!Nora Dijkgraaf-Lokkers verbleef in het jappenkamp Struiswijk bij Batavia.Eerder publiceerden we haar gastpikiransen Struiswijk deel I, Struiswijk [II] en Struiswijk [III]
Hierbij een leuke anekdote.
De kleintjes moesten zich maar zien te vernaken. Speelgoed kenden ze niet. Althans de driejarigen geboren in het kamp wisten niet beter.
Een van de moeders had een paspoortfoto op de muur geplakt van haar man en elke avond gaf het kind Pappieeen kusje voor het slapen gaan.
Op een dag zat ik naar een groepje te kijken die vader en moedertjezaten te spelen.
Ik hoorde er n zeggen: Dan ben k moeder en jij vader.
Waarop de ander verontwaardigd antwoordde: Nee! Ik wl geen portrt zijn! en liep boos weg.
Wie dacht dat kleine kinderen niets mee kregen van de situatie, komt hier wel tot de ontdekking dat hoe klein ze ook zijn lles meekrijgen wat in hun directe omgeving gebeurt.
Vooral de kleintjes voelen een sfeer het beste aan en daarom zijn de daardoor opgelopen traumas zo moeilijk te verhelpen. Ze kunnen immers niets concreets aanwijzen.
Elk kamp had een Jan de Mepper. Dit hoorden we jaren later toen de verhalen los kwamen.
Onze Jan was een Koreaan en vals als een adder..
Hij genoot van de ranselpartijen.
Hij haatte de vrouwen, aangezien hij daar geen vat op kreeg. Vooral de langere en blonde vrouwen waren zijn doelwit. Dit gold voor elke Hollander, aangezien deze nu eenmaal langer was dan de doorsnee Jap.
En een Japanner kijkt nooit OP naar zijn medemens. Buigend hoeven zij zodoende geen aanstoot te nemen aan wie langer is. In Japan heeft de vrouw amper betekenis, zoals wij dat in het Westen gewend zijn. Het zijn slaven en hebben geen eigen mening. Zo was het vr de oorlog.
Om dus op een horde vrouwen te moeten passen was in hun ogen een degradatie! Maar om 1300 vrouwen eronder te krijgen, daar kwam meer voor kijken
Na een paar maanden de kat uit de boom te hebben gekeken, werd er hier een daar danig gesaboteerd.
We zaten als een rat in de val en de dood was het enig zekere in die situatie.
Dus werden de vrouwen steeds baldadiger. Het begon met smokkelen vanuit de moestuin. Ik was heus de enige niet, blijkt achteraf.. Maar de riooldienst had er iets op gevonden.
Deze meisjes moesten elke dag de tussengang langs om bij iedere barak de beerput te lichten.
Met een blikje En de inhoud werd overgeheveld in een giertank, die op twee wielen door de meisjes werd voortgeduwd. Aan de onderkant van de tank zat een klep, waar ze de inhoud buiten moesten legen.
Op een dag hadden ze het plan de bewaking hierop te trakteren.
Ze maakten de klep onklaar en liepen met hun kiepkar langs de buitenste wacht.
Natuurlijk moest er eerst gebogen worden. Dus de kar kwam stil te staan.
Na de plechtige begroeting trok de stoet verder, maar liet de klep achterin los en kregen de bewakers de stront over hun voeten
Behoeft dit enige uitleg??
Gillend en tierend vlogen ze overeind achter de meisjes aan. Maar die keken heel onschuldig en zeiden: H? Hoe kan dat nou??
Intussen deden ze het haast in hun broek van het lachen, ondanks de straf die ze zouden moeten ondergaan voor zon daad. Japanners lijken ergens een smetvrees te hebben en dit voorval was voor hen een dodelijke Maarde opzet was gelukt.
Het hele kamp schudde van het lachen! En deze meisjes werden op handen gedragen voor zoveel moed.
Gek genoeg kwamen er geen represailles. De giertank was immers al oud?
Het volgende verhaal heb ik van ooggetuigen, want ik lag nog ziek van het ongeluk.
Na verloop van tijd deden de gekste geruchten de ronde en vroeg iedereen zich af waar die vandaan konden komen. Niemand die enig contact met de buitenwereld had.
Maar, de berichten hielde de moraal hoog. Of het waar was of niet.
De kaartlegster vierden hoogtij. Aan alles kwam een eind, cht waar!
Op een dag was het hele kamp in rep en roer.
Een barak werd totaal uitgekamd. De vrouwen moesten in de barak toekijken hoe al hun spullen eruit werden gesmeten. NIETS bleef er over.
Het leek wel een aardbeving.
De rest van het kamp hield zich wijselijk stil, maar keken hun ogen uit.
Onder veel gekrijs en geschreeuw werden deze vrouwen naar de applplaats gejaagd en werden in het openbaar ondervraagd.
Kindertjes werden niet ontzien!
Op een gegeven moment na een half uur gebrul en geschreeuw trok onze Jan twee vrouwen naar voren en begon op hen in te hakken.
Het was een pezig en getraind mannetje en vierde nu zijn woede en haat op de twee vrouwen uit.
De ranselpartij duurde 45 minuten. Men bleek naar een radio te zoeken
Niemand die daar iets van afwist natuurlijk.
Terwijl hij aan het meppen was, kreeg hij een druppel bloed op zijn witte hemd.
Als door een adder gebeten sneed hij het stuk met de bajonet uit zn hemd en gooide het op de grond, om er als een waanzinnige op te staan trappen. Alsof hij de persoon in kwestie de grond in kon stampen.
Na dit voorval kregen ze er nog meer van langs. Uiteindelijk lagen beiden bewusteloos op de grond en draaide hij zich om en vertrok, de vrouwen in hoogste paniek achter latend.
Toen de rest wederom gebogen hadden, werden de twee vrouwen haastig naar de ziekenboeg gebracht.
De anderen konden hun cel weer inruimen, zij het met knikkende knien
Vele jaren later hoorde ik van mijn vriendin, die ook in die barak zat, wat er precies aan de hand was.
Lees verder →
Grand Hotel Preanger Bandoeng van Wolff Schoemaker
de acteurs
...................
Indisch4ever 
