AD :
Het staatsbezoek maakt dan ook veel los bij iedereen die wortels heeft in voormalig Nederlands-Indië. Vooral de kranslegging ligt gevoelig. In de gebogen gedenkmuur achter het Nationaal Monument is een urn gemetseld met aarde van de 22 Nederlandse erevelden in Indonesië, waar slachtoffers van de Japanse oorlogsmisdaden begraven liggen.
—
De stichtingen Indisch Platform 2.0, Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp, Japanse Ereschulden (JES) en het Indisch Platform houden daarom tijdens de ceremonie een stil protest. „Dat de Japanse keizer daar een krans gaat leggen, is een wrange tegenstelling”, zegt JES-voorzitter Erik Martens.
De organisaties hebben afgelopen week overleg gehad met de gemeente, politie en justitie. Een plek binnen de hekken bij de plechtigheid werd om ‘veiligheidsredenen’ afgewezen. De gemeente opperde het Beursplein, ver van de Dam en uit het zicht van de camera’s. Daar gingen de organisaties niet mee akkoord.
„We laten ons niet wegsturen”, zegt Peggy Stein, voorzitter van Indisch Platform 2.0. „Het is ons recht om daar te zijn. Ons oorlogsleed is nooit door een Japanse keizer erkend en er zijn nooit welgemeende excuses gekomen.
...................
Indisch4ever 
Mijn pa, ex-krijgsgevangene Birma-spoorlijn (van begin tot eind), prefereerde Toyota boven Ford en Seiko boven Omega. Als je hem vroeg: “Maar wat vond je dan van Japan als vijand destijds?” “Ach”, zei hij dan schouderophalend, “We waren soldaten van twee kampen. Het was oorlog en dan is het simpel; ik eraan, of die ander eraan.”
Al dat ‘slachtoffergedoe’ van nu, zou hij weglachen. Nee, de woke-beweging zou hij grote onzin gevonden hebben.
Btw, ik draag het goedkoopste en best verkochte horloge ter wereld, een Japanse uitvinding: de Casio F-91W, sinds 1989 ongewijzigd model (zoek maar op)!
Herdenken, excuses en schadevergoedingen willen van Japan is Indische traditie.
Dat woke noemen is zo oppervlakkig .
Of “herdenken, excuses en schadevergoedingen van Japan willen” een “Indische traditie” is (Boeroeng), weet ik niet. Ik heb er in ieder geval nooit aan meegedaan. Ik heb mij slechts onthouden van het kopen van spullen die duidelijk “made in Japan” waren. Misschien ben ik daarmee een a-typische Indo. Ik kan ook geen gitaar spelen.
“Traditie” is iets wat van generatie op generatie wordt overgedragen. “Indische traditie” is dus traditie die binnen de Indische gemeenschap voortleeft.
Mijn hamvraag: Is er heden ten dage nog een Indische gemeenschap, zo ja, hoe ziet die er uit en zet die tradities voort die als typisch Indisch worden gekend?
Met andere woorden, voelen de generaties UIT Indië maar niet IN Indië geboren zich nog bewust “Indisch” en voelen zij zich als zodanig te behoren tot een “Indische gemeenschap” met haar eigen tradities, buiten het vaker nuttigen van rijst met empal dan de witte Nederlandse gemeenschap?
Dan dat nieuwerwetse kreetje “woke”. Ik weet nog steeds niet precies wat het betekent. Het schijnt ook voor meerdere uitleg vatbaar te zijn. Van Boeroeng weet ik inmiddels dat het “oppervlakkig” betekent, althans in de context van het beleven van en leven naar “Indische traditie”. Vooruit dan maar.
Pierre H. de la Croix schreef onder meer : “Dan dat niewerwetse kreetje “woke”. Ik weet nog steeds niet precies wat het betekent.”
Woke vertoont sektarische trekjes . Vooral met het buitensluiten van mensen met afwijkende meningen (cancel culture).
De bekenste cancel culture was de Spaanse inquisition waar heel Neerland de dupe van was.
A.Olive
Is wat je niet doet , ook een gebaar?
Ik heb zoveel dingen Niet gedaan, maar dat betekent natuurlijk niets dat het een keuze is. Dat hangt wel van de sociale context af.
Bovenstaande “mening” is gewoon een nul-redenering. Het argument ontbreekt. Er is geen verwachting, geen alternatief of bewustzijn in het kort totaal irrelevant.
Ieder gebaar vloeit ook voort uit een keuze en hoeft niet met lawaai en trom geroffel gepaard te gaan.
