1,3 kilometer oorlogsarchief naar Nationaal Archief

Het Rode Kruis draagt zijn oorlogsarchief over aan het Nationaal Archief. Het bestaat uit 1,3 kilometer aan archiefmateriaal over onder meer vermiste personen, slachtoffers van bombardementen en krijgsgevangenen. De symbolische overdracht was vrijdagmiddag, de fysieke verhuizing is over twee weken. omroepwest

Rode Kruis: Direct na de overdracht start het Nationaal Archief met het maken van inventarissen, herpakken en stickeren. Een noodzakelijke slag, om het archief goed beschikbaar te kunnen stellen aan het publiek. Dit zal enkele maanden duren. Vanaf het najaar is iedereen van harte welkom om het archief te gebruiken.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

19 reacties op 1,3 kilometer oorlogsarchief naar Nationaal Archief

  1. Boeroeng zegt:

    Het archief is al verhuisd en het nationaal archief gaat het nu herorganiseren en digitaliseren. In het najaar zal het toegangelijk zijn.
    Hoe … is niet duidelijk. Direct online of in de zaal door publiek. Of door iemand van het nationaal archief op aanvraag ?
    https://www.rodekruis.nl/hulp-in-nederland/oorlogsarchief/

  2. Een geweldige verbetering voor de History en onderzoekers over met name de oorlog Nederlands-Indië

  3. Jan A. Somers zegt:

    Naast de 1,6 km VOC, en de x km 1814-1940, wordt het met die 1,3 km oorlog wel druk bij het NA. En dan zijn er nog mensen die klagen dat er over Indië zo weinig te lezen is.

    • Boeroeng zegt:

      Ik klaag niet dat er zo weinig te lezen is over Indië, hoor.
      Ik klaag wel eens dat mensen te weinig weten.
      Tegenwoordig heb je de grootste bibliotheek van het zonnestelsel in huis.
      Dat heet internet . Wie meer wilt lezen, kan eindeloos zoeken op het internet , eventueel boeken tegenkomen die je kunt kopen of lenen.
      Knock yourself out.

      Een fysiek archief , zoals het nationale archief , is niet zo gewonemanvrouwvriendelijk .
      Dat zal in principe zo blijven, tenzij men kan digitaliseren en de archiefstukken op het internet zet.
      Mijn klacht is dus ook: er is te weinig gedigitaliseerd..
      Dan weer… pelanpelan…. de digitalisering is net op gang gekomen. Ik ben te vroeg geboren .

      .

      • Jan A. Somers zegt:

        ” is niet zo gewonemanvrouwvriendelijk .” Hangt er van af waar je mee bezig bent. Internet is prachtig om te zoeken, maar na het zoeken (en vinden) moet je nog verder. Losse beleidsstukken, wetten, rapporten gaat nog wel om op het scherm te lezen, maar een stuk van meer dan 50 pagina’s of een boek, lukt mij niet .Daarnaast hoop ik altijd op het serendipiteitseffect, vinden wat je niet zoekt. Maar dat is er niet op internet. Je loopt in de KB langs al die boekenkasten, op zoek naar het Dagh-Register gehouden int Casteel Batavia vant passerende daer ter plaatse als (…). En dan vind je meteen vanzelf D.W. Davies, A Primer of Dutch Seventeenth Century Overseas Trade. En in iedere zaal zit iemand die de weg weet. En zoeken in het NA gaat mij niet zo makkelijk af (ben geen archiefmuis in grijze stofjas), maar ik vraag meteen om hulp. En bij het samen zoeken wijst hij mij meteen op nog een ander stuk. en nog wat anders. Maar ja, ik woon in Delft, ben met de tram zo in Den Haag C.S.. met KB en NA zowat naast elkaar!

    • Ron Geenen zegt:

      Is het digitaal te bereiken via het internet voor de mens in het buitenland? Ben al zo vaak tegen die muur opgelopen.

  4. Peter van den Broek van die andere generatie zegt:

    Boeroeng heeft wel gelijk want zo’n fysiek archief als het Rode Kruis oorlogsarchief is niet zo klantvriendelijk om wat op te zoeken. Die digitalisering is dan wel een uitkomst m.n. over vermiste personen in de dekolonisatie-oorlog 1945-1950.

