van Dis in Indonesië

Deel 3: Van Dis op de foto met Sukmawati Soekarnoputri, een dochter van de eerste president van Indonesië, en haar schoolvriendinnen op het bordes van het paleis in Bogor waar Sukmawati als meisje woonde.

TV-serie van Dis in Indonesië:
afl 1 Bestemming Hoop zo 4 maart……….  te zien online
afl 2 Hollandse duinen zo 11 maart, 20.25 u Nederland 2
afl 3 Soekarno’s kinderen zo 18 maart, 20.25 u Nederland 2

Iedere zondagochtend de komende weken Radio1, 10.00, OVT , rubriek Toko van Dis met o.a. een uitleg van van Dis over de komende aflevering.
* Toko van Dis van 4 maart jl …. online te horen, begin op 12 minuten
* Kunststof, lang radiointerview met van Dis op 3 maart jl, begin op 4 minuten.
* Volkskrant van 2 maart
* weblogs.vpro.nl
* Trouw 5 maart: 1 miljoen kijkers 1ste van Disuitzending

Dit bericht werd geplaatst in diversen. Bookmark de permalink .

50 reacties op van Dis in Indonesië

  1. Boeroeng zegt:

    Ontvangen van een lezer:

  2. Anoniem zegt:

    Eindelijk heb ik nu een goed overzicht ( stamboom) van wijlen Bung Karno, de president en zijn persoonlijkheid die vanaf mijn pubertijd tot heden heb bewonderd.

  3. Ed Vos zegt:

    Nou ja stamboompje merk ik.
    Leuk is het om te weten hoe lang die huwelijken nu wel duurden.
    zonder op de week exact te zijn:

    1. Oetari Tjokroaminoto (1921-1923)
    2. Inggit Garnasih (1923-1943)
    3. Fatmawati (1943-1956) aka Fatima
    4. Hartini (1953 tot Soekarno’s dood)
    5. Ratnasari Dewi Sukarno aka Naoko Nemoto (1962 tot Soekarno’s
       dood)
    6. Haryati (1963-1966)- bijvrouw
    7. Yurike Sanger (1964-1968)
    8. Kartini Manoppo (1959-1968)
    9. Heldy Djafar (1967-1969)

    • Pierre de la Croix zegt:

      Adoeh …. en dat allemaal zonder Viagra?

      Pak Pierre

      • eppeson marawasin zegt:

        Hoe heten die tovenaars ook al weer, die je het placebo-effect in je oor konden blazen?

  4. Ed Vos zegt:

    Ik herinner me een uitzending van Pauw en Witteman waarin Van Dis het had over Soekarno. Hij heeft het hier over Lambert Giebels biografie over soekarno
    Volg de link in opgegeven pagina (vervelend lange url). Hier doet Van Dis zijn vader weer na

    http://1987paul.blogspot.com/2011/04/adriaan-van-dis-bij-p.html

    • eppeson marawasin zegt:

      Hartelijk dank meneer Vos. Wat een sterk optreden. Mooie laatste zin ook: “/…/ Ze weten het niet, maar ze gebruiken het wel!”

      • Anoniem zegt:

        Dat klopt. En dan noem ik er een aantal dan kijken ze me verbaasd aan.Het valt me ook op dat het Nederlands jongeren in mijn omgeving of het nou op Midden-java is of op facebook wel wat Nederlandse woordjes kennen en soms ook zinnen. Alsof die taal weer mode is. Niet alleen vanwege het inburgeringsexamen in Jakarta (e.d.) of vanwege studie in Nederland. Het lijdt geen twijfel dat het Indonesisch ook weer in de belangstelling komt door die serie van Van Dis.
        Dat Soekarno zijn strijders “mijn aapjes” noemt moet ook genoemd worden. Een blogger noemde de Indonesiers ooit eens boom-aapjes, en dat viel niet in goede aarde bij bepaalde lezers.