Ieder gebaar en voelen, bewust en onbewust, is inderdaad een menselijke keuze of geen keuze, bewust of onbewust.Je voelt te “behoren” of niet, tot een bepaalde gemeenschap en cultuur of subcultuur, door je geboorte of niet in een bepaalde omgeving waarin je leeft.
De kranslegging op de Dam door de Japanse keizer heeft niets te maken met eerbetoon .
Afgelopen maart bracht de Japanse premier Sanae Takachi “eerbetoon” in Arlington National Cemetery.
Het graf van kaptein William Sterling Parson is in Arlington. Hij was de Weaponeer van de Elona Gay met de atoombom op Hiroshima.
A.Olive
En die zullen er ook nooit komen diene excuses van Japan want ons kikkerlandje hou immers de handelsbetrekkingen met Japan stand en likken de hielen van het Keizerlijk echtpaar.
Weerzinwekkende kranslegging waar onze gevallenen in de Oost het mee moeten doen in een schandalige vertoning waar geen eer voor de slachtoffers is betuigd maar een schaamteloos nep herdenking met een trap na voor de Naamlozen in de Jappekampen.
video:
https://www.telegraaf.nl/video/koningspaar-verwelkomt-japanse-keizer-en-keizerin-op-de-dam/157344643.html
In afwachting filmt Peggy Stein:
De keizer op de Dam
Sja la la lie, sja la la la
Ja we weten hoe het kwam
sja la la lie, sja la la la.
Peggy Stein, voorzitter van Indisch Platform 2.0. „Het is ons recht om daar te zijn. Ons oorlogsleed is nooit door een Japanse keizer erkend en er zijn nooit welgemeende excuses gekomen”.
“Welgemeend”? Keep dreaming. Daar zal Peggy nooit achter komen. Games people play. We zijn goed in ritueeltjes en regendansjes. Rode lopers, inspecties van militaire erewachten, kransleggingen bij nationale monumenten, gala diners. Die hebben wel degelijk een nuttige functie: De wereld laten zien dat partijen vriendjes zijn. Maar wat van die rituelen show voor de bühne is en wat “wel gemeend”, blijft geheim.
Nogmaals dus, wat verwacht Peggy nu van de excuses van de kleinzoon van de boef die “ons”, maar niet eens ons, maar onze (over)(groot) opa’s en oma’s iets verschrikkelijks heeft aangedaan? Is zij zo naïef om te geloven in “welgemeend”? Of is het bezoek van de kleinzoon voor haar een mooie gelegenheid om haar Indisch Platform 2.0 effe in de kijker te spelen?
Nu ik al tijden niets heb gehoord of gezien van officieel door de overheid erkend Indisch Platform, sta ik achter het 2.0 initiatief van Peggy. Maar laat haar realistisch blijven.
Wat worden wij, levende nazaten van die slachtoffers, nu beter van “excuses”? Slapen wij vannacht lekkerder dan gisteren?
Niet lang nadat de eerste Japanse auto’s na de oorlog op de Nederlandse markt kwamen, kocht wijlen mijn goede vader, ex krijgsgevangene en dwangarbeider aan de Birma-Siam Spoorweg, een Mazda. “Hoe kan je dat nu doen” riep ik verontwaardigd.
Tja …. in die tijd kwamen de Jappo’s met auto’s die betrouwbaarder waren, met meer gimmicks, dan de Europese. Ik, die de Japanse bezetting als kleuter en groter kind in een buitenkamper gezin van moeder, tante en Javaanse grootmoeder had doorgemaakt, heb van mijn leven geen product met Japans merk gekocht. Geen camera, geen electronica, geen tuf.
Mijn gebaar.
Met ‘welgemeende excuses’ wordt uiteraard geld bedoeld. En hoe hoger het bedrag zal zijn, hoe welgemeender het excuus zal worden bevonden.
@PierredelaCroix; ‘welgemeende excuses etc.’- Is deze kranslegging dan geen uiting van deernis= innig medelijden en spijt? Over 3, 5 jaar Japanse bezetting ! – Hebben wij ooit uiting van spijt gegeven aan het Indonesische volk; over die 3,5 eeuw onderdrukking/exploitatie van Indië?
ronmertens schreef 24 juni 2026 om 10:18 onder meer: “PierredelaCroix; ‘welgemeende excuses etc.’- Is deze kranslegging dan geen uiting van deernis= innig medelijden en spijt?”
Ach meneer Mertens, de vraag stellen staat u vrij, maar misschien hebt u mijn vorige stukkie waar naar u refereert, toch niet goed gelezen. Ben ik van u gewend, omdat u altijd snel naar uw mantraatje toe wilt. U weet wel, uw vingertje wijzen naar de Belanda Boesoek.
