AD :
Het staatsbezoek maakt dan ook veel los bij iedereen die wortels heeft in voormalig Nederlands-Indië. Vooral de kranslegging ligt gevoelig. In de gebogen gedenkmuur achter het Nationaal Monument is een urn gemetseld met aarde van de 22 Nederlandse erevelden in Indonesië, waar slachtoffers van de Japanse oorlogsmisdaden begraven liggen.
—
De stichtingen Indisch Platform 2.0, Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp, Japanse Ereschulden (JES) en het Indisch Platform houden daarom tijdens de ceremonie een stil protest. „Dat de Japanse keizer daar een krans gaat leggen, is een wrange tegenstelling”, zegt JES-voorzitter Erik Martens.
De organisaties hebben afgelopen week overleg gehad met de gemeente, politie en justitie. Een plek binnen de hekken bij de plechtigheid werd om ‘veiligheidsredenen’ afgewezen. De gemeente opperde het Beursplein, ver van de Dam en uit het zicht van de camera’s. Daar gingen de organisaties niet mee akkoord.
„We laten ons niet wegsturen”, zegt Peggy Stein, voorzitter van Indisch Platform 2.0. „Het is ons recht om daar te zijn. Ons oorlogsleed is nooit door een Japanse keizer erkend en er zijn nooit welgemeende excuses gekomen.
...................
Indisch4ever 
Mijn pa, ex-krijgsgevangene Birma-spoorlijn (van begin tot eind), prefereerde Toyota boven Ford en Seiko boven Omega. Als je hem vroeg: “Maar wat vond je dan van Japan als vijand destijds?” “Ach”, zei hij dan schouderophalend, “We waren soldaten van twee kampen. Het was oorlog en dan is het simpel; ik eraan, of die ander eraan.”
Al dat ‘slachtoffergedoe’ van nu, zou hij weglachen. Nee, de woke-beweging zou hij grote onzin gevonden hebben.
Btw, ik draag het goedkoopste en best verkochte horloge ter wereld, een Japanse uitvinding: de Casio F-91W, sinds 1989 ongewijzigd model (zoek maar op)!
Herdenken, excuses en schadevergoedingen willen van Japan is Indische traditie.
Dat woke noemen is zo oppervlakkig .
Of “herdenken, excuses en schadevergoedingen van Japan willen” een “Indische traditie” is (Boeroeng), weet ik niet. Ik heb er in ieder geval nooit aan meegedaan. Ik heb mij slechts onthouden van het kopen van spullen die duidelijk “made in Japan” waren. Misschien ben ik daarmee een a-typische Indo. Ik kan ook geen gitaar spelen.
“Traditie” is iets wat van generatie op generatie wordt overgedragen. “Indische traditie” is dus traditie die binnen de Indische gemeenschap voortleeft.
Mijn hamvraag: Is er heden ten dage nog een Indische gemeenschap, zo ja, hoe ziet die er uit en zet die tradities voort die als typisch Indisch worden gekend?
Met andere woorden, voelen de generaties UIT Indië maar niet IN Indië geboren zich nog bewust “Indisch” en voelen zij zich als zodanig te behoren tot een “Indische gemeenschap” met haar eigen tradities, buiten het vaker nuttigen van rijst met empal dan de witte Nederlandse gemeenschap?
Dan dat nieuwerwetse kreetje “woke”. Ik weet nog steeds niet precies wat het betekent. Het schijnt ook voor meerdere uitleg vatbaar te zijn. Van Boeroeng weet ik inmiddels dat het “oppervlakkig” betekent, althans in de context van het beleven van en leven naar “Indische traditie”. Vooruit dan maar.
Pierre H. de la Croix schreef onder meer : “Dan dat niewerwetse kreetje “woke”. Ik weet nog steeds niet precies wat het betekent.”
Woke vertoont sektarische trekjes . Vooral met het buitensluiten van mensen met afwijkende meningen (cancel culture).
De bekenste cancel culture was de Spaanse inquisition waar heel Neerland de dupe van was.
A.Olive
Is wat je niet doet , ook een gebaar?
Ik heb zoveel dingen Niet gedaan, maar dat betekent natuurlijk niets dat het een keuze is. Dat hangt wel van de sociale context af.
