Anak Beruntung III

gastpikirans

De kinderen zijn alweer vele jaren het huis uit. De kleinkinderen groeien op. Doortje maakt zich grote zorgen over haar moeder in het verpleeghuis. Tijd … haar leven op een rij te zetten..
Eerder verscheen Anak Beruntung ( gelukskind) deel I
 en deel II 

Ik trouwde in dat jaar, kreeg twee kinderen en het leven kabbelde verder. Mijn pleegouders overleden, verdriet ja maar we scheelden ook een generatie, mijn pleegmoeder was 21 jaar ouder dan mijn moeder. Ik heb het goed gehad bij hen, deze moeder was een hele lieve moeder waar ik met veel genegeheid aan terugdenk.  Wanneer ik bij mijn echte moeder was gebleven zou ik tot mijn 19de  jaar in Nieuw-Guinea hebben gewoond, en de oudste geweest zijn van 8 kinderen.  Ik zal nooit weten hoe dat geweest zou zijn Anak beruntung?
Ik heb mijn verloren studie alsnog ingehaald, werd geen medicus maar paramedicus en heb genoten van mijn werk en mijn patinten. Ik kan niet anders zeggen dan dat het leven me altijd toegelachen heeft. Alles lukte, alles ging voor de wind
Behalve mijn huwelijk. Beiden indos, beiden frustraties? Toch? We leefden ieder ons eigen leven en hadden ieder onze eigen pleziertjes. De kinderen gingen het huis uit, studeren, op kamers wonen. Onbewust had ik hierop gewacht, eerst de kinderen het huis uit en dan gewoon afwachten wat de toekomst brengen zou.  Onze dochters waren alles voor mij. Wanneer ik niet kon slapen probeerde ik me te verplaatsen in de gedachten van mijn echte moeder. Zou IK het gekund hebben om mijn kind af te staan? En wat was de werkelijke reden? Medelijden met haar zuster (die voor haar gezorgd had) die geen kinderen kon krijgen? Was ze echt emotioneel te zwak? Zou ik hier ooit nog achter komen?

En wat bracht de toekomst mij? In precies diezelfde tijd van twijfels en onzekerheid werd er voor mij een beslissing genomen. Van hogerhand? Hoe dan ook.. ineens stond daar -30 jaar na ons eindexamen-  mijn grote liefde van toen voor mijn neus. Hij had me opgespoord. Via de gemeente Den Haag had hij mijn huidige woonplaats en adres gekregen. We hadden veel, heel veel bij te praten, we hadden elkaar na school nooit meer gesproken of gezien. Al gauw werd het ons duidelijk waar onze toekomst dus lag, en we zijn nu weer bijna twintig jaar bij elkaar. Zijn grote hobby is het verzamelen van boeken over Nederlands-Indi en Indonesi, geschiedenis, naslagwerken, historische romans, maar ook gewone verhalen en boeken over het leven in het oude Indi. Wat heeft hij toch met dat land? Hij heeft nooit naar Hollandse meisjes omgekeken, was ook getrouwd geweest met een indisch meisje.
Tijdens n van onze reizen naar Indonesi stopten wij in het plaatsje Garut voor de lunch. Ik had nog nooit van Garut gehoord, mijn leven speelde zich af op de Riouw Archipel en Sumatra. Ons reisgezelschap spoedde zich naar het restaurant, maar mijn man ging niet mee. Ik ken het hier, zei hij ik ga even rondkijken, er moet hier ergens een brug zijn. Om kort te gaan: hij heeft de brug gevonden, totaal verwaarloosd en niet meer in gebruik, er was een nieuwe brug over de rivier Cimanuk gebouwd. Hij heeft zich altijd verbonden gevoeld met het boek Heren van de Thee van Hella Haasse en vertelt aan wie het horen wil dat hij in zijn vorige leven een theeplantage bij Garut heeft gehad.

