Anak Beruntung II

gastpikirans

De kinderen zijn alweer vele jaren het huis uit. De kleinkinderen groeien op. Doortje maakt zich grote zorgen over haar moeder in het verpleeghuis. Tijd … haar leven op een rij te zetten..
Eerder verscheen Anak Beruntung ( gelukskind) deel I
 .

Eind 1953 gingen we voorgoed naar Nederland, de grond werd te heet onder mijn vaders voeten. Dit keer gingen we met de Willem Ruys,  wt een luxe! Vr ons vertrek werd ik genstrueerd hoe mijn gedrag diende te zijn in Nederland. Kijk goed hoe de kinderen zich op school gedragen en probeer niet op te vallen.
Wr kwamen we in den Haag te wonen,we kregen een etage in het Statenkwartier Ik viel met mijn neus in de boter want het zou de strengste winter ooit worden (53-54). Ik leerde binnen een dag schaatsen op de vijvers van het Gemeentemuseum, en later konden we zelfs in onze straat schaatsen (regen en ijzel). Er ging een wereld voor me open. Dat was nog eens iets anders dan kastie en gatrik, al miste ik de vliegergevechten, het maken van glastouw en het terugrennen met een gevonden vlieger. Anak beruntung zei onze baboe (nu pembantu.) dan altijd. Mijn lieve baboe, ik zat na school altijd uren in de bijgebouwen, met mijn vingers zalige dingen uit pisangblad te eten, ik ging bij de bedienden naar de kakoes, totdat daar ooit een eendje in terecht kwam en ik dat arme beestje op de bodem zag piepen met zijn kopje nog boven de drek. Daarna ben ik gewoon in huis naar het toilet gegaan.

Op deze school was ik nou niet direct een van de slimsten, ik bleek behoorlijk achter te zijn, van het vak cijferen had ik nooit gehoord. Ook vond men dat ik mijn Nederlands niet goed sprak, daar was ik wel zr verontwaardigd over, ik zei toch nooit hij heb en hij kn zoals ik zo vaak van de kinderen hoorde?. Maar dat ze waarschijnlijk mijn djedar-djedoer-taaltje bedoelden kwam niet in mij op. Ik deed mijn best, maar merkte toch dat ik het allemaal niet bij kon benen. Buiten de lessen om was ik echter haantje de voorste.
Op een dag kwam ik tussen de middag uit school en ik vertelde mijn moeder dat ik witte lange sokken met kwastjes moest hebben, die droegen de meisjes op school ook. Ze gaan in een donkerblauwe jurk en met die sokken aan mensen helpen met schoonmaken zei ik. En mijn moeder was blij dat ik vriendinnetjes had en mee wilde helpen. Een donkerblauwe jurk had ik en mijn moeder kocht gauw de sokken op de Frederik Hendriklaan. Zo gekleed ging ik n school dus ook helpen. Ik moest goed kijken hoe de kinderen zich gedroegen en ik zou niet opvallen, dt was de afspraak. Ik keek en luisterde goed wanneer ze ergens aanbelden en riepen heitje voor een karweitje!  Dan werden ze binnengelaten en kregen een huishoudelijk werkje op, of moesten een boodschap doen. Daarna kregen ze een kwartje.
Dt zag ik wel zitten, een kwartje! En de ijsboer stond op het plein! Na moed verzameld te hebben belde ik aan bij mensen ergens in een bovenhuis aan het plein. Heitje voor een karweitje riep ik vrolijk. En een man kwam beneden met een emmertje en een spons en zei dat ik de bumpers van zijn auto wel schoon mocht boenen. Zo gezegd zo gedaan, en ik liep met mijn kwartje linea recta naar de ijsboer.
s Avonds belde de politie bij ons aan, Mijn ouders waren onthutst, wt had ik gedaan? .. en nee, ik zat niet op de padvinderij. Kennelijk had de man van de auto uit het raam gezien wat ik gedaan had en zag hij mij met een ijsje mijn eigen huis ingaan. De politie bleek er alle begrip voor te hebben, nt in Nederland en we kenden de regels niet. Maar ik had mijn lesje geleerd: de wereld hier was heel wat ingewikkelder dan waar ik vandaan kwam.