Bovenstaande “mening” is gewoon een nul-redenering. Het argument ontbreekt. Er is geen verwachting, geen alternatief of bewustzijn in het kort totaal irrelevant.
Ieder gebaar vloeit ook voort uit een keuze en hoeft niet met lawaai en trom geroffel gepaard te gaan.
Ieder gebaar en voelen, bewust en onbewust, is inderdaad een menselijke keuze of geen keuze, bewust of onbewust.Je voelt te “behoren” of niet, tot een bepaalde gemeenschap en cultuur of subcultuur, door je geboorte of niet in een bepaalde omgeving waarin je leeft.
De kranslegging op de Dam door de Japanse keizer heeft niets te maken met eerbetoon .
Afgelopen maart bracht de Japanse premier Sanae Takachi “eerbetoon” in Arlington National Cemetery.
Het graf van kaptein William Sterling Parson is in Arlington. Hij was de Weaponeer van de Elona Gay met de atoombom op Hiroshima.
A.Olive
En die zullen er ook nooit komen diene excuses van Japan want ons kikkerlandje hou immers de handelsbetrekkingen met Japan stand en likken de hielen van het Keizerlijk echtpaar.
Weerzinwekkende kranslegging waar onze gevallenen in de Oost het mee moeten doen in een schandalige vertoning waar geen eer voor de slachtoffers is betuigd maar een schaamteloos nep herdenking met een trap na voor de Naamlozen in de Jappekampen.
video:
https://www.telegraaf.nl/video/koningspaar-verwelkomt-japanse-keizer-en-keizerin-op-de-dam/157344643.html
In afwachting filmt Peggy Stein:
De keizer op de Dam
Sja la la lie, sja la la la
Ja we weten hoe het kwam
sja la la lie, sja la la la.
Peggy Stein, voorzitter van Indisch Platform 2.0. „Het is ons recht om daar te zijn. Ons oorlogsleed is nooit door een Japanse keizer erkend en er zijn nooit welgemeende excuses gekomen”.
“Welgemeend”? Keep dreaming. Daar zal Peggy nooit achter komen. Games people play. We zijn goed in ritueeltjes en regendansjes. Rode lopers, inspecties van militaire erewachten, kransleggingen bij nationale monumenten, gala diners. Die hebben wel degelijk een nuttige functie: De wereld laten zien dat partijen vriendjes zijn. Maar wat van die rituelen show voor de bühne is en wat “wel gemeend”, blijft geheim.
Nogmaals dus, wat verwacht Peggy nu van de excuses van de kleinzoon van de boef die “ons”, maar niet eens ons, maar onze (over)(groot) opa’s en oma’s iets verschrikkelijks heeft aangedaan? Is zij zo naïef om te geloven in “welgemeend”? Of is het bezoek van de kleinzoon voor haar een mooie gelegenheid om haar Indisch Platform 2.0 effe in de kijker te spelen?
Nu ik al tijden niets heb gehoord of gezien van officieel door de overheid erkend Indisch Platform, sta ik achter het 2.0 initiatief van Peggy. Maar laat haar realistisch blijven.
Wat worden wij, levende nazaten van die slachtoffers, nu beter van “excuses”? Slapen wij vannacht lekkerder dan gisteren?
Niet lang nadat de eerste Japanse auto’s na de oorlog op de Nederlandse markt kwamen, kocht wijlen mijn goede vader, ex krijgsgevangene en dwangarbeider aan de Birma-Siam Spoorweg, een Mazda. “Hoe kan je dat nu doen” riep ik verontwaardigd.
Tja …. in die tijd kwamen de Jappo’s met auto’s die betrouwbaarder waren, met meer gimmicks, dan de Europese. Ik, die de Japanse bezetting als kleuter en groter kind in een buitenkamper gezin van moeder, tante en Javaanse grootmoeder had doorgemaakt, heb van mijn leven geen product met Japans merk gekocht. Geen camera, geen electronica, geen tuf.
Mijn gebaar.
Met ‘welgemeende excuses’ wordt uiteraard geld bedoeld. En hoe hoger het bedrag zal zijn, hoe welgemeender het excuus zal worden bevonden.