        Jammer dat het optreden van Van Dis kort was, want hij had ook een boek meegenomen over Tjalie Robinson. Ik had graag daarover zijn opmerkinge willen horen.

    • Boeroeng zegt:

      Zijn vaderimitaties doet hij al jaren… die man is nog steeds een issue voor hem.
      Hij ging als kind bekakt praten om zijn vader voor schut te zetten.(zegt hij zelf)
      Die bekaktheid is bijna weg, maar ” daddy is still in his system”
      Ik vermoed ( previews) dat we zondag die sporen opnieuw zien.

      Die weblog schrijft dat van Dis accenten heel goed nadoet.
      Dat is niet zo.
      Zijn Indisch/Indonesisch (vaderlijk) accent is te bot, karikaturaal.
      Ik heb mijn vader ook vaak verwenst , maar niet op basis van afkomst en dat doe je als je iemand wilt ‘pakken’of ‘uitbeelden’ op zijn accent.
      Wat Tante Lien doet is niet een Indisch iemand verwijtend heruitbeelden. Haar emoties, motieven zijn anders.

      • eppeson marawasin zegt:

        Adriaan van Dis schijnt ook in kranteninterviews zijn haat/afkeer jegens/van zijn vader als jochie niet onder stoelen of banken te hebben gestoken. Vader had dacht ik ook losse handjes. ’t Was ook een botsing van karakters. Zachtmoedig jongetje versus keiharde KNIL’er. Zijn imitatie van vader lijkt misschien karikturaal, maar is volgens mij meer een weergave van de beleving van het kleine jongetje. Volgens mij doet hij zijn vader dan na ook niet na, maar speelt hij zijn vader. Je ziet zijn gelaatstrekken ook helemaal verstarren. Dat komt van heel diep van binnen.

        ‘k Geloof dat het nu tijd wordt om te stoppen; psychologie van de koude grond.

  5. Ed Vos zegt:

    Hoe heten die tovenaars ook al weer, die je het placebo-effect in je oor konden blazen?

    tovenaars?

    Dat lachen van Soekarno dat “tsssss”, vond ik ook opmerkelijk. Net een ouwe indo 😉

    • eppeson marawasin zegt:

      Meneer Vos, daar was altijd toch al verwarring over? 😉

      Selamat tidor!

      • sigeblek zegt:

        Grappig om oude mythes uit tempo doeloe tijd weer van de stal worden gehaald .

        Een vraag Meneer E.M , als buitenstaander las ik vaak verhalen over het leven in de tangsi(kazerne) van KNIL-ers.
        Hoe werden de kinderen opgevoed ? Wat is de rol van de vaders , ik heb de indruk dat juist de moeders de huishouding en opvoeding van de kinderen deden.
        Dat er vaak lijfelijkstraffen werden uitgedeeld lees je ook , jij kan zelf gegebukt worden met mattenklopper van rotan.

        Zelfs bij sommige Indische families gebeurt het wel eens , dat hoorde ik van mijn oud klasgenoten (Sekolah Rakjat I.E.V) in Djakarta.

        salam

        Surya Atmadja

  6. Ed Vos zegt:

    Volgens mij bedoelt u ee orang pintar, een dukun. Dat is een soor sjamaan.

  7. Peter van den Broek zegt:

    Wat Tante Lien doet is niet een Indisch iemand verwijtend heruitbeelden. Haar emoties, motieven zijn anders. zegt Boeroeng

    Ik hoor vaak wat Tante Lien niet is maar Boeroeng zegt niet wat zij en bvb Risolles wel is. We hebben daarover al gediscussieerd maar ik heb geen houtsnijdend argument gehoord waarom ik Tante Lien wel leuk dien te vinden en Oom van Dis niet, behalve dat zij andere ressentimenten heeft (of all places). Ik zie de evidentie er niet van in, of ik moet er maar in geloven zoals in de maagdelijke ontvangenis van Maria. Dus Tante Lien, als Tante is een mythe.