Inmiddels was mijn vader op zoek gegaan naar een school waar ik n de lagere school naar toe kon gaan. Mijn ouders hadden een nieuwe benedenwoning gekocht in de Bloemenbuurt, het was bijna afgebouwd en wij zouden daar spoedig naartoe gaan. Mijn ouders waren zuinig op me, zorgzaam, ik mocht nooit te ver uit de buurt gaan. Dus het was nodig dat mijn nieuwe school vlakbij het nieuwe huis zou staan. Mijn vader had geluk: achter ons nieuwe huis werd een school gebouwd. Hij ging kijken, de school was ook bijna afgebouwd en de naam stond er al op. Hij vertelde dat het een leiseffem was (LYCEVM), en dr moest ik naartoe. Ik zakte natuurlijk als een baksteen voor het toelatingsexamen, maar ik moest en zou daar die school toe gaan, want die stond het dichtst bij ons huis. Niet getreurd. Met een soort 7de klas en veel bijlessen kwam ik alsnog op het lyceum terecht. Ik had dus gewoon geboft dat er geen huishoudschool achter ons huis gebouwd werd Anak beruntung

Maar nu kwam ik tot een belangrijke ontdekking! Mijn ouders vertelden me dat ik eigenlijk een andere achternaam had. En nu ik naar deze nieuwe school ging, waarna ook een officieel diploma uitgereikt zou worden, moest ik mijn eigen naam gaan dragen. Hoewel ik in mijn achterhoofd wist dat zij mijn echte ouders niet waren (ik schreef wel eens een brief naar mijn echte moeder), schokte mij dit toch. Ik had al 8 jaar zo geheten, en nu. Ook de nieuwe kennissen van mijn ouders wisten niet beter dan dat ik hun kind was. Het ging zelfs zver dat bij mijn huwelijk twee soorten trouwkaarten werden verstuurd: n met mijn echte naam en n met de naam van mijn pleegouders. Maar ik wende snel, en op de nieuwe school wist iedereen dus mijn echte naam.

puchdoortje

Mijn leven ging nu in een sneltreinvaart. Al direct bij de kennismaking in de eerste klas bleef er een Hollandse jongen achter me aan lopen, die me steeds thuis wilde brengen. Nadat hij een keertje bij ons gegeten had was hij helemaal niet meer bij ons weg te slaan. Hij genoot van de indische maaltijden die mijn moeder elke dag op tafel toverde. Met hem heb ik vier jaar verkering gehad. We wilden graag bij elkaar in de klas blijven, dus was er voor mij geen keuze gymnasium of HBS, want hij ging naar de HBS, ik ging dus mee, en we hebben ons eindexamen HBS-b gehaald.
In het laatste jaar van onze HBS-tijd kwam mijn echte moeder met haar man en kinderen naar Nederland. Ze hadden 12 jaar in Nieuw-Guinea doorgebracht. Ik had ineens 7 broertjes en zusjes erbij Mijn moeder was ontroerd, we hadden elkaar 14 jaar niet gezien. Bij mij waren er geen herinneringen, ik vond het leuk haar te ontmoeten, maar mijn gevoel voor haar was gewoon een tante, mijn chte moeder was mijn pleegmoeder.
Mijn echte moeder en haar gezin gingen in een andere stad wonen, ik bleef bij mijn ouders in Den Haag.

Daarna kwam de vraag; waar gaat onze dochter verder studeren? Al mijn vriendinnen gingen naar Leiden. En ik wilde al van jongs af aan dokter worden. Medicijnen studeren, Maar ja, Leiden was te ver weg en alleen meisjes die jongens willen versieren gaan naar Leiden. Dus ik mocht van mijn ouders weer naar een school vlak ik de buurt: de Haagsche Academie voor Lichamelijke Opvoeding. Al tijdens de ontgroening zag ik het niet zitten, ik voorzag een toekomst met mij als 60-jarige nog in de ringen hangend tijdens de gymles met vervelende pubers. Want onze gymnastiek-juffrouw was ook al zo oud. Dit was geen optie voor mij en ik ging snel een secretaresse-opleiding bij Schoevers doen, daarna zou ik mijn eigen kost kunnen verdienen.
Toen mijn beste vriendin na 4 maanden Leiden zwanger thuis kwam zei mijn moeder alleen maar: ik heb je toch gezegd
Mijn vriendje ging naar Den Helder (KIM), het ging uit en ik kreeg verkering met zijn beste vriend.. een indo

Ik werd secretaresse bij een Amerikaans ingenieursbureau. Een heerlijke tijd brak aan met leuke collegas, studentenfeestjes met mijn nieuwe vriend in Delft , vacanties en sport. Ik kreeg tijd om over mijn verleden te filosoferen. Het drong tot mij door dat mijn vader gesneuveld was, nooit bij stil gestaan eigenlijk. Was er eigenlijk nog wel familie van hem hier in Nederland? Wat ik niet wist was dat ik toch regelmatig familie van hem ontmoet heb, maar ik wist mijn relatie tot hen niet. Daar werd niet over gesproken Indisch zwijgen??
Ik herinnerde mij het verhaal van mijn oom, hij had me verteld dat hij mijn vader op het station zag bij het troepentransport door Soerabaya, en dat mijn vader dus nooit geweten had dat ik geboren was. Ik bedacht me hoe vreselijk het voor mijn vader geweest moest zijn om als jonggehuwde zijn vrouw te moeten verlaten. Ik besloot hier nooit meer over na te denken