Het klinkt raar, maar ik ben nooit genteresseerd geweest in mijn verleden. Waarschijnlijk had ik het altijd te druk gehad met overleven in mijn vaderland, ten koste van de herinneringen aan mijn moederland. Ik had niet eens een foto van mijn vader, niemand had nog ooit een foto van mijn vader gezien. Mijn ouders en mijn echte moeder hadden deze ook niet. Alles is tijdens de oorlog verloren gegaan. Mijn dochters (blauwe ogen, kan van mijn vader zijn maar ook van mijn schoonmoeder) hebben zich vaak afgevraagd of er gelijkenis te zien zou zijn met mijn vader, omdat vooral de oudste trekken had die niet thuis te brengen waren.

wildtwielrenner2

Op een dag kwam mijn man thuis met wr een boek over 4 eeuwen familiegeschiedenis Uit Indi geboren. Meestal bekeek ik zijn boeken niet, zijn onderwerpen hadden niet mijn interesse. Maar omdat de kaft er zo aardig uitzag (de meisjes op de foto leken op mij vroeger) bladerde ik er even in en ik kwam een foto tegen van mannen met fietsen. Onder de foto stond: Unitas Java kampioen op de sprint, Malang 1928. Ik dacht koortsachtig na: mijn vader was in 1908 geboren, deze jongen kon best 20 zijn. Omdat ik naar mijn werk moest vroeg ik mijn man om langs mijn echte moeder te gaan om te vragen of dit mijn vader was. Toen ik thuis kwam vertelde hij mij dat mijn moeder helemaal onder de indruk was van die foto omdat de blonde lange man naast zijn fiets inderdaad mijn vader was Ik was bijna 60Aangename kennismaking papa!…
Anak beruntung

Toen ik 62 jaar was kon ik vervroegd uittreden (zorgsector) en ik kreeg ineens tijd om leuke dingen te doen, waaronder urenlang zappen achter de computer. Zodoende kwam ik terecht op een indische website waar ik heel wat wetenswaardigheden op heb kunnen doen. Via het forum van deze website kwam ik in aanraking met leuke mensen met dezelfde achtergrond en langzaamaan kwam mijn diep verstopte verlangen naar boven om achter feiten aan te gaan. Vooral het verhaal van mijn vader, wie was hij? wat heeft hij meegemaakt in de oorlog? Via dit forum kreeg ik links doorgespeeld naar andere websites, waardoor ik zijn spoor kon volgen tot aan de torpedering van de Suez Maru. Ik werd niet blij van dit verhaal, ik heb mijn vader nooit gekend, maar toch kreeg ik een soort verdriet, een schrijnen van verborgen gevoelens
Het was niet af
Vanaf die tijd ging ik naar de dodenherdenking op 15 augustus bij het Indisch Monument, toen pas Shame on me!

Ineens volgde de gebeurtenissen zich achter elkaar op. Een neef (zoon van de zuster van mijn echte vader) belde mij ineens op, hij had mij via via opgespoord. Zodoende kwam ik terecht in de familie van mijn echte vader, ik leerde neven en nichten kennen. Zelfs de jongste broer van mijn vader (hij was de oudste van 9 kinderen) bleek nog in leven te zijn. Ik kreeg steeds meer verhalen over hem te horen, ik kon steeds meer puzzelstukjes invullen. Ik kreeg fotos, zelfs van mijn grootouders. Er kwam een grote familierenie in het jaar dat mijn vader 100 zou zijn geworden, in dat jaar stierf zijn jongste broer, de generatie had 100 jaar geduurd.  De namen kregen gezichten.

