Lees dit boek online
Wikipedia: Robert Nieuwenhuys (Semarang (Nederlands-Indië), 30 juni 1908 – Amsterdam, 8 november 1999), die publiceerde als Rob Nieuwenhuys en ook onder het pseudoniem E. Breton de Nijs, was een Nederlands letterkundige en schrijver van Indisch-Nederlandse afkomst.
Nieuwenhuys’ vader, directeur van het Hotel des Indes in Batavia, was een “totok” van Nederlandse afkomst, zijn moeder was een Indisch-Nederlandse (“Indo”). Hij groeide op in Indië en volgde de HBS, totdat hij in 1927 naar Nederland vertrok om Nederlandse letterkunde en Indisch recht te studeren aan de universiteit van Leiden.
In 1935 keerde Nieuwenhuys terug. Hij werd leraar Nederlands en was in 1940 tot 1942 docent aan de Universiteit van Batavia.
...................
Indisch4ever 
Toen ik het boek ‘Vergeelde portretten’ had gelezen, was ik er zo weg van dat ik er een reading van wilde maken.
Ik wilde dat zo veel mogelijk mensen dit boek lazen dat zo treffend verschillende types Indo ’s neerzet: zij die zich meer Hollands voelen (tante Sophie), die zich meer verwant voelen met de inheemse gemeenschap (haar broer Alex), de blanke Indo (zusje van tante Sophie), de rustige Indische jongen (oom Tjen).
Indische begrippen als angker, contact met gene zijde, het kwam er allemaal in voor. De laatste regels in dit boek zijn bijna visionair. Ik kreeg toestemming van Rob Nieuwenhuys om dit te doen, maar graag zo dicht mogelijk bij zijn tekst blijven.
Op de (toen) Pasar Malam Besar heb ik de reading twee keer op mogen voeren en later op andere locaties.
Wat ik niet helemaal begrijp, is dat hij een docent zou zijn aan de Universiteit van Batavia? Zover ik weet bestond deze niet maar er waren een aantal hogescholen.
Wel had men plannen in 1941 om een drietal hogescholen te laten samengaan en deze naar een universiteit met meerdere faculteiten om te vormen.
Na de oorlog werd een ‘nood universiteit’ opgericht die dan weer de Universitas Indonesia werd.
Zijn universitaire studies heeft hij ook nooit afgerond. Neemt niet weg dat hij een letterkundige van formaat was en terecht is benoemd tot doctor honoris causa.
Wikipedia wordt onderhouden door goedwillende vrijwilligers. Men maakt eerder fouten dan mensen die gespecialiseerd zijn op het onderwerp, zoals Gerard Termorshuizen.
Die schreef een In Memoriam voor Rob Nieuwenhuys met dit onderstaand fragment.
De wikipediamaker dacht dat een faculteit alleen op een universiteit ingesteld kan zijn?
Ik zocht verder en ik vond dit:
De Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte (de literaire faculteit) in Batavia werd opgericht in 1940 en was destijds gehuisvest in het gebouw van de Rechtshogeschool aan de Koningsplein West (tegenwoordig Jalan Medan Merdeka Barat) in het centrum van Batavia (
De Universiteit van Batavia (in de overgangsperiode kortstondig ook bekend als de Universiteit van Indonesië) was de centrale instelling voor hoger onderwijs in Nederlands-Indië, gevestigd in de hoofdstad Batavia (het huidige Jakarta). De universiteit werd officieel opgericht vlak voor de Tweede Wereldoorlog en vormt de directe voorloper van de huidige Universitas Indonesia (UI).
Vóór 1940 bestond het hoger onderwijs in Nederlands-Indië uit losse, aparte hogescholen die in de loop der decennia waren opgericht om te voorzien in de behoefte aan lokaal opgeleide prrsoneel.
1. Rechtshogeschool (opgericht in 1924).
2. Geneeskundige Hogeschool (opgericht in 1927, voortgekomen uit de STOVIA).
3. Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte (opgericht in 1940).
Hoewel de Technische Hogeschool Bandoeng (opgericht in 1920) en een Landbouwhogeschool in Buitenzorg (Bogor) ook deel uitmaakten van het academische landschap, werden de drie instellingen in Batavia in 1940 samengevoegd tot één formele organisatie: de Universiteit van Batavia.
Tijdens de Japanse bezetting (1942–1945) werd het onderwijs stilgelegd of onder Japans toezicht heropgericht. Na de capitulatie van Japan in 1945 richtte de Nederlandse overheid in 1946 de Nooduniversiteit van Nederlandsch-Indië op.
Na de soevereiniteitsoverdracht in 1949 werden deze structuren samengevoegd tot de nationale Universitas Indonesia (UI), die vandaag de dag nog steeds een van de meest gerenommeerde universiteiten van het land is.
Bronnen:
delpher.nl
De Jaarboeken van de Universiteit van Batavia (en de latere Universiteit van Indonesië) over de jaren 1940–1950 bevatten exacte lijsten van rectoren, hoogleraren (waaronder Rob Nieuwenhuys), studentenaantallen en openingsredes.
de Jong, J. (1998). De leraar en de lier: Biografie van Rob Nieuwenhuys. Aangezien Nieuwenhuys docent was aan de letterenfaculteit van deze universiteit, biedt zijn biografie een gedetailleerd inzicht in het academische en intellectuele klimaat in Batavia aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog.
Men was oktober 1941 bezig met de voorbereiding van een Indische Universiteit, maar was er al een stichting met bestuur, een naam, een lokatie, een wettelijke regeling ?
Eind december 1941 uitgewerkte plannen voor een universiteit, maar nog niet gerealiseerd.
februari 1942 bespekingen, overwegingen, meer ideeën en plannen. Maar nog net geen definitieve stichting van de Universiteit
Ik was een van zijn leerlingen. In 1998 heb ik hem in Amsterdam nog kunnen ontmoeten. Ik vertelde hem dat ik het boek Mogen wij altijd in dit kamp blijven?had geschreven.
Toen hij in de Bijenkorf in Den Haag ‘ Vergeelde portretten’ presenteerde, herkende hij mij meteen. Dat was in het jaar 1959.
Leuk Henriette, dat hij je nog herkende. Het zal omdat jullie een Indië-verleden deelde dat hij je eerder herkende?
1998 verjaardag van Rob. Met Emmy Verhoeff
https://www.dbnl.org/tekst/_ind004199901_01/_ind004199901_01_0026.php
Rob Nieuwenhuys was een buitenmens. Ik zat in de eerste klas op de Dalton meisjes HBS , bij mooi weer ging hij altijd met de klas naar buiten, op het grasveld kregen we les!
Ik heb maar een jaar daar gezeten, ben naar het Maerlant lyceum gegaan, maar de les buiten is mij altijd bijgebleven. Hij was toen al bezig met ‘Vergeelde portretten’ dat in 1959 uitgebracht werd.
Dat was in het jaar 1953. Ik was net 13 jaar geworden.