Maar goed, nog een keer dan een stuk van mijn stukkie: Ik heb daarin de kreet “welgemeend” in relatie tot openlijke spijtbetuigingen, kransleggingen en soortgelijk sorry-ceremonieel loos genoemd.
Nu gauw naar uw mantraatje, de “uiting van spijt” gegeven aan het Indonesische volk; over die 3,5 eeuw onderdrukking/exploitatie van Indië.
Eerstens is die 3,5 eeuw exploitatie van wat nu heel Indonesia is, natuurlijk sterk overdreven. Die “exploitatie” ging zeer geleidelijk en pas midden 19de eeuw versneld en op grotere schaal. Ook niet mis, maar nogmaals, u moet in uw fanatisme niet overdrijven.
Ten tweede mag u in uw verontwaardiging voor wat die Belanda Boesoek het Indonesische volk heeft aangedaan niet vergeten wat de staatsrechtelijke vertegenwoordigers van dat volk in Jakarta nu “eigen volk” heeft aangedaan en aandoet. Daar was b.v. de genadeloze communistenjacht die miljoenen levens heeft gekost, de poging om Portugees Timor tegen de wil van het Timorese volk te annexeren en nu de exploitatie van gebied en volk in voormalig NNG, nu Papua, die al jaren aan de gang is. Schrijf daar nu eens een stukkie vol compassie over.
@PierredelaCroix; ‘sterk overdreven etc.’- Dat niet elk gebied 350 jaar is veroverd/bezet klopt. Echter, de gepacificeerd (=vrede brengen) was Bali 1908 waarbij de vorsten families (ongewapend) zich liever in de dood wierpen, dan zich overgeven! Colijn, toen nog leger officier schreef in een brief aan zijn vrouw; ‘het was me een genoegen te zien hoe de massa zich in de banjonetten van onze soldaten wierp. Het kon niet anders’.
– Bali;42 jaar bezetting tov. (maar) 3,5 jaar Japanse bezetting! Over overdrijven gesproken
ronmertens schreef 26 juni 2026 om 22:33 onder meer: @PierredelaCroix; ‘sterk overdreven etc.’- Dat niet elk gebied 350 jaar is veroverd/bezet klopt”.
Wel, wel … de wonderen zijn de wereld nog niet uit, oftewel een mens is nooit te oud om te leren en fouten te erkennen.
Maar om nu meteen te suggereren dat 42 jaar inbedding van Bali in de kolonie NOI voor de Balinezen erger was in termen van menselijk lijden, dan 3,5 jaar Japanse bezetting van NOI, lijkt mij ook weer overdreven.
De lokale bevolking van Bali kon na de Bali-oorlog haar leven voortzetten en cultuur bewaren, het eiland werd een paradijsje voor bekende schilders als Rudolf Bonnet, Walter Spies, Willem Hofker, Adrien-Jean Le Mayeur de Merprès en bekende Indonesische kunstenaars. Een Bali waar wreedheid, onderdrukking en hongersnood zou heersen als in heel NOI onder 3,5 jaar Japanse laars, zou allerwegen niet als paradijselijk worden gezien.
De heer Mertens is weer bezig geweest met vergelijken van appels en peren om het gelijk van zijn mantraatje weer eens te halen.
@PierredelaCroix; ‘appels en peren etc.’- AnneLotHoek: De strijd om Bali 1846/1908 Puputan; Colijn in een brief aan zijn echtgenote: ‘onze soldaten regen de vrouwen/kinderen aan hun banjonetten: ‘Het was een afschuwelijk gezicht, maar het kon niet anders’. 1945/1950 Gadja Merah; een aaneen schakeling van martelingen, moorden/ oorlogsmisdaden etc. ; veteraan Treffers keerde naar Bali terug en ontmoette daar een Balinese oud strijder; ‘had spijt en vroeg huilend om vergiffenis’! – U eet zeker altijd appels en peren?
ronmertens schreef 11 juli 2026 om 23:00 onder meer: “Treffers keerde naar Bali terug en ontmoette daar een Balinese oud strijder; ‘had spijt en vroeg huilend om vergiffenis’!”
Het staat een iegelijk vrij om een ander huilend om vergeving te vragen. Maar zijn de tranen van Treffers representatief voor de gevoelens van het hele Nederlandse volk?
Als ik het goed heb trekken duizenden Nederlanders jaarlijks naar Bali, niet om in zak en as gehuld vergiffenis aan de Balinezen te vragen, maar om te genieten van alles wat eiland en volk hen te bieden hebben.
En de Balinezen? Die zeuren niet over wat ruim 100 jaar geleden geschiedde en verheugen zich op de vele Roepiahs die de Belanda’s daar komen spenderen.
Staat er ergens op Bali een standbeeld voor Treffers?