indisch voelen niet meer zeuren.
Leve Indonesisch4Ever.
“Maar om ONZE herdenking op te luisteren met een Indonesisch lied dat, zo moet ik lezen, inhoudelijk ook niets te maken heeft met wat wij hier op 15 augustus herdenken, is mij te gortig.”
Beetje overdreven, Pak Pierre, voor zo’n nuchtere man als u.
In het bericht staat immers duidelijk waarom Marlon Pichel juist dit lied heeft gekozen: hij zong het altijd samen met zijn vader en opa. Juist die persoonlijke herinnering maakt het passend voor een herdenking. Een herdenking draait immers niet alleen om de letterlijke tekst van een lied, maar ook om herinneringen, familiebanden en wat muziek voor mensen betekent.
Mijn oma, ook Indisch, was eveneens dol op dit nummer, in de uitvoering van Hetty Koes Endang. En ik ken genoeg Indische families voor wie Indonesische liedjes onlosmakelijk verbonden zijn met thuis, kumpulans, familiefeesten en herinneringen. Datzelfde geldt bijvoorbeeld voor Sepanjang Jalan Kenangan. Die liederen zijn voor veel Indische Nederlanders onderdeel geworden van hun eigen familiegeschiedenis.
Bovendien is de Indische cultuur nooit een stilstaand geheel geweest. Zij is ontstaan uit een voortdurende wisselwerking tussen Nederlandse, Indonesische en andere culturen. Dat proces is na de komst naar Nederland niet gestopt. Cultuur leeft en ontwikkelt zich. Jongere generaties Indische Nederlanders (zoals ik) reizen naar Indonesië, bezoeken pasar malams, luisteren óók naar hedendaagse Indonesische muziek en nemen daar weer iets van mee in hun eigen Indische identiteit. Precies zoals eerdere generaties dat in tempo doeloe deden. Dat is geen verlies van de Indische cultuur, maar juist een voortzetting ervan.
Daarom vind ik het te kort door de bocht om te stellen dat een Indonesisch lied niets te zoeken heeft bij een Indische herdenking. Voor veel Indische families zijn juist die liederen onderdeel van hun herinneringen en hun identiteit.
van Beek schreef 8 juli 2026 om 09:05 onder meer: “Beetje overdreven, Pak Pierre, voor zo’n nuchtere man als u. In het bericht staat immers duidelijk waarom Marlon Pichel juist dit lied heeft gekozen: hij zong het altijd samen met zijn vader en opa”.
In de eerste plaats meneer Van Beek: Iedereen heeft recht op haar/zijn eigen mening, vermits op een fatsoenlijke manier gebracht. Dat doet u, met zelfs een complimentje aan mij, waarvoor dank. Gelukkig vindt u de mijne niet overdreven, maar een “beetje” overdreven. Dat lucht op. Ik heb inderdaad niet gescholden.
Ik plaats slechts een kleine aantekening bij uw argumentatie: “Marlon Pichel juist dit lied heeft gekozen: hij zong het altijd samen met zijn vader en opa”.
Tja …. zo kunnen er nog veel meer mensen voor de 15 augustus herdenking liedjes voordragen die zij ooit met een paar dierbaren hebben gezongen. Mijn hamvraag was en is: Passen melodie en tekst binnen de geest en bedoeling van de herdenking. Des Pudels Kern. Ik vind en vond van niet.
Just my two gobangs.
Pee-Es: Als ik een liedje zou mogen inzenden voor de 15 aug herdenking, dan het liedje dat mijn dierbare Javaanse baboe Tas en mijn Javaanse grootmoeder ooit voor mij zongen, “Nina Boeboek”.
Een slaapliedje voor de doden die herdacht worden, een liedje waarmee velen van hen in slaap moeten zijn gezongen, een gezongen “Rust Zacht”.
De vraag is alleen of de luchtmacht kapel met haar toeters en schalmeien dat liedje passend ten gehore kan brengen.
Just another 2 gobangs.