Bronbeeknieuws

1 februari 2015, 14:00 – 16:00 Indische Zaal Museum Bronbeek
Teus Mejan (Nederlands Instituut voor Militaire Historie) belicht de ontwikkeling van het stelsel van dapperheidsonderscheidingen. Ook gaat hij in op de verandering van het begrip ‘moed’ tussen 1815 (de instelling van de Militaire Willems-Orde) en 1963 (de overdracht van Nederlands Nieuw-Guinea aan de Republiek Indonesië). Bron

In de tentoonstelling ‘Oorlog! Van Indië tot Indonesië 1945/1950’ belicht Museum Bronbeek de periode, waarin op gewelddadige wijze een eind kwam aan de Nederlandse koloniale overheersing van Nederlands-Indië. De officiële opening is op 19 februari 2015 om 15.00 uur. Arnhemse koerier.

“Oorlogsplekken Nederlands-Indië/Indonesië 1942-1949?” lezing 19 april 2015
In zijn lezing “Oorlogsplekken Nederlands-Indië/ Indonesië 1942” neemt Hans van den Akker (conservator in Museum Bronbeek) op 19 april 2015 zijn toehoorders mee in een reis door het moderne Indonesië langs de sporen van het oorlogsverleden van twee oorlogen in de jaren 1940. De lezing in Museum Bronbeek begint om 14.00 uur.    Gastdocenten

Meer informatie: Vrienden van Bronbeek

bronbeekboom2

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

18 reacties op Bronbeeknieuws

  1. bokeller zegt:

    De lezing in Museum Bronbeek begint om 14.00 uur.
    Aan de orde komen interneringskampen, slagvelden, begraafplaatsen, musea, monumenten en andere plekken van herinnering. Hij schetst historische achtergronden en biedt reistips, die ooggetuigen, kinderen en kleinkinderen en geïnteresseerden inzicht geeft in de Tweede …..etc.

    Mss .komt ook de ”Bersiap” bij deze lezing hier naar voren
    want in het Museum Bronbeek waar de hr. van den Akker
    Conservator van is, komen deze aan waanzin grenzende
    moorden niet voor
    siBo

    • bokeller zegt:

      Bronbeek nieuws 1 febr.2015.
      Inzake dapperheids onderscheidigen.
      Waarbij ”een soort moed”
      Teus Mejan stelt de vraag centraal of Nederlandse militairen in de Slag bij Waterloo een ander soort ‘moed’ hebben betoond dan militairen in Nederlands-Indië of recentelijk in Afghanistan
      Neem bijv. De Militaire Willems Orde ,voor Moed- -Beleid — Trouw.

      Ik stel een andere vraag ,wat houdt het ”Beleid” voor
      de Inlandse- en de Europese militair in.
      Zie: daden van Moed en Trouw in Ned. Indië
      door inlanders betoond .
      Werd van Inlandse soldaten geen beleid verwacht en
      van Europeanen wèl?

      Het Kruis voor Moed en Trouw werd in Nov.1927 voor het laatst
      toegekend
      siBo

      • Jan A. Somers zegt:

        Ik heb me laten vertellen dat vroeger ‘beleid’ hetzelfde was als leiding geven. Daarbij werden (onder)officieren bedoeld. Er waren toen nog geen Inlandse (onder)officieren. Toen is een oplossing gevonden in ‘Moed en Trouw’. Ik heb dat maar voor waar aangenomen.

        • Surya Atmadja zegt:

          Er zijn veel Inlandse officieren onder andere met Coros, KMA Bandung en Breda / KIM achtergrond, alleen waren ze mss niet in de gelegenheid geweest om in een gevechtshandelingen mee te doen.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Een van mijn dierbare vriendjes was ruim 50 jaar geleden mijn pelotonscommandant. Hij zette zijn loopbaan voort als beroepsofficier, ik ging op een gegeven moment de dienst uit, de burgermaatschappij in.

          Rond de tijd dat de kapitein Marco Kroon zijn MWO 4 kreeg – voor zover ik weet de eerste na “Indië” (of heeft “Korea” nog wat ridders opgeleverd?) – waren we, inmiddels de 70 gepasseerd, aan het filosoferen over de diepere betekenis van “beleid” en “moed”.

          Over “trouw” waren we het snel eens. Maar “beleid” en “moed” ……. Wanneer, onder welke omstandigheden, leidt die combinatie naar de hoogste dapperheidsonderscheiding, al dan niet postuum en waarom kreeg niemand in de jaren na Indië/Korea een MWO terwijl “wij” vanaf de zeventiger jaren v.d.v.e. toch weer in allerlei krijgshandelingen waren verwikkeld (Libanon, voormalig Joegoslavië).