    Zolang ik geen verklaring hoor, vind ik de kritiek op Van Dis kinnesinne. Die opmerking van eppeson marawasin is wel heel interessant. Daar wil ik wel meer van horen.

    • Ed Vos zegt:

      Eerlijk gezegd, toen Van Dis met dat nederlands-Indisch accentje sprak moest ik wel lachen. Nog steeds 😉
      Maar dat is mijn herkenning.

      Tot slot nog over die Soekarno. toen Soekarno in 1965 werd afgezet, ik zat op de middelbare school, had ik niet de indruk dat men dat in Nederland erg vond. Boontje komt om zijn loontje, dacht men zeker. Maar dat ging wel gepaard met veel bloedvergegieten. Suharto de opbouwer van Indonesie, dat moet iedereen toch nageven, handelde vervolgens tijdens zijn regeerperiode niet veel anders dan zijn illustere voorgangers, de Nederlanders. Hij was immers niets voor niets ex-Kniller.,

      • sigeblek zegt:

        “Hij was immers niets voor niets ex-Kniller.,”
        ==========================
        Dus ……….. ?

      • Bo Keller zegt:

        Hij was immers niets voor niets ex-kniller, DUS…….?

        Ja.! Zo komt alles weer terug op Moordenaars– Uitbuiters etc, etc.

        K ami N anti I kut L ari

  8. Ed Vos zegt:

    @ eppeson marawasin, op 9 maart 2012 om 01:11

    Geen psychologie van de koude grond.
    Zonen van oud KNILLER’s hebben ergens ook een tic.
    Hun vaders (en dat geldt ook voor oud-indie veteranen) verinnerlijken vaak hun ervaringen, en dat leidt vaak tot zwijgzaamheid.
    Zij bevonden zich in een wereld die wij toch niet kunnen begrijpen.
    Andere vaders praten honderd uit over hun ervaringen.
    Van Dis zegt in een interview daarover: ik had veel concurrentie van zijn oorlog.

    Ook zegt hij tijdens datzelfde interview: Mijn vader was in dienst van het Japans keizerlijk leger (als dwangarbeider).
    Kijk dat is cynisme dat ik ook begrijp. Had ik ook tegen mijn vader kunnen zeggen.
    Hij (in ieder geval hij niet) zou daarover kwaad worden, want ook hij was cynisch.

    Cynisme is ook een goed middel om een een bepaalde gebeurtenis te verwerken (lachen), vaak gebeurt dat door personen die dat zelf niet hebben meegemaakt
    Na zulke gebeurtenissen komt er opeens een stortvloed van grappen die ik hier niet durf te vermelden.

  9. Ed Vos zegt:

    p.s. ik geloof zelf, dat ouders door verwekking hun ervaringen en angsten overbrengen op hun baby.
    Vooral de angsten van de moeder nemen ze mee. Maar dat is iets voor deskundigen op dit gebied….

    Op de lagere school tekende ik ooit vliegtuigen die grote bommen lieten vallen op een schip.
    Met teksten als boem, en dergelijke. Ik was toen zo’n jaar of acht. Ra,ra, hoe kan dat?
    Ik had nog nooit een oorlog meegemaakt en nog nooit over gehoord, laatstaan daarover iets opgevangen. We hadden toen nog geen computerspelletjes.

    Komt daar nog bovenop de verhalen van frustraties, politieke visie op de gebeurtenissen, .
    Wat moet dat worden wanneer een kind naar zijn identiteit zoekt.

    Neem nou bijvoorbeeld de visie op Soekarno, ik heb nooit iets tegen hem gehad. Ik heb mijn vader nooit kunnen betrappen op iets negatiefs over hem.
    Wel ergerde mijn moeder zich over diens uitspraken als “die Belanda’s dit, die belanda’s dat”.
    Natuurlijk door hem moesten we het land uit.

    Een en ander wekte na lezing van boeken slechts mijn grote ergernis op juist over die Belanda’s die door hun post-koloniale politiek ons dat allemaal hadden aangedaan.
    Mij overmande het gevoel dat zij geen rekening hielden met het wel en wee van die Nederlanders die nog in dat land waren achtergebleven en daar wilden blijven ook.

