Fam Tjung Djin, europese naam is Eleonora Fam, geboren in 18-3- 1883 te Muntok op het eiland Bangka, waar haar familie werkte in de tinmijnen.
Ze huwde met Jacques Henri Richardson Davies ongeveer in 1924 toen zij samen al 5 dochters hadden, waarvan 2 jong overleden.
Jacques, geboren in 1879 te Padang en gestorven in 1953 was de zoon van Huibert Davies en Henriette de Vogel.
Nora werd 94 jaar en overleed 28 Maart 1977 te Burbank, CA, USA..
Haar kleindochter schrijft ons:
“…..Mijn Oma kon niet met ons mee naar de VS, dus ze moest eerder weg naar NL, bij familie. Maar ze kon er helemaal niet tegen de kou en is door een dochter naar Paramaribo genomen. Daar vond ze het wel leuk totdat ze naar de US kwam bij een andere dochter.
Het was wel frappant, een oude vrouw die niet lezen of schrijven kon, te zien kijken naar de spacemannen lopend op de maan (op TV) terwijl ze niet eens wist wat ze eigenlijk het over hadden. Alles was voor haar djempol betul ! Ze sprak maar Indonesies en Chinees,
Ze heeft tot 1977 geleeft in eigenlijk een vreemd land voor haar, maar was tot het einde heel fit en strong. Ze heeft ook een leven met discriminatie meegemaakt,
kasian, die oude Oma’s van vroeger,….”
Nora’s dochter Adrianna huwde Max Hoogvelt:
Maximilian Ferdinand Hoogvelt, zoon van Frederick Hoogvelt, was geboren 5 December 1919 in Magelang en overleed 23 April 1994 in Glendale Calforni, USA. Hij huwde 10 December 1941 met Adrianna Davies, geboren 19 Juli 1920 in Medan te Sumatra. Ze kregen vier kinderen.
Max werkte voor de oorlog bij Hecking Colenbrander te Indramajoe en bij Trio Veer Prauwen te Tandjong Priok .
In de mobilisatie werd hij ingedeeld bij de vernielingsploeg van de haven van Batavia. Na de strafgevangenis Struiswijk zat hij knijp te Bandoeng.
Zijn lichaam had voor altijd de lidtekens van ondervragingen door de Kempetai.
Zijn dochter schreef:

Kasian Papa,
Je huilde.
Toen je je mooi Insulinde verliet.
Je huilde.
Zoveel geluk daar zoveel verdriet.
En stilletjes,
stilletjes, ik huilde stilletjes met je mee.
Het land waar je vader,
je moeder,
ligt begraven, je eerste geboren,
verloren
Aan het lot moest je bekoren.
Verandering van de tijden,
Mooiste jaren te vermijden.
Nimmer in dit leven,
En gezien zo sterk,gedreven.
Die in zo een groot verdriet,
Zijn geboorteland verliet.
Je huilde.
En zachtjes,
zachtjes,wij huilden zachtjes met je mee.