    Mij gaat er om hoeveel personen in hun archief met naam en toenaam in de periode 1945-1950 in bvb Bandoeng als vermist zijn gemeld. Natuurlijk zijn deze gegevens niet gestructureerd maar juist met de Digital Transformation kan dan leuke dingen worden gedaan. Het viel me op dat Dr Remy Limpach bij zijn onderzoek naar structureel geweld in de dékolonisatieperiode gebruik maakte van big data analysis tools, hoe anders zou hij die 10.000 gevallen van oorlogsmisdaden hebben kunnen onderzoeken.

    Wat de Bersiap in ruime zin betreft wil ik weten in welke periode de meeste vermisten in Bandung bij het Rode Kruis werden gemeld. Ik heb zo aanwijzingen dat die vermisten niet alleen in de toch wel erg korte Bersiapperiode werden geboekstaafd, periode zoals gedefineerd/verondersteld in het lopende dekolonisatie-onderzoek. Ik ga ervan uit dat Mevr. E. Captain, verantwoordelijk voor het onderdeel Bersiap daarnaar zal kijken.

    Toevallig ken ik iemand die Digital Strategy Analyst is bij een consultancy. Geeft mij vaak nuttige aanwijzingen. Vorsprung durch Technik (reclameleus van een Duits automerk).

    Ik wacht rustig af totdat het Rode Kruis oorlogsarchief is gedigitaliseerd.

    • PLemon zegt:

      @Ik wacht rustig af…

      Tip: Meld u aan per mail…

      Het Oorlogsarchief is belangrijk cultureel erfgoed en een indringende herinnering aan de verschrikkingen van de Holocaust. In het archief liggen zeer gedetailleerde gegevens over de slachtoffers van geweld door het Naziregime in Europa en de Japanse oorlogsvoering in Nederlands-Indië. Kampadministraties, deportatielijsten en repatriëringslijsten (bootlijsten) uit Nederlands-Indië zijn in het archief te vinden.

      In het najaar van 2018 is iedereen van harte welkom om het archief op zijn nieuwe plek te gebruiken.
      Wil je op de hoogte blijven van dit bijzondere archief? Stuur een mailtje naar info@nationaalarchief.nl met in de onderwerpregel: Maillijst Rode Kruis.