  10. Ed Vos zegt:

    sigeblek, op 9 maart 2012 om 11:07

    De oplettende lezer zal zeker in de gaten dat we ik in algemeenheden sprak. Je kunt natuurlijk niet alle KNIL-militairen op 1 grote hoop “vegen”.

    Maar een veel algemeen gehoorde excuus van Indonesische kant is dat zij het allemaal van de Nederlanders hebben geleerd. Hun grote leermeesters. Soekarno was immers ook een Javaan die Nederlands dacht?
    Het is allemaal de schuld van de Nederlanders…

    • sigeblek zegt:

      De oplettende lezer zal zeker in de gaten dat we ik in algemeenheden sprak. Je kunt natuurlijk niet alle KNIL-militairen op 1 grote hoop “vegen”.
      =================================
      Zeker weten Meneer Vos.
      Niemand doet het ook , ik heb alleen vraagteken erbij gedaan op wat je geschreven hebt

      “Suharto de opbouwer van Indonesie, dat moet iedereen toch nageven, handelde vervolgens tijdens zijn regeerperiode niet veel anders dan zijn illustere voorgangers, de Nederlanders. Hij was immers niets voor niets ex-Kniller.”

  11. Ed Vos zegt:

    @Bo Keller, op 9 maart 2012 om 12:09

    Kami nanti ikut lari (KNIL)
    Indo en Verlak (IEV)
    Komt Pas Morgen (KPM)
    In Nederland door Opa (Indo)

    Historische uitspraken.

    • Jan A. Somers zegt:

      Kalau Naik Itoe Lekas Matih (waarschijnlijk met spellingsfouten!)
      In Nederland Door Omstandigheden

  12. Ed Vos zegt:

    IEV – moet zijn indo en verlakt (met een “t”)?

  13. Ed Vos zegt:

    Sorry voor die oneliners en korte posts, alles komt opeens naar boven!

    @sigeblek

    Batavia onder Water (BOW).
    Het rioleringsstelsel van Jakarta!

    Sudah cukup. AL!

    • Bo Keller zegt:

      D oor E llendelingen T ot A rmoede

      D oor O nkunde N aar G od

      K alau N aik I ni L ekas M ati

      Perkoempoelan Toekang Tjopet [ froeher de PTT ]

      B evelhebber S chamelijke O verschotten

      Ister nog banyak meer,cobak maar.

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag meneer Keller, weet u ook er leuke en/of informatieve boeken of boekwerkjes zijn die over het tangsileven gaan van KNIL-gezinnen?

    • Pierre de la Croix zegt:

      Hoe toch dese Pak Vos? Van hoog interrrlectuele psychoanalytische beschouwingen over gedrag en uitlatingen van de schrijver-waarnemer-verslaggever-presentator-imitator-erudiet-anak sersan KNIL en wat al niet meer Pak Adriaan pan Dis, ineens naar Indische spotafkortingen.

      Maar goed, de boog kan niet altijd gespannen blijven op I4E. ik weet ook nog een afkorting. Naast “IEV” = “Indo en verlakt” was (is) er toch ook nog “IVI” = “Indo Verlak(t) Indo”?

      O ja, “KD” was “kurang duit” in de goeie ouwe tijd en “SMP” “Sudah makan pulang”.

      Voor de electriciteitsmaatschappij ANIEM in Semarang was ook een spotafkorting in zwang, maar die ben ik vergeten. Ik krijg steeds meer last van SLBS (Saya Lupa Banyak Sekarang), waarschijnlijk als gevolg van veel MK (Minuman Keras).