In 1966 moest ik voor mijn werkgever geld ophalen bij de Nederlandsche Middenstandsbank op de Laan van Meerdervoort in Den Haag. Achter de balie stond de heer Fortunati (deze naam zal ik nooit meer vergeten, hij deed zijn naam eer aan). Toen hij het geld wilde uitbetalen keek hij in mijn paspoort, zag mijn naam en zei: ik heb met een R op troepentransport gezeten, zijn naam was Jan. Ik keek met ogen als schoteltjes Mijn vader heet Jan, ik keek hem ongelovig aan. Hij keek nogmaals in mijn paspoort, bestudeerde  kennelijk mijn geboortedatum. Toen zei hij: dan moet u de dochter zijn waar hij het over had, hij vertelde dat hij net vader was geworden!.
Ik heb meteen mijn echte moeder gebeld om dit nieuws te vertellen, ze kon het niet geloven dat hij tch van mijn bestaan geweten had. Dan was dus waarschijnlijk de boodschap over haar zwangerschap via die vele mensen bij hem terecht gekomen en had hij de zin Jan je hebt een dochter, pas later begrepen Ik was 24 jaar en mijn vader liet mij via de heer Fortunati weten dat hij van mijn bestaan wist. Anak beruntung!

Doortje    wordt vervolgd met deel III

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Gast Pikirans. Bookmark de permalink .

8 reacties op Anak Beruntung II

  1. pb zegt:

    en jij hebt t over mij, dat ik alles over vroeger nog goed kan herinneren? mm, dit lijkt mij dus net zo’n goede herinnering die jij over jouw vroeger hebt, eh?! sipb

  2. sil zegt:

    het leest lekker.. dank je wel, Doortje!

  3. Humphry Goes zegt:

    Hallo Dora Dartel,
    wat zie je er goed uit op de motor.
    Mooi verhaal. Bij deel 1 heb ik erg sterk gedacht dat jouw vader het wel begrepen zou hebben. Is nu ook gebeurd, lees ik.
    Bedankt voor het delen van deze persoonlijke emoties.

  4. Doortje R. zegt:

    Bedankt voor jullie leuke reacties.
    Na deel III is het verhaal compleet hoor!

  5. LL zegt:

    Na deel III het verhaal compleet? Nee, dat kan niet. Het verhaal gaat nog steeds verder, toch?

  6. sil zegt:

    😦 Neee toch!?!!… ik wil meer afleveringen lezen..

  7. violetta zegt:

    Mooi geschreven Doortje en erg ontroerend.
    Je vader zal altijd seintjes geven in je leven en je nooit vergeten.Denk daar aan.

  8. Peter A. van Dartel zegt:

    Toeval bestaat niet, heb ik lang geleden geleerd. Volgens Jung zijn dit soort voorvallen voorbeelden van synchroniciteit.
    Hoe het ook zij, of het aan de naam ligt of dat er wellicht een nauwere verwantschap is, merkwaardig blijft het wel.
    Zoals jij ben ik ook opgegroeid bij pleegouders en ook ik heb mijn “echte” naam pas meegekregen vanaf het moment dat ik naar de middelbare school ging. Dat was in 1977. Tot die tijd heb ik de achternaam van mijn pleegouders gehad, die overigens qua bloedrelatie mijn oom & tante van moeders’ kant waren. Maar daar houdt de overeenkomst niet op, want ik heb in elk geval nog een oudere halfzus en een oudere halfbroer van vaders’ kant die beiden halfbloed indonesisch zijn (dat dan weer van hun moeders’ kant). Meer weet ik niet van ze en tot op heden heb ik niet echt de behoefte gehad om er meer van te willen weten. Onlangs vond ik echter een foto album met daarin baby foto’s van mijzelf en de trouwfoto’s van mijn (biologische) ouders. Dat is wel vreemd hoor, om na ruim 40 jaar jezelf als baby te zien en feestelijke foto’s met naaste familie die je nooit hebt gekend. Maar goed, de hele familiegeschiedenis is sowieso bizar en het is uiteraard niet de bedoeling die hier uit de doeken te doen; dit zijn jouw pagina’s. Ik vond alleen de overeenkomsten zo frappant dat ik toch even wilde reageren.
    Namaste,
    Peter A. van Dartel
    Noordbeemster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.