Ik had mijn moeder altijd als een tante beschouwd. Wij kwamen daar regelmatig op visite, contacten met mijn broers en zusters waren sporadisch. De man van mijn moeder is niet oud geworden en zij woonde in een benedenflat waar ze goed contact had met de buren die dagelijks bij elkaar over de vloer kwamen. De laatste jaren ging het echter bergafwaarts met haar, ze ging steeds slechter lopen, kreeg thuiszorg en kwam via de rollator in een rolstoel terecht. De thuiszorg kon niet meer in alle behoeften voorzien en ze kwam in een bejaardenhuis terecht. Hier voelde ze zich erg eenzaam en ik kwam haar meer opzoeken. Haar geheugen, en zeker haar geheugen van tempo dulu, was nog goed. Ik heb heel wat gegevens over familieleden kunnen vragen, ik kon deze goed gebruiken omdat ik bezig was met de stamboom van haar familie. Haar oma bleek prinses van de Kraton van Solo te zijn. Veel verhalen over vroeger heb ik te horen gekregen. Ook over de tijd waarin ze nog samen met mijn vader was, alle belevenissen en familierelaties. Maar over de oorlog, de Bersiap en de tijd erna, toen ze me achterliet, dr werd niet over gesproken, ze bracht het gesprek dan weer op een ander onderwerp.

Ze werd in het bejaardenhuis, waar ze alleen in een 3-kamer appartementje zat met een galerij, steeds banger en eenzamer. Ze drukte voortdurend op de bel voor een zuster, maar daar reageerden ze al niet meer op. Dan belde ze mij, angstig en bang, en waarvoor? Dat wist ze zelf niet. Vanaf die tijd bezoek ik haar elke dag. Eind vorig jaar werd ze opgenomen in het ziekenhuis in verband met haar hart (gedecompenseerd). De vreemde omgeving, de ingrepen en de (volgens haar) boze dokters maakten haar psychotisch. Ze ging dingen zien die er niet waren, vooral s nachts. Na enkele dagen werd besloten dat ze niet meer terug zou gaan naar het bejaardenhuis maar naar het verpleeghuis, waar continue zorg zou zijn. Dus wr een verandering in haar nu toch al zo chaotische beleving. Het is nu veel erger geworden, de psycholoog gooit het op PTSS (posttraumatische stress stoornis) in dit geval kampsyndroom. Maar echte gesprekken met haar zijn niet te voeren, althans niet met de hulpverleners. Haar leven draait nu ineens om mij. Kind, het gaat alleen om ons zegt ze dagelijks, als ik jou maar blijf zien, ga niet weg, wij horen bij elkaar. Vooral s nachts heeft ze het moeilijk, ze roept de hele nacht mijn naam, de zusters moeten haar vaak naar een andere kamer brengen omdat de andere 3 vrouwen op haar kamer niet kunnen slapen. Als ik bij  haar kom hoor ik haar al van verre roepen, ze kan me dan nog niet eens zien, en ze is ook nog doof. Haar ogen staan verwilderd  en vaak schreeuwt ze: Kind! Waar was je?! Ik word hier zo slecht behandeld, ze zijn zo brutaal, respectloos.  Wt bedoelt ze toch? Ik weet dat ze haar goed behandelen, ze geven haar extra aandacht, juist omdat ze het moeilijk heeft en zo klein en kwetsbaar is. Wanneer ik onverwacht kom zit er vaak een zuster op haar knien voor haar rolstoel om haar tot rust te brengen.
Wanneer ze tot rust is gekomen en weer normaal kan praten, dan komen de herinneringen weer, kunnen we weer communiceren en blijkt dat ze nog steeds adequaat op dingen reageert. Ze krijgt steeds meer problemen met orintatie in plaats en tijd, maar de gegevens van vroeger kloppen. Ze kan niet aangeven waar ze bang voor is ik weet het niet, ik ben gewoon zo vreselijk bang.

En zo gaan de dagen voorbij. Mam, je hebt de eerste vier levensjaren voor mij gezorgd, ik zal er voor jouw laatste vier levensjaren zijn.

Doortje     deel I en deel II               

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gast Pikirans. Bookmark de permalink .

12 reacties op Anak Beruntung III

  1. Blauwvogeltje zegt:

    all good things comes to an end.
    terima kasih, Doortje !!

  2. sil zegt:

    Het leven gaat zoals het gaan moet omdat het al in de sterren stond geschreven.
    Je bent een bijzonder mens, Doortje, een echte anak beruntung. Terima kasih voor je verhaal.

  3. LL zegt:

    Lieve Doortje, terima kasih banyak. Ik wacht op deel IV, want het verhaal is nog niet uit…..