  5. Wal Suparmo zegt:

    RODE KRUIS ARCHIEF OVER VERPLEEGTERS IN TARAKAN
    Echter heronder een memorie van een Mevr BAKKER. Militair vervleegster uit Tjimahi.
    “Ons betrekkelijk onbezorgde leventje in Tjimahi werd met de oorlogverklaring tegen Japan beeindigd.Abdrupt, omdat mijn man nog geen week later naar Timor werd gezonden. Wat zou mijn bestemming worden? Ik had mij aangemeld met de stille hoop dat ik ook naar Timor gezonden zou worden. Maar helaas ,de Dept .van Oorlog heeft mij gekozen naar een ander bestemming tevertrekken.Toen de eerste slagoffers in Tarakan door de bombandering vielen.stonden wij met de Ambulance van de Rode Kruis op het vleigveld Andir in Bandung om te vertrekken.Onze groep betaande uit 24 verpleegters van verchillende plaatsen op Java, compleet met een armband van de Rode Kruis en van de Dept van Oorlog.Om eventueel niet vermist teworden.Na een paar uuren gevlogen landen wij naar zeggen in Samarinda in Noord Borneo en Zuster van Gogh en nog een helpster stapte uit met tezeggen dat wij door naar Tarakan zouden vliegen.En erg vriendelijk was di ontangst niet…! Want wij moesten keer om keer om keer rontjes maken onder afweergeschut om ons bekend temaken want de situatie daar onder is zo gespannen door de bombardenmenten die ze handen mee moeten maken.Wij warden met luchtafweer van beneden beschoten en dank ze meer geluk dan kundigheid van de pilot,werden wij niet geraakt!
    Het was Mevr Colijn Hoofd dan de Rode Kruis in Tarakan ons verwelkomde en wij werden in de Pasangerahan van de BPM ondergebracht. De beide Kerstdagen bleven wij daar een maakten kennis met verpleegters en hulp verpleegsters di het zo moeilijk hebben, niet met hun mannen tekunnen zijn.Zo als mevr.Colijn, Achterberg,Olieslagers, Misch, Verdam en nog anderen.Mijn groep bestaat uit Mej.E.Florentinus,A.van Bommel- Kinkels,C.D. de Vries- Boossehaart. Mevr Hogewind- Poortman die op het laatse ogenblik van ons vertrek de leiding kreeg over de groep.Er is vol op werk en wij waren verdeeld in tussen de 3 hospitalen, de Militaire, BPM, en Nood Hospitaal.Ik verhuisde naar de gouvernements pasangerahan omdat het dichts bij het Militaire Hopitaal ligt, waar de leiding was onder de kapt.arts de Boer met assisten de luitnenants doktoren Perk en Tan.Deze hebben onze Zusters enorm geholpen en verdienden een pluimje.De BPM hotpitaal was wat verplegend personeel betreft onder lijding van Mevr.Colijn en de ervaren Zuster M.A.W.Strijdbos. Er was ook een Nood Hospitaal opgericht onder zuster Dekker-Lewis met uitgezonden Rode Kruis Helpers van Java. Een kleine groep vrouwen bleven op basis van vijwilligheid in Tarakan . Deze 20 vrouwen waren echgenoten van BPM employees, KNIL officieren en burgers.
    Op oudejaars avond bracht de Dornier X32-een water vliegtuig- 48 drenkelingen van in de grond geboorde Amerikaanse ship USS RUTH ALEXANDER,ze waren in zeer beklaagende toestand bij ons binnen gebracht.Na dat wij hun gereinigd en behandeld hadden werden ze op nieuwjaar 1942 naar Balikpapan geevacueed.
    Toen de mijnenveger PRINS VAN ORANJE in de haven Linkas een zware aanval van de Japanse bommenwerpers te verduuren,en onsnap als door een wonder.Werden een aantal zaar gewonden naar het hospital vervoerd. De luchtaanvallen waaren hoelanger hoe intensiever en langzaam groeide in ons het bezes: WIJ ZIJN NU IN OORLOG.En zonder vliegtuigdekking zijn wij verloren! 0p Zondag 11 Januari 1942 was in Tarakan GROOT ALARM!Rondom het militaire hospitaal en zo ver ik kon zien stonden alle boortorens en olie opslagplaatsen in lichte laaie en tot 14 Januari waren vrijwel hevig gevochten. Het resultaat bleef dan ook niet uit.Wagens vol zware gewonden en wagen vol doden warden bij ons binnengbracht. De doden weren oppgestapeld in de schuilkelder achter het hospitaal. Later werden de schuilkelders gewoon dicht gemetseld. De mijnenveger PRINS VAN ORANJE was vol met zijn belading mijnen in de grond geboort wat een hevelige klap veroorzaakte.Van een gewonden marine officier die de strijd meemaakte, hadden wij dit alles gehoort.
    Vanaf Zondagochtend 11 Januari tot de ochtend van Woenddagmiddag 14 Januari hebben wij zusters zonder onderbreking een een stuk doorgewerkt.In de volslagen duisternis van de nacht vlogen de kogels in en over het hospitaal.Een angst verwekkende situatie ontstond. Omdat wij ons door de rondvliegende kogels iet konden beschermen.Bij ele aanval doken wij met helm op onder een bed of wierpen wij on plat op de vloer. Deze nachten wis je niet uit je gedachten weg.Ondanks het moordend vuur hadden wij toch onze taak te vervullen . De aanwezige gewonden van morele steun te voorzien.De mensen in hun nood bij te staan.HEEFT DE OORLOG MUSEUM IN BRONBEEK WAT OVER ONS GEREPT???( Mevr.Bakker/sterk verkort).

  6. bokeller zegt:

    . ###HEEFT DE OORLOG MUSEUM IN BRONBEEK WAT OVER ONS GEREPT???( ####

    Museum van het koninklijk tehuis voor oud-militairen ‘Bronbeek’ te Arnhem,
    heet het officieel.
    siBo

    • Jan A.Somers zegt:

      Deze overgang naar het NA betreft niet oorlogsarchief in het algemeen, maar specifiek dat van het Rode Kruis. Maar er zijn veel Rode Kruisen! Gaat het hier ook over het Nederlandsch-Indische Rode Kruis? En sommige documenten die ik heb zijn afkomstig van het Comité International de la Croix Rouge, Geneve (Suisse), Délégation JAVA.