      Pak Pierre

      • Bo Keller zegt:

        Meneer,geen verbetering hoor ,maar een kleine aanvulling die binnenkort verdwijnen gaat.
        nl.Als je het goed neemt van een” slokkie” ben je een ”pantat botol”
        En over de tangsi er woonden Javanen-Sundanezen-Timorezen-Papua’s- Molukkers- Bujang’s en een ieder met hun eigen inzicht over
        ”opvoedings methoden” .Maar in de tangsi liepen ook Europees kader rond en tuan kapiten’. Ik heb in 5 tangsies gewoond te Sumatra-Java-
        Riouw en een INDO-tangsi in Nw.Guinea.
        Al met al een bijzondere leefgemeenschap en ook de”Pik-orde”van toen.

      • Bo Keller zegt:

        Meneer Marawasin,ja deze boeken zijn te verkrijgen .maar ik plaats er vele ?? bij . Bijv. de gebezigde taal –vrouwenloods–rantsoenen- gaji -kinderen etc. ik had een hele tyd geleden me hier druk om gemaakt ,doe ik niet meer. Als er ”képing” om de hoek komt kijken dan laat ik het zo .Maar medische verslagen -intendance-patrouille’s ed. geven wel een inzicht hier over .Nogmaals het is een aparte aan militaire regels gebonden leef gemeenschap,dat ik heb mogen mee maken.
        Naik toeroen goenoeng, masoek kaloear rimba,mamboeroe moesoeh, thari bekas anak marsosé. succes Bo

    • Boeroeng zegt:

      SS was een bekende afkorting toen froeher..
      Wat de Indische vertaling ?

      • Bo Keller zegt:

        Neer ,bedoelde U soms de ”essetee” ,dat nl als je de ”Lilih kuning” ontdekte en soms heel soms kan je het krijgen ook’.

      • Pierre de la Croix zegt:

        Ik doe ook maar een gokkie, iets uit mijn leven gegrepen:
        “SS” = “Sakit sekolah”?

        Ik had niet zo veel op met school en stond liever met mijn blote poten diep in de kali, visjes vangen, de lili kuning waaraan Pak Bo refereert handig omzeilend.

        Pak Pierre

      • Boeroeng zegt:

        Als na-oorlogs Hollands jochie had ik altijd een andere associatie bij SS…. jeweetwel die engerdsmethakenkruisenmonocle
        Maar er zal toch ooit grappen gemaakt zijn met die letters als de treinen weer eens te laat waren. ?

      • Pierre de la Croix zegt:

        Ach Pak Boeroeng …. je bedoelt die enthousiaste jongens die tot 1945 in Duitsland en ver daar buiten defileerden met de rechterarm schuin omhoog. Dat “SS” stond geloof ik oorspronkelijk voor “Schutz Staffel” en was alleen toegankelijk voor Edelgermanen. Aan het hoofd van de club stond zo’n typische Edelgermaan, Heinrich H. te B., nietig manneke met afhangende schoudertjes en een fondsbrilletje op. Op het eerste gezicht niet direct de natuurlijke leider van het keurkorps van Adolf H. te B.

        Nu hebben ze in Syrië al jaren lang een wrede dictator met zo’n lullig voorkomen. Ik moet toch maar eens psychologie gaan studeren.

        Terug naar de SS van Adolf H. te B. Vreemd dat Den Haag tot ver na de oorlog een “Station SS” had. Blijkbaar hadden niet alle na-oorlogse jochies andere associaties bij die afkorting. Vanaf “station SS” ging in de vroege zestiger jaren v.d.v.e. op zondagavond mijn militaire trein naar de oorlogsgebieden op de Veluwe.
        “Je maintiendrai” op mijn uniform stond voor “Ik zal zand graven”.

        De militaire trein had helaas nooit vertraging. Steeds op tijd terug in de tangsi – zij het diep in de nacht – om de volgende ochtend weer fris en monter tegen de Rus te keer te kunnen gaan.

        Helaas Boeroeng, ik kan je dus niet helpen met een gangbare Indische/Indonesische vertaling van het acroniem “SS”.

        Sayang Sekali.