  4. Doortje R. zegt:

    Graag gedaan, dank voor de complimenten, enne.. misschien heeft LL gelijk…

  5. Humphry Goes zegt:

    Hallo Doortje Dartel,
    waarom “Shame on me!”?? Niks te schamen hoor. Geweldig zo’n ontdekkingsreis. Heeft mij ontroerd.
    Je krijgt binnenkort een extra kus op de wang.
    groet van Humpf

  6. SenangHati zegt:

    Djempol…Een mooi geschreven verhaal Doortje, en wat heb jij geboft met al die gebeurtenissen, je pleegmoeder en het uitvinden over je vader enz. Echt een gelukskind. Bedankt.

  7. Blauwvogeltje zegt:

    Ik zeg nog tegen Si Doortje
    Apa deel IV?
    ‘Niet’ zei Si Doortje en ze kneedde een lemper
    Deel IV, toh.. rommelen in de Bosjes van Pex met Jan Cremer. Hij op zijn motorfiets, jij met je puchfies. Oerend hard.
    ‘Nooit gedaan.. ik ken die hele Jan Cremer niet. Si Frits ook niet’
    Achhhh jij hebt ook geen gevoel voor showbizzz…
    En een deel over het popfestival van Kralingen?
    ‘Nooit geweest daar’ en Si Doortje vouwde het plastic dicht rond een lemper..
    ‘Al jij… niet meer z… ik heb niks meer te vertellen en als je niet stopt dan lemper naar je kepala’…
    Okee.. ik zweeg
    zweeg…
    toetoep moeloet
    Maar de hoge bloeddruk van een journalist poera-poera laat zich niet stoppen:
    Ook geen deel V? Met Robert Redford ?
    ‘dr’…uiiiiiiiiitttttttttttt’
    doeeaaarrr en keplof
    Lemper was lekker

  8. sil zegt:

    haha… ook dit is een klein juweeltje, BV!
    Coba, jij vertel over froeher toen Vogeltje nog een kuikentje was….

  9. michelle zegt:

    Ik heb het met zoveel plezier gelezen beste Doortje. Jammer dat je ermee stopt, had graag nog meer willen lezen. Bijvoorbeeld over jouw schooltijd en de pacaran tijd, uitgaan enz.Hoeft niet Jan Cremer en Robert Redfort, maar si Tjarlie en si Prits mag wel….., toh?!

  10. Anoniem zegt:

    Regenachtige maandagmorgen in de polder. Tijd om je levensverhaal delen I t/m III te lezen en op mij in te laten werken. Voeten op tafel, kat op schoot, kopi tubruk binnen handbereik.
    Indrukwekkend, goed geschreven! Zo herkenbaar ook, zo veel paralellen. Pearl Harbour, 7 december 1941. Ik was toen 3 jaar oud. Welke wending zou ons leven hebben genomen als de Japanners dr, op die dag, minder succesvol zouden zijn geweest? Zouden we beter af zijn dan nu, of slechter? “Wat als …..”. Niet goed denken over deese. Je bent per saldo een “Anak beruntung” geworden en niet een “Burung bersial”, oftewel pechvogel.
    Sterkte met en voor je moeder. Zij heeft je toch maar door de bezettingstijd en de bersiap gesleept. Voorwaar geen geringe prestatie.
    Last but not least …. wat mij betreft nog een paar afleveringen. Ayo, mari tulis!

  11. pb zegt:

    lekker gelezen, goed geschreven. en niets shame on you! het gaat erom wat je NU toch doet? met dat wat je weet? wat je niet wist, daar kan je niets aan doen! EN! waneer je NU naar de 15 aug. herdenking gaat? Denk dan: dankzij jouw moeder en pleegmoeder/vader, KAN je er NU heen! better late, than never! Honour your past and celebrate your future! sipb

  12. Mayo Lie zegt:

    Voor Noortje. Van harte gefeliciteerd! ! 👍👍👍 ( ik kan niet vinden waar in Den Haag?)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.