      • Jan A. Somers zegt:

        Aanvulling: De afdelingen van het Indische Rode Kuis zijn op een gegeven moment ondergebracht bij RAPWI. Nuttig! Maar RAPWI is (van zelf?) verdwenen. Waar zijn de archieven uit die tijd gebleven? Dit soort zaken zijn toch wel belangrijk voor mensen die in archieven proberen vermisten op te sporen. Zo zijn mijn moeder en zus bij het Zwitserse (Centrale) Rode Kruis te vinden, maar hun boeking voor de reis naar Nederland (samen met mijn vader) was een RAPWI-regeling. En onderweg, in Ataka, was het Nederlandse Rode Kruis. En in Nederland werd mijn vader medisch onderhanden genomen door het Wit-Gele Kruis, maar dat is zoals u weet wat anders. Net als het huisartsenlaboratorium van het Groene Kruis in Rijswijk, dat door mijn Zeeuws meisje is opgebouwd (waar ze nu nog trots op is)..

  7. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    RAPWI-archieven?

    Daarvoor moet men natuurlijk bij de Engelsen zijn, die waren er tenslotte voor verantwoordelijk. Het adres is National Archives in Kew, hetzelfde adres waar de gegevens over Jack Boer zich bevinden. Kijk onder catalogus WO 222 . Niet het gehele archief is gecatalogiseerd. Dat is wel jammer, maar het lijkt me niet moeilijk om de gegevens over bvb de dropping teams in Surabaya of Bandung op te sporen.

    Archieven over vermisten? Als familieleden of bekenden een klacht hebben ingediend bij het RAPWI lijkt me wel iets mogelijk. Zo niet dan is er bij de Britse bezettingstroepen. bvb bij de Olomoorden, veel informatie aanwezig.

    Van de National Archives begrijp ik dat het kapittel der WMO nog steeds op zoek is naar documenten over Jack Boer. Ze hebben nog steeds niks gevonden. Volgens de minister is het niet waarschijnlijk dat ze wat vinden.

    Terug naar de vermisten, onze Bersiapslachtoffers. Nabestaanden dienen wel een aanklacht bij één of andere instantie hebben ingediend. Jack Boer heeft zelf aanklachten van Nabestaanden van Bersiapslachtoffers verzameld, zie Pia van der Molen “Archief van Tranen. Onbegrijpelijk is waarom juist hij die gegevens over “willekeurige” slachtoffers verzamelde. Ik heb zijn gegevens keurig in mijn database gerangschikt en zie wel waar ik op uit kom.
    Wat opvallend is dat NEFIS, de inlichtingdienst van Van Mook veelvuldig als bron wordt citeerd, alhoewel die helemaal niet in de Bersiapperiode actief kon zijn of maakte zij gebruik van de oude connecties van collega’s van de PID?

  8. Jan A.Somers zegt:

    De RAPWI-bemoeienissen met mijn vader, moeder en zus hoef je niet in RAPWI-archieven te zoeken. Gewoon in Jakarta, op het departement Djawatan Pelajaran, de rechtsopvolgende werkgever van mijn vader. En de bevrijdingsgegevens van mijn moeder en zus bij het Rode Kruis in Genève. Pas wel op met RAPWI-archieven. Onder RAPWI ressorteerden vele (ook Indische) organen, die zelfstandig werkten.

  9. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Ik zoek niet naar overlevenden, maar naar de vermisten en die vind ik alleen als die vermisten als vermisten zijn opgegeven.

    De gegevens vind ik in verschillende bronnen, zo ook bij het Rode Kruis. Opmerkelijk is dat de informatiewaarde van die Rode Kruis gegevens over vermisten voor mij tot nu toe niet noemenswaardig is, maar wellicht heeft dhr Somers andere let wel relevante ik herhaal relevante informatie over zijn Vermiste.

    Bij RAWPI begint een klein probleem, want die hielden zich in eerste instantie alleen bezig met Prisoners of War (krijgsgevangenen) en Internees (geïnterneerden) . De Engelsen werden in Ned. Indie geconfronteerd met gevangen genomen Nederlanders veelal Indo-Europeanen door hen ook wel IFTU Inhabitants Friendly To Us genoemd.
    In hun koloniale optiek bestonden er de Engelsen, de kolonialen, en de anderen van een ander, minderwaardig ras. Nu werden ze plotseling in Ned. Indie geconfronteerd met Nederlanders, die niet als het superieure en koloniale ras uitzagen. Dat beinvloedt wel hun waarneming en waardering van de feiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.