        Pak Pierre

  14. eppeson marawasin zegt:

    Dag meneer Atmadja, van het tangsileven heb ik geen weet; ook niet uit verhalen. Mijn opvoeding heb ik vanaf dat ik 10 maanden oud was in Nederland genoten. En met name het Spartaanse aspect valt in de categorie ‘brèèck me de bek niet ôpeh’. Om het wat beschaafder te duiden horribile auditu, – dictu, – visu. Uit respect voor wijlen mijn moeder zal ik het enigszins algemeen houden, want als kind weet je nog niet hoeveel invloed hormoonspiegelwisselingen, maandstonden, faalangst en sociale contrôle op een moeder, zelf enig kind, van een groot gezin kunnen hebben.

    Om mij heen was het van hetzelfde laken een pak; dus slaag krijgen als onderdeel van bestraffen was gewoon en geaccepteerd. Later besefte je pas dat de uitersten lagen tussen ‘de pedagogische tik’ en heuse vormen van wat vandaag de dag als pure kindermishandeling zou worden gekwalificeerd. Een mattenklopper was in voorkomende gevallen slechts een kietelgereedschap. De koppelriem, dan werd het serieus. Maar de stokken, die aan het hoofdeinde en het voeteneinde het veldbed strak spanden, als die alternatief werden aangewend dan was het echt van ‘Hals- und Beinbruch’ en ‘break a leg’!

    Maar je wist niet beter. Het hoorde erbij. Dus als het even kon, dan hoopte je maar dat je slechts 100 x hoefde te pompen (POMPA!!!). Je zorgde op school dat je overging anders werd je kaalgeschoren. Toentertijd liep je dan voor schand. Ja, liever pompen. Want onbeweeglijk op één been te moeten blijven staan, dat viel niet mee met die O-beentjes. Ja de opvoeding in heel veel (dus niet alle) Ambonese gezinnen was super streng. Het waren meestal de moeders. En die keiharde KNIL’ers, die waren de zachtheid zelve. Natuurlijk uitzonderingen daargelaten. Die kwamen eigenlijk pas alleen in actie als je niet voldaan had aan het credo: ‘absoluut géén politie aan de deur’.

    Je kon dus altijd zien, soms ook horen wanneer een vriendje iets had uitgespookt waar ze bij hem thuis ontzettend niet blij mee waren. Wat ons gelukkig nooit is overkomen, maar wat wij als kinderen altijd wel heel erg vonden, was als een vriendje een paar rondjes alleen in z’n onderbroek door het kamp, woonoord of woonwijk moest lopen. De totale vernedering. Echt waar, dan liever een pak slaag.

    Moeders waren de spil in huis. Vaders gingen al vroeg het huis uit om centjes te gaan verdienen. In ons geval moest moeder dan in haar eentje proberen twaalf kinderen in het gareel zien te houden. Dat is haar gelukt. Daar heb ik in hindsight groot respect voor. En ach die pijntjes, wrijven en slikken. Walk like man, zoals het een zoon van een KNIL-miltair betaamt (slik). Maar als je nog kind bent ……

    En toch, en toch wie je later ook spreekt de langst gestraften, de zwaarst gestraften, de vaakst gestraften ultimo in extremis, ‘kom niet aan hun moeder!’ Ik ken dat gevoel.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Prachtig verhaal, Pak Eppeson. Niet voor mij bestemd, maar ik heb stiekem over de schouder van Pak Atmadja meegelezen.

      Wat mij betreft zeer herkenbaar, zij het dat in mijn Indo omgeving niet de ma’s, maar de pa’s er royaal op los sloegen en allerlei bijkomende straffen bedachten die hun zoons tot op het bot konden vernederen. Tot nu toe dacht ik dat Molukse pa’s niet anders waren.

      Tja …. en dan toch die vreemde loyaliteit van de kinderen jegens die ouders. Iets te maken met het Sockholmsyndroom?

      Tjalie Robinson heeft als Vincent Mahieu in zijn boek “Tjoek” zo’n meppende Indo pa en zijn zonen treffend beschreven in het korte epos “Arcola”.

