Verhalen over de van Oldenbarnevelt


Uit de Stentor       Zie dit archieftopic.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

9 reacties op Verhalen over de van Oldenbarnevelt

  1. Wal Suparmo zegt:

    Volgens mij zijn de dans activiteiten van Matahari alles behalve Javaanse dansen en meer naar pornografische handelinngen hellen voor steun van haar prostituele activitein Aangezien haar afstamming niet van een niet zo hoog nieveau van de familie in de maatschappij en haar zeer minimale educatie.Is het zeer aftevragen of zij de intelegentie bezit om voor spione te spelen waar bij honderd duizenden troepen bettrokken zijn.Of misschien wel alleen maar door vergissing en mogelijkheid ook door jaloezie van de vrouwen van de generaals die hier betrokken zijn.Dat zij zo’n grote en sensationele publicieit kan krijgen als zijnde excecuteerd te worden als belanrijke spione.

  2. Wal Suparmo zegt:

    De reis met de Oldenbarneveld naar Hollandi is werelijk een leidensweg, met vergelijking dat je nu binnen 10 uur in Holland kan zijn. Maar gelukkig was het gebeurt toen wij nog jong en onbenullig waren.

  3. Als 13-jarige met moeders in augustus/september 1955 de overtocht gemaakt met de Johan van Oldenbarneveldt van Surabaya naar Holland. Die overtocht was alles behalve een lijdensweg, maar juist interessant door de vele nieuwe indrukken, opgedaan tijdens de overtocht, toen nog via Suez…

    • Jan A. Somers zegt:

      Ik ben in 1946 met de Sloterdijk naar Nederland gekomen. Vier hoog in de ruimen. Als corveeër hard moeten werken. Een prachtreis! Veel geleerd over allerlei soorten mensen! Mijn zus met haar gezin is na afloop van het werk bij UNTEA via Panamakanaal naar Nederland gekomen op een vrachtschip met passagiersaccomodatie. Prachtige reis.

    • Wal Suparmo zegt:

      Zeer zeker niet een week zeeziek geworden?

      • Jan A. Somers zegt:

        Zeeziek? Daar was ik niet alleen niet gevoelig voor, maar ik had er de tijd niet voor. Werken! Onvoorstelbaar dat zowel Totoks als Indo’s je zo konden bevelen. Ik wist niet dat na oorlog/bersiap mensen nog zoveel barang konden hebben. Ik kan geen hutkoffer meer zien. Maar de aankomst in Rotterdam was wel spannend!

  4. Anoniem zegt:

    Zelf ben ik in 1952 met de Oranje naar Nederland gekomen. In September 1959 ben ik op twintig jarige leeftijd naar Amerika geïmmigreerd op de ‘oude’ manier per schip, de Zuiderkruis. deelde de cabine met 6 andere jongens de oudste waarvan LAPRE heette (ben zijn volle naam vergeten) en dat hij na aankomst is doorgereisd naar California. Mijn vraag aan Mevrouw Visser-Lapre is: bent U toevallig familie van mijn oude cabine genoot en indien zo vraag ik mij af wat er van hem is geworden. Dat was een lange tijd geleden. Heb nog wat fotos van onze reis op de Zuiderkruis.

  5. Peter van den Broek van een andere generatie zegt:

    Ik ben op dezelfde boot als Mevr. Visser-Lapré op zijn koloniaals gezegd naar Nederland gerepatrieerd. Ik was te klein om aan die reis herinneringen te hebben.

    Wel neemt de boot een opmerkelijke plaats in mijn leven. Ik verzamel oude foto’s van m.s. Johan van Oldenbarnevelt, ik heb een kartonnen modelbouwplaats van de boot die ik na mijn pensionering in elkaar ga zetten.
    Ik heb ook een kopie in olieverf van het schilderij van de scheepsschilder Ernst Eden laten maken:
    de “Johan van Oldenbarnevelt” vaart op een donkere zee onder een goudkleurige hemel van Oost naar West een onbekend toekomst in het Vaderland tegemoet (collectie Koninklijke Nedlloyd). Het schip had in die tijd, anders dan op bovenstaande foto, een donkergekleurde romp. Het schilderij hangt op een prominente plaats in mijn huiskamer.

    Toch kan ik me plaatsvervangend de aankomst van een schip met gerepatrieerden in het Vaderland voorstellen. Ik had het afgelopen weekeinde met mijn neef over hoe hij in 1958 met m.s. Willem Ruys naar Nederland kwam. Mijn vader en ik wilden hem en zijn vader (de broer van mijn vader) en de familie bij aankomst in Amsterdam begroetten. De begroeting was heel kort want het gezin werd direct en met Hollands efficiëntie op de bus richting Limburg gezet. Ondanks meer dan 60 jaar kan ik de beelden zo voor mij halen.
    Traumatisch? Ach, er worden zoveel dingen mij persoonlijk toegedicht.

  6. bokeller zegt:

    In 1948 maakte ik voor ’t eerst kennis met
    marine oorlogsbodem ”Hr. Ms. Tjerk Hiddes ”
    Niet als matroos of marinier, maar als Knil soldaat
    opgepikt voor de kust van Sumatra.
    Met enkele medebroeders in een prauw naar
    het schip geroeid ,dat ons lichtseinen gaf.
    Na het opklimmen tegen de touwladder een
    hartelijk ontvangst op het dek,waar wij ons moesten
    uitkleden en onderdeks in een klein eetruimte ons
    te goed deden aan diverse broodjes met haring/paling
    en nog meer lekkers,al die tijd bediend door een
    matroos die constant achter ons bleef staan.
    Een weelde dat wij landrotten nooit hadden gekend
    en als klapstuk onze afgenomen smerige uniformen
    konden wij ”fruitig en Fris” weer aantrekken.
    Helaas-helaas ons verblijf was van zeer korte duur
    en met droge kleren en volle maag ’t schip af en nu wel
    met een sloep de wal opgestuurd.
    Tsja, toen gingen velen met luxe schepen de wijde
    wereld in.
    siBo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s