Het televisieprogramma Andere Tijden wil een aflevering maken onder de titel ‘Grijs Indië’. Over de Duitse bezetting van Nederland zijn op televisie al vele verhalen verteld en er is over die tijd een ‘grijs’ beeld gevormd. Het gaat niet meer alleen over goed en fout, maar over alle nuances daartussen. Over het dagelijks leven onder de bezetter, over sjoemelen en sjacheren om te overleven, over meewerken en saboteren, over angst en hoop.
Over Indië zijn die verhalen veel minder verteld en Andere Tijden wil dat veranderen. Daarom zijn we op zoek naar negentigplussers, mensen die jonge volwassenen waren tijden de Japanse bezetting van Indië, buitenkampers die hebben ervaren hoe het land veranderde onder de Japanners.
Wat waren uw eerste indrukken toen de Japanners binnentrokken? Wanneer kon er in het openbaar geen Nederlands meer worden gesproken? Wat gebeurde er op het werk? Was er nog voldoende inkomen? Hoe kwam je aan eten? Wat merkte u van het Indonesische nationalisme? Kon u nog sympathie voor Nederland laten blijken? Heeft u ook vrolijke herinneringen aan de bezettingstijd: grappen die je maakte, de hoop die je niet wilde opgeven?
Andere Tijden is heel benieuwd naar uw verhalen daarover. Er zijn bij ons twee mensen bezig met dit thema: Gerda Jansen Hendriks en Hasan Evrengün.
...................
Indisch4ever 
Zoek/bezoek die Indische 90 ´gers in diverse ( Indische ) tehuizen op; oa. in Wageningen, Breda, Amsterdam. Voordat het te laat is. Ik heb begrepen indertijd dr.L.de Jong(Niod) al in de ’60 jaren diverse interviews heeft afgenomen voor de dl. het Koninkrijk in de 2e
Wereldoorlog.
Ik heb zo’n idee dat er tegenwoordig niet veel 90ers meer in tehuizen wonen. De meesten wonen toch nog op de een of andere manier thuis. Je kunt pas naar een tehuis als je ver weg bent. Interviewen blijft dan wel ‘gezellig’ maar er komt niets meer uit. Alleen dat de koffie weer niet smaakte. Bij de SMGI (1998) zijn 2800 uren vertellen aanwezig, van 720 mensen, over Nederlands-Indië, Indonesië en Nederlands Nieuw-Guinea. Ook hiervan zullen de meesten al dood zijn (ik nog niet), maar hun verhaal is er nog. Vaak in hun eigen taaltje! Ik heb wel gehoord over problemen met inloggen na de verhuizing naar de bibliotheek van de RUL. Maar de beheerder, Fridus Steijlen bij het KITLV, weet er alles van. Je moet er wel wat voor doen, maar dan heb je ook wat!
Lijkt mij handig om eerst de bestanden van de SMGI door te spitten. Met heel veel verhalen. Daar leven vast wel nog mensen van die op een aangepaste manier weer aan het woord kunnen worden gelaten. Je kunt dan van te voren al te weten komen wat ze hebben meegemaakt, het nieuwe interview kan dan een verdieping opleveren. Zo kun je het werk wat structureren.