      Pak Pierre

      • eppeson marawasin zegt:

        Dank u meneer De la Croix, hij blijft prachtig om uit te spreken en te schrijven, maar ik ben ontzettend blij dat u zich geroepen voelde om over een schouder mee te kijken. U moet gevoeld of geweten hebben dat ik op zo een reactie van ganser harte zat te wachten. Mocht het alleen maar hopen. Nu ben ik weer twijfel-ambonees af en kan verder.

    • Pierre de la Croix zegt:

      Ach ja, Pak Eppeson, ik ben altijd een nieuwsgierige “peeping Tom” geweest. Als ik in de bevrediging van mijn eigen lusten ganz nebenbei uw ijdelheid heb gestreeld, dan heb ik niet voor niets geleefd.

      Zo ben ik wéér tambeng geweest en heb via de schouder van Pak Bo Keller kennis genomen van uw vraag naar boeken of artikelen over het rijke tangsileven van het KNIL.

      Pak Bo, die als ik het goed begrijp in Bronbeek kind aan huis is, zal daar wel het e.e.a. voor u weten te vinden. Hieronder – weer ongevraagd – mijn bescheiden duit in het zakje:

      Ik bezit het boek “Anak kompenie” van Lin Scholte (uitgeverij Tong Tong Den Haag, 1965). In zijn voorwoord zegt E. Breton de Nijs (ik meen pseudoniem van Rob Nieuwenhuis): “Getuigenissen als deze zijn zeldzaam in de Indische literatuur. Het tangsileven is nooit eerder onderwerp geweest voor een verhaal of roman”. Hij verwijst ook naar een verhaal van Willem Walraven, “De clan” in de bundel “Op de grens”, maar ziet dat toch niet als een écht relaas van de ervaringsdeskundige.
      Kolonel b.d. Heshusius (ik weet niet of hij nog leeft) heeft in zijn boek over het KNIL ook het e.e.a. over de typische en unieke tangsigemeenschappen binnen het KNIL geschreven. Ik had het boek jaren geleden geleend van de bieb en ben helaas de titel vergeten, maar daar kan u desgewenst gemakkelijk achter komen.

      Ongetwijfeld is er (veel) meer sinds Lin Scholte. Een kwestie van geduldig pancing in de rijke Indische literatuur. Boeken en verslagen over de oorlogen en oorlogjes die het KNIL voerde rond de voorlaatste eeuwwisseling bieden als bijvangst vaak een heldere blik op het leven van de soldaten (europees en inheems) en hun “moentjies” die van bivak tot bivak meetrokken met de troep. Moedige vrouwen, bestand tegen een heel hard leven en vaak ook slachtoffer van de wraak van de tegenstander.

      Pak Pierre

      • eppeson marawasin zegt:

        Nice to meet you meneer De la Croix. Hartelijk dank voor uw interpretatie van mijn vraag. Net twee voor twaalf: ‘dat zoeken we op’. Als u het belletje hoort, grote kans dat ik me weer heb aangemeld. Overigens hebt meer gedaan dan alleen maar sakit sekolah en pancing. Seh maar erlik!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Nice to meet you too, Mr. Stanley. Mijn eerlijke antwoord op uw vraag is als volgt:

        Wat is “meer hebben gedaan”? Op mijn rapporten van de Lagere School stonden naast de bescheiden cijfertjes meestal de kwalificaties “speels”, “dromer”, “gauw afgeleid”. Daar werden mijn ouders niet vrolijk van.

        Maar goed …. met de jaren komt meestal ook het gezond verstand. Daarmee, en met enige werklust en een beetje geluk kon ik mij een bordje rijst, een blanke vrouw en een warm huis in de winter veroorloven. Wat wil een Indojongen uit Semarang nog meer?

