AD : Jeugd vol terreur, leven lang strijd: op sterfbed krijgt Jan (87) eindelijk brief van Japanse ambassadeur.

„Nooit angst tonen’’, wist Van Wagtendonk die terreur overleefde. Hij vocht voor de inlossing van een ereschuld. Op zijn sterfbed kreeg hij een brief van de Japanse ambassadeur. Dit is het levensverhaal van Jan van Wagtendonk (30 oktober 1938 – 25 mei 2026). Jan was de zoon van een landbouwkundig ingenieur uit IJsselmonde die naar Java vertrok omdat er, begin jaren 30, geen werk was in Nederland. In Soerabaja werd hij verliefd op de dochter van een Hollandse ingenieur die bruggen bouwde, spoorlijnen aanlegde en een kruit- en munitiefabriekje had.

22 jaar lang was Jan voorzitter van de Stichting Japanse Ereschulden. Iedere tweede dinsdag van de maand protesteerde hij voor de Japanse ambassade met strijdvaardige gelijkgestemden. (zie foto) Ze willen dat Japan en de Nederlandse staat erkennen wat er is gebeurd en dat de ereschuld wordt ingelost. Jan gaf interviews, sprak met politici en ambtenaren die het gesprek vaak openden met het badinerende ‘U moet goed begrijpen…’. Het lukte de stichting om het achterstallig loon van ambtenaren en militairen gecompenseerd te krijgen.

Onder Jans leiding sleepte de stichting zowel Japan als de Staat der Nederlanden voor de rechter om vergoeding van oorlogsschade. De rechter oordeelde de kwestie verjaard maar voegde toe dat de rijksoverheid de morele plicht heeft een oplossing te vinden. Want ‘juridisch verjaard’ is niet hetzelfde als ‘er valt niets goed te maken’.
Op zijn sterfbed ontving Jan van Wagtendonk (87) een brief. De Japanse ambassadeur Rokuichiro Michii uitte zijn respect voor de integriteit en waardigheid waarmee Jan voor zijn mensen was opgekomen. Bij de uitvaart bracht de Indo-gemeenschap, samen met de ambassadeur, hem een laatste groet. En een diepe buiging.