          Voor wat betreft onze bemoeienissen in Libanon en voormalig Joegoslavië bracht ik in dat het toch om zogenaamde vredestaken ging, d.w.z. vechtende partijen uit elkaar houden en “waarnemen”, wij werden niet geacht “partij” te zijn in de strijd.

          Mijn vriendje bleek bij verschillende gelegenheden op die strijdtonelen “waarnemer” te zijn geweest. Ongewapend, rondrijdend in een wit geschilderd voertuig, voor iedereen goed zichtbaar, ook voor diegenen die er groot belang bij hadden dat wat zij deden per se NIET moest worden waargenomen en gerapporteerd. Hij is zelf menig maal beschoten geweest en heeft zichzelf en zijn begeleider(s) vaak “met beleid” uit hachelijke situaties moeten redden.

          Mijn vriendje heeft voor wat hij deed nooit een bijzondere bintang gekregen. Hij maalt er niet om. Ik vraag mij af, en leg mijn vraag bij deze voor aan de militair deskundige lezertjes of gewoon maar aan de grote en kleine denkertjes:

          Worden de daden van een ongewapend waarnemer die zich over een periode van maanden bijna dagelijks in levensgevaarlijke situaties begeeft en zich met “beleid” van zijn taken kwijt, niet beschouwd als die van moed, beleid en trouw, een MWO waard?

          Pak Pierre

        • Arthur Olive zegt:

          Militaire waarnemers en oorlogs correspondents krijgen alleen een bintang als ze gewond worden, Hier in Amerika krijgen ze dan een “Purple Heart”.
          Tenzij er een is geweest die iets “above and beyond the call of duty” heeft gedaan. Ik ben daar echter niet gewaar van.

        • Pierre de la Croix zegt:

          Het hele Amerikaanse 82nd Airborne heeft de MWO gekregen voor heldhaftig optreden tijdens Market Garden, sep 1944.

          Purple Heart wordt uitgereikt als men gewond is geraakt. Hoogste dapperheidsonderscheiding van de VS is als ik mij niet vergis de “Medal of Honor”.

          Interessant in het kader van komende lezing in Bronbeek lijkt mij ook de vraag of de criteria voor de toekenning van de hoogste dapperheidsonderscheiding per land verschillen.

          M.a.w. is de militaire definitie van “moed” en daarmee ook “buitengewone moed” cultureel bepaald?

          Pak Pierre

        • Jan A. Somers zegt:

          “Mijn vriendje heeft voor wat hij deed nooit een bijzondere bintang gekregen.’ Was hij soms waarnemer van de VN? Die hebben, geloof ik, nog geen lintjes te vergeven. Met al die landen levert dat problemen. Wat voor het ene land een heldendaad is, is voor het andere land moord. Maar ook binnen één land: Michiel de Ruyter, maar ook de mening over de militairen in Indië na 1946.Het blijft behelpen. Maar zo houd je ook de discussie gaande, leuk voor webforums.

        • P.Lemon zegt:

          @ Ja Somers ” ‘Moed en Trouw’. Ik heb dat maar voor waar aangenomen.”

          ****Inlandse militairen, medaille later kruis en kritiek
          Voor inlandse soldaten van het KNIL was er tussen 1839 en 1898 een Medaille voor Moed en Trouw.

          Het Kruis voor Moed en Trouw werd op 7 maart 1898 door Koningin-Regentes Emma in naam van Koningin Wilhelmina ingesteld bij Koninklijk Besluit, dat was mogelijk want alleen ridderorden moeten volgens de Grondwet bij wet worden ingesteld.

          Het kruis verving de Medaille voor Moed en Trouw die ook al aan het lint van de Militaire Willems-Orde werd gedragen maar in de ogen van de regering onvoldoende uitstraling en prestige had. De 89 zilveren en 1156 bronzen medailles mochten in 1898 worden ingeruild voor een kruis.
          Het kruis werd toegekend voor ” Uitstekende daden van Moed en Trouw” en “Daden van Moed en Trouw in Nederlands-Indië door inlanders betoond”.

          Het kruis gelijkt enigszins op de Militaire Willems-Orde en wordt aan het lint van deze Orde gedragen. De uitvoering wijkt af omdat kruis en kroon van ongeëmailleerd zilver zijn. Waar op de Willemsorde de vuurslag prijkt is een medaillon met een heraldische Nederlandse leeuw aangebracht. Tussen de armen van het kruis zijn Oosters aandoende zwaarden, “klewangs”, aangebracht

          De tekst op het kruis is “VOOR MOED EN TROUW” en op de keerzijde “KONINKLIJK HULDEBLIJK” in het Javaans of Maleis.
          Tussen kroon en kruis is een vuurslag, herkenningsteken voor de Orden van het Gulden Vlies en de Militaire Willems-Orde aangebracht.
          De Gouverneur-Generaal van Nederlands-Indië was gemachtigd om de kruisen te verlenen. Hij kende, vooral in de jaren voor 1925, 262 bronzen en 13 zilveren Kruizen voor Moed en Trouw toe. In 1927 werd voor het laatst een Kruis voor Moed en Trouw toegekend, daarna werden ook Inlandse soldaten van het KNIL tot Ridder in de Militaire Willems-Orde benoemd.