        Jaren geleden was ik op een receptie t.g.v. het 50 jarig jubileum van een Nederlands bedrijf dat vliegvelden ontwerpt en bouwt. “Key note speaker” was een voormalig minister van economische zaken van Thailand. De man had blijkbaar zijn opleiding in de VS genoten, want hij sprak voortreffelijk Engels. Hij sprak toen over de economische opkomst en – net in die tijd – ook neergang van de “little Asian tigers”.
        Hij besloot zijn speech met wat volgens hem Buddha de Verlichte eens zou hebben gezegd: “When you are down, look up. When you are up, be humble”.

        Ik vind dat nog steeds een mooi motto.

        Pak Pierre

      • Chris zegt:

        Mr. de la Croix, de Kolonel b.d. Heshusius is in 2005 overleden (volgens geraadpleegde bron). Zijn boeken over het KNIL heb ik met veel plezier gelezen.

      • eppeson marawasin zegt:

        Dank u wel voor uw nederige reactie meneer De la Croix. Living stone of wisdom i presume! Ik heb inmiddels het verzameld werk van Lin Scholte bij De Slegte voor een tientje in de bestelling staan. Zal maandag wel in huis zijn. Voor ‘De nadagen van Tempo Doeloe’ van C.A. Heshisius verkreeg ik vooralsnog niet het groene licht van de lieftallige budgethouder. Elk voordeel hep zun ………..

      • Pierre de la Croix zegt:

        @ Pak Chris: Hartelijk dank voor de mededeling. Pak kolonel Heshusius dus ook al ruim 6 jaar niet meer op deze dunia. Hij heeft in ieder geval iets waardevols voor volgende generaties nagelaten.

        @ Pak Eppeson: Waarom verkopen jullie niet de boot?

        Pak Pierre

      • eppeson marawasin zegt:

        Dag meneer De la Croix. Ik ga uw voorstel straks in de brunchpraatgroep gooien. Dat wordt moeilijk kiezen. Onze wittebroodboot of mijn blanke prauw!

      • Pierre de la Croix zegt:

        Hihihi ….Sterkte in de brunchpraatgroep. Ik zou de blanke prauw toch maar niet weg doen. Als uit de beraadslagingen toch nog enige budgetruimte rolt, vergeet dan niet ook een exemplaar van “Tjoek” van Vincent Mahieu te bestellen, voor dat magistrale verhaal “Arcola” van die ranselende Indopa Lopo da Cunha. Het titelverhaal “Tjoek” is overigens ook niet te versmaden.

        Ik sluit hiermee deze (aangename) gedachtenwisseling af, tenzij geprovoceerd tot een nieuwe reactie……

        We zijn al lang “off topic” en rijp voor een reprimande van de baas.

        Pak Pierre

  15. sigeblek zegt:

    Pak E.M
    Terima kasih voor de eerlijke verhaal.
    In mijn “studententijd”in Holland ( bijna 10 jr , bijna eeuwig student geworden) ben ik veel op bezoek geweest bij Ambonese ex Knil-ers omdat ik bevriend raakte via mijn Indische vrienden(waar ik in de kost ben) Heb ook gemerkt dat sommige moeders echt galak(streng) overkomen.
    Het was ook een beetje vreemd dat een Indonesische student bij ex Knil-ers kwam, als tamu , terwijl hij uit een nationalistische nest kwam.
    Dus vriendschap in den vreemde is sterker dan oude politiek.
    Ook tijdens de Molukse actie .
    Veel van die oudere vrienden zijn nu al 70 jarigen of meer, sommigen overleden.

    Heb wel goede herinneringen gehad , kattekwaad uit halen, discotheekbezoek, knokken met de Belanda’s.
    Vaak ben ik alleen maar toeschouwer, bang dat ik in aanraking kwam met de politie en die weer gaat verhaal halen bij mijn ouders.

    S.A

  16. Boeroeng zegt:

    Zie topic uitzending deel 2
    Deze reactielijn is gesloten, zodat het gesprek centraal blijft daar.

  17. Pingback: van Dis in Indonesië deel 5 «

Reacties zijn gesloten.