          Voor de dragers van deze onderscheiding die hun kruis tijdens de Japanse bezetting waren kwijtgeraakt werden na de oorlog nieuwe kruisen zonder kroon vervaardigd.

          Men noemt dit kruis wel de “Militaire Willems-Orde” voor inlanders, maar de discriminatie bij het toekennen van de Willems-Orde en het weglaten van het woord “beleid” op het kruis hebben deze decoratie in een kwaad daglicht gesteld. Werd van Inlandse soldaten geen beleid verwacht en van Europeanen wèl?

          http://www.vriendenvanbronbeek.nl/3%20NieuwsbriefKANSELIERDEKLEYN.htm

  2. bokeller zegt:

    Pak Surya,
    In het ” Vorst beklemd tussen werelden” zie ik het onderstaande
    Javaanse vorst ‘beklemd’ tussen werelden
    ,#,, blijkt hoe Mangkoenegoro VII zijn legioen heeft laten meevechten met het KNIL, toen het aan de hopeloze strijd tegen de Japanse inval begon.
    Het vorstenhuis bestaat nog wel, maar is in het huidige Indonesië nog slechts verguldsel, symbool van een door Mangkoenegoro gekoesterd, maar verloren ideaal. #.
    siBo

    • bokeller zegt:

      .Ik weet niet of dit geopend kan worden,
      de foto van Soendanees Sgt. Tolo bij toekenning
      en beëdiging met de eed van de
      Hoofd Pengoeloeh te Batavia.
      siBo
      https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRhSNNWG7mGcij2k1JNAVm7aVi1V8pnRP_dwqijc7Hnjqsv76az1g

      • bokeller zegt:

        Soedanees sergeant Tolo, heb ik persoonlijk gekend
        vooral in de laatste dagen te Kaimana.
        Nmi is er nog alleen één persoon in leven,die hem
        als militair gekend heeft.
        Naderhand had deze Mwo-drager zijn naam
        gewijzigd.
        siBo

      • Mas Rob zegt:

        De eedaflegging met de Koran die boven het hoofd wordt gehouden…

        • bokeller zegt:

          Was enkele jaren geleden in het nieuws geweest

          Begin 2008 kwam het afleggen van de eed voor islamitisch personeel in het nieuws. Binnen Defensie mag personeel sinds 1916 de islamitische eed afleggen.
          Dat heeft te maken met het Koninklijk Nederlands Indisch Leger (KNIL), dat voor een deel uit Indische moslims bestond.

          Bij de islamitische variant spreken moslims met de rechterhand op de koran de zin “In naam van Allah, de Barmhartige Erbarmer” uit.
          siBo

  3. Surya Atmadja zegt:

    Kemis Bin Panoe – Korporaal Infanterie KNIL – 25-07-947
    —————————————————————————-
    Typisch Javaanse naam ?

    • Pierre de la Croix zegt:

      Tja …. mogelijk geboren op een donderdag als zoon van Panoe.

      Maar zou een Javaan zich naar de bekende huidziekte willen noemen? Ik betwijfel het.

      Pak Pierre (ook niet typisch Javaans)

    • bokeller zegt:

      Nog een typische Javaanse naam.
      Radèn Soeriadi Soeriadarma
      In 1934 studeerde Soeriadarma af aan de Koninklijke Militaire Academie (KMA) te Breda.
      Als 1e Luitenant bij de Militaire Luchtvaart van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger
      (KNIL) werd hij

      in 1942 onderscheiden met het Bronzen Kruis voor zijn moedig optreden in
      de strijd tegen Japan.

      Op 09-04-1946 werd de AORI opgericht en werd Soeriadarma benoemd
      tot Stafchef van de Luchtmacht
      (Laksamana Oedara = Air Commodore = Luchtmaarschalk).
      Nadat op 18-12-1948 de 2e Politionele Aktie was uitgebroken, werd op 19-12-1948 de
      Republikeinse hoofdstad Djokjakarta ingenomen en werden alle Republikeinse leiders
      (president Ir Soekarno, vicepresident M. Hatta, premier S. Sjahrir, minister van Buitenlandse
      Zaken Hadji A. Salim en luchtmaarschalk S. Soeriadarma) geïnterneerd in het paleis van
      president Ir Soekarno (Kusno Sosrodihardjo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.